{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883673"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883673","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση ανοσοθεραπείας έναντι συμβατικής χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας, σε τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου.","abstract":"Εισαγωγή Η ανοσοθεραπεία στοχεύει στο να αυξήσει τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος και να προάγει αποτελεσματική αντικαρκινική απόκριση. Στον καρκίνο του πνεύμονα όπως και σε άλλους τύπους καρκίνου η αντοχή του Τ λεμφοκυττάρου σε αντιγόνα του όγκου αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα της ανοσοθεραπείας. Η αναστολή ή ενεργοποίηση του «σημείου ελέγχου» των συν – διεγερτικών μορίων έχει τη δυνατότητα να καταπολεμήσει την ανοχή και να επιτρέψει ανοσοανταποκρίσεις κατά του όγκου. Η ανοσοθεραπεία έχει δείξει όφελος στην θεραπεία του μεταστατικού μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα (ΜΜΚΠ). Αρχικά στη 2η γραμμή θεραπείας, με τις μελέτες έγκρισης του Nivolumab έναντι της δοσεταξέλης, και αργότερα του Atezolizumab αλλά και του Pembrolizumab. Πιο πρόσφατα στην πρώτη γραμμή θεραπείας, η ανοσοθεραπεία έλαβε έγκριση αρχικά ως μονοθεραπεία σε ασθενείς με ισχυρά θετική έκφραση του PD-L1, και αργότερα, σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία, ανεξαρτήτως έκφρασης PD-L1, τόσο σε πλακώδη όσο και σε μη πλακώδη υπότυπο. Σκοπός αυτής της αναδρομικής μελέτης παρατήρησης, είναι η σύγκριση της ανοσοθεραπείας και της χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας στο ΜΜΚΠ, τόσο ως προς την αποτελεσματικότητα, αλλά και ως προς την τοξικότητα. Υλικά - Μέθοδοι Η αναδρομική μας μελέτη αφορούσε σε πενήντα εννιά (59) ασθενείς που νοσηλεύθηκαν στο Ογκολογικό Τμήμα του νοσοκομείου ΓΝΑ «Ο Ευαγγελισμός». Το 83% ήταν άνδρες και το 17% γυναίκες, διάμεσου ECOG 1 (0-3), διάμεσης ηλικίας 64 ετών (47-86), σταδίου ΙV, πλακώδους (32%) και μη πλακώδους (68%) ιστολογικού υποτύπου. Όλοι οι ασθενείς, έλαβαν χημειοθεραπεία 1ης γραμμής. Μετά την πρόοδο νόσου, οι ασθενείς έλαβαν είτε χημειοθεραπεία, είτε ανοσοθεραπεία, ως 2ης γραμμής θεραπεία. Συγκρίναμε την αποτελεσματικότητα, καθώς και την τοξικότητα των δύο θεραπευτικών επιλογών στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ. Οι ασθενείς, στο σκέλος της ανοσοθεραπείας, έλαβαν είτε Nivolumab, είτε Pembrolizumab. Αποτελέσματα Το ποσοστό υποτροπής δε διέφερε μεταξύ των ασθενών που έλαβαν ανοσοθεραπεία έναντι αυτών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Εντούτοις, ο χρόνος υποτροπής μεταξύ των δύο ομάδων, διέφερε σημαντικά (p=0,015). Οι πιθανότητες υποτροπής στους 3 και 6 μήνες ήταν σημαντικά χαμηλότερες για το σκέλος της ανοσοθεραπείας (p<0,05). Οι ασθενείς με τουλάχιστον μια ανεπιθύμητη ενέργεια είχαν 2,27 φορές υψηλότερο κίνδυνο συγκριτικά με αυτούς που δεν εμφάνισαν κάποια ανεπιθύμητη ενέργεια. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν 8 μήνες για το σκέλος της χημειοθεραπείας, έναντι 14 μηνών για το σκέλος της ανοσοθεραπείας. Η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες δε διέφερε σημαντικά μεταξύ των δύο θεραπειών (p>0,05). Ωστόσο, τόσο στους 12 όσο και στους 18 μήνες η πιθανότητα επιβίωσης στους ασθενείς που έκαναν ανοσοθεραπεία ήταν σημαντικά υψηλότερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη των ασθενών που έκαναν χημειοθεραπεία (p=0,006 και p=0,001 αντίστοιχα). Συμπέρασμα Οι ασθενείς που έλαβαν ανοσοθεραπεία ως 2η γραμμή θεραπείας, είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά συνολικής επιβίωσης σε σύγκριση με όσους έλαβαν χημειοθεραπεία (p=0,006). Δε βρέθηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων έκφρασης της πρωτεΐνης PD-L1 και