{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885756"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885756","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΑΓΛΙΦΛΟΖΙΝΗΣ ΣΤΗ DE NOVO ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΡΙΓΛΥΚΕΡΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΙΠΩΔΗ ΔΙΗΘΗΣΗ ΤΟΥ ΗΠΑΤΟΣ ΣΕ ΖΩΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΜΥΟΣ","abstract":"Η Μη Αλκοολική Λιπώδης Νόσος του Ήπατος (NAFLD) περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ηπατικών βλαβών που ξεκινά από την απλή στεάτωση και δύναται να εξελιχθεί στη μη αλκοολική (φλεγμονώδη) στεατοηπατίτιδα, την κίρρωση του ήπατος και το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Η NAFLD συχνά συνυπάρχει με νόσους όπως το μεταβολικό σύνδρομο και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Έχει φανεί ότι σημαντικό ρόλο στη παθογένεια της NAFLD διαδραματίζει η αντίσταση στην ινσουλίνη, που εμφανίζεται στις νόσους αυτές. Μια νέα θεραπευτική αγωγή για τον έλεγχο του γλυκαιμικού ελέγχου και τη βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη είναι οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου/γλυκόζης 2 (SGLT-2i:Sodium Glucose Cotransporter 2 inhibitors ), οι οποίοι χορηγούνται ευρέως σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 (ΣΔΤ2). Οι SGLT-2i, χορηγούμενοι από του στόματος, μειώνουν την επαναρρόφηση της γλυκόζης από τα νεφρικά σωληνάρια προκαλώντας γλυκοζουρία, με αποτέλεσμα τη μείωση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Επιπλέον, προσφατες κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τον ρόλο των SGLT-2i όσον αφορά τη δυνατότητά τους να ελαχιστοποιούν τη συσσώρευση λιπιδίων στο ήπαρ ασθενών που πάσχουν από ΣΔΤ2. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της μακροχρόνιας χορήγησης SGLT-2i σε παραμέτρους που σχετίζονται με τη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος χρησιμοποιώντας ζωικό μοντέλο αθηρωμάτωσης, που αναπτύσσει σιτιογενή λιπώδη διήθηση. Πιο συγκεκριμένα διερευνήθηκε η επίδραση της Εμπαγλιφλοζίνης στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων και στη β-οξείδωση καθώς και στην φλεγμονή που επάγεται από αθηρογόνο δίαιτα (High Fat Diet) στο ήπαρ και στους νεφρούς ApoE (-/-) μυών. Μελετήθηκαν βιοχημικοί δείκτες στον ορό των μυών στους οποίους χορηγήθηκε καθημερινά από του στόματος εμπαγλιφλοζίνη για 10 εβδομάδες (ομάδα παρέμβασης) σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου όπου χορηγήθηκε μόνο ο διαλύτης του φαρμάκου για το ίδιο χρονικό διάστημα. Και οι δύο ομάδες σιτίστηκαν με αθηρογόνο δίαιτα, πλούσια σε λιπαρά. Τα αποτελέσματα της βιοχημικής ανάλυσης έδειξαν ότι τα επίπεδα γλυκόζης νηστείας και ολικής χοληστερόλης μειώθηκαν στατιστικά σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, αυξήθηκαν στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα HDL χοληστερόλης ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στα επίπεδα LDL χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων. Ακολούθως, μελετήθηκε η έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται 1)στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων σε ήπαρ και νεφρούς των APOE (-/-) μυών και συγκεκριμένα των ενζύμων GPAT1, GPAT3, GPAT4, AGPAT2, DGAT1, DGAT2 και 2) στη β-οξείδωση (AMPKa 1 και 2), με ποσοτική PCR. Τα επίπεδα mRNA των GPAT3, AGPAT2 αυξήθηκαν στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου στους νεφρούς και στο ήπαρ (p≤0.05). Η Εμπαγλιφλοζίνη επίσης προκάλεσε αύξηση στα επίπεδα των GPAT4, DGAT1 και DGAT2 στους νεφρούς και στο ήπαρ με οριακή στατιστική σημαντικότητα (p≤0.09). Η έκφραση του AMPKa2 αυξήθηκε στους νεφρούς της ομάδας παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (p≤0.01) ενώ καμία σημαντική διαφορά δεν παρατηρήθηκε στα επίπεδα έκφρασης των AMPKa1 και 2 στο ήπαρ. Τέλος, ακολούθησε ιστομορφομετρική ανάλυση με χρώση αιματοξυλίνης/ηωσίνης η οποία πραγματοποιήθηκε σε τομές ήπατος και νεφρών. Επίσης έγινε ανοσοϊστοχημική χρώση με αντι-MCP-1, αντι-CD-68 και αντι-FXR αντισώματα για την εκτίμηση της φλεγμονής. Η ιστομορφομετρία έδειξε ότι η Εμπαγλιφλοζίνη προκάλεσε σημαντική συσσώρευση λιπιδίων και φλεγμονή στο ήπαρ και στους νεφρούς, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Η ανοσοϊστοχημική χρώση ανέδειξε αύξηση της έκφρασης των CD-68 και MCP-1 στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου στους νεφρούς και στο ήπαρ. Συμπερασματικά, η μελέτη μας έδειξε ότι η μακροχρόνια χορήγηση της Εμπαγλιφλοζίνης σε μοντέλο αθηρωμάτωσης μυός ApoE (-/-) προωθεί την NAFLD και επάγει τη συσσώρευση λιπιδίων και τη φλεγμονή στους νεφρούς, τουλάχιστον εν μέρει μέσω επαγωγής της έκφρασης των ενζύμων που συμμετέχουν στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων και στη φλεγμονώδη διαδικασία.","abstract_html":"Η Μη Αλκοολική Λιπώδης Νόσος του Ήπατος (NAFLD) περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ηπατικών βλαβών που ξεκινά από την απλή στεάτωση και δύναται να εξελιχθεί στη μη αλκοολική (φλεγμονώδη) στεατοηπατίτιδα, την κίρρωση του ήπατος και το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Η NAFLD συχνά συνυπάρχει με νόσους όπως το μεταβολικό σύνδρομο και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Έχει φανεί ότι σημαντικό ρόλο στη παθογένεια της NAFLD διαδραματίζει η αντίσταση στην ινσουλίνη, που εμφανίζεται στις νόσους αυτές. Μια νέα θεραπευτική αγωγή για τον έλεγχο του γλυκαιμικού ελέγχου και τη βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη είναι οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου/γλυκόζης 2 (SGLT-2i:Sodium Glucose Cotransporter 2 inhibitors ), οι οποίοι χορηγούνται ευρέως σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 (ΣΔΤ2). Οι SGLT-2i, χορηγούμενοι από του στόματος, μειώνουν την επαναρρόφηση της γλυκόζης από τα νεφρικά σωληνάρια προκαλώντας γλυκοζουρία, με αποτέλεσμα τη μείωση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Επιπλέον, προσφατες κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τον ρόλο των SGLT-2i όσον αφορά τη δυνατότητά τους να ελαχιστοποιούν τη συσσώρευση λιπιδίων στο ήπαρ ασθενών που πάσχουν από ΣΔΤ2. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της μακροχρόνιας χορήγησης SGLT-2i σε παραμέτρους που σχετίζονται με τη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος χρησιμοποιώντας ζωικό μοντέλο αθηρωμάτωσης, που αναπτύσσει σιτιογενή λιπώδη διήθηση. Πιο συγκεκριμένα διερευνήθηκε η επίδραση της Εμπαγλιφλοζίνης στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων και στη β-οξείδωση καθώς και στην φλεγμονή που επάγεται από αθηρογόνο δίαιτα (High Fat Diet) στο ήπαρ και στους νεφρούς ApoE (-/-) μυών. Μελετήθηκαν βιοχημικοί δείκτες στον ορό των μυών στους οποίους χορηγήθηκε καθημερινά από του στόματος εμπαγλιφλοζίνη για 10 εβδομάδες (ομάδα παρέμβασης) σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου όπου χορηγήθηκε μόνο ο διαλύτης του φαρμάκου για το ίδιο χρονικό διάστημα. Και οι δύο ομάδες σιτίστηκαν με αθηρογόνο δίαιτα, πλούσια σε λιπαρά. Τα αποτελέσματα της βιοχημικής ανάλυσης έδειξαν ότι τα επίπεδα γλυκόζης νηστείας και ολικής χοληστερόλης μειώθηκαν στατιστικά σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, αυξήθηκαν στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα HDL χοληστερόλης ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στα επίπεδα LDL χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων. Ακολούθως, μελετήθηκε η έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται 1)στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων σε ήπαρ και νεφρούς των APOE (-/-) μυών και συγκεκριμένα των ενζύμων GPAT1, GPAT3, GPAT4, AGPAT2, DGAT1, DGAT2 και 2) στη β-οξείδωση (AMPKa 1 και 2), με ποσοτική PCR. Τα επίπεδα mRNA των GPAT3, AGPAT2 αυξήθηκαν στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου στους νεφρούς και στο ήπαρ (p≤0.05). Η Εμπαγλιφλοζίνη επίσης προκάλεσε αύξηση στα επίπεδα των GPAT4, DGAT1 και DGAT2 στους νεφρούς και στο ήπαρ με οριακή στατιστική σημαντικότητα (p≤0.09). Η έκφραση του AMPKa2 αυξήθηκε στους νεφρούς της ομάδας παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (p≤0.01) ενώ καμία σημαντική διαφορά δεν παρατηρήθηκε στα επίπεδα έκφρασης των AMPKa1 και 2 στο ήπαρ. Τέλος, ακολούθησε ιστομορφομετρική ανάλυση με χρώση αιματοξυλίνης/ηωσίνης η οποία πραγματοποιήθηκε σε τομές ήπατος και νεφρών. Επίσης έγινε ανοσοϊστοχημική χρώση με αντι-MCP-1, αντι-CD-68 και αντι-FXR αντισώματα για την εκτίμηση της φλεγμονής. Η ιστομορφομετρία έδειξε ότι η Εμπαγλιφλοζίνη προκάλεσε σημαντική συσσώρευση λιπιδίων και φλεγμονή στο ήπαρ και στους νεφρούς, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Η ανοσοϊστοχημική χρώση ανέδειξε αύξηση της έκφρασης των CD-68 και MCP-1 στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου στους νεφρούς και στο ήπαρ. Συμπερασματικά, η μελέτη μας έδειξε ότι η μακροχρόνια χορήγηση της Εμπαγλιφλοζίνης σε μοντέλο αθηρωμάτωσης μυός ApoE (-/-) προωθεί την NAFLD και επάγει τη συσσώρευση λιπιδίων και τη φλεγμονή στους νεφρούς, τουλάχιστον εν μέρει μέσω επαγωγής της έκφρασης των ενζύμων που συμμετέχουν στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων και στη φλεγμονώδη διαδικασία.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσάρα Άννα","Tsara Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:29Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885756"],"render_values":[{"text":"uoadl:2885756","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885756","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885756","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2885756","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσάρα Άννα","Tsara Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885756","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885756"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Μη Αλκοολική Λιπώδης Νόσος του Ήπατος (NAFLD) περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ηπατικών βλαβών που ξεκινά από την απλή στεάτωση και δύναται να εξελιχθεί στη μη αλκοολική (φλεγμονώδη) στεατοηπατίτιδα, την κίρρωση του ήπατος και το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Η NAFLD συχνά συνυπάρχει με νόσους όπως το μεταβολικό σύνδρομο και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Έχει φανεί ότι σημαντικό ρόλο στη παθογένεια της NAFLD διαδραματίζει η αντίσταση στην ινσουλίνη, που εμφανίζεται στις νόσους αυτές. Μια νέα θεραπευτική αγωγή για τον έλεγχο του γλυκαιμικού ελέγχου και τη βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη είναι οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου/γλυκόζης 2 (SGLT-2i:Sodium Glucose Cotransporter 2 inhibitors ), οι οποίοι χορηγούνται ευρέως σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 (ΣΔΤ2). Οι SGLT-2i, χορηγούμενοι από του στόματος, μειώνουν την επαναρρόφηση της γλυκόζης από τα νεφρικά σωληνάρια προκαλώντας γλυκοζουρία, με αποτέλεσμα τη μείωση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Επιπλέον, προσφατες κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τον ρόλο των SGLT-2i όσον αφορά τη δυνατότητά τους να ελαχιστοποιούν τη συσσώρευση λιπιδίων στο ήπαρ ασθενών που πάσχουν από ΣΔΤ2. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της μακροχρόνιας χορήγησης SGLT-2i σε παραμέτρους που σχετίζονται με τη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος χρησιμοποιώντας ζωικό μοντέλο αθηρωμάτωσης, που αναπτύσσει σιτιογενή λιπώδη διήθηση. Πιο συγκεκριμένα διερευνήθηκε η επίδραση της Εμπαγλιφλοζίνης στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων και στη β-οξείδωση καθώς και στην φλεγμονή που επάγεται από αθηρογόνο δίαιτα (High Fat Diet) στο ήπαρ και στους νεφρούς ApoE (-/-) μυών. Μελετήθηκαν βιοχημικοί δείκτες στον ορό των μυών στους οποίους χορηγήθηκε καθημερινά από του στόματος εμπαγλιφλοζίνη για 10 εβδομάδες (ομάδα παρέμβασης) σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου όπου χορηγήθηκε μόνο ο διαλύτης του φαρμάκου για το ίδιο χρονικό διάστημα. Και οι δύο ομάδες σιτίστηκαν με αθηρογόνο δίαιτα, πλούσια σε λιπαρά. Τα αποτελέσματα της βιοχημικής ανάλυσης έδειξαν ότι τα επίπεδα γλυκόζης νηστείας και ολικής χοληστερόλης μειώθηκαν στατιστικά σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, αυξήθηκαν στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα HDL χοληστερόλης ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στα επίπεδα LDL χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων. Ακολούθως, μελετήθηκε η έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται 1)στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων σε ήπαρ και νεφρούς των APOE (-/-) μυών και συγκεκριμένα των ενζύμων GPAT1, GPAT3, GPAT4, AGPAT2, DGAT1, DGAT2 και 2) στη β-οξείδωση (AMPKa 1 και 2), με ποσοτική PCR. Τα επίπεδα mRNA των GPAT3, AGPAT2 αυξήθηκαν στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου στους νεφρούς και στο ήπαρ (p≤0.05). Η Εμπαγλιφλοζίνη επίσης προκάλεσε αύξηση στα επίπεδα των GPAT4, DGAT1 και DGAT2 στους νεφρούς και στο ήπαρ με οριακή στατιστική σημαντικότητα (p≤0.09). Η έκφραση του AMPKa2 αυξήθηκε στους νεφρούς της ομάδας παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (p≤0.01) ενώ καμία σημαντική διαφορά δεν παρατηρήθηκε στα επίπεδα έκφρασης των AMPKa1 και 2 στο ήπαρ. Τέλος, ακολούθησε ιστομορφομετρική ανάλυση με χρώση αιματοξυλίνης/ηωσίνης η οποία πραγματοποιήθηκε σε τομές ήπατος και νεφρών. Επίσης έγινε ανοσοϊστοχημική χρώση με αντι-MCP-1, αντι-CD-68 και αντι-FXR αντισώματα για την εκτίμηση της φλεγμονής. Η ιστομορφομετρία έδειξε ότι η Εμπαγλιφλοζίνη προκάλεσε σημαντική συσσώρευση λιπιδίων και φλεγμονή στο ήπαρ και στους νεφρούς, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Η ανοσοϊστοχημική χρώση ανέδειξε αύξηση της έκφρασης των CD-68 και MCP-1 στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου στους νεφρούς και στο ήπαρ. Συμπερασματικά, η μελέτη μας έδειξε ότι η μακροχρόνια χορήγηση της Εμπαγλιφλοζίνης σε μοντέλο αθηρωμάτωσης μυός ApoE (-/-) προωθεί την NAFLD και επάγει τη συσσώρευση λιπιδίων και τη φλεγμονή στους νεφρούς, τουλάχιστον εν μέρει μέσω επαγωγής της έκφρασης των ενζύμων που συμμετέχουν στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων και στη φλεγμονώδη διαδικασία.","Non-Alcoholic Fatty Liver Disease (NAFLD) includes the liver metabolic spectrum ranging from simple steatosis and steatohepatitis to cryptic cirrhosis and hepatocellular cancer. This state has been implicated in several metabolic disorders such as Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM), independently of their usual risk factors. Pathogenicity of both diseases, NAFLD and T2DM, is correlated with insulin resistance and elevated serum triglyceride and glucose levels. In order to maintain the normal blood glucose levels as well as to improve insulin resistance state, classes of drug known