{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883525"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883525","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αντιαιρετική πολιτική του Αλεξίου Α' Κομνηνού.","abstract":"Ο ενδέκατος αιώνας αποτέλεσε σημαντική περίοδο κατά την οποία οι διεκδικητές του θρόνου, η αριστοκρατία της πρωτεύουσας και η στρατιωτική αριστοκρατία των επαρχιών, ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στον θρόνο. Το 1081 με την επικράτηση του Αλεξίου Α' Κομνηνού και της δυναστείας του, ξεκίνησε μια περίοδος κυριαρχίας της στρατιωτικής αριστοκρατίας στην αυτοκρατορία. Η αλλεπάλληλες εναλλαγές αυτοκρατόρων που προηγήθηκαν τον ενδέκατο αιώνα, αλλά και ο εσωτερικός ανταγωνισμός για την εξουσία, είχε δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην οικονομία και την άμυνα του Κράτους. Στα τέλη του ενδέκατου αιώνα τα σύνορα βάλλονταν από κάθε πλευρά. Οι Τούρκοι στη Μικρά Ασία και οι Νορμανδοί στην Ιταλία είχαν επωφεληθεί εδαφικά εις βάρος του Βυζαντίου. Η επικράτηση της οικογένειας των Κομνηνών σηματοδοτήθηκε από τη σύγκρουση του νέου καθεστώτος με το λαϊκό αίσθημα και την εχθρική υποδοχή από την κοινή γνώμη της πρωτεύουσας. H λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τα στασιαστικά στρατεύματα του Αλεξίου Α' και η προσπάθεια παραγκωνισμού της νόμιμης συζύγου του, Μαρίας Αλανής, ήταν οι αιτίες της λαϊκής αντίδρασης για τον ηθικό χαρακτήρα του νέου αυτοκράτορα. Σε αυτό το τεταμένο κλίμα προστέθηκαν και οι διαμαρτυρίες των εκκλησιαστικών όταν ο αυτοκράτορας προχώρησε στην εκποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας για τη χρηματοδότηση αξιόμαχου στρατεύματος, Ο αυτοκράτορας κατανοούσε σαφώς τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορούσε να αποφέρει η πρόκληση του λαϊκού θρησκευτικού και ηθικού αισθήματος αλλά και η εχθρότητα της Εκκλησίας για την εξουσία του. Γι΄ αυτό το λόγο προχώρησε σε ένα καθαρά προπαγανδιστικό σχέδιο, αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και εξευμενισμού της Εκκλησίας με την αντιαιρετική του πολιτική. Η δίωξη του Ιωάννη Ιταλού το 1082 και οι μεθοδευμένες ενέργειες του αυτοκράτορα για την καταδίκη του φιλοσόφου ως εικονομάχου πέτυχαν τη μεταστροφή της προσοχής του λαού από το πολιτικό επίπεδο της εκποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας στο θρησκευτικό της καταδίκης των εχθρών της Ορθοδοξίας. H καταδίκη σε θάνατο στην πυρά του Βασιλείου Βογόμιλου το 1100 επέτρεψε την προβολή της ευσέβειας του αυτοκράτορα. Το 1117 η καταδίκη του Ευστρατίου Νίκαιας, αποδεικνύει ότι ο αυτοκράτορας κατά το τέλος της βασιλείας του, αδυνατούσε να ελέγξει τις συνοδικές αποφάσεις. Το έδικτο του 1107 και οι μεταρρυθμίσεις της παιδείας είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία υψηλού επιπέδου στο σύνολο του κλήρου σχετικά με θεολογικά ζητήματα, που επηρέασαν άμεσα και τις συνοδικές αποφάσεις. Η αντιαιρετική πολιτική του Αλεξίου Α' είχε πρωτίστως πολιτικό χαρακτήρα. Ο αυτοκράτορας κατάφερε τον αποπροσανατολισμό του λαού και της Εκκλησίας από το καταπιεστικό σύστημα διοίκησης του και συγχρόνως την προβολή του ως προστάτης της Ορθοδοξίας που έσωζε το λαό του από τους κίνδυνους των αιρέσεων και της θρησκευτικής παρέκκλισης.","abstract_html":"Ο ενδέκατος αιώνας αποτέλεσε σημαντική περίοδο κατά την οποία οι διεκδικητές του θρόνου, η αριστοκρατία της πρωτεύουσας και η στρατιωτική αριστοκρατία των επαρχιών, ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στον θρόνο. Το 1081 με την επικράτηση του Αλεξίου Α&#x27; Κομνηνού και της δυναστείας του, ξεκίνησε μια περίοδος κυριαρχίας της στρατιωτικής αριστοκρατίας στην αυτοκρατορία. Η αλλεπάλληλες εναλλαγές αυτοκρατόρων που προηγήθηκαν τον ενδέκατο αιώνα, αλλά και ο εσωτερικός ανταγωνισμός για την εξουσία, είχε δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην οικονομία και την άμυνα του Κράτους. Στα τέλη του ενδέκατου αιώνα τα σύνορα βάλλονταν από κάθε πλευρά. Οι Τούρκοι στη Μικρά Ασία και οι Νορμανδοί στην Ιταλία είχαν επωφεληθεί εδαφικά εις βάρος του Βυζαντίου. Η επικράτηση της οικογένειας των Κομνηνών σηματοδοτήθηκε από τη σύγκρουση του νέου καθεστώτος με το λαϊκό αίσθημα και την εχθρική υποδοχή από την κοινή γνώμη της πρωτεύουσας. H λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τα στασιαστικά στρατεύματα του Αλεξίου Α&#x27; και η προσπάθεια παραγκωνισμού της νόμιμης συζύγου του, Μαρίας Αλανής, ήταν οι αιτίες της λαϊκής αντίδρασης για τον ηθικό χαρακτήρα του νέου αυτοκράτορα. Σε αυτό το τεταμένο κλίμα προστέθηκαν και οι διαμαρτυρίες των εκκλησιαστικών όταν ο αυτοκράτορας προχώρησε στην εκποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας για τη χρηματοδότηση αξιόμαχου στρατεύματος, Ο αυτοκράτορας κατανοούσε σαφώς τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορούσε να αποφέρει η πρόκληση του λαϊκού θρησκευτικού και ηθικού αισθήματος αλλά και η εχθρότητα της Εκκλησίας για την εξουσία του. Γι΄ αυτό το λόγο προχώρησε σε ένα καθαρά προπαγανδιστικό σχέδιο, αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και εξευμενισμού της Εκκλησίας με την αντιαιρετική του πολιτική. Η δίωξη του Ιωάννη Ιταλού το 1082 και οι μεθοδευμένες ενέργειες του αυτοκράτορα για την καταδίκη του φιλοσόφου ως εικονομάχου πέτυχαν τη μεταστροφή της προσοχής του λαού από το πολιτικό επίπεδο της εκποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας στο θρησκευτικό της καταδίκης των εχθρών της Ορθοδοξίας. H καταδίκη σε θάνατο στην πυρά του Βασιλείου Βογόμιλου το 1100 επέτρεψε την προβολή της ευσέβειας του αυτοκράτορα. Το 1117 η καταδίκη του Ευστρατίου Νίκαιας, αποδεικνύει ότι ο αυτοκράτορας κατά το τέλος της βασιλείας του, αδυνατούσε να ελέγξει τις συνοδικές αποφάσεις. Το έδικτο του 1107 και οι μεταρρυθμίσεις της παιδείας είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία υψηλού επιπέδου στο σύνολο του κλήρου σχετικά με θεολογικά ζητήματα, που επηρέασαν άμεσα και τις συνοδικές αποφάσεις. Η αντιαιρετική πολιτική του Αλεξίου Α&#x27; είχε πρωτίστως πολιτικό χαρακτήρα. Ο αυτοκράτορας κατάφερε τον αποπροσανατολισμό του λαού και της Εκκλησίας από το καταπιεστικό σύστημα διοίκησης του και συγχρόνως την προβολή του ως προστάτης της Ορθοδοξίας που έσωζε το λαό του από τους κίνδυνους των αιρέσεων και της θρησκευτικής παρέκκλισης.","abstract_has_math":false,"creators":["Αρμένης Νικηφόρος","Armenis Nikiforos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:13Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883525"],"render_values":[{"text":"uoadl:2883525","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883525","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883525","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2883525","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αρμένης Νικηφόρος","Armenis Nikiforos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883525","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883525"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο ενδέκατος αιώνας αποτέλεσε σημαντική περίοδο κατά την οποία οι διεκδικητές του θρόνου, η αριστοκρατία της πρωτεύουσας και η στρατιωτική αριστοκρατία των επαρχιών, ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στον θρόνο. Το 1081 με την επικράτηση του Αλεξίου Α' Κομνηνού και της δυναστείας του, ξεκίνησε μια περίοδος κυριαρχίας της στρατιωτικής αριστοκρατίας στην αυτοκρατορία. Η αλλεπάλληλες εναλλαγές αυτοκρατόρων που προηγήθηκαν τον ενδέκατο αιώνα, αλλά και ο εσωτερικός ανταγωνισμός για την εξουσία, είχε δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην οικονομία και την άμυνα του Κράτους. Στα τέλη του