κλινικού οφέλους ή τοξικότητας. Η ανοσοθεραπεία παρουσίασε καλύτερο προφίλ τοξικότητας σε σχέση με την χημειοθεραπεία. Η αναδρομική ανάλυση των δεδομένων από την καθημερινή μας κλινική πράξη, συμβαδίζει με τα δεδομένα της βιβλιογραφίας στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ.","abstract_html":"Εισαγωγή Η ανοσοθεραπεία στοχεύει στο να αυξήσει τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος και να προάγει αποτελεσματική αντικαρκινική απόκριση. Στον καρκίνο του πνεύμονα όπως και σε άλλους τύπους καρκίνου η αντοχή του Τ λεμφοκυττάρου σε αντιγόνα του όγκου αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα της ανοσοθεραπείας. Η αναστολή ή ενεργοποίηση του «σημείου ελέγχου» των συν – διεγερτικών μορίων έχει τη δυνατότητα να καταπολεμήσει την ανοχή και να επιτρέψει ανοσοανταποκρίσεις κατά του όγκου. Η ανοσοθεραπεία έχει δείξει όφελος στην θεραπεία του μεταστατικού μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα (ΜΜΚΠ). Αρχικά στη 2η γραμμή θεραπείας, με τις μελέτες έγκρισης του Nivolumab έναντι της δοσεταξέλης, και αργότερα του Atezolizumab αλλά και του Pembrolizumab. Πιο πρόσφατα στην πρώτη γραμμή θεραπείας, η ανοσοθεραπεία έλαβε έγκριση αρχικά ως μονοθεραπεία σε ασθενείς με ισχυρά θετική έκφραση του PD-L1, και αργότερα, σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία, ανεξαρτήτως έκφρασης PD-L1, τόσο σε πλακώδη όσο και σε μη πλακώδη υπότυπο. Σκοπός αυτής της αναδρομικής μελέτης παρατήρησης, είναι η σύγκριση της ανοσοθεραπείας και της χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας στο ΜΜΚΠ, τόσο ως προς την αποτελεσματικότητα, αλλά και ως προς την τοξικότητα. Υλικά - Μέθοδοι Η αναδρομική μας μελέτη αφορούσε σε πενήντα εννιά (59) ασθενείς που νοσηλεύθηκαν στο Ογκολογικό Τμήμα του νοσοκομείου ΓΝΑ «Ο Ευαγγελισμός». Το 83% ήταν άνδρες και το 17% γυναίκες, διάμεσου ECOG 1 (0-3), διάμεσης ηλικίας 64 ετών (47-86), σταδίου ΙV, πλακώδους (32%) και μη πλακώδους (68%) ιστολογικού υποτύπου. Όλοι οι ασθενείς, έλαβαν χημειοθεραπεία 1ης γραμμής. Μετά την πρόοδο νόσου, οι ασθενείς έλαβαν είτε χημειοθεραπεία, είτε ανοσοθεραπεία, ως 2ης γραμμής θεραπεία. Συγκρίναμε την αποτελεσματικότητα, καθώς και την τοξικότητα των δύο θεραπευτικών επιλογών στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ. Οι ασθενείς, στο σκέλος της ανοσοθεραπείας, έλαβαν είτε Nivolumab, είτε Pembrolizumab. Αποτελέσματα Το ποσοστό υποτροπής δε διέφερε μεταξύ των ασθενών που έλαβαν ανοσοθεραπεία έναντι αυτών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Εντούτοις, ο χρόνος υποτροπής μεταξύ των δύο ομάδων, διέφερε σημαντικά (p=0,015). Οι πιθανότητες υποτροπής στους 3 και 6 μήνες ήταν σημαντικά χαμηλότερες για το σκέλος της ανοσοθεραπείας (p&lt;0,05). Οι ασθενείς με τουλάχιστον μια ανεπιθύμητη ενέργεια είχαν 2,27 φορές υψηλότερο κίνδυνο συγκριτικά με αυτούς που δεν εμφάνισαν κάποια ανεπιθύμητη ενέργεια. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν 8 μήνες για το σκέλος της χημειοθεραπείας, έναντι 14 μηνών για το σκέλος της ανοσοθεραπείας. Η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες δε διέφερε σημαντικά μεταξύ των δύο θεραπειών (p&gt;0,05). Ωστόσο, τόσο στους 12 όσο και στους 18 μήνες η πιθανότητα επιβίωσης στους ασθενείς που έκαναν ανοσοθεραπεία ήταν σημαντικά υψηλότερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη των ασθενών που έκαναν χημειοθεραπεία (p=0,006 και p=0,001 αντίστοιχα). Συμπέρασμα Οι ασθενείς που έλαβαν ανοσοθεραπεία ως 2η γραμμή θεραπείας, είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά συνολικής επιβίωσης σε σύγκριση με όσους έλαβαν χημειοθεραπεία (p=0,006). Δε βρέθηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων έκφρασης της πρωτεΐνης PD-L1 και κλινικού οφέλους ή