{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2884241"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2884241","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το θρησκευτικό συναίσθημα στην ποίηση της Ζωής Καρέλλη","abstract":"Στην παρούσα εργασία μελετάται το θρησκευτικό συναίσθημα στην ποίηση της Ζωής Καρέλλη, εξέχουσας λογοτεχνικής μορφής της γενιάς του ’30 και της λεγόμενης «Σχολής της Θεσσαλονίκης». Η ποιήτρια γαλουχήθηκε με τα νάματα της κλασικής αρχαιότητας, της ορθοδοξίας και του Βυζαντίου, και διαμόρφωσε μια αυστηρά συγκροτημένη ταυτότητα, την οποία ακολούθησε με συνέπεια σε όλη της τη ζωή και το έργο. Το θρησκευτικό συναίσθημα παρουσιάζεται στην ποίηση ήδη από τα χρόνια της αρχαιότητας και είναι οικουμενικό φαινόμενο. Ειδικά στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, παρουσιάζει έξαρση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε η αναφορά στην θρησκεία και συγκεκριμένα στην ορθοδοξία πύκνωσε κι έγινε πιο ουσιαστική. Τότε περίπου εμφανίζονται και οι λεγόμενοι «θρησκευτικοί ποιητές», οι οποίοι δεν φιλοσοφούν απλώς, αλλά μεταφέρουν στα έργα τους αποτυπώσεις του θείου. Η Καρέλλη ξεχώρισε από τους ομοτέχνους της, υιοθετώντας μια εσωστρεφή και διανοητική διάθεση απέναντι στα πανανθρώπινα προβλήματα (πόλεμος, θάνατος, πόνος, φθορά, μοναξιά κλπ.), μη δεχόμενη να αναλωθεί σε αισθηματολογίες. Έχει εγρήγορση πνεύματος, εμβαθύνει κι ενδοσκοπεί τα μύχια της ψυχής της. Σε αυτόν τον πνευματικό αγώνα, η επαφή με το χριστιανικό ιδεώδες αναμετράται με την προσωπική αδυναμία, δοκιμασία, απιστία –με τις σαρκικές πτώσεις και την αμαρτωλή επιθυμία. Δημιουργείται έτσι το δίπολο ηδονή-οδύνη, που διχάζει την ποιήτρια. Ολόκληρη η ποίηση της Καρέλλη δομείται πάνω σε ένα πλέγμα αντιθέσεων. Ο άνθρωπος για την Καρέλλη είναι ψυχή, σώμα και πνεύμα. Αυτά τα τρία στοιχεία απαρτίζουν το σχῆμα του. Από τη μία, η άυλη κι αιώνια ψυχή επιθυμεί τη θέωση, από την άλλη το φθαρτό σώμα επιθυμεί την πρόσκαιρη απόλαυση και ηδονή. Ο διχασμός γεννά άλλοτε το ανικανοποίητο, τη στέρηση και τη φαντασίωση (λειτουργία του πνεύματος), κι άλλοτε την αμφιβολία και την παράδοση στον ηδονικό κορεσμό. Έτσι το καρελλικό εγώ διαπράττει την αμαρτία, άρα αποκόπτεται εκούσια από το Θεό και τους ανθρώπους. Μέσα από την αποστασία και την αυτό-απομόνωση γεννάται ο πόθος της αγάπης, της μετάνοιας κι εξιλέωσης, η επιστροφή στο Θεό και την κοινωνία. Η ακατάσχετη ροή του χρόνου δημιουργεί φθορές στο σώμα κι απελπισία στην ψυχή, καθώς οδεύει προς το θάνατο. Ζωή και θάνατος αντιπαλεύουν σε όλη την ποίηση της Καρέλλη. Με την επίγνωση όμως της ανάστασης και της μεταθανάτιας προοπτικής της ύπαρξης, το καρελλικό άτομο εξοικειώνεται με το μυστήριο του θανάτου, που αντιμετωπίζεται ως πέρασμα στην «άλλη ζωή». Η Καρέλλη συχνά υμνεί τη Μητέρα του Θεού και φωτίζεται από τη γλυκιά, γαλήνια λάμψη της Παρθένου. Επικαλείται τους αγγέλους ως βοηθούς στον αγώνα της, όμως συχνά αυτοί σωπαίνουν. Άλλα προσφιλή της πρόσωπα είναι αυτά των αγίων• άνθρωποι που έζησαν προσεκτική ζωή, νίκησαν την αμαρτία και βρίσκονται