{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885091"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885091","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ρόλος ανοσοθεραπευτικών ουσιών στη λεϊσμανιαση","abstract":"Η λεϊσμανίαση αποτελεί μια πολύ σοβαρή Παραμελημένη Τροπική Ασθένεια, η οποία επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο. Εμφανίζεται σε τρεις κλινικές μορφές: τη δερματική λεϊσμανίαση, τη βλεννογονοδερματική λεϊσμανίαση και τη σπλαγχνική λεϊσμανίαση, η οποία αποτελεί και τη σοβαρότερη έκφανση της νόσου. Αιτιολογικός παράγοντας της λεϊσμανίασης είναι το παρασιτικό πρωτόζωο του γένους Leishmania spp., το οποίο διαθέτει έναν απλό διμορφικό βιολογικό κύκλο ζωής που εναλλάσσεται μεταξύ της κινητής μορφής (προμαστιγωτή) στη φλεβοτόμο, και της μη κινητής μορφής (αμαστιγωτή) στο σπονδυλωτό ξενιστή. Προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, το παράσιτο έχει αναπτύξει πληθώρα μηχανισμών που του επιτρέπουν να διαφεύγει της ανοσολογικής επιτήρησης του ξενιστή. Αυτή η ικανότητα του παρασίτου, σε συνδυασμό με τη δημιουργία ολοένα και πιο ανθεκτικών στελεχών και την αμφίβολη αποτελεσματικότητα των μέχρι τώρα θεραπευτικών προσεγγίσεων, κάνουν επιτακτική την ανάγκη εύρεσης εναλλακτικών μορφών θεραπείας. Ιδιαίτερα ελπιδοφόρα προσέγγιση αποτελεί η ανοσοθεραπεία, και ειδικότερα η στόχευση ανοσολογικών σημείων ελέγχου, δηλαδή ανασταλτικών υποδοχέων οι οποίοι εκφράζονται σε κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος και εγείρουν σηματοδοτικά μονοπάτια, τα οποία οδηγούν σε ανοσοκαταστολή. Βάση των ανωτέρω, αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η διερεύνηση της αποδοτικότητας της χρήσης μονοκλωνικών αντισωμάτων πρόσδεσης ως μέσο παρεμπόδισης της σύνδεσης των ανοσορυθμιστικών μορίων CD200 και CD273 (PD-L2) με τους προσδέτες τους, και κατ’ επέκτασιν, ως ανοσοθεραπευτική μέθοδος για την αντιμετώπιση της σπλαγχνικής λεϊσμανίασης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, βρέθηκε ότι η μόλυνση δενδριτικών κυττάρων με Leishmania infantum οδήγησε σε αύξηση τόσο του ποσοστού έκφρασης των μορίων CD200 και CD273 στον πληθυσμό, όσο και του αριθμού των εκφραζόμενων μορίων ανά δενδριτικό κύτταρο. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η ενεργοποίηση των παρθένων CD4+ Τ λεμφοκυττάρων από δενδριτικά κύτταρα μολυσμένα με το παράσιτο, διαμεσολαβείται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του PD-1/PD-L2, αλλά είναι ανεξάρτητη του μονοπατιού CD200-R/CD200. Αντιθέτως, η ενεργοποίηση παρθένων CD8+ Τ λεμφοκυττάρων από δενδριτικά κύτταρα μολυσμένα με το παράσιτο, είναι ανεξάρτητη της σηματοδότησης που μεσολαβείται τόσο από το μονοπάτι PD-1/PD-L2 όσο και του CD200-R/CD200. Παράλληλα, παρατηρήθηκε ότι Η παρεμπόδιση της σύνδεσης του CD273 στον προσδέτη του σε μολυσμένα δενδριτικά είναι ικανή να αναστρέψει τον εξουθενωμένο φαινότυπο σε CD4+ T λεμφοκύτταρα που προέρχονται από μολυσμένο ζώο. Σύμφωνα με τα παραπάνω, συμπεραίνεται ότι η χορήγηση μονοκλωνικού αντισώματος πρόσδεσης έναντι του CD273 αποτελεί μια ελπιδοφόρα θεραπευτική προσέγγιση στην αντιμετώπιση της λεϊσμανίασης και αποτελεί υποψήφιο μόριο για δοκιμή σε in vivo πειραματικά πρότυπα λεϊσμανίασης.","abstract_html":"Η λεϊσμανίαση αποτελεί μια πολύ σοβαρή Παραμελημένη Τροπική Ασθένεια, η οποία επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο. Εμφανίζεται σε τρεις κλινικές μορφές: τη δερματική λεϊσμανίαση, τη βλεννογονοδερματική λεϊσμανίαση και τη σπλαγχνική λεϊσμανίαση, η οποία αποτελεί