τοξικότητας. Η ανοσοθεραπεία παρουσίασε καλύτερο προφίλ τοξικότητας σε σχέση με την χημειοθεραπεία. Η αναδρομική ανάλυση των δεδομένων από την καθημερινή μας κλινική πράξη, συμβαδίζει με τα δεδομένα της βιβλιογραφίας στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ.","abstract_has_math":false,"creators":["Παυλάκης Μιχαήλ","Pavlakis Michail"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883673"],"render_values":[{"text":"uoadl:2883673","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883673","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883673","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2883673","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παυλάκης Μιχαήλ","Pavlakis Michail"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883673","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883673"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Η ανοσοθεραπεία στοχεύει στο να αυξήσει τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος και να προάγει αποτελεσματική αντικαρκινική απόκριση. Στον καρκίνο του πνεύμονα όπως και σε άλλους τύπους καρκίνου η αντοχή του Τ λεμφοκυττάρου σε αντιγόνα του όγκου αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα της ανοσοθεραπείας. Η αναστολή ή ενεργοποίηση του «σημείου ελέγχου» των συν – διεγερτικών μορίων έχει τη δυνατότητα να καταπολεμήσει την ανοχή και να επιτρέψει ανοσοανταποκρίσεις κατά του όγκου. Η ανοσοθεραπεία έχει δείξει όφελος στην θεραπεία του μεταστατικού μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα (ΜΜΚΠ). Αρχικά στη 2η γραμμή θεραπείας, με τις μελέτες έγκρισης του Nivolumab έναντι της δοσεταξέλης, και αργότερα του Atezolizumab αλλά και του Pembrolizumab. Πιο πρόσφατα στην πρώτη γραμμή θεραπείας, η ανοσοθεραπεία έλαβε έγκριση αρχικά ως μονοθεραπεία σε ασθενείς με ισχυρά θετική έκφραση του PD-L1, και αργότερα, σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία, ανεξαρτήτως έκφρασης PD-L1, τόσο σε πλακώδη όσο και σε μη πλακώδη υπότυπο. Σκοπός αυτής της αναδρομικής μελέτης παρατήρησης, είναι η σύγκριση της ανοσοθεραπείας και της χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας στο ΜΜΚΠ, τόσο ως προς την αποτελεσματικότητα, αλλά και ως προς την τοξικότητα. Υλικά - Μέθοδοι Η αναδρομική μας μελέτη αφορούσε σε πενήντα εννιά (59) ασθενείς που νοσηλεύθηκαν στο Ογκολογικό Τμήμα του νοσοκομείου ΓΝΑ «Ο Ευαγγελισμός». Το 83% ήταν άνδρες και το 17% γυναίκες, διάμεσου ECOG 1 (0-3), διάμεσης ηλικίας 64 ετών (47-86), σταδίου ΙV, πλακώδους (32%) και μη πλακώδους (68%) ιστολογικού υποτύπου. Όλοι οι ασθενείς, έλαβαν χημειοθεραπεία 1ης γραμμής. Μετά την πρόοδο νόσου, οι ασθενείς έλαβαν είτε χημειοθεραπεία, είτε ανοσοθεραπεία, ως 2ης γραμμής θεραπεία. Συγκρίναμε την αποτελεσματικότητα, καθώς και την τοξικότητα των δύο θεραπευτικών επιλογών στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ. Οι ασθενείς, στο σκέλος της ανοσοθεραπείας, έλαβαν είτε Nivolumab, είτε Pembrolizumab. Αποτελέσματα Το ποσοστό υποτροπής δε διέφερε μεταξύ των ασθενών που έλαβαν ανοσοθεραπεία έναντι αυτών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Εντούτοις, ο χρόνος υποτροπής μεταξύ των δύο ομάδων, διέφερε σημαντικά (p=0,015). Οι πιθανότητες υποτροπής στους 3 και 6 μήνες ήταν σημαντικά χαμηλότερες για το σκέλος της ανοσοθεραπείας (p<0,05). Οι ασθενείς με τουλάχιστον μια ανεπιθύμητη ενέργεια είχαν 2,27 φορές υψηλότερο κίνδυνο συγκριτικά με αυτούς που δεν εμφάνισαν κάποια ανεπιθύμητη ενέργεια. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν 8 μήνες για το σκέλος της χημειοθεραπείας, έναντι 14 μηνών για το σκέλος της ανοσοθεραπείας. Η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες δε διέφερε σημαντικά μεταξύ των δύο θεραπειών (p>0,05). Ωστόσο, τόσο στους 12 όσο και στους 18 μήνες η πιθανότητα επιβίωσης στους ασθενείς που έκαναν ανοσοθεραπεία ήταν σημαντικά υψηλότερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη των ασθενών που έκαναν χημειοθεραπεία (p=0,006 και p=0,001 αντίστοιχα). Συμπέρασμα Οι ασθενείς που έλαβαν ανοσοθεραπεία ως 2η γραμμή θεραπείας, είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά συνολικής επιβίωσης σε σύγκριση με όσους έλαβαν χημειοθεραπεία (p=0,006). Δε βρέθηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων έκφρασης της πρωτεΐνης PD-L1 και κλινικού οφέλους ή τοξικότητας. Η ανοσοθεραπεία παρουσίασε καλύτερο προφίλ τοξικότητας σε σχέση με την χημειοθεραπεία. Η αναδρομική ανάλυση των δεδομένων από την καθημερινή μας κλινική πράξη, συμβαδίζει με τα δεδομένα της βιβλιογραφίας στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ.","Background The aim of immunotherapy is to increase our immune system’s capability on responding to malignant cells and thus resulting in better anti-tumor activity. In lung cancer, as well as in other types of cancer, inhibition of T-cell activation against tumor cells is leading to reduced efficacy of immunotherapy. Activation or inhibition of immune checkpoints results in immune system activation against tumor cells. Immunotherapy has shown promising results in the treatment of advanced NSCLC. Starting from the 2nd line of treatment of NSCLC, Nivolumab showed superior efficacy when compared to Docetaxel, both in squamous, and non-squamous histology, followed by Atezolizumab and Pembrolizumab. More recently, in the 1st line of NSCLC treatment, immunotherapy was approved as a single agent therapeutical option, in patients with PD-L1 expression levels over 50%. Lately, immunotherapy in combination with chemotherapy is the new standard of care, regardless of NSCLC histology, or PD-L1 expression levels. The aim of this retrospective analysis was to compare the efficacy and toxicity of chemotherapy and immunotherapy in the 2nd line treatment of NSCLC. Methods Fifty-nine (59) patients with advanced NSCLC consecutively admitted in our Medical Oncology Department were enrolled in the study. A total of 83% were men, and 17% women. Patients had median ECOG 1 (0-3), median age 64 (47-86) years, squamous (32%) and non-squamous histology (68%). All of them were previously treated with 1st line chemotherapy regimens. Following disease progression, they received either chemotherapy or immunotherapy as 2nd line therapy. We compared both the efficacy as well as the toxicity of the two therapeutic options. In the immunotherapy arm, patients received either Nivolumab, or Pembrolizumab. Results The number of patients whose disease progressed after receiving chemotherapy in the 2nd line, was similar to those who received immunotherapy. However, time to progression, was significantly shorter in the chemotherapy arm (p=0,015). There was significant difference in disease progression probability between the two arms in both 3 and 6 months (p<0,05). Patients with at least one adverse event had 2,27 times higher probability of disease progression. Median overall survival was 8 months for the chemotherapy arm in 2nd line, compared to 14 months in the immunotherapy arm. There was no difference in survival between the two arms in the 6 month evaluation (p>0,05). However, in the 12 and 18 month evaluation, survival rates were significantly higher for patients in the immunotherapy arm (p=0,006 και p=0,001 respectively). Conclusion Patients who received immunotherapy in 2nd line, had significantly higher overall survival rates, compared to those who received chemotherapy (p=0,006). There was no correlation between PD-L1 expression levels and clinical benefit. Immunotherapy had a better safety profile compared to chemotherapy. Data from our daily clinical practice are in line with current literature."