{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885461"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885461","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΝΕΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ RNase κ ΣΤΗΝ ΟΞΕΙΑ ΛΕΜΦΟΒΛΑΣΤΙΚΗ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ","abstract":"Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ) είναι μια μορφή κακοήθειας των λεμφοκυττάρων. Χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση ανώριμων κυττάρων αίματος στο μυελό των οστών. Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές κακοήθεις νόσους της παιδικής ηλικίας, με τη μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης να παρουσιάζεται μεταξύ των παιδιών ηλικίας 2 και 5 ετών. Διαχρονικά, η ΟΛΛ αποτελεί πεδίο έρευνας για αυτό και υπάρχουν αρκετοί δείκτες, που χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση και τη διαφοροδιάγνωσή της. Οι ριβονουκλεάσες, που τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχτεί η συμμετοχή τους σε πολλές περιπτώσεις καρκινογένεσης ανήκουν στην κατηγορία των νουκλεασών, μόρια που αποικοδομούν δηλαδή τα RNAs σε μικρότερα τμήματα. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η αύξηση του αριθμού των δειγμάτων και η συνέχιση της μελέτης των επιπέδων έκφρασης των μεταγράφων 1, 4, και 14 αλλά και η εκ νέου μελέτη των μεταγράφων 9 και 19 του γονιδίου της ριβονουκλεάσης κ, σε περιπτώσεις ασθενών με παιδική ΟΛΛ. Συνολικά μελετήθηκαν 70 ασθενείς με παιδική ΟΛΛ, από τους οποίους απομονώθηκε ολικό RNAαπό δείγματα μυελού (ολικό αίμα) και συντέθηκε cDNAμε την αντίδραση της RT-PCR. Η μελέτη των επιπέδων έκφρασης των 5 μεταγράφων πραγματοποιήθηκε με ανάλυση Real-Time PCR, με τη χρήση της χρωστικής SYBR-GREEN και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων για τη συσχέτιση των επιπέδων έκφρασης με διάφορα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης αποδεικνύουν ότι τα επίπεδα έκφρασης των τριών μεταγράφων (1,4 και 14) είναι μειωμένα στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς (pclas<0,001, pv4<0,001, pv14<0,001), ενώ αντίστοιχα για τα ζεύγη των ασθενών μεταξύ της ημέρας διάγνωσης και της 33ης ημέρας, δεν εμφανίζονται μεγάλες διαφορές στα επίπεδα έκφρασης στο τέλος της θεραπείας εφόδου(pclas=0,614, pv4=0,627 pv14=0,548). Όσον αφορά το κλασικό μετάγραφο, παρουσιάζει αυξημένη έκφραση παρουσία δυσμενών δεικτών, όπως ο φαινότυπος B-ΟΛΛ και Τ-ΟΛΛ (pclas=0,366), ο αριθμός λευκών WBC>50.000 cells/μL (pclas=0,032), η απουσία υπερδιπλοειδίας (pclas=0,048). Επιπλέον στις περιπτώσεις θετικής MRD και ασθενών υψηλού κινδύνου, το μετάγραφο 1 παρουσιάζει ελαφρώς μια αυξημένη έκφραση με pclas=0,185 και pclas=0,191 αντίστοιχα. Η ανάλυση επιβίωσης Kaplan Meier και η Cox regression ανάλυση παλινδρόμησης δείχνουν ότι όσοι ασθενείς υπερεκφράζουν το κλασικό μετάγραφο εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου (HR=1,908 με p=0,293 και διάστημα εμπιστοσύνης 95%: 0,573-6,357).Αντίστοιχα τα μετάγραφα 4 και 14, παρότι δεν έχουν παρουσιάσει κάποια σταστιστικά σημαντική συσχέτιση με τους παραπάνω δείκτες, αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι οι ασθενείς με θετική MRD την 15η μέρα είχαν αυξημένα επίπεδα έκφρασης του var. 4, p=0,064, αποτέλεσμα μεγάλη τάση σημαντικότητας. Ωστόσο οι ίδιοι ασθενείς δεν είχαν αυξημένα επίπεδα και του vr.14 (p=0,852). Βάσει του Danger Score, το variant 14 της RNase K φαίνεται να έχει αυξημένη έκφραση, με αυξημένη τάση σημαντικότητας (p=0,079), για τους ασθενείς υψηλού κινδύνου (high risk), κάτι που δεν παρατηρήθηκε όμως και για το 4 (p=0,807). Γενικά όμως, φαίνεται ότι τα μετάγραφα 4 και 14 ακολουθούν παρόμοιο μοτίβο έκφρασης συγκριτικά με τα κλινικοπαθολογικά δεδομένα των ασθενών, το οποίο αποδεικνύεται και από την ανάλυση συσχέτισης κατά Spearman (RS=0,695, p<0,001). Συνολικά, για το μετάγραφο 19 εξετάσθηκαν 31 ασθενείς, η έκφραση του οποίου εξετάστηκε ως προς την ηλικία των ασθενών και τον