και τη σοβαρότερη έκφανση της νόσου. Αιτιολογικός παράγοντας της λεϊσμανίασης είναι το παρασιτικό πρωτόζωο του γένους Leishmania spp., το οποίο διαθέτει έναν απλό διμορφικό βιολογικό κύκλο ζωής που εναλλάσσεται μεταξύ της κινητής μορφής (προμαστιγωτή) στη φλεβοτόμο, και της μη κινητής μορφής (αμαστιγωτή) στο σπονδυλωτό ξενιστή. Προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, το παράσιτο έχει αναπτύξει πληθώρα μηχανισμών που του επιτρέπουν να διαφεύγει της ανοσολογικής επιτήρησης του ξενιστή. Αυτή η ικανότητα του παρασίτου, σε συνδυασμό με τη δημιουργία ολοένα και πιο ανθεκτικών στελεχών και την αμφίβολη αποτελεσματικότητα των μέχρι τώρα θεραπευτικών προσεγγίσεων, κάνουν επιτακτική την ανάγκη εύρεσης εναλλακτικών μορφών θεραπείας. Ιδιαίτερα ελπιδοφόρα προσέγγιση αποτελεί η ανοσοθεραπεία, και ειδικότερα η στόχευση ανοσολογικών σημείων ελέγχου, δηλαδή ανασταλτικών υποδοχέων οι οποίοι εκφράζονται σε κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος και εγείρουν σηματοδοτικά μονοπάτια, τα οποία οδηγούν σε ανοσοκαταστολή. Βάση των ανωτέρω, αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η διερεύνηση της αποδοτικότητας της χρήσης μονοκλωνικών αντισωμάτων πρόσδεσης ως μέσο παρεμπόδισης της σύνδεσης των ανοσορυθμιστικών μορίων CD200 και CD273 (PD-L2) με τους προσδέτες τους, και κατ’ επέκτασιν, ως ανοσοθεραπευτική μέθοδος για την αντιμετώπιση της σπλαγχνικής λεϊσμανίασης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, βρέθηκε ότι η μόλυνση δενδριτικών κυττάρων με Leishmania infantum οδήγησε σε αύξηση τόσο του ποσοστού έκφρασης των μορίων CD200 και CD273 στον πληθυσμό, όσο και του αριθμού των εκφραζόμενων μορίων ανά δενδριτικό κύτταρο. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η ενεργοποίηση των παρθένων CD4+ Τ λεμφοκυττάρων από δενδριτικά κύτταρα μολυσμένα με το παράσιτο, διαμεσολαβείται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του PD-1/PD-L2, αλλά είναι ανεξάρτητη του μονοπατιού CD200-R/CD200. Αντιθέτως, η ενεργοποίηση παρθένων CD8+ Τ λεμφοκυττάρων από δενδριτικά κύτταρα μολυσμένα με το παράσιτο, είναι ανεξάρτητη της σηματοδότησης που μεσολαβείται τόσο από το μονοπάτι PD-1/PD-L2 όσο και του CD200-R/CD200. Παράλληλα, παρατηρήθηκε ότι Η παρεμπόδιση της σύνδεσης του CD273 στον προσδέτη του σε μολυσμένα δενδριτικά είναι ικανή να αναστρέψει τον εξουθενωμένο φαινότυπο σε CD4+ T λεμφοκύτταρα που προέρχονται από μολυσμένο ζώο. Σύμφωνα με τα παραπάνω, συμπεραίνεται ότι η χορήγηση μονοκλωνικού αντισώματος πρόσδεσης έναντι του CD273 αποτελεί μια ελπιδοφόρα θεραπευτική προσέγγιση στην αντιμετώπιση της λεϊσμανίασης και αποτελεί υποψήφιο μόριο για δοκιμή σε in vivo πειραματικά πρότυπα λεϊσμανίασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Βασιλακάκη Αθηνά","Vasilakaki Athena"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:25Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885091"],"render_values":[{"text":"uoadl:2885091","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885091","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885091","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2885091","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βασιλακάκη Αθηνά","Vasilakaki Athena"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885091","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885091"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η λεϊσμανίαση αποτελεί μια πολύ σοβαρή Παραμελημένη Τροπική Ασθένεια, η οποία επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο. Εμφανίζεται