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση ανοσοθεραπείας έναντι συμβατικής χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας, σε τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παυλάκης Μιχαήλ","Pavlakis Michail"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή Η ανοσοθεραπεία στοχεύει στο να αυξήσει τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος και να προάγει αποτελεσματική αντικαρκινική απόκριση. Στον καρκίνο του πνεύμονα όπως και σε άλλους τύπους καρκίνου η αντοχή του Τ λεμφοκυττάρου σε αντιγόνα του όγκου αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα της ανοσοθεραπείας. Η αναστολή ή ενεργοποίηση του «σημείου ελέγχου» των συν – διεγερτικών μορίων έχει τη δυνατότητα να καταπολεμήσει την ανοχή και να επιτρέψει ανοσοανταποκρίσεις κατά του όγκου. Η ανοσοθεραπεία έχει δείξει όφελος στην θεραπεία του μεταστατικού μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα (ΜΜΚΠ). Αρχικά στη 2η γραμμή θεραπείας, με τις μελέτες έγκρισης του Nivolumab έναντι της δοσεταξέλης, και αργότερα του Atezolizumab αλλά και του Pembrolizumab. Πιο πρόσφατα στην πρώτη γραμμή θεραπείας, η ανοσοθεραπεία έλαβε έγκριση αρχικά ως μονοθεραπεία σε ασθενείς με ισχυρά θετική έκφραση του PD-L1, και αργότερα, σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία, ανεξαρτήτως έκφρασης PD-L1, τόσο σε πλακώδη όσο και σε μη πλακώδη υπότυπο. Σκοπός αυτής της αναδρομικής μελέτης παρατήρησης, είναι η σύγκριση της ανοσοθεραπείας και της χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας στο ΜΜΚΠ, τόσο ως προς την αποτελεσματικότητα, αλλά και ως προς την τοξικότητα. Υλικά - Μέθοδοι Η αναδρομική μας μελέτη αφορούσε σε πενήντα εννιά (59) ασθενείς που νοσηλεύθηκαν στο Ογκολογικό Τμήμα του νοσοκομείου ΓΝΑ «Ο Ευαγγελισμός». Το 83% ήταν άνδρες και το 17% γυναίκες, διάμεσου ECOG 1 (0-3), διάμεσης ηλικίας 64 ετών (47-86), σταδίου ΙV, πλακώδους (32%) και μη πλακώδους (68%) ιστολογικού υποτύπου. Όλοι οι ασθενείς, έλαβαν χημειοθεραπεία 1ης γραμμής. Μετά την πρόοδο νόσου, οι ασθενείς έλαβαν είτε χημειοθεραπεία, είτε ανοσοθεραπεία, ως 2ης γραμμής θεραπεία. Συγκρίναμε την αποτελεσματικότητα, καθώς και την τοξικότητα των δύο θεραπευτικών επιλογών στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ. Οι ασθενείς, στο σκέλος της ανοσοθεραπείας, έλαβαν είτε Nivolumab, είτε Pembrolizumab. Αποτελέσματα Το ποσοστό υποτροπής δε διέφερε μεταξύ των ασθενών που έλαβαν ανοσοθεραπεία έναντι αυτών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Εντούτοις, ο χρόνος υποτροπής μεταξύ των δύο ομάδων, διέφερε σημαντικά (p=0,015). Οι πιθανότητες υποτροπής στους 3 και 6 μήνες ήταν σημαντικά χαμηλότερες για το σκέλος της ανοσοθεραπείας (p<0,05). Οι ασθενείς με τουλάχιστον μια ανεπιθύμητη ενέργεια είχαν 2,27 φορές υψηλότερο κίνδυνο συγκριτικά με αυτούς που δεν εμφάνισαν κάποια ανεπιθύμητη ενέργεια. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν 8 μήνες για το σκέλος της χημειοθεραπείας, έναντι 14 μηνών για το σκέλος της ανοσοθεραπείας. Η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες δε διέφερε σημαντικά μεταξύ των δύο θεραπειών (p>0,05). Ωστόσο, τόσο στους 12 όσο και στους 18 μήνες η πιθανότητα επιβίωσης στους ασθενείς που έκαναν ανοσοθεραπεία ήταν σημαντικά υψηλότερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη των ασθενών που έκαναν χημειοθεραπεία (p=0,006 και p=0,001 αντίστοιχα). Συμπέρασμα Οι ασθενείς που έλαβαν ανοσοθεραπεία ως 2η γραμμή θεραπείας, είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά συνολικής επιβίωσης σε σύγκριση με όσους έλαβαν χημειοθεραπεία (p=0,006). Δε βρέθηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων έκφρασης της πρωτεΐνης PD-L1 και κλινικού οφέλους ή τοξικότητας. Η ανοσοθεραπεία παρουσίασε καλύτερο προφίλ τοξικότητας σε σχέση με την χημειοθεραπεία. Η αναδρομική ανάλυση των δεδομένων από την καθημερινή μας κλινική πράξη, συμβαδίζει με τα δεδομένα της βιβλιογραφίας στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ.","Background The aim of immunotherapy is to increase our immune system’s capability on responding to malignant cells and thus resulting in better anti-tumor activity. In lung cancer, as well as in other types of cancer, inhibition of T-cell activation against tumor cells is leading to reduced efficacy of immunotherapy. Activation or inhibition of immune checkpoints results in immune system activation against tumor cells. Immunotherapy has shown promising results in the treatment of advanced NSCLC. Starting from the 2nd line of treatment of NSCLC, Nivolumab showed superior efficacy when compared to Docetaxel, both in squamous, and non-squamous histology, followed by Atezolizumab and Pembrolizumab. More recently, in the 1st line of NSCLC treatment, immunotherapy was approved as a single agent therapeutical option, in patients with PD-L1 expression levels over 50%. Lately, immunotherapy in combination with chemotherapy is the new standard of care, regardless of NSCLC histology, or PD-L1 expression levels. The aim of this retrospective analysis was to compare the efficacy and toxicity of chemotherapy and immunotherapy in the 2nd line treatment of NSCLC. Methods Fifty-nine (59) patients with advanced NSCLC consecutively admitted in our Medical Oncology Department were enrolled in the study. A total of 83% were men, and 17% women. Patients had median ECOG 1 (0-3), median age 64 (47-86) years, squamous (32%) and non-squamous histology (68%). All of them were previously treated with 1st line chemotherapy regimens. Following disease progression, they received either chemotherapy or immunotherapy as 2nd line therapy. We compared both the efficacy as well as the toxicity of the two therapeutic options. In the immunotherapy arm, patients received either Nivolumab, or Pembrolizumab. Results The number of patients whose disease progressed after receiving chemotherapy in the 2nd line, was similar to those who received immunotherapy. However, time to progression, was significantly shorter in the chemotherapy arm (p=0,015). There was significant difference in disease progression probability between the two arms in both 3 and 6 months (p<0,05). Patients with at least one adverse event had 2,27 times higher probability of disease progression. Median overall survival was 8 months for the chemotherapy arm in 2nd line, compared to 14 months in the immunotherapy arm. There was no difference in survival between the two arms in the 6 month evaluation (p>0,05). However, in the 12 and 18 month evaluation, survival rates were significantly higher for patients in the immunotherapy arm (p=0,006 και p=0,001 respectively). Conclusion Patients who received immunotherapy in 2nd line, had significantly higher overall survival rates, compared to those who received chemotherapy (p=0,006). There was no correlation between PD-L1 expression levels and clinical benefit. Immunotherapy had a better safety profile compared to chemotherapy. Data from our daily clinical practice are in line with current literature."],"dc:identifier":["uoadl:2883673","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883673"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση ανοσοθεραπείας έναντι συμβατικής χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας, σε τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:17Z"}