αριθμό λευκών κυττάρων την ημέρα της διάγνωσης. Οι ασθενείς ηλικίας άνω των 10 ετών εμφάνισαν αυξημένη έκφραση του μεταγράφου 19, αποτέλεσμα στατιστικά σημαντικό (p= 0,039). Επιπλέον, όσοι ασθενείς παρουσίασαν την ημέρα διάγνωσής τους αριθμό λευκών κυττάρων (WBC) μεγαλύτερο των 50000, εμφάνισαν επίσης αυξημένα επίπεδα του μεταγράφου 19, αποτέλεσμα με μεγάλη τάση σημαντικότητας (p= 0,076). Όσον αφορά τη μελέτη του μεταγράφου 9, παρατηρήθηκαν πολλαπλές καμπύλες αποδιάταξης, που υποδεικνύουν την ύπαρξη και παραπροϊόντων εκτός από το μετάγραφο 9. Σε όσους ασθενείς εξετάστηκε, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Σε κάθε περίπτωση, τα αποτελέσματα απαιτούν αποσαφήνιση με Sequencing. Συμπερασματικά, τα επίπεδα έκφρασης των μεταγράφων 1 και 19 φαίνεται να έχουν μια σοβαρή συσχέτιση με κακούς προγνωστικούς δείκτες για την ΟΛΛ. Το κλασικό μετάγραφο μπορεί επίσης να παρέχει πληροφορίες ως προς την ολική επιβίωση. Όσον αφορά τα μετάγραφα 4 και 14 πέρα από δύο ευρήματα σχεδόν στατιστικώς σημαντικά, δεν υπήρξε κάποια άλλη αξιόλογη παρατήρηση. Στο γενικότερο πλαίσιο της μελέτης τα περισσότερα αποτελέσματα δεν είναι στατιστικώς σημαντικά, λόγω του μικρού αριθμού δειγμάτων που αναλύθηκαν. Μετά τη προσπάθεια αύξησης του cohort των ασθενών που μελετήθηκαν, λήθφησαν κάποιες αξιόλογες παρατηρήσεις και μάλιστα με στατιστική σημαντικότητα ενώ κάποιες άλλες έδειξαν προς τα που θα πρέπει να κινηθεί η έρευνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι απαιτείται μεγαλύτερος αριθμός δειγμάτων για την άντληση ασφαλέστερων και πιο αξιόπιστων αποτελεσμάτων.","abstract_html":"Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ) είναι μια μορφή κακοήθειας των λεμφοκυττάρων. Χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση ανώριμων κυττάρων αίματος στο μυελό των οστών. Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές κακοήθεις νόσους της παιδικής ηλικίας, με τη μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης να παρουσιάζεται μεταξύ των παιδιών ηλικίας 2 και 5 ετών. Διαχρονικά, η ΟΛΛ αποτελεί πεδίο έρευνας για αυτό και υπάρχουν αρκετοί δείκτες, που χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση και τη διαφοροδιάγνωσή της. Οι ριβονουκλεάσες, που τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχτεί η συμμετοχή τους σε πολλές περιπτώσεις καρκινογένεσης ανήκουν στην κατηγορία των νουκλεασών, μόρια που αποικοδομούν δηλαδή τα RNAs σε μικρότερα τμήματα. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η αύξηση του αριθμού των δειγμάτων και η συνέχιση της μελέτης των επιπέδων έκφρασης των μεταγράφων 1, 4, και 14 αλλά και η εκ νέου μελέτη των μεταγράφων 9 και 19 του γονιδίου της ριβονουκλεάσης κ, σε περιπτώσεις ασθενών με παιδική ΟΛΛ. Συνολικά μελετήθηκαν 70 ασθενείς με παιδική ΟΛΛ, από τους οποίους απομονώθηκε ολικό RNAαπό δείγματα μυελού (ολικό αίμα) και συντέθηκε cDNAμε την αντίδραση της RT-PCR. Η μελέτη των επιπέδων έκφρασης των 5 μεταγράφων πραγματοποιήθηκε με ανάλυση Real-Time PCR, με τη χρήση της χρωστικής SYBR-GREEN και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων για τη συσχέτιση των επιπέδων έκφρασης με διάφορα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης αποδεικνύουν ότι τα επίπεδα έκφρασης των τριών μεταγράφων (1,4 και 14) είναι μειωμένα στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς (pclas&lt;0,001, pv4&lt;0,001, pv14&lt;0,001), ενώ αντίστοιχα για τα ζεύγη των ασθενών μεταξύ της ημέρας διάγνωσης και της 33ης ημέρας, δεν εμφανίζονται μεγάλες διαφορές στα επίπεδα έκφρασης στο τέλος της θεραπείας εφόδου(pclas=0,614, pv4=0,627 pv14=0,548). Όσον αφορά το κλασικό μετάγραφο, παρουσιάζει αυξημένη έκφραση παρουσία δυσμενών δεικτών, όπως ο φαινότυπος B-ΟΛΛ και Τ-ΟΛΛ (pclas=0,366), ο αριθμός λευκών WBC&gt;50.000 cells/μL (pclas=0,032), η απουσία υπερδιπλοειδίας (pclas=0,048). Επιπλέον στις περιπτώσεις θετικής MRD και ασθενών υψηλού κινδύνου, το μετάγραφο 1 παρουσιάζει ελαφρώς μια αυξημένη έκφραση με pclas=0,185 και pclas=0,191 αντίστοιχα. Η ανάλυση επιβίωσης Kaplan Meier και η Cox regression ανάλυση παλινδρόμησης δείχνουν ότι όσοι ασθενείς υπερεκφράζουν το κλασικό μετάγραφο εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου (HR=1,908 με p=0,293 και διάστημα εμπιστοσύνης 95%: 0,573-6,357).