κοντά στον Κύριο. Η πορεία της ψυχής της μοιάζει με την πορεία του «δεόμενου» πιστού από ναό σε ναό της Θεσσαλονίκης, πορεία δύσκολη και κοπιαστική. Το άρωμα της ορθοδοξίας διαπνέει το έργο της Καρέλλη και είναι εμφανές στον αρχαϊζοντα και γεμάτο επίθετα λόγο, το διανθισμένο με χωρία εκκλησιαστικής γλώσσας, και στον εσωτερικό, πομπώδη ρυθμό των ποιημάτων της, που θυμίζει βυζαντινή υμνογραφία. Συγχρόνως το περιεχόμενο των θρησκευτικών ποιημάτων της εντρυφά στην ασκητική ζωή, στη μετάνοια και την ανάγκη εξιλέωσης, στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης και της μυστικής, ενδόμυχης, θεϊκής παρουσίας. Δίκαια η Καρέλλη έχει χαρακτηριστεί ως η «θαλερή γερόντισσα των γραμμάτων μας».","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία μελετάται το θρησκευτικό συναίσθημα στην ποίηση της Ζωής Καρέλλη, εξέχουσας λογοτεχνικής μορφής της γενιάς του ’30 και της λεγόμενης «Σχολής της Θεσσαλονίκης». Η ποιήτρια γαλουχήθηκε με τα νάματα της κλασικής αρχαιότητας, της ορθοδοξίας και του Βυζαντίου, και διαμόρφωσε μια αυστηρά συγκροτημένη ταυτότητα, την οποία ακολούθησε με συνέπεια σε όλη της τη ζωή και το έργο. Το θρησκευτικό συναίσθημα παρουσιάζεται στην ποίηση ήδη από τα χρόνια της αρχαιότητας και είναι οικουμενικό φαινόμενο. Ειδικά στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, παρουσιάζει έξαρση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε η αναφορά στην θρησκεία και συγκεκριμένα στην ορθοδοξία πύκνωσε κι έγινε πιο ουσιαστική. Τότε περίπου εμφανίζονται και οι λεγόμενοι «θρησκευτικοί ποιητές», οι οποίοι δεν φιλοσοφούν απλώς, αλλά μεταφέρουν στα έργα τους αποτυπώσεις του θείου. Η Καρέλλη ξεχώρισε από τους ομοτέχνους της, υιοθετώντας μια εσωστρεφή και διανοητική διάθεση απέναντι στα πανανθρώπινα προβλήματα (πόλεμος, θάνατος, πόνος, φθορά, μοναξιά κλπ.), μη δεχόμενη να αναλωθεί σε αισθηματολογίες. Έχει εγρήγορση πνεύματος, εμβαθύνει κι ενδοσκοπεί τα μύχια της ψυχής της. Σε αυτόν τον πνευματικό αγώνα, η επαφή με το χριστιανικό ιδεώδες αναμετράται με την προσωπική αδυναμία, δοκιμασία, απιστία –με τις σαρκικές πτώσεις και την αμαρτωλή επιθυμία. Δημιουργείται έτσι το δίπολο ηδονή-οδύνη, που διχάζει την ποιήτρια. Ολόκληρη η ποίηση της Καρέλλη δομείται πάνω σε ένα πλέγμα αντιθέσεων. Ο άνθρωπος για την Καρέλλη είναι ψυχή, σώμα και πνεύμα. Αυτά τα τρία στοιχεία απαρτίζουν το σχῆμα του. Από τη μία, η άυλη κι αιώνια ψυχή επιθυμεί τη θέωση, από την άλλη το φθαρτό σώμα επιθυμεί την πρόσκαιρη απόλαυση και ηδονή. Ο διχασμός γεννά άλλοτε το ανικανοποίητο, τη στέρηση και τη φαντασίωση (λειτουργία του πνεύματος), κι άλλοτε την αμφιβολία και την παράδοση στον ηδονικό κορεσμό. Έτσι το καρελλικό εγώ διαπράττει την αμαρτία, άρα αποκόπτεται εκούσια από το Θεό και τους ανθρώπους. Μέσα από την αποστασία και την αυτό-απομόνωση γεννάται ο πόθος της αγάπης, της μετάνοιας κι εξιλέωσης, η επιστροφή στο Θεό και την κοινωνία. Η ακατάσχετη ροή του χρόνου δημιουργεί φθορές στο σώμα κι απελπισία στην ψυχή, καθώς οδεύει προς το θάνατο. Ζωή και θάνατος αντιπαλεύουν σε όλη την ποίηση της Καρέλλη. Με