σε τρεις κλινικές μορφές: τη δερματική λεϊσμανίαση, τη βλεννογονοδερματική λεϊσμανίαση και τη σπλαγχνική λεϊσμανίαση, η οποία αποτελεί και τη σοβαρότερη έκφανση της νόσου. Αιτιολογικός παράγοντας της λεϊσμανίασης είναι το παρασιτικό πρωτόζωο του γένους Leishmania spp., το οποίο διαθέτει έναν απλό διμορφικό βιολογικό κύκλο ζωής που εναλλάσσεται μεταξύ της κινητής μορφής (προμαστιγωτή) στη φλεβοτόμο, και της μη κινητής μορφής (αμαστιγωτή) στο σπονδυλωτό ξενιστή. Προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, το παράσιτο έχει αναπτύξει πληθώρα μηχανισμών που του επιτρέπουν να διαφεύγει της ανοσολογικής επιτήρησης του ξενιστή. Αυτή η ικανότητα του παρασίτου, σε συνδυασμό με τη δημιουργία ολοένα και πιο ανθεκτικών στελεχών και την αμφίβολη αποτελεσματικότητα των μέχρι τώρα θεραπευτικών προσεγγίσεων, κάνουν επιτακτική την ανάγκη εύρεσης εναλλακτικών μορφών θεραπείας. Ιδιαίτερα ελπιδοφόρα προσέγγιση αποτελεί η ανοσοθεραπεία, και ειδικότερα η στόχευση ανοσολογικών σημείων ελέγχου, δηλαδή ανασταλτικών υποδοχέων οι οποίοι εκφράζονται σε κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος και εγείρουν σηματοδοτικά μονοπάτια, τα οποία οδηγούν σε ανοσοκαταστολή. Βάση των ανωτέρω, αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η διερεύνηση της αποδοτικότητας της χρήσης μονοκλωνικών αντισωμάτων πρόσδεσης ως μέσο παρεμπόδισης της σύνδεσης των ανοσορυθμιστικών μορίων CD200 και CD273 (PD-L2) με τους προσδέτες τους, και κατ’ επέκτασιν, ως ανοσοθεραπευτική μέθοδος για την αντιμετώπιση της σπλαγχνικής λεϊσμανίασης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, βρέθηκε ότι η μόλυνση δενδριτικών κυττάρων με Leishmania infantum οδήγησε σε αύξηση τόσο του ποσοστού έκφρασης των μορίων CD200 και CD273 στον πληθυσμό, όσο και του αριθμού των εκφραζόμενων μορίων ανά δενδριτικό κύτταρο. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η ενεργοποίηση των παρθένων CD4+ Τ λεμφοκυττάρων από δενδριτικά κύτταρα μολυσμένα με το παράσιτο, διαμεσολαβείται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του PD-1/PD-L2, αλλά είναι ανεξάρτητη του μονοπατιού CD200-R/CD200. Αντιθέτως, η ενεργοποίηση παρθένων CD8+ Τ λεμφοκυττάρων από δενδριτικά κύτταρα μολυσμένα με το παράσιτο, είναι ανεξάρτητη της σηματοδότησης που μεσολαβείται τόσο από το μονοπάτι PD-1/PD-L2 όσο και του CD200-R/CD200. Παράλληλα, παρατηρήθηκε ότι Η παρεμπόδιση της σύνδεσης του CD273 στον προσδέτη του σε μολυσμένα δενδριτικά είναι ικανή να αναστρέψει τον εξουθενωμένο φαινότυπο σε CD4+ T λεμφοκύτταρα που προέρχονται από μολυσμένο ζώο. Σύμφωνα με τα παραπάνω, συμπεραίνεται ότι η χορήγηση μονοκλωνικού αντισώματος πρόσδεσης έναντι του CD273 αποτελεί μια ελπιδοφόρα θεραπευτική προσέγγιση στην αντιμετώπιση της λεϊσμανίασης και αποτελεί υποψήφιο μόριο για δοκιμή σε in vivo πειραματικά πρότυπα λεϊσμανίασης.","Leishmaniasis is a very severe parasitic disease that is classified as a Neglected Tropical Disease and affects millions of people every year. Leishmaniasis occurs in three clinical forms: cutaneous, mucocutaneous and visceral leishmaniasis, which is the most severe manifestation of the disease. The causative agent of leishmaniasis is the protozoan of the genus Leishmania, an obligatory intracellular parasite. The ability of the parasite to escape the host’s immune surveillance, combined with the development of resistant strains and the dubious efficacy of hitherto therapeutic approaches, makes it imperative to find alternative forms of