Αντίστοιχα τα μετάγραφα 4 και 14, παρότι δεν έχουν παρουσιάσει κάποια σταστιστικά σημαντική συσχέτιση με τους παραπάνω δείκτες, αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι οι ασθενείς με θετική MRD την 15η μέρα είχαν αυξημένα επίπεδα έκφρασης του var. 4, p=0,064, αποτέλεσμα μεγάλη τάση σημαντικότητας. Ωστόσο οι ίδιοι ασθενείς δεν είχαν αυξημένα επίπεδα και του vr.14 (p=0,852). Βάσει του Danger Score, το variant 14 της RNase K φαίνεται να έχει αυξημένη έκφραση, με αυξημένη τάση σημαντικότητας (p=0,079), για τους ασθενείς υψηλού κινδύνου (high risk), κάτι που δεν παρατηρήθηκε όμως και για το 4 (p=0,807). Γενικά όμως, φαίνεται ότι τα μετάγραφα 4 και 14 ακολουθούν παρόμοιο μοτίβο έκφρασης συγκριτικά με τα κλινικοπαθολογικά δεδομένα των ασθενών, το οποίο αποδεικνύεται και από την ανάλυση συσχέτισης κατά Spearman (RS=0,695, p&lt;0,001). Συνολικά, για το μετάγραφο 19 εξετάσθηκαν 31 ασθενείς, η έκφραση του οποίου εξετάστηκε ως προς την ηλικία των ασθενών και τον αριθμό λευκών κυττάρων την ημέρα της διάγνωσης. Οι ασθενείς ηλικίας άνω των 10 ετών εμφάνισαν αυξημένη έκφραση του μεταγράφου 19, αποτέλεσμα στατιστικά σημαντικό (p= 0,039). Επιπλέον, όσοι ασθενείς παρουσίασαν την ημέρα διάγνωσής τους αριθμό λευκών κυττάρων (WBC) μεγαλύτερο των 50000, εμφάνισαν επίσης αυξημένα επίπεδα του μεταγράφου 19, αποτέλεσμα με μεγάλη τάση σημαντικότητας (p= 0,076). Όσον αφορά τη μελέτη του μεταγράφου 9, παρατηρήθηκαν πολλαπλές καμπύλες αποδιάταξης, που υποδεικνύουν την ύπαρξη και παραπροϊόντων εκτός από το μετάγραφο 9. Σε όσους ασθενείς εξετάστηκε, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Σε κάθε περίπτωση, τα αποτελέσματα απαιτούν αποσαφήνιση με Sequencing. Συμπερασματικά, τα επίπεδα έκφρασης των μεταγράφων 1 και 19 φαίνεται να έχουν μια σοβαρή συσχέτιση με κακούς προγνωστικούς δείκτες για την ΟΛΛ. Το κλασικό μετάγραφο μπορεί επίσης να παρέχει πληροφορίες ως προς την ολική επιβίωση. Όσον αφορά τα μετάγραφα 4 και 14 πέρα από δύο ευρήματα σχεδόν στατιστικώς σημαντικά, δεν υπήρξε κάποια άλλη αξιόλογη παρατήρηση. Στο γενικότερο πλαίσιο της μελέτης τα περισσότερα αποτελέσματα δεν είναι στατιστικώς σημαντικά, λόγω του μικρού αριθμού δειγμάτων που αναλύθηκαν. Μετά τη προσπάθεια αύξησης του cohort των ασθενών που μελετήθηκαν, λήθφησαν κάποιες αξιόλογες παρατηρήσεις και μάλιστα με στατιστική σημαντικότητα ενώ κάποιες άλλες έδειξαν προς τα που θα πρέπει να κινηθεί η έρευνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι απαιτείται μεγαλύτερος αριθμός δειγμάτων για την άντληση ασφαλέστερων και πιο αξιόπιστων αποτελεσμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Λερούνη Αικατερίνη","Lerouni Ekaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:27Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885461"],"render_values":[{"text":"uoadl:2885461","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885461","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885461","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2885461","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λερούνη Αικατερίνη","Lerouni Ekaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885461","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885461"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ) είναι μια μορφή κακοήθειας των λεμφοκυττάρων. Χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση ανώριμων κυττάρων αίματος στο μυελό των οστών. Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές κακοήθεις νόσους της παιδικής ηλικίας, με τη μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης να παρουσιάζεται μεταξύ των παιδιών ηλικίας 2 και 5 ετών. Διαχρονικά, η ΟΛΛ αποτελεί πεδίο έρευνας για αυτό και υπάρχουν αρκετοί δείκτες, που χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση και τη διαφοροδιάγνωσή της. Οι ριβονουκλεάσες, που τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχτεί η συμμετοχή τους σε πολλές περιπτώσεις καρκινογένεσης ανήκουν στην κατηγορία των νουκλεασών, μόρια που αποικοδομούν δηλαδή τα RNAs σε μικρότερα τμήματα. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η αύξηση του αριθμού των δειγμάτων και η συνέχιση της μελέτης των επιπέδων έκφρασης των μεταγράφων 1, 4, και 14 αλλά και η εκ νέου μελέτη των μεταγράφων 9 και 19 του γονιδίου της ριβονουκλεάσης κ, σε περιπτώσεις ασθενών με παιδική ΟΛΛ. Συνολικά μελετήθηκαν 70 ασθενείς με παιδική ΟΛΛ, από τους οποίους απομονώθηκε ολικό RNAαπό δείγματα μυελού (ολικό αίμα) και συντέθηκε cDNAμε την αντίδραση της RT-PCR. Η μελέτη των επιπέδων έκφρασης των 5 μεταγράφων πραγματοποιήθηκε με ανάλυση Real-Time PCR, με τη χρήση της χρωστικής SYBR-GREEN και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων για τη συσχέτιση των επιπέδων έκφρασης με διάφορα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης αποδεικνύουν ότι τα επίπεδα έκφρασης των τριών μεταγράφων (1,4 και 14) είναι μειωμένα στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς (pclas<0,001, pv4<0,001, pv14<0,001), ενώ αντίστοιχα για τα ζεύγη των ασθενών μεταξύ της ημέρας διάγνωσης και της 33ης ημέρας, δεν εμφανίζονται μεγάλες διαφορές στα επίπεδα έκφρασης στο τέλος της θεραπείας εφόδου(pclas=0,614, pv4=0,627 pv14=0,548). Όσον αφορά το κλασικό μετάγραφο, παρουσιάζει αυξημένη έκφραση παρουσία δυσμενών δεικτών, όπως ο φαινότυπος B-ΟΛΛ και Τ-ΟΛΛ (pclas=0,366), ο αριθμός λευκών WBC>50.000 cells/μL (pclas=0,032), η απουσία υπερδιπλοειδίας (pclas=0,048). Επιπλέον στις περιπτώσεις θετικής MRD και ασθενών υψηλού κινδύνου, το μετάγραφο 1 παρουσιάζει ελαφρώς μια αυξημένη έκφραση με pclas=0,185 και pclas=0,191 αντίστοιχα. Η ανάλυση επιβίωσης Kaplan Meier και η Cox regression ανάλυση παλινδρόμησης δείχνουν ότι όσοι ασθενείς υπερεκφράζουν το κλασικό μετάγραφο εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου (HR=1,908 με p=0,293 και διάστημα εμπιστοσύνης 95%: 0,573-6,357).Αντίστοιχα τα μετάγραφα 4 και 14, παρότι δεν έχουν παρουσιάσει κάποια σταστιστικά σημαντική συσχέτιση με τους παραπάνω δείκτες, αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι οι ασθενείς με θετική MRD την 15η μέρα είχαν αυξημένα επίπεδα έκφρασης του var. 4, p=0,064, αποτέλεσμα μεγάλη τάση σημαντικότητας. Ωστόσο οι ίδιοι ασθενείς δεν είχαν αυξημένα επίπεδα και του vr.14 (p=0,852). Βάσει του Danger Score, το variant 14 της RNase K φαίνεται να έχει αυξημένη έκφραση, με αυξημένη τάση σημαντικότητας (p=0,079), για τους ασθενείς υψηλού κινδύνου (high risk), κάτι που δεν παρατηρήθηκε όμως και για το 4 (p=0,807). Γενικά όμως, φαίνεται ότι τα μετάγραφα 4 και 14 ακολουθούν παρόμοιο μοτίβο έκφρασης συγκριτικά με τα κλινικοπαθολογικά δεδομένα των ασθενών, το οποίο αποδεικνύεται και από την ανάλυση συσχέτισης κατά Spearman (RS=0,695, p<0,001). Συνολικά, για το μετάγραφο 19 εξετάσθηκαν 31 ασθενείς, η έκφραση του οποίου εξετάστηκε ως προς την ηλικία των ασθενών και τον αριθμό λευκών κυττάρων την ημέρα της διάγνωσης. Οι ασθενείς ηλικίας άνω των 10 ετών εμφάνισαν αυξημένη έκφραση του μεταγράφου 19, αποτέλεσμα στατιστικά σημαντικό (p= 0,039). Επιπλέον, όσοι ασθενείς παρουσίασαν την ημέρα διάγνωσής τους αριθμό λευκών κυττάρων (WBC) μεγαλύτερο των 50000, εμφάνισαν επίσης αυξημένα επίπεδα του μεταγράφου 19, αποτέλεσμα με μεγάλη τάση σημαντικότητας (p= 0,076). Όσον αφορά τη μελέτη του μεταγράφου 9, παρατηρήθηκαν πολλαπλές καμπύλες αποδιάταξης, που υποδεικνύουν την ύπαρξη και παραπροϊόντων εκτός από το μετάγραφο 9. Σε όσους ασθενείς εξετάστηκε, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Σε κάθε περίπτωση, τα αποτελέσματα απαιτούν αποσαφήνιση με Sequencing. Συμπερασματικά, τα επίπεδα έκφρασης των μεταγράφων 1 και 19 φαίνεται