as Sodium glucose cotransporter 2 inhibitors (SGLT-2i) are widely used in patients with T2DM. SGLT-2i reduce the reabsorption of glucose from the kidneys thereby promoting glucosuria. It has been shown that SGLT-2i improve hyperglycemia as well as insulin resistance through the downregulation of genes which promote fatty acid synthesis and by blockage of de novo hepatic lipogenesis, respectively. In this study, we aimed to investigate the effect of Empagliflozin, in de novo triglyceride synthesis and beta-oxidation as well as high‐fat diet (HFD)-induced inflammation in the liver and kidneys of ApoE (-/-) male mice. At the age of 5 weeks, mice were switched from normal to HFD. After 5 weeks, they were divided into Control‐group (9 mice) and Empa‐group (9 mice: empagliflozin 10 mg/kg per day). After 10 weeks, animals were culled and liver and kidneys were harvested. Biochemical markers were measured at the onset and at the end of the intervention. The mRNA levels of enzymes contributing in de novo triglyceride synthesis including GPAT1, GPAT3, GPAT4, AGPAT2, DGAT1, DGAT2 and beta oxidation (AMPKa 1 and 2) were measured by qPCR. Liver and kidney sections were stained with H&E and histomorphometric analysis was performed. Immunohistochemical staining with anti-MCP-1, anti-CD-68 and anti-FXR was also conducted to assess inflammation. Empa group mice had lower glucose and total‐cholesterol levels (p≤0.01), while HDL levels were significantly increased in the same group. LDL and triglycerides levels did not change significantly compared to control group. Histomorphometry indicated that Empagliflozin significantly induced lipid accumulation and infammation in both liver and kidney, compared to Control-group. Immunohistochemistry staining revealed an increase in CD68 and MCP-1 expression in the Empa-group compared to Control-group in both kidney and liver. GPAT3, AGPAT2 mRNA levels were increased in Empa-group compared to Control-group in both kidney and liver (p≤0.05). Empagliflozin also increased GPAT4, DGAT1 and DGAT2 mRNA levels in both kidney and liver approaching statistical significance (p≤0.09). AMPKa2 expression was up-regulated in the kidney of the Empa-group compared to the Control-group (p≤0.01) while no significant difference was observed in AMPKa 1 and 2 expression in the liver. Our study revealed that long-term administration of Empagliflozin in ApoE (-/-) atherosclerosis mouse model, promotes NAFLD and induces lipid accumulation and inflammation in the kidney, at least partially via inducing the expression of enzymes involved in de novo synthesis of triglycerides and inflammatory process."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΑΓΛΙΦΛΟΖΙΝΗΣ ΣΤΗ DE NOVO ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΡΙΓΛΥΚΕΡΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΙΠΩΔΗ ΔΙΗΘΗΣΗ ΤΟΥ ΗΠΑΤΟΣ ΣΕ ΖΩΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΜΥΟΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσάρα Άννα","Tsara Anna"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η Μη Αλκοολική Λιπώδης Νόσος του Ήπατος (NAFLD) περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ηπατικών βλαβών που ξεκινά από την απλή στεάτωση και δύναται να εξελιχθεί στη μη αλκοολική (φλεγμονώδη) στεατοηπατίτιδα, την κίρρωση του ήπατος και το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Η NAFLD συχνά συνυπάρχει με νόσους όπως το μεταβολικό σύνδρομο και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Έχει φανεί ότι σημαντικό ρόλο στη παθογένεια της NAFLD διαδραματίζει η αντίσταση στην ινσουλίνη, που εμφανίζεται στις νόσους αυτές. Μια νέα θεραπευτική αγωγή για τον έλεγχο του γλυκαιμικού ελέγχου και τη βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη είναι οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου/γλυκόζης 2 (SGLT-2i:Sodium Glucose Cotransporter 2 inhibitors ), οι οποίοι χορηγούνται ευρέως σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 (ΣΔΤ2). Οι SGLT-2i, χορηγούμενοι από του στόματος, μειώνουν την επαναρρόφηση της γλυκόζης από τα νεφρικά σωληνάρια προκαλώντας γλυκοζουρία, με αποτέλεσμα τη μείωση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Επιπλέον, προσφατες κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τον ρόλο των SGLT-2i όσον αφορά τη δυνατότητά τους να ελαχιστοποιούν τη συσσώρευση λιπιδίων στο ήπαρ ασθενών που πάσχουν από ΣΔΤ2. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της μακροχρόνιας χορήγησης SGLT-2i σε παραμέτρους που σχετίζονται με τη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος χρησιμοποιώντας ζωικό μοντέλο αθηρωμάτωσης, που αναπτύσσει σιτιογενή λιπώδη διήθηση. Πιο συγκεκριμένα διερευνήθηκε η επίδραση της Εμπαγλιφλοζίνης στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων και στη β-οξείδωση καθώς και στην φλεγμονή που επάγεται από αθηρογόνο δίαιτα (High Fat Diet) στο ήπαρ και στους νεφρούς ApoE (-/-) μυών. Μελετήθηκαν βιοχημικοί δείκτες στον ορό των μυών στους οποίους χορηγήθηκε καθημερινά από του στόματος εμπαγλιφλοζίνη για 10 εβδομάδες (ομάδα παρέμβασης) σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου όπου χορηγήθηκε μόνο ο διαλύτης του φαρμάκου για το ίδιο χρονικό διάστημα. Και οι δύο ομάδες σιτίστηκαν με αθηρογόνο δίαιτα, πλούσια σε λιπαρά. Τα αποτελέσματα της βιοχημικής ανάλυσης έδειξαν ότι τα επίπεδα γλυκόζης νηστείας και ολικής χοληστερόλης μειώθηκαν στατιστικά σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, αυξήθηκαν στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα HDL χοληστερόλης ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στα επίπεδα LDL χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων. Ακολούθως, μελετήθηκε η έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται 1)στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων σε ήπαρ και νεφρούς των APOE (-/-) μυών και συγκεκριμένα των ενζύμων GPAT1, GPAT3, GPAT4, AGPAT2, DGAT1, DGAT2 και 2) στη β-οξείδωση (AMPKa 1 και 2), με ποσοτική PCR. Τα επίπεδα mRNA των GPAT3, AGPAT2 αυξήθηκαν στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου στους νεφρούς και στο ήπαρ (p≤0.05). Η Εμπαγλιφλοζίνη επίσης προκάλεσε αύξηση στα επίπεδα των GPAT4, DGAT1 και DGAT2 στους νεφρούς και στο ήπαρ με οριακή στατιστική σημαντικότητα (p≤0.09). Η έκφραση του AMPKa2 αυξήθηκε στους νεφρούς της ομάδας παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (p≤0.01) ενώ καμία σημαντική διαφορά δεν παρατηρήθηκε στα επίπεδα έκφρασης των AMPKa1 και 2 στο ήπαρ. Τέλος, ακολούθησε ιστομορφομετρική ανάλυση με χρώση αιματοξυλίνης/ηωσίνης η οποία πραγματοποιήθηκε σε τομές ήπατος και νεφρών. Επίσης έγινε ανοσοϊστοχημική χρώση με αντι-MCP-1, αντι-CD-68 και αντι-FXR αντισώματα για την εκτίμηση της φλεγμονής. Η ιστομορφομετρία έδειξε ότι η Εμπαγλιφλοζίνη προκάλεσε σημαντική συσσώρευση λιπιδίων και φλεγμονή στο ήπαρ και στους νεφρούς, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Η ανοσοϊστοχημική χρώση ανέδειξε αύξηση της έκφρασης των CD-68 και MCP-1 στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου στους νεφρούς και στο ήπαρ. Συμπερασματικά, η μελέτη μας έδειξε ότι η μακροχρόνια χορήγηση της Εμπαγλιφλοζίνης σε μοντέλο αθηρωμάτωσης μυός ApoE (-/-) προωθεί την NAFLD και επάγει τη συσσώρευση λιπιδίων και τη φλεγμονή στους νεφρούς, τουλάχιστον εν μέρει μέσω επαγωγής της έκφρασης των ενζύμων που συμμετέχουν στη de novo σύνθεση τριγλυκεριδίων και στη φλεγμονώδη