ενδέκατου αιώνα τα σύνορα βάλλονταν από κάθε πλευρά. Οι Τούρκοι στη Μικρά Ασία και οι Νορμανδοί στην Ιταλία είχαν επωφεληθεί εδαφικά εις βάρος του Βυζαντίου. Η επικράτηση της οικογένειας των Κομνηνών σηματοδοτήθηκε από τη σύγκρουση του νέου καθεστώτος με το λαϊκό αίσθημα και την εχθρική υποδοχή από την κοινή γνώμη της πρωτεύουσας. H λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τα στασιαστικά στρατεύματα του Αλεξίου Α' και η προσπάθεια παραγκωνισμού της νόμιμης συζύγου του, Μαρίας Αλανής, ήταν οι αιτίες της λαϊκής αντίδρασης για τον ηθικό χαρακτήρα του νέου αυτοκράτορα. Σε αυτό το τεταμένο κλίμα προστέθηκαν και οι διαμαρτυρίες των εκκλησιαστικών όταν ο αυτοκράτορας προχώρησε στην εκποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας για τη χρηματοδότηση αξιόμαχου στρατεύματος, Ο αυτοκράτορας κατανοούσε σαφώς τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορούσε να αποφέρει η πρόκληση του λαϊκού θρησκευτικού και ηθικού αισθήματος αλλά και η εχθρότητα της Εκκλησίας για την εξουσία του. Γι΄ αυτό το λόγο προχώρησε σε ένα καθαρά προπαγανδιστικό σχέδιο, αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και εξευμενισμού της Εκκλησίας με την αντιαιρετική του πολιτική. Η δίωξη του Ιωάννη Ιταλού το 1082 και οι μεθοδευμένες ενέργειες του αυτοκράτορα για την καταδίκη του φιλοσόφου ως εικονομάχου πέτυχαν τη μεταστροφή της προσοχής του λαού από το πολιτικό επίπεδο της εκποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας στο θρησκευτικό της καταδίκης των εχθρών της Ορθοδοξίας. H καταδίκη σε θάνατο στην πυρά του Βασιλείου Βογόμιλου το 1100 επέτρεψε την προβολή της ευσέβειας του αυτοκράτορα. Το 1117 η καταδίκη του Ευστρατίου Νίκαιας, αποδεικνύει ότι ο αυτοκράτορας κατά το τέλος της βασιλείας του, αδυνατούσε να ελέγξει τις συνοδικές αποφάσεις. Το έδικτο του 1107 και οι μεταρρυθμίσεις της παιδείας είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία υψηλού επιπέδου στο σύνολο του κλήρου σχετικά με θεολογικά ζητήματα, που επηρέασαν άμεσα και τις συνοδικές αποφάσεις. Η αντιαιρετική πολιτική του Αλεξίου Α' είχε πρωτίστως πολιτικό χαρακτήρα. Ο αυτοκράτορας κατάφερε τον αποπροσανατολισμό του λαού και της Εκκλησίας από το καταπιεστικό σύστημα διοίκησης του και συγχρόνως την προβολή του ως προστάτης της Ορθοδοξίας που έσωζε το λαό του από τους κίνδυνους των αιρέσεων και της θρησκευτικής παρέκκλισης.","The eleventh century was a significant period during which the claimants for the throne, the capital's aristocracy as well as the provincial military aristocracy were competing for the reign. The year 1081 saw the prevalence of Alexios I Komnenos and his dynasty and with it the beginning of a period that the military aristocracy became hegemonic. The successive shifts of emperors that preceded the eleventh century together with the internal competition for power, had created serious problems for the economy and the defense of the State. Reaching the end of the eleventh century, the borders were being attacked from all sides. The Turks in Asia Minor and the Normands in Italy had made territorial gains at the expense of Byzantium. The coming to power of the Komnenoi family was characterised by the clash of the new regime, with popular sentiment and hostile reception from the capital's public opinion. The plundering of Constantinople by the insurgent troops of Alexios I and the attempts to sideline his legal spouse, Maria Alani, triggered popular reaction and suspicion concerning the moral make-up of the new emperor. This already tense climate was further exacerbated by the protest of the clergy following the emperor's decision to divest property of the Church in order to fund his army. The emperor was well aware of the negative implications this provocation of popular religious and moral sentiment