{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885749"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885749","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων στη ρύθμιση της γονιδιακής έκφρασης","abstract":"Η πρώτη γραμμή αντιικής άμυνας βασίζεται στη παραγωγή και στην έκκριση ειδικών πρωτεϊνών που ονομάζονται ιντερφερόνες τύπου Ι, οι οποίες προσδένονται σε ειδικούς υποδοχείς στην επιφάνεια τόσο των μολυσμένων με ιό κυττάρων όσο και των μη μολυσμένων, ενεργοποιώντας έναν μεγάλο αριθμό γονιδίων με αντιική δράση. Τα προϊόντα των γονιδίων αυτών δρουν προλαμβάνοντας την εισβολή αλλά και τον πολλαπλασιασμό των ιών μέσα στα κύτταρα. Στον άνθρωπο, η μεταγραφική ενεργοποίηση του γονιδίου IFNB1 απαιτεί ένα στοιχείο ενισχυτή ανοδικά του υποκινητή, το οποίο αναγνωρίζεται από τρεις διακριτές ομάδες μεταγραφικών παραγόντων, NF-κΒ, ATF-2/cJUN και IRFs, καθώς και από την αρχιτεκτονική πρωτεΐνη HMG I(Y). Η ιική μόλυνση έχει ως αποτέλεσμα την συγχρονισμένη ενεργοποίηση και των τριών μεταγραφικών παραγόντων που συναρμολογούνται στον ενισχυτή της IFNB1 με σκοπό την δημιουργία ενός αρχιτεκτονικά πολύπλοκου συμπλόκου που είναι γνωστό ως ενισχυόσωμα της IFN-β (enhanceosome). Η συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος πραγματοποιείται μόνο ως απόκριση στην ιική μόλυνση και όχι σε άλλα σήματα που ξεχωριστά ενεργοποιούν κάθε έναν από τους μεταγραφικούς παράγοντες. Η συγκρότηση του ενισχυοσώματος στον ελεύθερο από νουκλεοσώματα ενισχυτή, έχει ως αποτέλεσμα την συγχρονισμένη στρατολόγηση τροποποιητών της χρωματίνης και βασικών μεταγραφικών παραγόντων στον κοντινό υποκινητή. Το πρόγραμμα στρατολόγησης ολοκληρώνεται με την ολίσθηση του νουκλεοσώματος που καλύπτει τον βασικό υποκινητή και την πρόσδεση της RNA πολυμεράσης ΙΙ για την έναρξη της μεταγραφής. Η συνεργατικότητα με την οποία προσδένονται οι μεταγραφικοί παράγοντες στον ενισχυτή του γονιδίου και η συνέργεια που χαρακτηρίζει τον τρόπο στρατολόγησης των παραγόντων στο ενισχυόσωμα, υποδηλώνουν έναν εξαιρετικά πολύπλοκο και ακριβή μηχανισμό συνδυαστικού ελέγχου της μεταγραφικής ενεργοποίησης του γονιδίου της IFNB1. Σημαντικό ρόλο στην έκφραση της IFNB1 αλλά και πολλών άλλων γονιδίων κυτοκινών είναι ότι ακόμη και υπό ιδανικές συνθήκες, μόνο ένα περιορισμένο ποσοστό των κυττάρων ενός πληθυσμού εκφράζει το συγκεκριμένο γονίδιο κάθε χρονική στιγμή (~22% για την IFNB1). Αυτή η ετερογένεια έκφρασης χαρακτηρίζεται ως στοχαστικότητα ή πιθανοκρατία και η ιδέα αυτή ενισχύεται από τη μονοαλληλική γονιδιακή ενεργοποίηση των κυτταροκινών. Ο τρόπος που επιτυγχάνεται η στοχαστική μονοαλληλική έκφραση οφείλεται σε διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τριών γενωμικών περιοχών που εδράζονται σε διαφορετικά χρωμοσώματα και του γονιδίου της INFB1. Οι περιοχές αυτές ονομάστηκαν NRC9, NRC14 και NRC21 (NF-κΒ Reception Centers) και βρίσκονται στα χρωμοσώματα 18, 9 και 4, αντίστοιχα. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές συμβάλλουν στην πρόσδεση του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ στον ενισχυτή της IFNB1, τη συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος και τελικώς την έκφραση του γονιδίου από το συγκεκριμένο αλληλόμορφο. Η εκκρινόμενη IFNB1 οδηγεί στην αύξηση των επιπέδων του παράγοντα IRF-7 επάγοντας τη συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος και την ακόλουθη έκφραση του γονιδίου της IFΝ-β από το άλλο αλληλόμορφο του κυττάρου αλλά και σε άλλα κύτταρα που αρχικά δεν εξέφραζαν αυτή την κυτοκίνη. Μελέτες στο εργαστήριο μας έχουν αποδείξει ότι ο μεταγραφικός παράγοντας ThPOK δεσμεύεται συνεργατικά με τον NF-κΒ στα NRCs και διαμεσολαβεί τη φυσική εγγύτητά τους με το γονίδιο της IFNB1 μέσω της ικανότητας του να ολιγομερίζεται όταν δεσμεύεται στο DNA. Η καταστολή της έκφρασης του ThPOK μειώνει δραματικά τη συχνότητα των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων, τη δέσμευση του NF-κB στον ενισχυτή της IFNB1 καθώς και την ενεργοποίηση του γονιδίου της IFNB1. Επιπροσθέτως, η συνεργατική πρόσδεση του ThPOK και του NF-κB στην ίδια πλευρά της έλικας του DNA απαιτείται για τη δημιουργία διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων και τη διάκριση των NRCs από ποικίλες άλλες Alu αλληλουχίες που φέρουν κB σημεία πρόσδεσης. Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η μελέτη του ρόλου του ThPOK στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις που επάγουν την μεταγραφική ενεργοποίηση των γονιδίων TLR3, TNFSF10, PSMB9 και UBE2L6. Από μελέτες στο εργαστήριο μας, έχει αποδειχθεί πως οι γενωμικές περιοχές αυτών των γονιδίων έρχονται σε επαφή μέσω διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων με τα NRCs, μετά από ιική μόλυνση και η έκφραση των γονιδίων αυτών δεν παρατηρείται στο σύνολο των κυττάρων του πληθυσμού που προσβλήθηκε από τον ιό αλλά μόνο σε ένα περιορισμένο ποσοστό του κυτταρικού πληθυσμού. Η έκφραση λοιπόν αυτών των γονιδίων χαρακτηρίζεται στοχαστική και γίνεται από το ένα μόνο αλλήλιο του γονιδίου και πιο συγκεκριμένα αυτό το οποίο αλληλεπιδρά με τα NRCs. Θέλοντας λοιπόν να μελετήσουμε την υπόθεση μας, χρησιμοποιήσαμε για τη διεξαγωγή των πειραμάτων μια κυτταρική σειρά στην οποία είχε πραγματοποιηθεί αποσιώπηση του ThPOK μέσω sh-RNA σίγηση. Με αυτόν τον τρόπο μπορέσαμε να μελετήσουμε τις συνέπειες της απουσίας του ThPOK στην πραγματοποίηση των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων. Επιπροσθέτως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και για ο ρόλος του NF-κB στο πρότυπο της γονιδιακής έκφρασης, για αυτό τον λόγο κατασκευάσαμε μια κυτταρική σειρά στην οποία έχει πραγματοποιηθεί, μέσω sh-RNA σίγησης, αποσιώπηση του γονιδίου RELA το οποίο κωδικοποιεί την p65 υπομονάδα του NF-κB