να έχουν μια σοβαρή συσχέτιση με κακούς προγνωστικούς δείκτες για την ΟΛΛ. Το κλασικό μετάγραφο μπορεί επίσης να παρέχει πληροφορίες ως προς την ολική επιβίωση. Όσον αφορά τα μετάγραφα 4 και 14 πέρα από δύο ευρήματα σχεδόν στατιστικώς σημαντικά, δεν υπήρξε κάποια άλλη αξιόλογη παρατήρηση. Στο γενικότερο πλαίσιο της μελέτης τα περισσότερα αποτελέσματα δεν είναι στατιστικώς σημαντικά, λόγω του μικρού αριθμού δειγμάτων που αναλύθηκαν. Μετά τη προσπάθεια αύξησης του cohort των ασθενών που μελετήθηκαν, λήθφησαν κάποιες αξιόλογες παρατηρήσεις και μάλιστα με στατιστική σημαντικότητα ενώ κάποιες άλλες έδειξαν προς τα που θα πρέπει να κινηθεί η έρευνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι απαιτείται μεγαλύτερος αριθμός δειγμάτων για την άντληση ασφαλέστερων και πιο αξιόπιστων αποτελεσμάτων.","Acute lymphoblastic leukemia (ALL) is a form of lymphocytic malignancy. It is characterized by the accumulation of immature blood cells in the bone marrow. Acute lymphoblastic leukemia is one of the most important malignancies in childhood, with the highest incidence occurring in children between the ages of 2 and 5 years. Over the years, ALL has been a field of research for this and there are several indicators used to diagnose and differentiate it. Ribonucleases, which in recent years have been shown to be involved in many carcinogenesis breakdowns, belong to the category of nucleases, which are the degradable molecules of RNAs in smaller segments. The purpose of this postgraduate study is to increase the number of samples and to continue the study of expression levels of variants 1, 4, and 14 and to re-study variants 9 and 19 of the ribonuclease κ gene in pediatric patients. ALL. A total of 70 patients with childhood ALL were studied, from which total RNA was isolated from marrow samples (whole blood) and cDNA synthesized by RT-PCR reaction. The expression levels of the 5 transcripts were studied by Real-Time PCR analysis using SYBR-GREEN dye followed by statistical analysis of the results to correlate the expression levels with different clinical characteristics. The results of the statistical analysis show that the expression levels of the three variants (1,4 and 14) are decreased in the patients compared to the healthy (pclas <0.001, pv4 <0.001, pv14 <0.001), respectively for the pairs of patients. between the day of diagnosis and day 33, there were no significant differences in expression levels at the end of the onset treatment (pclas = 0.614, pv4 = 0.627 pv14 = 0.548). Regarding the classical variant, there is increased expression in the presence of adverse markers, such as the B-ALL and T-ALL phenotype (pclas = 0.366), the number of white WBCs> 50,000 cells / μL (pclas = 0.032), the absence of hyperdiploidy (pclas = 0.048). In addition, in cases of positive MRD and high-risk patients, transcript 1 shows slightly increased expression with pclas = 0.185 and pclas = 0.191, respectively. Kaplan Meier survival analysis and Cox regression regression analysis showed that patients overexpressing the classic variant had an increased risk of death (HR = 1.908 with p = 0.293 and 95% confidence interval: 0.573-6.357). Respectively, 14 and 4 have not shown any statistically significant correlation with the above markers, it is worth noting though that patients with positive MRD at day 15 had elevated levels of var.4 expression (p = 0.064), result with high significance trend. However, the same patients did not have elevated levels of var.14 (p = 0.852). According to the Danger Score, variant 14 of RNase κ appears to have increased expression, with a significant tendency (p = 0.079) for high risk patients, but not for 4 (p = 0.807). In general, however, variants 4 and 14 appear to have a similar expression pattern compared to the clinicopathological data of patients, which is also demonstrated by Spearman's correlation analysis (RS = 0.695, p <0.001). In total, 31 