treatment. One of the most promising approaches is immunotherapy, in particular the targeting of a specific group of molecules called immune checkpoints. This term refers to the inhibitory receptors that are expressed in the cells of the immune system and trigger signaling pathways that lead to immunosuppression. On this basis, the purpose of this study was the evaluation of the efficacy using blocking antibodies as a means of preventing the binding of the immunoregulatory molecules CD200 and CD273 (PD-L2) to their ligands, and therefore as an immunotherapeutic method for visceral leishmaniasis. At first, it was found that infection of dendritic cells with Leishmania infantum resulted in an increase of the percentage of dendritic cells that expressed CD200 and CD273 molecules, as well as in the number of those molecules on the surface of each cell. Also, it was shown that the activation of naïve CD4+ T cells from infected dendritic cells is mediated by the signaling pathway of PD-1/PD-L2, but independent of the CD200-R/CD200 pathway. On the contrary, the activation of naïve CD8+ T cells is independent of both signaling pathways. Furthermore, it was found that the CD273 blockade on infected dendritic cells, leads to inversion of the exhausted phenotype of CD4+ T cells that come from infected BALB/c mice. According to the above, the blockade of CD273 seems to be a promising therapeutical approach against leishmaniasis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ρόλος ανοσοθεραπευτικών ουσιών στη λεϊσμανιαση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βασιλακάκη Αθηνά","Vasilakaki Athena"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η λεϊσμανίαση αποτελεί μια πολύ σοβαρή Παραμελημένη Τροπική Ασθένεια, η οποία επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο. Εμφανίζεται σε τρεις κλινικές μορφές: τη δερματική λεϊσμανίαση, τη βλεννογονοδερματική λεϊσμανίαση και τη σπλαγχνική λεϊσμανίαση, η οποία αποτελεί και τη σοβαρότερη έκφανση της νόσου. Αιτιολογικός παράγοντας της λεϊσμανίασης είναι το παρασιτικό πρωτόζωο του γένους Leishmania spp., το οποίο διαθέτει έναν απλό διμορφικό βιολογικό κύκλο ζωής που εναλλάσσεται μεταξύ της κινητής μορφής (προμαστιγωτή) στη φλεβοτόμο, και της μη κινητής μορφής (αμαστιγωτή) στο σπονδυλωτό ξενιστή. Προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, το παράσιτο έχει αναπτύξει πληθώρα μηχανισμών που του επιτρέπουν να διαφεύγει της ανοσολογικής επιτήρησης του ξενιστή. Αυτή η ικανότητα του παρασίτου, σε συνδυασμό με τη δημιουργία ολοένα και πιο ανθεκτικών στελεχών και την αμφίβολη αποτελεσματικότητα των μέχρι τώρα θεραπευτικών προσεγγίσεων, κάνουν επιτακτική την ανάγκη εύρεσης εναλλακτικών μορφών θεραπείας. Ιδιαίτερα ελπιδοφόρα προσέγγιση αποτελεί η ανοσοθεραπεία, και ειδικότερα η στόχευση ανοσολογικών σημείων ελέγχου, δηλαδή ανασταλτικών υποδοχέων οι οποίοι εκφράζονται σε κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος και εγείρουν σηματοδοτικά μονοπάτια, τα οποία οδηγούν σε ανοσοκαταστολή. Βάση των ανωτέρω, αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η διερεύνηση της αποδοτικότητας της χρήσης μονοκλωνικών αντισωμάτων πρόσδεσης ως μέσο παρεμπόδισης της σύνδεσης των ανοσορυθμιστικών μορίων CD200 και CD273 (PD-L2) με τους προσδέτες τους, και κατ’ επέκτασιν, ως ανοσοθεραπευτική μέθοδος για την αντιμετώπιση της σπλαγχνικής λεϊσμανίασης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, βρέθηκε ότι η μόλυνση δενδριτικών κυττάρων με Leishmania infantum οδήγησε σε αύξηση τόσο του ποσοστού έκφρασης των μορίων CD200 και CD273 στον πληθυσμό, όσο και του αριθμού των εκφραζόμενων μορίων ανά δενδριτικό κύτταρο. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η ενεργοποίηση των παρθένων CD4+ Τ λεμφοκυττάρων από δενδριτικά κύτταρα μολυσμένα με το παράσιτο, διαμεσολαβείται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του PD-1/PD-L2, αλλά είναι ανεξάρτητη του μονοπατιού CD200-R/CD200. Αντιθέτως, η ενεργοποίηση παρθένων CD8+ Τ λεμφοκυττάρων από δενδριτικά κύτταρα μολυσμένα με το παράσιτο, είναι ανεξάρτητη της σηματοδότησης που μεσολαβείται τόσο από το μονοπάτι PD-1/PD-L2 όσο και του CD200-R/CD200. Παράλληλα, παρατηρήθηκε ότι Η παρεμπόδιση της σύνδεσης του CD273 στον προσδέτη του σε μολυσμένα δενδριτικά είναι ικανή να αναστρέψει τον εξουθενωμένο φαινότυπο σε CD4+ T λεμφοκύτταρα που προέρχονται από μολυσμένο ζώο. Σύμφωνα με τα παραπάνω, συμπεραίνεται ότι η χορήγηση μονοκλωνικού αντισώματος πρόσδεσης έναντι του CD273 αποτελεί μια ελπιδοφόρα θεραπευτική προσέγγιση στην αντιμετώπιση της λεϊσμανίασης και αποτελεί υποψήφιο μόριο για δοκιμή σε in vivo πειραματικά πρότυπα λεϊσμανίασης.","Leishmaniasis is a very severe parasitic disease that is classified as a Neglected Tropical Disease and affects millions of people every year. Leishmaniasis occurs in three clinical forms: cutaneous, mucocutaneous and visceral leishmaniasis, which is the most severe manifestation of the disease. The causative agent of leishmaniasis is the protozoan of the genus Leishmania, an obligatory intracellular parasite. The ability of the parasite to escape the host’s immune surveillance, combined with the development of resistant strains and the dubious efficacy of hitherto therapeutic approaches, makes it imperative to find alternative forms of treatment. One of the most promising approaches is immunotherapy, in particular the targeting of a specific group of molecules called immune checkpoints. This term refers to the inhibitory receptors that are expressed in the cells of the immune system and trigger signaling pathways that lead to immunosuppression. On this basis, the purpose of this study was the evaluation of the efficacy using blocking antibodies as a means of preventing the binding of the immunoregulatory molecules CD200 and CD273 (PD-L2) to their ligands, and therefore as an immunotherapeutic method for visceral leishmaniasis. At first, it was found that infection of dendritic cells with Leishmania infantum resulted in an increase of the percentage of dendritic cells that expressed CD200 and CD273 molecules, as well as in the number of those molecules on the surface of each cell. Also, it was shown that the activation of naïve CD4+ T cells from infected dendritic cells is mediated by the signaling pathway of PD-1/PD-L2, but independent of the CD200-R/CD200 pathway. On the contrary, the activation of naïve CD8+ T cells is independent of both signaling pathways. Furthermore, it was found that the CD273 blockade on infected dendritic cells, leads to inversion of the exhausted phenotype of CD4+ T cells that come from infected BALB/c mice. According to the above, the blockade of CD273 seems to be a promising therapeutical approach against leishmaniasis."],"dc:identifier":["uoadl:2885091","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885091"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ρόλος ανοσοθεραπευτικών ουσιών στη λεϊσμανιαση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:25Z"}