την επίγνωση όμως της ανάστασης και της μεταθανάτιας προοπτικής της ύπαρξης, το καρελλικό άτομο εξοικειώνεται με το μυστήριο του θανάτου, που αντιμετωπίζεται ως πέρασμα στην «άλλη ζωή». Η Καρέλλη συχνά υμνεί τη Μητέρα του Θεού και φωτίζεται από τη γλυκιά, γαλήνια λάμψη της Παρθένου. Επικαλείται τους αγγέλους ως βοηθούς στον αγώνα της, όμως συχνά αυτοί σωπαίνουν. Άλλα προσφιλή της πρόσωπα είναι αυτά των αγίων• άνθρωποι που έζησαν προσεκτική ζωή, νίκησαν την αμαρτία και βρίσκονται κοντά στον Κύριο. Η πορεία της ψυχής της μοιάζει με την πορεία του «δεόμενου» πιστού από ναό σε ναό της Θεσσαλονίκης, πορεία δύσκολη και κοπιαστική. Το άρωμα της ορθοδοξίας διαπνέει το έργο της Καρέλλη και είναι εμφανές στον αρχαϊζοντα και γεμάτο επίθετα λόγο, το διανθισμένο με χωρία εκκλησιαστικής γλώσσας, και στον εσωτερικό, πομπώδη ρυθμό των ποιημάτων της, που θυμίζει βυζαντινή υμνογραφία. Συγχρόνως το περιεχόμενο των θρησκευτικών ποιημάτων της εντρυφά στην ασκητική ζωή, στη μετάνοια και την ανάγκη εξιλέωσης, στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης και της μυστικής, ενδόμυχης, θεϊκής παρουσίας. Δίκαια η Καρέλλη έχει χαρακτηριστεί ως η «θαλερή γερόντισσα των γραμμάτων μας».","abstract_has_math":false,"creators":["Πανταζοπούλου Βασιλική","Pantazopoulou Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:19Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2884241"],"render_values":[{"text":"uoadl:2884241","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2884241","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2884241","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2884241","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πανταζοπούλου Βασιλική","Pantazopoulou Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2884241","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2884241"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία μελετάται το θρησκευτικό συναίσθημα στην ποίηση της Ζωής Καρέλλη, εξέχουσας λογοτεχνικής μορφής της γενιάς του ’30 και της λεγόμενης «Σχολής της Θεσσαλονίκης». Η ποιήτρια γαλουχήθηκε με τα νάματα της κλασικής αρχαιότητας, της ορθοδοξίας και του Βυζαντίου, και διαμόρφωσε μια αυστηρά συγκροτημένη ταυτότητα, την οποία ακολούθησε με συνέπεια σε όλη της τη ζωή και το έργο. Το θρησκευτικό συναίσθημα παρουσιάζεται στην ποίηση ήδη από τα χρόνια της αρχαιότητας και είναι οικουμενικό φαινόμενο. Ειδικά στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, παρουσιάζει έξαρση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε η αναφορά στην θρησκεία και συγκεκριμένα στην ορθοδοξία πύκνωσε κι έγινε πιο ουσιαστική. Τότε περίπου εμφανίζονται και οι λεγόμενοι «θρησκευτικοί ποιητές», οι οποίοι δεν φιλοσοφούν απλώς, αλλά μεταφέρουν στα έργα τους αποτυπώσεις του θείου. Η Καρέλλη ξεχώρισε από τους ομοτέχνους της, υιοθετώντας μια εσωστρεφή και διανοητική διάθεση απέναντι στα πανανθρώπινα προβλήματα (πόλεμος, θάνατος, πόνος, φθορά, μοναξιά κλπ.), μη δεχόμενη να αναλωθεί σε αισθηματολογίες. Έχει εγρήγορση πνεύματος, εμβαθύνει κι ενδοσκοπεί τα