{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883473"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883473","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κλινική σημασία της θεραπείας συντήρησης σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου","abstract":"Σκοπός: Οι περισσότεροι ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα διαγιγνώσκονται σε ανεγχείρητο στάδιο και η χημειοθεραπεία αποτελεί τη μόνη θεραπευτική επιλογή, εφ’όσον το επιτρέπει η γενική κατάσταση. Ορισμένοι ανταποκρίνονται στην πρώτης γραμμής χημειοθεραπεία. Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση του οφέλους της θεραπείας συντήρησης μετά την εισαγωγική θεραπεία στο διάστημα χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και στη συνολική επιβίωση(OS), η ανεύρεση παραγόντων που επηρεάζουν το αποτέλεσμα της θεραπείας και η εκτίμηση της τοξικότητάς της. Μέθοδος: Μελετήσαμε 1.200 φακέλους ασθενών με ΜΜΚΠ της Ογκολογικής Μονάδας της Γ’ΠΠ Κλινικής του Νοσοκομείου ¨Η ΣΩΤΗΡΙΑ¨, χρονικής περιόδου 10/2016 με 3/2019, και περιορίσαμε τη μελέτη σε μη πλακώδη ιστολογικό τύπο, συγκεκριμένα αδενοκαρκίνωμα. Ανευρέθησαν 60 ασθενείς χωρίς πρόοδο νόσου μετά την εισαγωγική και αποκλείστηκαν ασθενείς που έφεραν ειδικές μεταλλάξεις(EGFR,ALK) και όσοι παρουσίαζαν PS≥3. Οι 30 έλαβαν θεραπεία συντήρησης ενώ οι υπόλοιποι μόνο υποστηρικτική αγωγή. Στόχος ήταν η καταγραφή του PFS και του OS των δύο ομάδων. Δευτερευόντως καταγράφηκαν οι επιπλοκές που παρουσιάστηκαν και διάφοροι παράγοντες που πιθανά καθορίζουν το όφελός της. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 66,5 έτη. Η πλειοψηφία ήταν άντρες(71,6%) και όλοι με τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Το 96,6% έλαβε συνδυασμό χημειοθεραπείας με πλατινούχο σκεύασμα ως πρώτης γραμμής, ενώ και στις δύο ομάδες η πλειοψηφία(περιπού 75%) διατηρούσε PS1 στο τέλος της εισαγωγικής. Το 76% των ασθενών της πρώτης ομάδας έλαβε ως συντήρηση πεμετρεξίδη με ή χωρίς μπεβασιζουμάμπη. Παρατηρήθηκε μικρό όφελος του PFS υπέρ της συντήρησης(10,20 έναντι 9,53 μήνες, από την εισαγωγική θεραπεία) και μεγαλύτερο του OS(23,34 έναντι 21,55 μήνες). Η διετής επιβίωση της ομάδας συντήρησης ήταν 10% μεγαλύτερη συγκριτικά με την έτερη(30% έναντι 20%). Οι παράγοντες που αποδείχτηκαν στατιστικά σημαντικοί στη θετική ανταπόκριση της συντήρησης ήταν το καλύτερο PS και η μερική ανταπόκριση έναντι της σταθερότητας στην εισαγωγική θεραπεία. Η εμφάνιση επιπλοκών ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στην πρώτη ομάδα(80% έναντι 20%) με κύριες εκδηλώσεις από το αιμοποιητικό και το γαστρεντερικό, ήπιας/μέτριας βαρύτητας. Συμπέρασμα: Η θεραπεία συντήρησης προσφέρει μικρό κλινικό όφελος, κυρίως στο OS, με αποδεκτή τοξικότητα. Σημαντική κρίνεται η εξατομικευμένη επιλογή ασθενών σύμφωνα με τη γενικότερη κατάσταση και των ιδαίτερων χαρακτηριστικών τους.","abstract_html":"Σκοπός: Οι περισσότεροι ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα διαγιγνώσκονται σε ανεγχείρητο στάδιο και η χημειοθεραπεία αποτελεί τη μόνη θεραπευτική επιλογή, εφ’όσον το επιτρέπει η γενική κατάσταση. Ορισμένοι ανταποκρίνονται στην πρώτης γραμμής χημειοθεραπεία. Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση του οφέλους της θεραπείας συντήρησης μετά την εισαγωγική θεραπεία στο διάστημα χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και στη συνολική επιβίωση(OS), η ανεύρεση παραγόντων που επηρεάζουν το αποτέλεσμα της θεραπείας και η εκτίμηση της τοξικότητάς της. Μέθοδος: Μελετήσαμε 1.200 φακέλους ασθενών με ΜΜΚΠ της Ογκολογικής Μονάδας της Γ’ΠΠ Κλινικής του Νοσοκομείου ¨Η ΣΩΤΗΡΙΑ¨, χρονικής περιόδου 10/2016 με 3/2019, και περιορίσαμε τη μελέτη σε μη πλακώδη ιστολογικό τύπο, συγκεκριμένα αδενοκαρκίνωμα. Ανευρέθησαν 60 ασθενείς χωρίς πρόοδο νόσου μετά την εισαγωγική και αποκλείστηκαν ασθενείς που έφεραν ειδικές μεταλλάξεις(EGFR,ALK) και όσοι παρουσίαζαν PS≥3. Οι 30 έλαβαν θεραπεία συντήρησης ενώ οι υπόλοιποι μόνο υποστηρικτική αγωγή. Στόχος ήταν η καταγραφή του PFS και του OS των δύο ομάδων. Δευτερευόντως καταγράφηκαν οι επιπλοκές που παρουσιάστηκαν και διάφοροι παράγοντες που πιθανά καθορίζουν το όφελός της. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 66,5 έτη. Η πλειοψηφία ήταν άντρες(71,6%) και όλοι με τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Το 96,6% έλαβε συνδυασμό χημειοθεραπείας με πλατινούχο σκεύασμα ως πρώτης γραμμής, ενώ και στις δύο ομάδες η πλειοψηφία(περιπού 75%) διατηρούσε PS1 στο τέλος της εισαγωγικής. Το 76% των ασθενών της πρώτης ομάδας έλαβε ως συντήρηση πεμετρεξίδη με ή χωρίς μπεβασιζουμάμπη. Παρατηρήθηκε μικρό όφελος του PFS υπέρ της συντήρησης(10,20 έναντι 9,53 μήνες, από την εισαγωγική θεραπεία) και μεγαλύτερο του OS(23,34 έναντι 21,55 μήνες). Η διετής επιβίωση της ομάδας συντήρησης ήταν 10% μεγαλύτερη συγκριτικά με την έτερη(30% έναντι 20%). Οι παράγοντες που αποδείχτηκαν στατιστικά σημαντικοί στη θετική ανταπόκριση της συντήρησης ήταν το καλύτερο PS και η μερική ανταπόκριση έναντι της σταθερότητας στην εισαγωγική θεραπεία. Η εμφάνιση επιπλοκών ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στην πρώτη ομάδα(80% έναντι 20%) με κύριες εκδηλώσεις από το αιμοποιητικό και το γαστρεντερικό, ήπιας/μέτριας βαρύτητας. Συμπέρασμα: Η θεραπεία συντήρησης προσφέρει μικρό κλινικό όφελος, κυρίως στο OS, με αποδεκτή τοξικότητα. Σημαντική κρίνεται η εξατομικευμένη επιλογή ασθενών σύμφωνα με τη γενικότερη κατάσταση και των ιδαίτερων χαρακτηριστικών τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπουργάνη Ειρήνη","Bourgani Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:13Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883473"],"render_values":[{"text":"uoadl:2883473","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883473","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883473","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2883473","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπουργάνη Ειρήνη","Bourgani Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883473","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883473"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Οι περισσότεροι ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα διαγιγνώσκονται σε ανεγχείρητο στάδιο και η χημειοθεραπεία αποτελεί τη μόνη θεραπευτική επιλογή, εφ’όσον το επιτρέπει η γενική κατάσταση. Ορισμένοι ανταποκρίνονται στην πρώτης γραμμής χημειοθεραπεία. Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση του οφέλους της θεραπείας συντήρησης μετά την εισαγωγική θεραπεία στο διάστημα χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και στη συνολική επιβίωση(OS), η ανεύρεση παραγόντων που επηρεάζουν το αποτέλεσμα της θεραπείας και η εκτίμηση της τοξικότητάς της. Μέθοδος: Μελετήσαμε 1.200 φακέλους ασθενών με ΜΜΚΠ της Ογκολογικής Μονάδας της Γ’ΠΠ Κλινικής του Νοσοκομείου ¨Η ΣΩΤΗΡΙΑ¨, χρονικής περιόδου 10/2016 με 3/2019, και περιορίσαμε τη μελέτη σε μη πλακώδη ιστολογικό τύπο, συγκεκριμένα αδενοκαρκίνωμα. Ανευρέθησαν 60 ασθενείς χωρίς πρόοδο νόσου μετά την εισαγωγική και αποκλείστηκαν ασθενείς που έφεραν ειδικές μεταλλάξεις(EGFR,ALK) και όσοι παρουσίαζαν PS≥3. Οι 30 έλαβαν θεραπεία συντήρησης ενώ οι υπόλοιποι μόνο υποστηρικτική αγωγή. Στόχος ήταν η καταγραφή του PFS και του OS των δύο ομάδων. Δευτερευόντως καταγράφηκαν οι επιπλοκές που παρουσιάστηκαν και διάφοροι παράγοντες που πιθανά καθορίζουν το όφελός της. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 66,5 έτη. Η πλειοψηφία ήταν άντρες(71,6%) και όλοι με τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Το 96,6% έλαβε συνδυασμό χημειοθεραπείας με πλατινούχο σκεύασμα ως πρώτης γραμμής, ενώ και στις δύο ομάδες η πλειοψηφία(περιπού 75%) διατηρούσε PS1 στο τέλος της εισαγωγικής. Το 76% των ασθενών της πρώτης ομάδας έλαβε ως συντήρηση πεμετρεξίδη με ή χωρίς μπεβασιζουμάμπη. Παρατηρήθηκε μικρό όφελος του PFS υπέρ της συντήρησης(10,20 έναντι 9,53 μήνες, από την εισαγωγική θεραπεία) και μεγαλύτερο του OS(23,34 έναντι 21,55 μήνες). Η διετής επιβίωση της ομάδας συντήρησης ήταν 10% μεγαλύτερη συγκριτικά με την έτερη(30% έναντι 20%). Οι παράγοντες που αποδείχτηκαν στατιστικά σημαντικοί στη θετική ανταπόκριση της συντήρησης ήταν το καλύτερο PS και η μερική ανταπόκριση έναντι της σταθερότητας στην εισαγωγική θεραπεία. Η εμφάνιση επιπλοκών ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στην πρώτη ομάδα(80% έναντι 20%) με κύριες εκδηλώσεις από το αιμοποιητικό και το γαστρεντερικό, ήπιας/μέτριας βαρύτητας. Συμπέρασμα: Η θεραπεία συντήρησης προσφέρει μικρό κλινικό όφελος, κυρίως στο OS, με αποδεκτή τοξικότητα. Σημαντική κρίνεται η εξατομικευμένη επιλογή ασθενών σύμφωνα με τη γενικότερη κατάσταση και των ιδαίτερων χαρακτηριστικών τους.","Objectives: The majority of patients with Non-Small Cell Lung Cancer(NSCLC) present with non-operable disease and chemotherapy remains the therapeutic option, depending on the patient’s general well-being. A portion responds to first-line therapy. We sought to investigate the benefit of maintenance therapy over the progression-free survival(PFS) and the overall survival(OS), correlate factors with the benefit of maintenance and evaluate toxicity. Methods: We searched 1.200 medical reports of patients with NSCLC of Oncological Unit of “Sotiria” Hospital from 10/2016 to 3/2019 retrospectively. We enrolled 60 patients with adenocarcinoma that presented stable disease/partial response after first-line therapy. Patients with specific mutations(EGFR,ALK) and PS≥3 were excluded. Maintenance therapy was administered to 30 of them, while the rest received only best-supportive care. PFS and OS was recorded in both groups, in order to evaluate the clinical benefit of maintenance. Toxicity and factors that may influence the