as well as the hostility of the Church could have on his reign. It was for this reason that he proceeded with his anti-heretic policy, following a clearly propagandistic agenda opting to distract public opinion and pacify the Church. The persecution of Ioannis Italos in 1082 and the targetted attempts of the emperor to condemn the philosopher as an iconoclast, succeeded in diverting people's attention from politics to religion, substituting the problems created by selling out property of the Church with the incrimination of the enemies of Orthodoxy. Basil Bogomil's sentence to death by fire in 1100 allowed for the promotion and publicisation of the emperor's piety. In 1117, the conviction of Eustratios of Nicaea demonstrates that, towards the end of his reign, the emperor had lost control of the decisions of the synode. The edict of 1107, together with the education reforms, resulted in advancing the level in religious matters for the whole clergy, directly influencing decisions of the synodes. The anti-heretic policy of Alexios I had a primarily political function. The emperor was successful in distracting both the people and the Church from his repressive governing system while promoting himself as the protector of Orthodoxy, rescuing the people from the dangers of heresies and religious deviation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αντιαιρετική πολιτική του Αλεξίου Α' Κομνηνού."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αρμένης Νικηφόρος","Armenis Nikiforos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Ο ενδέκατος αιώνας αποτέλεσε σημαντική περίοδο κατά την οποία οι διεκδικητές του θρόνου, η αριστοκρατία της πρωτεύουσας και η στρατιωτική αριστοκρατία των επαρχιών, ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στον θρόνο. Το 1081 με την επικράτηση του Αλεξίου Α' Κομνηνού και της δυναστείας του, ξεκίνησε μια περίοδος κυριαρχίας της στρατιωτικής αριστοκρατίας στην αυτοκρατορία. Η αλλεπάλληλες εναλλαγές αυτοκρατόρων που προηγήθηκαν τον ενδέκατο αιώνα, αλλά και ο εσωτερικός ανταγωνισμός για την εξουσία, είχε δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην οικονομία και την άμυνα του Κράτους. Στα τέλη του ενδέκατου αιώνα τα σύνορα βάλλονταν από κάθε πλευρά. Οι Τούρκοι στη Μικρά Ασία και οι Νορμανδοί στην Ιταλία είχαν επωφεληθεί εδαφικά εις βάρος του Βυζαντίου. Η επικράτηση της οικογένειας των Κομνηνών σηματοδοτήθηκε από τη σύγκρουση του νέου καθεστώτος με το λαϊκό αίσθημα και την εχθρική υποδοχή από την κοινή γνώμη της πρωτεύουσας. H λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τα στασιαστικά στρατεύματα του Αλεξίου Α' και η προσπάθεια παραγκωνισμού της νόμιμης συζύγου του, Μαρίας Αλανής, ήταν οι αιτίες της λαϊκής αντίδρασης για τον ηθικό χαρακτήρα του νέου αυτοκράτορα. Σε αυτό το τεταμένο κλίμα προστέθηκαν και οι διαμαρτυρίες των εκκλησιαστικών όταν ο αυτοκράτορας προχώρησε στην εκποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας για τη χρηματοδότηση αξιόμαχου στρατεύματος, Ο αυτοκράτορας κατανοούσε σαφώς τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορούσε να αποφέρει η πρόκληση του λαϊκού θρησκευτικού και ηθικού αισθήματος αλλά και η εχθρότητα της Εκκλησίας για την εξουσία του. Γι΄ αυτό το λόγο προχώρησε σε ένα καθαρά προπαγανδιστικό σχέδιο, αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και εξευμενισμού της Εκκλησίας με την αντιαιρετική του πολιτική. Η δίωξη του Ιωάννη Ιταλού το 1082 και οι μεθοδευμένες ενέργειες του αυτοκράτορα για την καταδίκη του φιλοσόφου ως εικονομάχου πέτυχαν τη μεταστροφή της προσοχής του λαού από το πολιτικό επίπεδο της εκποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας στο θρησκευτικό της καταδίκης των εχθρών της Ορθοδοξίας. H καταδίκη σε θάνατο στην πυρά του Βασιλείου Βογόμιλου το 1100 