patients were screened for transcript 19, whose expression was examined for patient age and white cell count at the day of diagnosis. Patients over 10 years of age showed increased expression of transcript 19, which was statistically significant (p = 0.039). In addition, patients with a WBC count greater than 50,000 on the day of diagnosis also showed elevated levels of transcript 19, a result that was highly significant (p = 0.076). For the transcript 9 study, multiple denaturation curves were observed, indicating the presence of by-products other than transcript 9. In all the patients examined, the result was the same. In any case, the results require clarification with Sequencing. In conclusion, the expression levels of transcripts 1 and 19 appear to have a significant correlation with poor prognostic markers for ALL. The classic transcript can also provide information on overall survival. With regard to transcripts 4 and 14 beyond two almost statistically significant findings, there was no other remarkable observation. In the general context of the study most of the results are not statistically significant due to the small number of samples analyzed. After trying to increase the cohort of the patients studied, some remarkable and even statistically significant observations were received while others indicated where the research should be moved. The only sure thing is that a larger number of samples are needed to obtain safer and more reliable results."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΝΕΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ RNase κ ΣΤΗΝ ΟΞΕΙΑ ΛΕΜΦΟΒΛΑΣΤΙΚΗ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λερούνη Αικατερίνη","Lerouni Ekaterini"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ) είναι μια μορφή κακοήθειας των λεμφοκυττάρων. Χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση ανώριμων κυττάρων αίματος στο μυελό των οστών. Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές κακοήθεις νόσους της παιδικής ηλικίας, με τη μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης να παρουσιάζεται μεταξύ των παιδιών ηλικίας 2 και 5 ετών. Διαχρονικά, η ΟΛΛ αποτελεί πεδίο έρευνας για αυτό και υπάρχουν αρκετοί δείκτες, που χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση και τη διαφοροδιάγνωσή της. Οι ριβονουκλεάσες, που τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχτεί η συμμετοχή τους σε πολλές περιπτώσεις καρκινογένεσης ανήκουν στην κατηγορία των νουκλεασών, μόρια που αποικοδομούν δηλαδή τα RNAs σε μικρότερα τμήματα. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η αύξηση του αριθμού των δειγμάτων και η συνέχιση της μελέτης των επιπέδων έκφρασης των μεταγράφων 1, 4, και 14 αλλά και η εκ νέου μελέτη των μεταγράφων 9 και 19 του γονιδίου της ριβονουκλεάσης κ, σε περιπτώσεις ασθενών με παιδική ΟΛΛ. Συνολικά μελετήθηκαν 70 ασθενείς με παιδική ΟΛΛ, από τους οποίους απομονώθηκε ολικό RNAαπό δείγματα μυελού (ολικό αίμα) και συντέθηκε cDNAμε την αντίδραση της RT-PCR. Η μελέτη των επιπέδων έκφρασης των 5 μεταγράφων πραγματοποιήθηκε με ανάλυση Real-Time PCR, με τη χρήση της χρωστικής SYBR-GREEN και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων για τη συσχέτιση των επιπέδων έκφρασης με διάφορα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης αποδεικνύουν ότι τα επίπεδα έκφρασης των τριών μεταγράφων (1,4 και 14) είναι μειωμένα στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς (pclas<0,001, pv4<0,001, pv14<0,001), ενώ αντίστοιχα για τα ζεύγη των ασθενών μεταξύ της ημέρας διάγνωσης και της 33ης ημέρας, δεν εμφανίζονται μεγάλες διαφορές στα επίπεδα έκφρασης στο τέλος της θεραπείας εφόδου(pclas=0,614, pv4=0,627 pv14=0,548). Όσον αφορά το κλασικό μετάγραφο, παρουσιάζει αυξημένη έκφραση παρουσία δυσμενών δεικτών, όπως ο φαινότυπος B-ΟΛΛ και Τ-ΟΛΛ (pclas=0,366), ο αριθμός λευκών WBC>50.000 cells/μL (pclas=0,032), η απουσία υπερδιπλοειδίας (pclas=0,048). Επιπλέον στις περιπτώσεις θετικής MRD και ασθενών υψηλού κινδύνου, το μετάγραφο 1 παρουσιάζει ελαφρώς μια αυξημένη έκφραση με pclas=0,185 και pclas=0,191 αντίστοιχα. Η ανάλυση επιβίωσης Kaplan Meier και η Cox regression ανάλυση παλινδρόμησης δείχνουν ότι όσοι ασθενείς υπερεκφράζουν το κλασικό μετάγραφο εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου (HR=1,908 με p=0,293 και διάστημα εμπιστοσύνης 95%: 0,573-6,357).