διαδικασία.","Non-Alcoholic Fatty Liver Disease (NAFLD) includes the liver metabolic spectrum ranging from simple steatosis and steatohepatitis to cryptic cirrhosis and hepatocellular cancer. This state has been implicated in several metabolic disorders such as Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM), independently of their usual risk factors. Pathogenicity of both diseases, NAFLD and T2DM, is correlated with insulin resistance and elevated serum triglyceride and glucose levels. In order to maintain the normal blood glucose levels as well as to improve insulin resistance state, classes of drug known as Sodium glucose cotransporter 2 inhibitors (SGLT-2i) are widely used in patients with T2DM. SGLT-2i reduce the reabsorption of glucose from the kidneys thereby promoting glucosuria. It has been shown that SGLT-2i improve hyperglycemia as well as insulin resistance through the downregulation of genes which promote fatty acid synthesis and by blockage of de novo hepatic lipogenesis, respectively. In this study, we aimed to investigate the effect of Empagliflozin, in de novo triglyceride synthesis and beta-oxidation as well as high‐fat diet (HFD)-induced inflammation in the liver and kidneys of ApoE (-/-) male mice. At the age of 5 weeks, mice were switched from normal to HFD. After 5 weeks, they were divided into Control‐group (9 mice) and Empa‐group (9 mice: empagliflozin 10 mg/kg per day). After 10 weeks, animals were culled and liver and kidneys were harvested. Biochemical markers were measured at the onset and at the end of the intervention. The mRNA levels of enzymes contributing in de novo triglyceride synthesis including GPAT1, GPAT3, GPAT4, AGPAT2, DGAT1, DGAT2 and beta oxidation (AMPKa 1 and 2) were measured by qPCR. Liver and kidney sections were stained with H&E and histomorphometric analysis was performed. Immunohistochemical staining with anti-MCP-1, anti-CD-68 and anti-FXR was also conducted to assess inflammation. Empa group mice had lower glucose and total‐cholesterol levels (p≤0.01), while HDL levels were significantly increased in the same group. LDL and triglycerides levels did not change significantly compared to control group. Histomorphometry indicated that Empagliflozin significantly induced lipid accumulation and infammation in both liver and kidney, compared to Control-group. Immunohistochemistry staining revealed an increase in CD68 and MCP-1 expression in the Empa-group compared to Control-group in both kidney and liver. GPAT3, AGPAT2 mRNA levels were increased in Empa-group compared to Control-group in both kidney and liver (p≤0.05). Empagliflozin also increased GPAT4, DGAT1 and DGAT2 mRNA levels in both kidney and liver approaching statistical significance (p≤0.09). AMPKa2 expression was up-regulated in the kidney of the Empa-group compared to the Control-group (p≤0.01) while no significant difference was observed in AMPKa 1 and 2 expression in the liver. Our study revealed that long-term administration of Empagliflozin in ApoE (-/-) atherosclerosis mouse model, promotes NAFLD and induces lipid accumulation and inflammation in the kidney, at least partially via inducing the expression of enzymes involved in de novo synthesis of triglycerides and inflammatory process."],"dc:identifier":["uoadl:2885756","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885756"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΑΓΛΙΦΛΟΖΙΝΗΣ ΣΤΗ DE NOVO ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΡΙΓΛΥΚΕΡΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΙΠΩΔΗ ΔΙΗΘΗΣΗ ΤΟΥ ΗΠΑΤΟΣ ΣΕ ΖΩΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΜΥΟΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:29Z"}