επέτρεψε την προβολή της ευσέβειας του αυτοκράτορα. Το 1117 η καταδίκη του Ευστρατίου Νίκαιας, αποδεικνύει ότι ο αυτοκράτορας κατά το τέλος της βασιλείας του, αδυνατούσε να ελέγξει τις συνοδικές αποφάσεις. Το έδικτο του 1107 και οι μεταρρυθμίσεις της παιδείας είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία υψηλού επιπέδου στο σύνολο του κλήρου σχετικά με θεολογικά ζητήματα, που επηρέασαν άμεσα και τις συνοδικές αποφάσεις. Η αντιαιρετική πολιτική του Αλεξίου Α' είχε πρωτίστως πολιτικό χαρακτήρα. Ο αυτοκράτορας κατάφερε τον αποπροσανατολισμό του λαού και της Εκκλησίας από το καταπιεστικό σύστημα διοίκησης του και συγχρόνως την προβολή του ως προστάτης της Ορθοδοξίας που έσωζε το λαό του από τους κίνδυνους των αιρέσεων και της θρησκευτικής παρέκκλισης.","The eleventh century was a significant period during which the claimants for the throne, the capital's aristocracy as well as the provincial military aristocracy were competing for the reign. The year 1081 saw the prevalence of Alexios I Komnenos and his dynasty and with it the beginning of a period that the military aristocracy became hegemonic. The successive shifts of emperors that preceded the eleventh century together with the internal competition for power, had created serious problems for the economy and the defense of the State. Reaching the end of the eleventh century, the borders were being attacked from all sides. The Turks in Asia Minor and the Normands in Italy had made territorial gains at the expense of Byzantium. The coming to power of the Komnenoi family was characterised by the clash of the new regime, with popular sentiment and hostile reception from the capital's public opinion. The plundering of Constantinople by the insurgent troops of Alexios I and the attempts to sideline his legal spouse, Maria Alani, triggered popular reaction and suspicion concerning the moral make-up of the new emperor. This already tense climate was further exacerbated by the protest of the clergy following the emperor's decision to divest property of the Church in order to fund his army. The emperor was well aware of the negative implications this provocation of popular religious and moral sentiment as well as the hostility of the Church could have on his reign. It was for this reason that he proceeded with his anti-heretic policy, following a clearly propagandistic agenda opting to distract public opinion and pacify the Church. The persecution of Ioannis Italos in 1082 and the targetted attempts of the emperor to condemn the philosopher as an iconoclast, succeeded in diverting people's attention from politics to religion, substituting the problems created by selling out property of the Church with the incrimination of the enemies of Orthodoxy. Basil Bogomil's sentence to death by fire in 1100 allowed for the promotion and publicisation of the emperor's piety. In 1117, the conviction of Eustratios of Nicaea demonstrates that, towards the end of his reign, the emperor had lost control of the decisions of the synode. The edict of 1107, together with the education reforms, resulted in advancing the level in religious matters for the whole clergy, directly influencing decisions of the synodes. The anti-heretic policy of Alexios I had a primarily political function. The emperor was successful in distracting both the people and the Church from his repressive governing system while promoting himself as the protector of Orthodoxy, rescuing the people from the dangers of heresies and religious deviation."],"dc:identifier":["uoadl:2883525","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883525"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η αντιαιρετική πολιτική του Αλεξίου Α' Κομνηνού."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:13Z"}