συμπλόκου. Αρχικά, επαληθεύσαμε την αποτελεσματικότητα της σίγησης με πειράματα ανοσοαποτύπωσης κατά Western για την πρωτεΐνη ThPOK και p65 στα κύτταρα με knock down του ThPOK (ThPOK-KD) και στα κύτταρα με knock down του p65 (p65-KD) αντίστοιχα. Έπειτα, έγινε έλεγχος των mRNA επιπέδων των γονιδίων ΖΒΤΒ7Β (ThPOK) και RELA (p65), μέσω PCR πραγματικού χρόνου, για την αποτελεσματικότητα της γονιδιακής σίγησης στα ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα σε σύγκριση με τα φυσιολογικά κύτταρα. Εν συνεχεία, διερευνήσαμε το πρότυπο έκφρασης των γονιδίων IFNB1, TLR3 και UBE2L6 στα φυσιολογικά, ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα στις 0, 2, 4, 6 και 8 ώρες ιικής μόλυνσης, όπου επαληθεύσαμε τον καταλυτικό ρόλο του p65 στην μεταγραφική ενεργοποίηση του γονιδίου IFNB1 αλλά και τον εξίσου σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει ο ThPOK ύστερα από ιική μόλυνση στην επαγωγή της έκφρασης των γονιδίων TLR3 και UBE2L6 όπως συμβαίνει και στο γονίδιο IFNB1. Έπειτα, με την διεξαγωγή πειραμάτων DNA FISH, στα φυσιολογικά και ThPOK-KD κύτταρα πριν και μετά από 4 ώρες ιικής μόλυνσης, ελέγξαμε τις επιπτώσεις της γονιδιακής σίγησης του ThPOK στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των NRCs και του γονιδίου ενδιαφέροντός μας (TLR3, TNFSF10, PSMB9, UBE2L6). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ του προς μελέτη γονιδίου και των NRCs φάνηκε πως μειώθηκαν σημαντικά στα ThPOK-KD κύτταρα σε σύγκριση με τα φυσιολογικά, υποδεικνύοντας τον κρίσιμο ρόλο του ThPOK στην δημιουργία των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων. Τέλος, με την πραγματοποίηση του πειράματος RNA αλληλούχισης στα φυσιολογικά, ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα πριν και μετά από 6 ώρες ιικής μόλυνσης, επιβεβαιώσαμε τον καταλυτικό ρόλο του ThPOK στη μεταγραφική ενεργοποίηση τόσο του γονιδίου της IFNB1 που ήταν ήδη γνωστό αλλά και των γονιδίων που μελετήσαμε στην παρούσα διπλωματική εργασία. Συνοψίζοντας, επιβεβαιώσαμε ότι η μεταγραφική ενεργοποίηση των γονιδίων IFNB1, TLR3, TNFSF10, UBE2L6 και PSMB9 εξαρτάται τόσο από τον ThPOK όσο και από τον p65 καθώς συμμετέχουν στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των τριών NRCs και του γονιδίου και με αυτό τον τρόπο ρυθμίζουν την στοχαστική και μονοαλληλική έκφραση αυτών των γονιδίων.","abstract_html":"Η πρώτη γραμμή αντιικής άμυνας βασίζεται στη παραγωγή και στην έκκριση ειδικών πρωτεϊνών που ονομάζονται ιντερφερόνες τύπου Ι, οι οποίες προσδένονται σε ειδικούς υποδοχείς στην επιφάνεια τόσο των μολυσμένων με ιό κυττάρων όσο και των μη μολυσμένων, ενεργοποιώντας έναν μεγάλο αριθμό γονιδίων με αντιική δράση. Τα προϊόντα των γονιδίων αυτών δρουν προλαμβάνοντας την εισβολή αλλά και τον πολλαπλασιασμό των ιών μέσα στα κύτταρα. Στον άνθρωπο, η μεταγραφική ενεργοποίηση του γονιδίου IFNB1 απαιτεί ένα στοιχείο ενισχυτή ανοδικά του υποκινητή, το οποίο αναγνωρίζεται από τρεις διακριτές ομάδες μεταγραφικών παραγόντων, NF-κΒ, ATF-2/cJUN και IRFs, καθώς και από την αρχιτεκτονική πρωτεΐνη HMG I(Y). Η ιική μόλυνση έχει ως αποτέλεσμα την συγχρονισμένη ενεργοποίηση και των τριών μεταγραφικών παραγόντων που συναρμολογούνται στον ενισχυτή της IFNB1 με σκοπό την δημιουργία ενός αρχιτεκτονικά πολύπλοκου συμπλόκου που είναι γνωστό ως ενισχυόσωμα της IFN-β (enhanceosome). Η συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος πραγματοποιείται μόνο ως απόκριση στην ιική μόλυνση και όχι σε άλλα σήματα που ξεχωριστά ενεργοποιούν κάθε έναν από τους μεταγραφικούς παράγοντες. Η συγκρότηση του ενισχυοσώματος στον ελεύθερο από νουκλεοσώματα ενισχυτή, έχει ως αποτέλεσμα την συγχρονισμένη στρατολόγηση τροποποιητών της χρωματίνης και βασικών μεταγραφικών παραγόντων στον κοντινό υποκινητή. Το πρόγραμμα στρατολόγησης ολοκληρώνεται με την ολίσθηση του νουκλεοσώματος που καλύπτει τον βασικό υποκινητή και την πρόσδεση της RNA πολυμεράσης ΙΙ για την έναρξη της μεταγραφής. Η συνεργατικότητα με την οποία προσδένονται οι μεταγραφικοί παράγοντες στον ενισχυτή του γονιδίου και η συνέργεια που χαρακτηρίζει τον τρόπο στρατολόγησης των παραγόντων στο ενισχυόσωμα, υποδηλώνουν έναν εξαιρετικά πολύπλοκο και ακριβή μηχανισμό συνδυαστικού ελέγχου της μεταγραφικής ενεργοποίησης του γονιδίου της IFNB1. Σημαντικό ρόλο στην έκφραση της IFNB1 αλλά και πολλών άλλων γονιδίων κυτοκινών είναι ότι ακόμη και υπό ιδανικές συνθήκες, μόνο ένα περιορισμένο ποσοστό των κυττάρων ενός πληθυσμού εκφράζει το συγκεκριμένο γονίδιο κάθε χρονική στιγμή (~22% για την IFNB1). Αυτή η ετερογένεια έκφρασης χαρακτηρίζεται ως στοχαστικότητα ή πιθανοκρατία και η ιδέα αυτή ενισχύεται από τη μονοαλληλική γονιδιακή ενεργοποίηση των κυτταροκινών. Ο τρόπος που επιτυγχάνεται η στοχαστική μονοαλληλική έκφραση οφείλεται σε διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τριών γενωμικών περιοχών που εδράζονται σε διαφορετικά χρωμοσώματα και του γονιδίου της INFB1. Οι περιοχές αυτές ονομάστηκαν NRC9, NRC14 και NRC21 (NF-κΒ Reception Centers) και βρίσκονται στα χρωμοσώματα 18, 9 και 4, αντίστοιχα. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές συμβάλλουν στην πρόσδεση του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ στον ενισχυτή της IFNB1, τη συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος και τελικώς την έκφραση του γονιδίου από το συγκεκριμένο αλληλόμορφο. Η εκκρινόμενη IFNB1 οδηγεί στην αύξηση των επιπέδων του παράγοντα IRF-7 επάγοντας τη συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος και την ακόλουθη έκφραση του γονιδίου της IFΝ-β από το άλλο αλληλόμορφο του κυττάρου αλλά και σε άλλα κύτταρα που αρχικά δεν εξέφραζαν αυτή την κυτοκίνη. Μελέτες στο εργαστήριο μας έχουν αποδείξει ότι ο μεταγραφικός παράγοντας ThPOK δεσμεύεται συνεργατικά με τον NF-κΒ στα NRCs και διαμεσολαβεί τη φυσική εγγύτητά τους με το γονίδιο της IFNB1 μέσω της ικανότητας του να ολιγομερίζεται όταν δεσμεύεται στο DNA. Η καταστολή της έκφρασης του ThPOK μειώνει δραματικά τη συχνότητα των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων, τη δέσμευση του NF-κB στον ενισχυτή της IFNB1 καθώς και την ενεργοποίηση του γονιδίου της IFNB1. Επιπροσθέτως, η συνεργατική πρόσδεση του ThPOK και του NF-κB στην ίδια πλευρά της έλικας του DNA απαιτείται για τη δημιουργία διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων και τη διάκριση των NRCs από ποικίλες άλλες Alu αλληλουχίες που φέρουν κB σημεία πρόσδεσης. Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η μελέτη του ρόλου του ThPOK στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις που επάγουν την μεταγραφική ενεργοποίηση των γονιδίων TLR3, TNFSF10, PSMB9 και UBE2L6. Από μελέτες στο εργαστήριο μας, έχει αποδειχθεί πως οι γενωμικές περιοχές αυτών των γονιδίων έρχονται σε επαφή μέσω διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων με τα NRCs, μετά από ιική μόλυνση και η έκφραση των γονιδίων αυτών δεν παρατηρείται στο σύνολο των κυττάρων του πληθυσμού που προσβλήθηκε από τον ιό αλλά μόνο σε ένα περιορισμένο ποσοστό του κυτταρικού πληθυσμού. Η έκφραση λοιπόν αυτών των γονιδίων χαρακτηρίζεται στοχαστική και γίνεται από το ένα μόνο αλλήλιο του γονιδίου και πιο συγκεκριμένα αυτό το οποίο αλληλεπιδρά με τα NRCs. Θέλοντας λοιπόν να μελετήσουμε την υπόθεση μας, χρησιμοποιήσαμε για τη διεξαγωγή των πειραμάτων μια κυτταρική σειρά στην οποία είχε πραγματοποιηθεί αποσιώπηση του ThPOK μέσω sh-RNA σίγηση. Με αυτόν τον τρόπο μπορέσαμε να μελετήσουμε τις συνέπειες της απουσίας του ThPOK στην πραγματοποίηση των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων. Επιπροσθέτως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και για ο ρόλος του NF-κB στο πρότυπο της γονιδιακής έκφρασης, για αυτό τον λόγο κατασκευάσαμε μια κυτταρική σειρά στην οποία έχει πραγματοποιηθεί, μέσω sh-RNA σίγησης, αποσιώπηση του γονιδίου RELA το οποίο κωδικοποιεί την p65 υπομονάδα του NF-κB συμπλόκου. Αρχικά, επαληθεύσαμε την αποτελεσματικότητα της σίγησης με πειράματα ανοσοαποτύπωσης κατά Western για την πρωτεΐνη ThPOK και p65 στα κύτταρα με knock down του ThPOK (ThPOK-KD) και στα κύτταρα με knock down του p65 (p65-KD) αντίστοιχα. Έπειτα, έγινε έλεγχος των mRNA επιπέδων των γονιδίων ΖΒΤΒ7Β (ThPOK) και RELA (p65), μέσω PCR πραγματικού χρόνου, για την αποτελεσματικότητα της γονιδιακής σίγησης στα ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα σε σύγκριση με τα φυσιολογικά κύτταρα. Εν συνεχεία, διερευνήσαμε το πρότυπο έκφρασης των γονιδίων IFNB1, TLR3 και UBE2L6 στα φυσιολογικά, ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα στις 0, 2, 4, 6 και 8 ώρες ιικής μόλυνσης, όπου επαληθεύσαμε τον καταλυτικό ρόλο του p65 στην μεταγραφική ενεργοποίηση του γονιδίου IFNB1 αλλά και τον εξίσου σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει ο ThPOK ύστερα από ιική μόλυνση στην επαγωγή της έκφρασης των γονιδίων TLR3 και UBE2L6 όπως συμβαίνει και στο γονίδιο IFNB1. Έπειτα, με την διεξαγωγή πειραμάτων DNA FISH, στα φυσιολογικά και ThPOK-KD κύτταρα πριν και μετά από 4 ώρες ιικής μόλυνσης, ελέγξαμε τις επιπτώσεις της γονιδιακής σίγησης του ThPOK στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των NRCs και του γονιδίου ενδιαφέροντός μας (TLR3, TNFSF10, PSMB9, UBE2L6). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ του προς μελέτη γονιδίου και των NRCs φάνηκε πως μειώθηκαν σημαντικά στα ThPOK-KD κύτταρα σε σύγκριση με τα φυσιολογικά, υποδεικνύοντας τον κρίσιμο ρόλο του ThPOK στην δημιουργία των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων. Τέλος, με την πραγματοποίηση του πειράματος RNA αλληλούχισης στα φυσιολογικά, ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα πριν και μετά από 6 ώρες ιικής μόλυνσης, επιβεβαιώσαμε τον καταλυτικό ρόλο του ThPOK στη μεταγραφική ενεργοποίηση τόσο του γονιδίου της IFNB1 που ήταν ήδη γνωστό αλλά και των γονιδίων που μελετήσαμε στην παρούσα διπλωματική εργασία. Συνοψίζοντας, επιβεβαιώσαμε ότι η μεταγραφική ενεργοποίηση των γονιδίων IFNB1, TLR3, TNFSF10, UBE2L6 και PSMB9 εξαρτάται τόσο από τον ThPOK όσο και από τον p65 καθώς συμμετέχουν στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των τριών NRCs και του γονιδίου και με αυτό τον τρόπο ρυθμίζουν την στοχαστική και μονοαλληλική έκφραση αυτών των γονιδίων.","abstract_has_math":false,"creators":["Στεργιώτη Ειρήνη-Μαρία","Stergioti Eirini-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:29Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885749"],"render_values":[{"text":"uoadl:2885749","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885749","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885749","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2885749","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στεργιώτη Ειρήνη-Μαρία","Stergioti Eirini-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885749","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885749"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η πρώτη γραμμή αντιικής άμυνας βασίζεται στη παραγωγή και στην έκκριση ειδικών πρωτεϊνών που ονομάζονται ιντερφερόνες τύπου Ι, οι οποίες προσδένονται σε ειδικούς υποδοχείς στην επιφάνεια τόσο των μολυσμένων με ιό κυττάρων όσο και των μη μολυσμένων, ενεργοποιώντας έναν μεγάλο αριθμό γονιδίων με αντιική δράση. Τα προϊόντα των γονιδίων αυτών δρουν προλαμβάνοντας την εισβολή αλλά και τον πολλαπλασιασμό των ιών μέσα στα κύτταρα. Στον άνθρωπο, η μεταγραφική ενεργοποίηση του γονιδίου IFNB1 απαιτεί ένα στοιχείο ενισχυτή ανοδικά του υποκινητή, το οποίο αναγνωρίζεται