μύχια της ψυχής της. Σε αυτόν τον πνευματικό αγώνα, η επαφή με το χριστιανικό ιδεώδες αναμετράται με την προσωπική αδυναμία, δοκιμασία, απιστία –με τις σαρκικές πτώσεις και την αμαρτωλή επιθυμία. Δημιουργείται έτσι το δίπολο ηδονή-οδύνη, που διχάζει την ποιήτρια. Ολόκληρη η ποίηση της Καρέλλη δομείται πάνω σε ένα πλέγμα αντιθέσεων. Ο άνθρωπος για την Καρέλλη είναι ψυχή, σώμα και πνεύμα. Αυτά τα τρία στοιχεία απαρτίζουν το σχῆμα του. Από τη μία, η άυλη κι αιώνια ψυχή επιθυμεί τη θέωση, από την άλλη το φθαρτό σώμα επιθυμεί την πρόσκαιρη απόλαυση και ηδονή. Ο διχασμός γεννά άλλοτε το ανικανοποίητο, τη στέρηση και τη φαντασίωση (λειτουργία του πνεύματος), κι άλλοτε την αμφιβολία και την παράδοση στον ηδονικό κορεσμό. Έτσι το καρελλικό εγώ διαπράττει την αμαρτία, άρα αποκόπτεται εκούσια από το Θεό και τους ανθρώπους. Μέσα από την αποστασία και την αυτό-απομόνωση γεννάται ο πόθος της αγάπης, της μετάνοιας κι εξιλέωσης, η επιστροφή στο Θεό και την κοινωνία. Η ακατάσχετη ροή του χρόνου δημιουργεί φθορές στο σώμα κι απελπισία στην ψυχή, καθώς οδεύει προς το θάνατο. Ζωή και θάνατος αντιπαλεύουν σε όλη την ποίηση της Καρέλλη. Με την επίγνωση όμως της ανάστασης και της μεταθανάτιας προοπτικής της ύπαρξης, το καρελλικό άτομο εξοικειώνεται με το μυστήριο του θανάτου, που αντιμετωπίζεται ως πέρασμα στην «άλλη ζωή». Η Καρέλλη συχνά υμνεί τη Μητέρα του Θεού και φωτίζεται από τη γλυκιά, γαλήνια λάμψη της Παρθένου. Επικαλείται τους αγγέλους ως βοηθούς στον αγώνα της, όμως συχνά αυτοί σωπαίνουν. Άλλα προσφιλή της πρόσωπα είναι αυτά των αγίων• άνθρωποι που έζησαν προσεκτική ζωή, νίκησαν την αμαρτία και βρίσκονται κοντά στον Κύριο. Η πορεία της ψυχής της μοιάζει με την πορεία του «δεόμενου» πιστού από ναό σε ναό της Θεσσαλονίκης, πορεία δύσκολη και κοπιαστική. Το άρωμα της ορθοδοξίας διαπνέει το έργο της Καρέλλη και είναι εμφανές στον αρχαϊζοντα και γεμάτο επίθετα λόγο, το διανθισμένο με χωρία εκκλησιαστικής γλώσσας, και στον εσωτερικό, πομπώδη ρυθμό των ποιημάτων της, που θυμίζει βυζαντινή υμνογραφία. Συγχρόνως το περιεχόμενο των θρησκευτικών ποιημάτων της εντρυφά στην ασκητική ζωή, στη μετάνοια και την ανάγκη εξιλέωσης, στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης και της μυστικής, ενδόμυχης, θεϊκής παρουσίας. Δίκαια η Καρέλλη έχει χαρακτηριστεί ως η «θαλερή γερόντισσα των γραμμάτων μας».","The present study examines the religious sentiment in the poetry of Zoe Karelli, a prominent literary form of the 30s generation and the so-called \"Thessaloniki School\". The poet nourished herself with the blends of classical antiquity, orthodoxy and Byzantium, and formed a strictly structured identity, which she consistently followed throughout her life and work. Religious sentiment has been present in poetry since antiquity and is a universal phenomenon. Especially in Greek literary production, after the Second World War, there was a surge, so the reference to religion, and in particular to Orthodoxy, became thicker and more substantial. Karelli stood out from her peers, adopting an introspective