response were also recorded. Results: The median age of patients was 66,5years. The majority were males(71,6%) and all presented locally advanced or metastatic disease. Platinum-based combinations as first-line was administered to 96,6% of them and the majority(75%) maintained PS1 at the end of induction therapy. Maintenance pemetrexed with or without bevacizumab was administered to 76% of the first group’s patients. Minimal clinical benefit was observed in maintenance group regarding PFS(10,20 vs 9,53 months, from induction therapy and greater regarding OS(23,34 vs 21,55 months). 2-year survival was significantly greater in maintenance group(30% vs 20%). Better PS and partial response vs stable disease after induction therapy were correlated with good response to maintenance. Toxicity was significantly greater in maintenance group (80% vs 20%), most commonly reported mild to moderate hematologic and gastrointestinal toxicities. Conclusion: Maintenace therapy offers a small clinical benefit, particularly in OS, with an acceptable toxicity profile. The personalized selection of suitable patients based on their general well-being and characteristics, seems to be crucial."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κλινική σημασία της θεραπείας συντήρησης σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπουργάνη Ειρήνη","Bourgani Eirini"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Σκοπός: Οι περισσότεροι ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα διαγιγνώσκονται σε ανεγχείρητο στάδιο και η χημειοθεραπεία αποτελεί τη μόνη θεραπευτική επιλογή, εφ’όσον το επιτρέπει η γενική κατάσταση. Ορισμένοι ανταποκρίνονται στην πρώτης γραμμής χημειοθεραπεία. Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση του οφέλους της θεραπείας συντήρησης μετά την εισαγωγική θεραπεία στο διάστημα χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και στη συνολική επιβίωση(OS), η ανεύρεση παραγόντων που επηρεάζουν το αποτέλεσμα της θεραπείας και η εκτίμηση της τοξικότητάς της. Μέθοδος: Μελετήσαμε 1.200 φακέλους ασθενών με ΜΜΚΠ της Ογκολογικής Μονάδας της Γ’ΠΠ Κλινικής του Νοσοκομείου ¨Η ΣΩΤΗΡΙΑ¨, χρονικής περιόδου 10/2016 με 3/2019, και περιορίσαμε τη μελέτη σε μη πλακώδη ιστολογικό τύπο, συγκεκριμένα αδενοκαρκίνωμα. Ανευρέθησαν 60 ασθενείς χωρίς πρόοδο νόσου μετά την εισαγωγική και αποκλείστηκαν ασθενείς που έφεραν ειδικές μεταλλάξεις(EGFR,ALK) και όσοι παρουσίαζαν PS≥3. Οι 30 έλαβαν θεραπεία συντήρησης ενώ οι υπόλοιποι μόνο υποστηρικτική αγωγή. Στόχος ήταν η καταγραφή του PFS και του OS των δύο ομάδων. Δευτερευόντως καταγράφηκαν οι επιπλοκές που παρουσιάστηκαν και διάφοροι παράγοντες που πιθανά καθορίζουν το όφελός της. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 66,5 έτη. Η πλειοψηφία ήταν άντρες(71,6%) και όλοι με τοπικά προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Το 96,6% έλαβε συνδυασμό χημειοθεραπείας με πλατινούχο σκεύασμα ως πρώτης γραμμής, ενώ και στις δύο ομάδες η πλειοψηφία(περιπού 75%) διατηρούσε PS1 στο τέλος της εισαγωγικής. Το 76% των ασθενών της πρώτης ομάδας έλαβε ως συντήρηση πεμετρεξίδη με ή χωρίς μπεβασιζουμάμπη. Παρατηρήθηκε μικρό όφελος του PFS υπέρ της συντήρησης(10,20 έναντι 9,53 μήνες, από την εισαγωγική θεραπεία) και