από τρεις διακριτές ομάδες μεταγραφικών παραγόντων, NF-κΒ, ATF-2/cJUN και IRFs, καθώς και από την αρχιτεκτονική πρωτεΐνη HMG I(Y). Η ιική μόλυνση έχει ως αποτέλεσμα την συγχρονισμένη ενεργοποίηση και των τριών μεταγραφικών παραγόντων που συναρμολογούνται στον ενισχυτή της IFNB1 με σκοπό την δημιουργία ενός αρχιτεκτονικά πολύπλοκου συμπλόκου που είναι γνωστό ως ενισχυόσωμα της IFN-β (enhanceosome). Η συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος πραγματοποιείται μόνο ως απόκριση στην ιική μόλυνση και όχι σε άλλα σήματα που ξεχωριστά ενεργοποιούν κάθε έναν από τους μεταγραφικούς παράγοντες. Η συγκρότηση του ενισχυοσώματος στον ελεύθερο από νουκλεοσώματα ενισχυτή, έχει ως αποτέλεσμα την συγχρονισμένη στρατολόγηση τροποποιητών της χρωματίνης και βασικών μεταγραφικών παραγόντων στον κοντινό υποκινητή. Το πρόγραμμα στρατολόγησης ολοκληρώνεται με την ολίσθηση του νουκλεοσώματος που καλύπτει τον βασικό υποκινητή και την πρόσδεση της RNA πολυμεράσης ΙΙ για την έναρξη της μεταγραφής. Η συνεργατικότητα με την οποία προσδένονται οι μεταγραφικοί παράγοντες στον ενισχυτή του γονιδίου και η συνέργεια που χαρακτηρίζει τον τρόπο στρατολόγησης των παραγόντων στο ενισχυόσωμα, υποδηλώνουν έναν εξαιρετικά πολύπλοκο και ακριβή μηχανισμό συνδυαστικού ελέγχου της μεταγραφικής ενεργοποίησης του γονιδίου της IFNB1. Σημαντικό ρόλο στην έκφραση της IFNB1 αλλά και πολλών άλλων γονιδίων κυτοκινών είναι ότι ακόμη και υπό ιδανικές συνθήκες, μόνο ένα περιορισμένο ποσοστό των κυττάρων ενός πληθυσμού εκφράζει το συγκεκριμένο γονίδιο κάθε χρονική στιγμή (~22% για την IFNB1). Αυτή η ετερογένεια έκφρασης χαρακτηρίζεται ως στοχαστικότητα ή πιθανοκρατία και η ιδέα αυτή ενισχύεται από τη μονοαλληλική γονιδιακή ενεργοποίηση των κυτταροκινών. Ο τρόπος που επιτυγχάνεται η στοχαστική μονοαλληλική έκφραση οφείλεται σε διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τριών γενωμικών περιοχών που εδράζονται σε διαφορετικά χρωμοσώματα και του γονιδίου της INFB1. Οι περιοχές αυτές ονομάστηκαν NRC9, NRC14 και NRC21 (NF-κΒ Reception Centers) και βρίσκονται στα χρωμοσώματα 18, 9 και 4, αντίστοιχα. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές συμβάλλουν στην πρόσδεση του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ στον ενισχυτή της IFNB1, τη συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος και τελικώς την έκφραση του γονιδίου από το συγκεκριμένο αλληλόμορφο. Η εκκρινόμενη IFNB1 οδηγεί στην αύξηση των επιπέδων του παράγοντα IRF-7 επάγοντας τη συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος και την ακόλουθη έκφραση του γονιδίου της IFΝ-β από το άλλο αλληλόμορφο του κυττάρου αλλά και σε άλλα κύτταρα που αρχικά δεν εξέφραζαν αυτή την κυτοκίνη. Μελέτες στο εργαστήριο μας έχουν αποδείξει ότι ο μεταγραφικός παράγοντας ThPOK δεσμεύεται συνεργατικά με τον NF-κΒ στα NRCs και διαμεσολαβεί τη φυσική εγγύτητά τους με το γονίδιο της IFNB1 μέσω της ικανότητας του να ολιγομερίζεται όταν δεσμεύεται στο DNA. Η καταστολή της έκφρασης του ThPOK μειώνει δραματικά τη συχνότητα των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων, τη δέσμευση του NF-κB στον ενισχυτή της IFNB1 καθώς και την ενεργοποίηση του γονιδίου της IFNB1. Επιπροσθέτως, η συνεργατική πρόσδεση του ThPOK και του NF-κB στην ίδια πλευρά της έλικας του DNA απαιτείται για τη δημιουργία διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων και τη διάκριση των NRCs από ποικίλες άλλες Alu αλληλουχίες που φέρουν κB σημεία πρόσδεσης. Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η μελέτη του ρόλου του ThPOK στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις που επάγουν την μεταγραφική ενεργοποίηση των γονιδίων TLR3, TNFSF10, PSMB9 και UBE2L6. Από μελέτες στο εργαστήριο μας, έχει αποδειχθεί πως οι γενωμικές περιοχές αυτών των γονιδίων έρχονται σε επαφή μέσω διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων με τα NRCs, μετά από ιική μόλυνση και η έκφραση των γονιδίων αυτών δεν παρατηρείται στο σύνολο των κυττάρων του πληθυσμού που προσβλήθηκε από τον ιό αλλά μόνο σε ένα περιορισμένο ποσοστό του κυτταρικού πληθυσμού. Η έκφραση λοιπόν αυτών των γονιδίων χαρακτηρίζεται στοχαστική και γίνεται από το ένα μόνο αλλήλιο του γονιδίου και πιο συγκεκριμένα αυτό το οποίο αλληλεπιδρά με τα NRCs. Θέλοντας λοιπόν να μελετήσουμε την υπόθεση μας, χρησιμοποιήσαμε για τη διεξαγωγή των πειραμάτων μια κυτταρική σειρά στην οποία είχε πραγματοποιηθεί αποσιώπηση του ThPOK μέσω sh-RNA σίγηση. Με αυτόν τον τρόπο μπορέσαμε να μελετήσουμε τις συνέπειες της απουσίας του ThPOK στην πραγματοποίηση των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων. Επιπροσθέτως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και για ο ρόλος του NF-κB στο πρότυπο της γονιδιακής έκφρασης, για αυτό τον λόγο κατασκευάσαμε μια κυτταρική σειρά στην οποία έχει πραγματοποιηθεί, μέσω sh-RNA σίγησης, αποσιώπηση του γονιδίου RELA το οποίο κωδικοποιεί την p65 υπομονάδα του NF-κB συμπλόκου. Αρχικά, επαληθεύσαμε την αποτελεσματικότητα της σίγησης με πειράματα ανοσοαποτύπωσης κατά Western για την πρωτεΐνη ThPOK και p65 στα κύτταρα με knock down του ThPOK (ThPOK-KD) και στα κύτταρα με knock down του p65 (p65-KD) αντίστοιχα. Έπειτα, έγινε έλεγχος των mRNA επιπέδων των γονιδίων ΖΒΤΒ7Β (ThPOK) και RELA (p65), μέσω PCR πραγματικού χρόνου, για την αποτελεσματικότητα της γονιδιακής σίγησης στα ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα σε σύγκριση με τα φυσιολογικά κύτταρα. Εν συνεχεία, διερευνήσαμε το πρότυπο έκφρασης των γονιδίων IFNB1, TLR3 και UBE2L6 στα φυσιολογικά, ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα στις 0, 2, 4, 6 και 8 ώρες ιικής μόλυνσης, όπου επαληθεύσαμε τον καταλυτικό ρόλο του p65 στην μεταγραφική ενεργοποίηση του γονιδίου IFNB1 αλλά και τον εξίσου σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει ο ThPOK ύστερα από ιική μόλυνση στην επαγωγή της έκφρασης των γονιδίων TLR3 και UBE2L6 όπως συμβαίνει και στο γονίδιο IFNB1. Έπειτα, με την διεξαγωγή πειραμάτων DNA FISH, στα φυσιολογικά και ThPOK-KD κύτταρα πριν και μετά από 4 ώρες ιικής μόλυνσης, ελέγξαμε τις επιπτώσεις της γονιδιακής σίγησης του ThPOK στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των NRCs και του γονιδίου ενδιαφέροντός μας (TLR3, TNFSF10, PSMB9, UBE2L6). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ του προς μελέτη γονιδίου και των NRCs φάνηκε πως μειώθηκαν σημαντικά στα ThPOK-KD κύτταρα σε σύγκριση με τα φυσιολογικά, υποδεικνύοντας τον κρίσιμο ρόλο του ThPOK στην δημιουργία των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων. Τέλος, με την πραγματοποίηση του πειράματος RNA αλληλούχισης στα φυσιολογικά, ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα πριν και μετά από 6 ώρες ιικής μόλυνσης, επιβεβαιώσαμε τον καταλυτικό ρόλο του ThPOK στη μεταγραφική ενεργοποίηση τόσο του γονιδίου της IFNB1 που ήταν ήδη γνωστό αλλά και των γονιδίων που μελετήσαμε στην παρούσα διπλωματική εργασία. Συνοψίζοντας, επιβεβαιώσαμε ότι η μεταγραφική ενεργοποίηση των γονιδίων IFNB1, TLR3, TNFSF10, UBE2L6 και PSMB9 εξαρτάται τόσο από τον ThPOK όσο και από τον p65 καθώς συμμετέχουν στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των τριών NRCs και του γονιδίου και με αυτό τον τρόπο ρυθμίζουν την στοχαστική και μονοαλληλική έκφραση αυτών των γονιδίων.","The primary line of antiviral response sits in the production and secretion of the interferon type “I” proteins, which subsequently bind to their specific receptors at the surface of both healthy and virus infected cells in order to activate a large number of genes with antiviral response. The product of those genes creates a function of inhibiting the penetration and/or replication of the virus inside the specific cells. In humans, the transcription of the interferon beta (IFN-β) gene requires an enhancer element located immediately upstream of the core promoter and recognizes three distinct groups of transcriptions factors, NF-κΒ, ATF-2/c-JUN and IRFs and the architectural protein HMG I(Y). Virus infection leads to the coordinate activation of all three types of transcription factors, which assemble on the IFN enhancer to form a multiprotein complex known as the IFN-β enhanceosome. The enhanceosome assembly occurs only after viral infection and not in response to other signals than can separately activate each of the transcription factors. Following its assembly on the nucleosome-free enhancer, the enhanceosome instructs the ordered recruitment of chromatin modifiers and basal transcription factors to nearby promoter. This recruitment program culminates with sliding of a nucleosome masking the core promoter, thus allowing the binding of RNA polymerase II and the initiation of transcription. Both the cooperativity in the binding of transcription factors to the enhancer of the gene and the synergy in the recruitment of the co-activators at the enhanceosome, imply an extremely complex and accurate mechanism of combinatorial control of the transcriptional activation of the IFNΒ1 gene. Another important role in the IFNΒ1 gene expression, as well as many other cytokine genes , is that even under optimal conditions , only a fraction of the cells in the population expresses the cytokine gene at any given moment (~22% for the IFN-β). This heterogeneity is known as stochasticity and it is reinforced by the monoallelic gene activation of cytokines. The way stochastic monoallelic expression is achieved is due to interchromosomal interactions between three genomic regions located on different chromosomes and the IFNB1 gene. These regions were characterized as NRC9, NRC14 and NRC21 (NF-κΒ Reception Centers) and are located on chromosomes 18, 9 and 4, respectively. These interactions contribute to the binding of the transcription factor NF-κΒ to the IFNB1 enhancer, to the assembly of the enhanceosome and ultimately the expression of the gene form the particular allele. Secreted IFNB1 results in elevated levels of IRF-7 by inducing upregulation and subsequent expression of the INF-β gene by the other alleles of the cell but also in other cells that initially did not express this cytokine. Studies in our laboratory have demonstrated that the ThPOK transcription factor interacts with NF-κΒ in NRCs and mediates their physical proximity to the IFNB1 gene through its ability to oligomerize when it binds to the DNA. Suppression of ThPOK expression dramatically reduced the frequency of interchromosomal interactions, binding of NF-κΒ to the INFB1 enhancer and activation of the IFNB1 gene. In addition, the cooperative binding of ThPOK and NF-κΒ to the same side of the DNA helix is required for the generation of interchromosomal interactions and to distinguish NRCs from a variety of other Alu sequences that carry κΒ binding sites. The aim of this thesis, is to study the role of ThPOK in the chromosomal interactions that induce transcriptional activation of the TLR3, TNFSF10, PSMB9 and UBE2L6 genes. Studies in our laboratory have shown that the genomic regions of these genes interact through NRCs after viral infection, and the expression of these genes is not observed in all cells of the virus-affected population alone but only in a limited proportion of the cell population. The expression of these genes is therefore stochastic and is mediated by a single allele of the gene, and more specifically, the one that interacts with the NRCs. Therefore, to study our hypothesis, we used a cell line in which the ThPOK