and intellectual disposition towards all-human problems (war, death, pain, wear, loneliness, etc.), refusing to spend on aesthetics. She has an alertness of mind, deepens and endures the nails of her soul. In this spiritual struggle, contact with the Christian ideal is confronted with personal weakness, temptation, infidelity - with carnal falls and sinful desire. This is how the dipole pleasure-pain, which divides the poet, is created. Karelli's entire poetry is built on a web of contrasts. Man for Karelli is a soul, body and spirit. These three elements make up his figure. On the one hand, the immortal and eternal soul longs for deification, on the other the perishable body longs for temporary enjoyment and pleasure. Dividing sometimes gives rise to unsatisfied, deprived and fantasizing, and sometimes doubt and tradition to hedonic saturation. The incessant flow of time causes damage to the body and despair to the soul, as it leads to death. Life and death contend throughout Karelli's poetry. But aware of the resurrection and the posthumous prospect of existence, the Karelian person is acquainted with the mystery of death, viewed as a passage to the \"other life\". Carrelli often praises the Mother of God and is illuminated by the sweet, serene glow of the Virgo. She invokes the angels as helpers in her struggle, but often they stumble. Other beloved faces are those of the saints • people who lived attentive lives, defeated sin, and are close to the Lord. The aroma of orthodoxy inspires Karelli's work and is evident in the archaic and full of adjective, adorned with passages of ecclesiastical language, and in the inner, pompous rhythm of her poems, reminiscent of Byzantine hymnography. At the same time, the content of her religious poems is deeply rooted in ascetic life, repentance and the need for atonement, the mystery of human existence and the secret, inward, divine presence. Karelli has rightly been described as the \"bold old lady of our letters\". Thus the Karelian ego commits sin, so it is deliberately cut off from God and men. Through apostasy and self-isolation is born the desire for love, repentance and atonement, the return to God and society."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το θρησκευτικό συναίσθημα στην ποίηση της Ζωής Καρέλλη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πανταζοπούλου Βασιλική","Pantazopoulou Vasiliki"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία μελετάται το θρησκευτικό συναίσθημα στην ποίηση της Ζωής Καρέλλη, εξέχουσας λογοτεχνικής μορφής της γενιάς του ’30 και της λεγόμενης «Σχολής της Θεσσαλονίκης». Η ποιήτρια γαλουχήθηκε με τα νάματα της κλασικής αρχαιότητας, της ορθοδοξίας και του Βυζαντίου, και διαμόρφωσε μια αυστηρά συγκροτημένη ταυτότητα, την οποία ακολούθησε με συνέπεια σε όλη της τη ζωή και το έργο. Το θρησκευτικό συναίσθημα παρουσιάζεται στην ποίηση ήδη από τα χρόνια της αρχαιότητας και είναι οικουμενικό φαινόμενο. Ειδικά στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, παρουσιάζει