Αντίστοιχα τα μετάγραφα 4 και 14, παρότι δεν έχουν παρουσιάσει κάποια σταστιστικά σημαντική συσχέτιση με τους παραπάνω δείκτες, αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι οι ασθενείς με θετική MRD την 15η μέρα είχαν αυξημένα επίπεδα έκφρασης του var. 4, p=0,064, αποτέλεσμα μεγάλη τάση σημαντικότητας. Ωστόσο οι ίδιοι ασθενείς δεν είχαν αυξημένα επίπεδα και του vr.14 (p=0,852). Βάσει του Danger Score, το variant 14 της RNase K φαίνεται να έχει αυξημένη έκφραση, με αυξημένη τάση σημαντικότητας (p=0,079), για τους ασθενείς υψηλού κινδύνου (high risk), κάτι που δεν παρατηρήθηκε όμως και για το 4 (p=0,807). Γενικά όμως, φαίνεται ότι τα μετάγραφα 4 και 14 ακολουθούν παρόμοιο μοτίβο έκφρασης συγκριτικά με τα κλινικοπαθολογικά δεδομένα των ασθενών, το οποίο αποδεικνύεται και από την ανάλυση συσχέτισης κατά Spearman (RS=0,695, p<0,001). Συνολικά, για το μετάγραφο 19 εξετάσθηκαν 31 ασθενείς, η έκφραση του οποίου εξετάστηκε ως προς την ηλικία των ασθενών και τον αριθμό λευκών κυττάρων την ημέρα της διάγνωσης. Οι ασθενείς ηλικίας άνω των 10 ετών εμφάνισαν αυξημένη έκφραση του μεταγράφου 19, αποτέλεσμα στατιστικά σημαντικό (p= 0,039). Επιπλέον, όσοι ασθενείς παρουσίασαν την ημέρα διάγνωσής τους αριθμό λευκών κυττάρων (WBC) μεγαλύτερο των 50000, εμφάνισαν επίσης αυξημένα επίπεδα του μεταγράφου 19, αποτέλεσμα με μεγάλη τάση σημαντικότητας (p= 0,076). Όσον αφορά τη μελέτη του μεταγράφου 9, παρατηρήθηκαν πολλαπλές καμπύλες αποδιάταξης, που υποδεικνύουν την ύπαρξη και παραπροϊόντων εκτός από το μετάγραφο 9. Σε όσους ασθενείς εξετάστηκε, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Σε κάθε περίπτωση, τα αποτελέσματα απαιτούν αποσαφήνιση με Sequencing. Συμπερασματικά, τα επίπεδα έκφρασης των μεταγράφων 1 και 19 φαίνεται να έχουν μια σοβαρή συσχέτιση με κακούς προγνωστικούς δείκτες για την ΟΛΛ. Το κλασικό μετάγραφο μπορεί επίσης να παρέχει πληροφορίες ως προς την ολική επιβίωση. Όσον αφορά τα μετάγραφα 4 και 14 πέρα από δύο ευρήματα σχεδόν στατιστικώς σημαντικά, δεν υπήρξε κάποια άλλη αξιόλογη παρατήρηση. Στο γενικότερο πλαίσιο της μελέτης τα περισσότερα αποτελέσματα δεν είναι στατιστικώς σημαντικά, λόγω του μικρού αριθμού δειγμάτων που αναλύθηκαν. Μετά τη προσπάθεια αύξησης του cohort των ασθενών που μελετήθηκαν, λήθφησαν κάποιες αξιόλογες παρατηρήσεις και μάλιστα με στατιστική σημαντικότητα ενώ κάποιες άλλες έδειξαν προς τα που θα πρέπει να κινηθεί η έρευνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι απαιτείται μεγαλύτερος αριθμός δειγμάτων για την άντληση ασφαλέστερων και πιο αξιόπιστων αποτελεσμάτων.","Acute lymphoblastic leukemia (ALL) is a form of lymphocytic malignancy. It is characterized by the accumulation of immature blood cells in the bone marrow. Acute lymphoblastic leukemia is one of the most important malignancies in childhood, with the highest incidence occurring in children between the ages of 2 and 5 years. Over the years, ALL has been a field of research for this and there are several indicators used to diagnose and differentiate it. Ribonucleases, which in recent years have been shown to be involved in many carcinogenesis breakdowns, belong to the category of nucleases, which are the degradable molecules of RNAs in smaller segments. The purpose of this postgraduate study is to increase the number of samples and to continue the study of expression levels of variants 1, 4, and 14 and to re-study variants 9 and 19 of the ribonuclease κ gene in pediatric patients. ALL. A total of 70 patients with childhood ALL were studied, from which