was silenced by sh-RNA silencing. In this way, we were able to study the consequences of the absence of ThPOK in the conduction of interchromosomal interactions. In addition, it is of particular interest the role of NF-κΒ in the pattern of gene expression, which is why we have constructed a cell line in which the RELA gene that encodes the p65 subunit of the NF-κΒ was silenced by sh-RNA silencing. Initially, we verified the efficacy of silencing by Western immunoassay experiments for ThPOK and p65 protein in ThPOK knock down cells (ThPOK-KD) and in p65 knock down cells (p65-KD), respectively. Subsequently, the mRNA levels of the ZBTB7B (ThPOK) and RELA (p65) genes were checked by real-time PCR for the efficacy of gene silencing in ThPOK-KD and p65-KD cells compared to control cells. After that, we investigated the expression pattern of IFNB1, TLR3 and UBE2L6 genes in normal, ThPOK-KD and p65-KD cells at 0, 2, 4, 6 and 8 hours of viral infection, where we verified the important role of p65 in the transcriptional activation of the IFNB1 gene but also the significant role that ThPOK has after viral infection, in inducing the expression of the TLR3 and UBE2L6 genes as compared with his role in IFNB1 gene. Then, by performing DNA FISH experiments in normal and ThPOK-KD cells before and after 4 hours of viral infection, we examined the effects of ThPOK gene silencing on the interchromosomal interactions between NRCs and the gene of interest like TLR3, TNFSF10, PSMB9 and UBE2L6. The interactions between the gene and the NRCs appeared to be significantly reduced in ThPOK-KD cells compared to control cells, indicating the critical role of ThPOK in the conduction of interchromosomal interactions. Finally, by performing the RNA sequencing experiments in normal, ThPOK-KD and p65-KD cells before and after 6 hours of viral infection, we confirmed the significant role of ThPOK in the transcriptional activation of both IFNB1 gene and also the genes that we studied in this thesis. In summary, we confirmed that the transcriptional activation of the IFNB1, TLR3, TNFSF10, UBE2L6 and PSMB9 genes is dependent on both ThPOK and p65 as they participate in the interchromosomal interactions between the three NRCs and the gene and thereby modulate the stochastic and monoallelic expression of these genes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων στη ρύθμιση της γονιδιακής έκφρασης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στεργιώτη Ειρήνη-Μαρία","Stergioti Eirini-Maria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η πρώτη γραμμή αντιικής άμυνας βασίζεται στη παραγωγή και στην έκκριση ειδικών πρωτεϊνών που ονομάζονται ιντερφερόνες τύπου Ι, οι οποίες προσδένονται σε ειδικούς υποδοχείς στην επιφάνεια τόσο των μολυσμένων με ιό κυττάρων όσο και των μη μολυσμένων, ενεργοποιώντας έναν μεγάλο αριθμό γονιδίων με αντιική δράση. Τα προϊόντα των γονιδίων αυτών δρουν προλαμβάνοντας την εισβολή αλλά και τον πολλαπλασιασμό των ιών μέσα στα κύτταρα. Στον άνθρωπο, η μεταγραφική ενεργοποίηση του γονιδίου IFNB1 απαιτεί ένα στοιχείο ενισχυτή ανοδικά του υποκινητή, το οποίο αναγνωρίζεται από τρεις διακριτές ομάδες μεταγραφικών παραγόντων, NF-κΒ, ATF-2/cJUN και IRFs, καθώς και από την αρχιτεκτονική πρωτεΐνη HMG I(Y). Η ιική μόλυνση έχει ως αποτέλεσμα την συγχρονισμένη ενεργοποίηση και των τριών μεταγραφικών παραγόντων που συναρμολογούνται στον ενισχυτή της IFNB1 με σκοπό την δημιουργία ενός αρχιτεκτονικά πολύπλοκου συμπλόκου που είναι γνωστό ως ενισχυόσωμα της IFN-β (enhanceosome). Η συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος πραγματοποιείται μόνο ως απόκριση στην ιική μόλυνση και όχι σε άλλα σήματα που ξεχωριστά ενεργοποιούν κάθε έναν από τους μεταγραφικούς παράγοντες. Η συγκρότηση του ενισχυοσώματος στον ελεύθερο από νουκλεοσώματα ενισχυτή, έχει ως αποτέλεσμα την συγχρονισμένη στρατολόγηση τροποποιητών της χρωματίνης και βασικών μεταγραφικών παραγόντων στον κοντινό υποκινητή. Το πρόγραμμα στρατολόγησης ολοκληρώνεται με την ολίσθηση του νουκλεοσώματος που καλύπτει τον βασικό υποκινητή και την πρόσδεση της RNA πολυμεράσης ΙΙ για την έναρξη της μεταγραφής. Η συνεργατικότητα με την οποία προσδένονται οι μεταγραφικοί παράγοντες στον ενισχυτή του γονιδίου και η συνέργεια που χαρακτηρίζει τον τρόπο στρατολόγησης των παραγόντων στο ενισχυόσωμα, υποδηλώνουν έναν εξαιρετικά πολύπλοκο και ακριβή μηχανισμό συνδυαστικού ελέγχου της μεταγραφικής ενεργοποίησης του γονιδίου της IFNB1. Σημαντικό ρόλο στην έκφραση της IFNB1 αλλά και πολλών άλλων γονιδίων κυτοκινών είναι ότι ακόμη και υπό ιδανικές συνθήκες, μόνο ένα περιορισμένο ποσοστό των κυττάρων ενός πληθυσμού εκφράζει το συγκεκριμένο γονίδιο κάθε χρονική στιγμή (~22% για την IFNB1). Αυτή η ετερογένεια έκφρασης χαρακτηρίζεται ως στοχαστικότητα ή πιθανοκρατία και η ιδέα αυτή ενισχύεται από τη μονοαλληλική γονιδιακή ενεργοποίηση των κυτταροκινών. Ο τρόπος που επιτυγχάνεται η στοχαστική μονοαλληλική έκφραση οφείλεται σε διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τριών γενωμικών περιοχών που εδράζονται σε διαφορετικά χρωμοσώματα και του γονιδίου της INFB1. Οι περιοχές αυτές ονομάστηκαν NRC9, NRC14 και NRC21 (NF-κΒ Reception Centers) και βρίσκονται στα χρωμοσώματα 18, 9 και 4, αντίστοιχα. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές συμβάλλουν στην πρόσδεση του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ στον ενισχυτή της IFNB1, τη συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος και τελικώς την έκφραση του γονιδίου από το συγκεκριμένο αλληλόμορφο. Η εκκρινόμενη IFNB1 οδηγεί στην αύξηση των επιπέδων του παράγοντα IRF-7 επάγοντας τη συναρμολόγηση του ενισχυοσώματος και την ακόλουθη έκφραση του γονιδίου της IFΝ-β από το άλλο αλληλόμορφο του κυττάρου αλλά και σε άλλα κύτταρα που αρχικά δεν εξέφραζαν αυτή την κυτοκίνη. Μελέτες στο εργαστήριο μας έχουν αποδείξει ότι ο μεταγραφικός παράγοντας ThPOK δεσμεύεται συνεργατικά με τον NF-κΒ στα NRCs και διαμεσολαβεί τη φυσική εγγύτητά τους με το γονίδιο της IFNB1 μέσω της ικανότητας του να ολιγομερίζεται όταν δεσμεύεται στο DNA. Η καταστολή της έκφρασης του ThPOK μειώνει δραματικά τη συχνότητα των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων, τη δέσμευση του NF-κB στον ενισχυτή της IFNB1 καθώς και την ενεργοποίηση του γονιδίου της IFNB1. Επιπροσθέτως, η συνεργατική πρόσδεση του ThPOK και του NF-κB στην ίδια πλευρά της έλικας του DNA απαιτείται για τη δημιουργία διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων και τη διάκριση των NRCs από ποικίλες άλλες Alu αλληλουχίες που φέρουν κB σημεία πρόσδεσης. Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η μελέτη του ρόλου του ThPOK στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις που επάγουν την μεταγραφική ενεργοποίηση των γονιδίων TLR3, TNFSF10, PSMB9 και UBE2L6. Από μελέτες στο εργαστήριο μας, έχει αποδειχθεί πως οι γενωμικές περιοχές αυτών των γονιδίων έρχονται σε επαφή μέσω διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων με τα NRCs, μετά από ιική μόλυνση και η έκφραση των γονιδίων αυτών δεν παρατηρείται στο σύνολο των κυττάρων του πληθυσμού που προσβλήθηκε από τον ιό αλλά μόνο σε ένα περιορισμένο ποσοστό του κυτταρικού πληθυσμού. Η έκφραση λοιπόν αυτών των γονιδίων χαρακτηρίζεται στοχαστική και γίνεται από το ένα μόνο αλλήλιο του γονιδίου και πιο συγκεκριμένα αυτό το οποίο αλληλεπιδρά με τα NRCs. Θέλοντας λοιπόν να μελετήσουμε την υπόθεση μας, χρησιμοποιήσαμε για τη διεξαγωγή των πειραμάτων μια κυτταρική σειρά στην οποία είχε πραγματοποιηθεί αποσιώπηση του ThPOK μέσω sh-RNA σίγηση. Με αυτόν τον τρόπο μπορέσαμε να μελετήσουμε τις συνέπειες της απουσίας του ThPOK στην πραγματοποίηση των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων. Επιπροσθέτως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και για ο ρόλος του NF-κB στο πρότυπο της γονιδιακής έκφρασης, για αυτό τον λόγο κατασκευάσαμε μια κυτταρική σειρά στην οποία έχει πραγματοποιηθεί, μέσω sh-RNA σίγησης, αποσιώπηση του γονιδίου RELA το οποίο κωδικοποιεί την p65 υπομονάδα του NF-κB συμπλόκου. Αρχικά, επαληθεύσαμε την αποτελεσματικότητα της σίγησης με πειράματα ανοσοαποτύπωσης κατά Western για την πρωτεΐνη ThPOK και p65 στα κύτταρα με knock down του ThPOK (ThPOK-KD) και στα κύτταρα με knock down του p65 (p65-KD) αντίστοιχα. Έπειτα, έγινε έλεγχος των mRNA επιπέδων των γονιδίων ΖΒΤΒ7Β (ThPOK) και RELA (p65), μέσω PCR πραγματικού χρόνου, για την αποτελεσματικότητα της γονιδιακής σίγησης στα ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα σε σύγκριση με τα φυσιολογικά κύτταρα. Εν συνεχεία, διερευνήσαμε το πρότυπο έκφρασης των γονιδίων IFNB1, TLR3 και UBE2L6 στα φυσιολογικά, ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα στις 0, 2, 4, 6 και 8 ώρες ιικής μόλυνσης, όπου επαληθεύσαμε τον καταλυτικό ρόλο του p65 στην μεταγραφική ενεργοποίηση του γονιδίου IFNB1 αλλά και τον εξίσου σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει ο ThPOK ύστερα από ιική μόλυνση στην επαγωγή της έκφρασης των γονιδίων TLR3 και UBE2L6 όπως συμβαίνει και στο γονίδιο IFNB1. Έπειτα, με την διεξαγωγή πειραμάτων DNA FISH, στα φυσιολογικά και ThPOK-KD κύτταρα πριν και μετά από 4 ώρες ιικής μόλυνσης, ελέγξαμε τις επιπτώσεις της γονιδιακής σίγησης του ThPOK στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των NRCs και του γονιδίου ενδιαφέροντός μας (TLR3, TNFSF10, PSMB9, UBE2L6). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ του προς μελέτη γονιδίου και των NRCs φάνηκε πως μειώθηκαν σημαντικά στα ThPOK-KD κύτταρα σε σύγκριση με τα φυσιολογικά, υποδεικνύοντας τον κρίσιμο ρόλο του ThPOK στην δημιουργία των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων. Τέλος, με την πραγματοποίηση του πειράματος RNA αλληλούχισης στα φυσιολογικά, ThPOK-KD και p65-KD κύτταρα πριν και μετά από 6 ώρες ιικής μόλυνσης, επιβεβαιώσαμε τον καταλυτικό ρόλο του ThPOK στη μεταγραφική ενεργοποίηση τόσο του γονιδίου της IFNB1 που ήταν ήδη γνωστό αλλά και των γονιδίων που μελετήσαμε στην παρούσα διπλωματική εργασία. Συνοψίζοντας, επιβεβαιώσαμε ότι η μεταγραφική ενεργοποίηση των γονιδίων IFNB1, TLR3, TNFSF10, UBE2L6 και PSMB9 εξαρτάται τόσο από τον ThPOK όσο και από τον p65 καθώς συμμετέχουν στις διαχρωμοσωμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των τριών NRCs και του γονιδίου και με αυτό τον τρόπο ρυθμίζουν την στοχαστική και μονοαλληλική έκφραση αυτών των γονιδίων.","The primary line of antiviral response sits in the production and secretion of the interferon type “I” proteins, which subsequently bind to their specific receptors at the surface of both healthy and virus infected cells in order to activate a large number of genes with antiviral response. The product of those genes creates a function of inhibiting the penetration and/or replication of the virus inside the specific cells. In humans, the transcription of the interferon beta (IFN-β) gene requires an enhancer element located immediately upstream of the core promoter and recognizes three distinct groups of transcriptions factors, NF-κΒ, ATF-2/c-JUN and IRFs and the architectural protein HMG I(Y). Virus infection leads to the coordinate activation of all three types of transcription factors, which assemble on the IFN enhancer to form a multiprotein complex known as the IFN-β enhanceosome. The enhanceosome assembly occurs only after viral infection and not in response to other signals than can separately activate each of the transcription factors. Following its