έξαρση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε η αναφορά στην θρησκεία και συγκεκριμένα στην ορθοδοξία πύκνωσε κι έγινε πιο ουσιαστική. Τότε περίπου εμφανίζονται και οι λεγόμενοι «θρησκευτικοί ποιητές», οι οποίοι δεν φιλοσοφούν απλώς, αλλά μεταφέρουν στα έργα τους αποτυπώσεις του θείου. Η Καρέλλη ξεχώρισε από τους ομοτέχνους της, υιοθετώντας μια εσωστρεφή και διανοητική διάθεση απέναντι στα πανανθρώπινα προβλήματα (πόλεμος, θάνατος, πόνος, φθορά, μοναξιά κλπ.), μη δεχόμενη να αναλωθεί σε αισθηματολογίες. Έχει εγρήγορση πνεύματος, εμβαθύνει κι ενδοσκοπεί τα μύχια της ψυχής της. Σε αυτόν τον πνευματικό αγώνα, η επαφή με το χριστιανικό ιδεώδες αναμετράται με την προσωπική αδυναμία, δοκιμασία, απιστία –με τις σαρκικές πτώσεις και την αμαρτωλή επιθυμία. Δημιουργείται έτσι το δίπολο ηδονή-οδύνη, που διχάζει την ποιήτρια. Ολόκληρη η ποίηση της Καρέλλη δομείται πάνω σε ένα πλέγμα αντιθέσεων. Ο άνθρωπος για την Καρέλλη είναι ψυχή, σώμα και πνεύμα. Αυτά τα τρία στοιχεία απαρτίζουν το σχῆμα του. Από τη μία, η άυλη κι αιώνια ψυχή επιθυμεί τη θέωση, από την άλλη το φθαρτό σώμα επιθυμεί την πρόσκαιρη απόλαυση και ηδονή. Ο διχασμός γεννά άλλοτε το ανικανοποίητο, τη στέρηση και τη φαντασίωση (λειτουργία του πνεύματος), κι άλλοτε την αμφιβολία και την παράδοση στον ηδονικό κορεσμό. Έτσι το καρελλικό εγώ διαπράττει την αμαρτία, άρα αποκόπτεται εκούσια από το Θεό και τους ανθρώπους. Μέσα από την αποστασία και την αυτό-απομόνωση γεννάται ο πόθος της αγάπης, της μετάνοιας κι εξιλέωσης, η επιστροφή στο Θεό και την κοινωνία. Η ακατάσχετη ροή του χρόνου δημιουργεί φθορές στο σώμα κι απελπισία στην ψυχή, καθώς οδεύει προς το θάνατο. Ζωή και θάνατος αντιπαλεύουν σε όλη την ποίηση της Καρέλλη. Με την επίγνωση όμως της ανάστασης και της μεταθανάτιας προοπτικής της ύπαρξης, το καρελλικό άτομο εξοικειώνεται με το μυστήριο του θανάτου, που αντιμετωπίζεται ως πέρασμα στην «άλλη ζωή». Η Καρέλλη συχνά υμνεί τη Μητέρα του Θεού και φωτίζεται από τη γλυκιά, γαλήνια λάμψη της Παρθένου. Επικαλείται τους αγγέλους ως βοηθούς στον αγώνα της, όμως συχνά αυτοί σωπαίνουν. Άλλα προσφιλή της πρόσωπα είναι αυτά των αγίων• άνθρωποι που έζησαν προσεκτική ζωή, νίκησαν την αμαρτία και βρίσκονται κοντά στον Κύριο. Η πορεία της ψυχής της μοιάζει με την πορεία του «δεόμενου» πιστού από ναό σε ναό της Θεσσαλονίκης, πορεία δύσκολη και κοπιαστική. Το άρωμα της ορθοδοξίας διαπνέει το έργο της Καρέλλη και είναι εμφανές στον αρχαϊζοντα και γεμάτο επίθετα λόγο, το διανθισμένο με χωρία εκκλησιαστικής γλώσσας, και στον εσωτερικό, πομπώδη ρυθμό των ποιημάτων της, που θυμίζει βυζαντινή υμνογραφία. Συγχρόνως το περιεχόμενο των θρησκευτικών ποιημάτων της εντρυφά στην ασκητική ζωή, στη μετάνοια και την ανάγκη εξιλέωσης, στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης και της μυστικής, ενδόμυχης, θεϊκής παρουσίας. Δίκαια η Καρέλλη έχει χαρακτηριστεί ως η «θαλερή γερόντισσα των γραμμάτων μας».","The present study examines the religious sentiment in the poetry of Zoe Karelli, a prominent literary form of the 30s generation and the