μεγαλύτερο του OS(23,34 έναντι 21,55 μήνες). Η διετής επιβίωση της ομάδας συντήρησης ήταν 10% μεγαλύτερη συγκριτικά με την έτερη(30% έναντι 20%). Οι παράγοντες που αποδείχτηκαν στατιστικά σημαντικοί στη θετική ανταπόκριση της συντήρησης ήταν το καλύτερο PS και η μερική ανταπόκριση έναντι της σταθερότητας στην εισαγωγική θεραπεία. Η εμφάνιση επιπλοκών ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στην πρώτη ομάδα(80% έναντι 20%) με κύριες εκδηλώσεις από το αιμοποιητικό και το γαστρεντερικό, ήπιας/μέτριας βαρύτητας. Συμπέρασμα: Η θεραπεία συντήρησης προσφέρει μικρό κλινικό όφελος, κυρίως στο OS, με αποδεκτή τοξικότητα. Σημαντική κρίνεται η εξατομικευμένη επιλογή ασθενών σύμφωνα με τη γενικότερη κατάσταση και των ιδαίτερων χαρακτηριστικών τους.","Objectives: The majority of patients with Non-Small Cell Lung Cancer(NSCLC) present with non-operable disease and chemotherapy remains the therapeutic option, depending on the patient’s general well-being. A portion responds to first-line therapy. We sought to investigate the benefit of maintenance therapy over the progression-free survival(PFS) and the overall survival(OS), correlate factors with the benefit of maintenance and evaluate toxicity. Methods: We searched 1.200 medical reports of patients with NSCLC of Oncological Unit of “Sotiria” Hospital from 10/2016 to 3/2019 retrospectively. We enrolled 60 patients with adenocarcinoma that presented stable disease/partial response after first-line therapy. Patients with specific mutations(EGFR,ALK) and PS≥3 were excluded. Maintenance therapy was administered to 30 of them, while the rest received only best-supportive care. PFS and OS was recorded in both groups, in order to evaluate the clinical benefit of maintenance. Toxicity and factors that may influence the response were also recorded. Results: The median age of patients was 66,5years. The majority were males(71,6%) and all presented locally advanced or metastatic disease. Platinum-based combinations as first-line was administered to 96,6% of them and the majority(75%) maintained PS1 at the end of induction therapy. Maintenance pemetrexed with or without bevacizumab was administered to 76% of the first group’s patients. Minimal clinical benefit was observed in maintenance group regarding PFS(10,20 vs 9,53 months, from induction therapy and greater regarding OS(23,34 vs 21,55 months). 2-year survival was significantly greater in maintenance group(30% vs 20%). Better PS and partial response vs stable disease after induction therapy were correlated with good response to maintenance. Toxicity was significantly greater in maintenance group (80% vs 20%), most commonly reported mild to moderate hematologic and gastrointestinal toxicities. Conclusion: Maintenace therapy offers a small clinical benefit, particularly in OS, with an acceptable toxicity profile. The personalized selection of suitable patients based on their general well-being and characteristics, seems to be crucial."],"dc:identifier":["uoadl:2883473","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883473"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η κλινική σημασία της θεραπείας συντήρησης σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:13Z"}