assembly on the nucleosome-free enhancer, the enhanceosome instructs the ordered recruitment of chromatin modifiers and basal transcription factors to nearby promoter. This recruitment program culminates with sliding of a nucleosome masking the core promoter, thus allowing the binding of RNA polymerase II and the initiation of transcription. Both the cooperativity in the binding of transcription factors to the enhancer of the gene and the synergy in the recruitment of the co-activators at the enhanceosome, imply an extremely complex and accurate mechanism of combinatorial control of the transcriptional activation of the IFNΒ1 gene. Another important role in the IFNΒ1 gene expression, as well as many other cytokine genes , is that even under optimal conditions , only a fraction of the cells in the population expresses the cytokine gene at any given moment (~22% for the IFN-β). This heterogeneity is known as stochasticity and it is reinforced by the monoallelic gene activation of cytokines. The way stochastic monoallelic expression is achieved is due to interchromosomal interactions between three genomic regions located on different chromosomes and the IFNB1 gene. These regions were characterized as NRC9, NRC14 and NRC21 (NF-κΒ Reception Centers) and are located on chromosomes 18, 9 and 4, respectively. These interactions contribute to the binding of the transcription factor NF-κΒ to the IFNB1 enhancer, to the assembly of the enhanceosome and ultimately the expression of the gene form the particular allele. Secreted IFNB1 results in elevated levels of IRF-7 by inducing upregulation and subsequent expression of the INF-β gene by the other alleles of the cell but also in other cells that initially did not express this cytokine. Studies in our laboratory have demonstrated that the ThPOK transcription factor interacts with NF-κΒ in NRCs and mediates their physical proximity to the IFNB1 gene through its ability to oligomerize when it binds to the DNA. Suppression of ThPOK expression dramatically reduced the frequency of interchromosomal interactions, binding of NF-κΒ to the INFB1 enhancer and activation of the IFNB1 gene. In addition, the cooperative binding of ThPOK and NF-κΒ to the same side of the DNA helix is required for the generation of interchromosomal interactions and to distinguish NRCs from a variety of other Alu sequences that carry κΒ binding sites. The aim of this thesis, is to study the role of ThPOK in the chromosomal interactions that induce transcriptional activation of the TLR3, TNFSF10, PSMB9 and UBE2L6 genes. Studies in our laboratory have shown that the genomic regions of these genes interact through NRCs after viral infection, and the expression of these genes is not observed in all cells of the virus-affected population alone but only in a limited proportion of the cell population. The expression of these genes is therefore stochastic and is mediated by a single allele of the gene, and more specifically, the one that interacts with the NRCs. Therefore, to study our hypothesis, we used a cell line in which the ThPOK was silenced by sh-RNA silencing. In this way, we were able to study the consequences of the absence of ThPOK in the conduction of interchromosomal interactions. In addition, it is of particular interest the role of NF-κΒ in the pattern of gene expression, which is why we have constructed a cell line in which the RELA gene that encodes the p65 subunit of the NF-κΒ was silenced by sh-RNA silencing. Initially, we verified the efficacy of silencing by Western immunoassay experiments for ThPOK and p65 protein in ThPOK knock down cells (ThPOK-KD) and in p65 knock down cells (p65-KD), respectively. Subsequently, the mRNA levels of the ZBTB7B (ThPOK) and RELA (p65) genes were checked by real-time PCR for the efficacy of gene silencing in ThPOK-KD and p65-KD cells compared to control cells. After that, we investigated the expression pattern of IFNB1, TLR3 and UBE2L6 genes in normal, ThPOK-KD and p65-KD cells at 0, 2, 4, 6 and 8 hours of viral infection, where we verified the important role of p65 in the transcriptional activation of the IFNB1 gene but also the significant role that ThPOK has after viral infection, in inducing the expression of the TLR3 and UBE2L6 genes as compared with his role in IFNB1 gene. Then, by performing DNA FISH experiments in normal and ThPOK-KD cells before and after 4 hours of viral infection, we examined the effects of ThPOK gene silencing on the interchromosomal interactions between NRCs and the gene of interest like TLR3, TNFSF10, PSMB9 and UBE2L6. The interactions between the gene and the NRCs appeared to be significantly reduced in ThPOK-KD cells compared to control cells, indicating the critical role of ThPOK in the conduction of interchromosomal interactions. Finally, by performing the RNA sequencing experiments in normal, ThPOK-KD and p65-KD cells before and after 6 hours of viral infection, we confirmed the significant role of ThPOK in the transcriptional activation of both IFNB1 gene and also the genes that we studied in this thesis. In summary, we confirmed that the transcriptional activation of the IFNB1, TLR3, TNFSF10, UBE2L6 and PSMB9 genes is dependent on both ThPOK and p65 as they participate in the interchromosomal interactions between the three NRCs and the gene and thereby modulate the stochastic and monoallelic expression of these genes."],"dc:identifier":["uoadl:2885749","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885749"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ο ρόλος των διαχρωμοσωμικών αλληλεπιδράσεων στη ρύθμιση της γονιδιακής έκφρασης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:29Z"}