total RNA was isolated from marrow samples (whole blood) and cDNA synthesized by RT-PCR reaction. The expression levels of the 5 transcripts were studied by Real-Time PCR analysis using SYBR-GREEN dye followed by statistical analysis of the results to correlate the expression levels with different clinical characteristics. The results of the statistical analysis show that the expression levels of the three variants (1,4 and 14) are decreased in the patients compared to the healthy (pclas <0.001, pv4 <0.001, pv14 <0.001), respectively for the pairs of patients. between the day of diagnosis and day 33, there were no significant differences in expression levels at the end of the onset treatment (pclas = 0.614, pv4 = 0.627 pv14 = 0.548). Regarding the classical variant, there is increased expression in the presence of adverse markers, such as the B-ALL and T-ALL phenotype (pclas = 0.366), the number of white WBCs> 50,000 cells / μL (pclas = 0.032), the absence of hyperdiploidy (pclas = 0.048). In addition, in cases of positive MRD and high-risk patients, transcript 1 shows slightly increased expression with pclas = 0.185 and pclas = 0.191, respectively. Kaplan Meier survival analysis and Cox regression regression analysis showed that patients overexpressing the classic variant had an increased risk of death (HR = 1.908 with p = 0.293 and 95% confidence interval: 0.573-6.357). Respectively, 14 and 4 have not shown any statistically significant correlation with the above markers, it is worth noting though that patients with positive MRD at day 15 had elevated levels of var.4 expression (p = 0.064), result with high significance trend. However, the same patients did not have elevated levels of var.14 (p = 0.852). According to the Danger Score, variant 14 of RNase κ appears to have increased expression, with a significant tendency (p = 0.079) for high risk patients, but not for 4 (p = 0.807). In general, however, variants 4 and 14 appear to have a similar expression pattern compared to the clinicopathological data of patients, which is also demonstrated by Spearman's correlation analysis (RS = 0.695, p <0.001). In total, 31 patients were screened for transcript 19, whose expression was examined for patient age and white cell count at the day of diagnosis. Patients over 10 years of age showed increased expression of transcript 19, which was statistically significant (p = 0.039). In addition, patients with a WBC count greater than 50,000 on the day of diagnosis also showed elevated levels of transcript 19, a result that was highly significant (p = 0.076). For the transcript 9 study, multiple denaturation curves were observed, indicating the presence of by-products other than transcript 9. In all the patients examined, the result was the same. In any case, the results require clarification with Sequencing. In conclusion, the expression levels of transcripts 1 and 19 appear to have a significant correlation with poor prognostic markers for ALL. The classic transcript can also provide information on overall survival. With regard to transcripts 4 and 14 beyond two almost statistically significant findings, there was no other remarkable observation. In the general context of the study most of the results are not statistically significant due to the small number of samples analyzed. After trying to increase the cohort of the patients studied, some remarkable and even statistically significant observations were received while others indicated where the research should be moved. The only sure thing is that a larger number of samples are needed to obtain safer and more reliable results."],"dc:identifier":["uoadl:2885461","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885461"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΝΕΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ RNase κ ΣΤΗΝ ΟΞΕΙΑ ΛΕΜΦΟΒΛΑΣΤΙΚΗ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:27Z"}