so-called \"Thessaloniki School\". The poet nourished herself with the blends of classical antiquity, orthodoxy and Byzantium, and formed a strictly structured identity, which she consistently followed throughout her life and work. Religious sentiment has been present in poetry since antiquity and is a universal phenomenon. Especially in Greek literary production, after the Second World War, there was a surge, so the reference to religion, and in particular to Orthodoxy, became thicker and more substantial. Karelli stood out from her peers, adopting an introspective and intellectual disposition towards all-human problems (war, death, pain, wear, loneliness, etc.), refusing to spend on aesthetics. She has an alertness of mind, deepens and endures the nails of her soul. In this spiritual struggle, contact with the Christian ideal is confronted with personal weakness, temptation, infidelity - with carnal falls and sinful desire. This is how the dipole pleasure-pain, which divides the poet, is created. Karelli's entire poetry is built on a web of contrasts. Man for Karelli is a soul, body and spirit. These three elements make up his figure. On the one hand, the immortal and eternal soul longs for deification, on the other the perishable body longs for temporary enjoyment and pleasure. Dividing sometimes gives rise to unsatisfied, deprived and fantasizing, and sometimes doubt and tradition to hedonic saturation. The incessant flow of time causes damage to the body and despair to the soul, as it leads to death. Life and death contend throughout Karelli's poetry. But aware of the resurrection and the posthumous prospect of existence, the Karelian person is acquainted with the mystery of death, viewed as a passage to the \"other life\". Carrelli often praises the Mother of God and is illuminated by the sweet, serene glow of the Virgo. She invokes the angels as helpers in her struggle, but often they stumble. Other beloved faces are those of the saints • people who lived attentive lives, defeated sin, and are close to the Lord. The aroma of orthodoxy inspires Karelli's work and is evident in the archaic and full of adjective, adorned with passages of ecclesiastical language, and in the inner, pompous rhythm of her poems, reminiscent of Byzantine hymnography. At the same time, the content of her religious poems is deeply rooted in ascetic life, repentance and the need for atonement, the mystery of human existence and the secret, inward, divine presence. Karelli has rightly been described as the \"bold old lady of our letters\". Thus the Karelian ego commits sin, so it is deliberately cut off from God and men. Through apostasy and self-isolation is born the desire for love, repentance and atonement, the return to God and society."],"dc:identifier":["uoadl:2884241","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2884241"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Το θρησκευτικό συναίσθημα στην ποίηση της Ζωής Καρέλλη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:19Z"}