{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885842"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2885842","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βιβλιογραφική ανασκόπηση του Συνδρόμου DiGeorge","abstract":"Το σύνδρομο μικροελλείμματος 22q11.2 ή σύνδρομο DiGeorge (DGS) είναι μια χρωμοσωμική διαταραχή που προκαλεί συγγενείς ανωμαλίες, με κοινά χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν καρδιακές ανωμαλίες, ανοσοανεπάρκεια, υποπλασία/απουσία θύμου αδένα, δυσμορφίες προσώπου και αναπτυξιακή καθυστέρηση. Η επίπτωση κυμαίνεται σε 1/2.000-1 / 4.000 γεννήσεις ζώντων νεογνών. Το DGS παρουσιάζει ετερογένεια φαινοτυπική, που μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Το ευρύ φάσμα του κλινικού φαινοτύπου περικλείει σύνδρομα που στο παρελθόν είχαν χωριστεί σε διακριτά σύνδρομα (π.χ. σύνδρομο DiGeorge, υπερωιο-καρδιο-προσωπικό σύνδρομο, καρδιοπροσωπικό σύνδρομο) ενώ είναι πλέον γνωστό ότι είναι αιτιολογικά ταυτόσημα και αναφέρονται ως σύνδρομο μικροελλείμματος 22q11.2. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το σύνδρομο οφείλεται στην διαγραφή 3 Mb στη χρωμοσωμική περιοχή 22q11.2 που πλαισιώνεται από επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες χαμηλού αριθμού αντιγράφων. Διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση και τον εντοπισμό ανωμαλιών (π.χ. καρδιακές). Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με ανίχνευση του ελλείμματος 22q11.2, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους του φθορίζοντα in situ υβριδισμού (FISH), του MLPA, ή της μικροσυστοιχίας aCGH γενομικού υβριδισμού. Η θεραπεία εξαρτάται από τις συνοδές ανωμαλίες. Μπορεί να απαιτείται χειρουργική επέμβαση στην καρδιά και / ή την υπερώα, λογοθεραπεία, διατροφή μέσω ρινογαστρικού, συμπληρώματα ασβεστίου και ψυχολογική υποστήριξη. Είναι επίσης απαραίτητη η τακτική ανοσολογική παρακολούθηση. Η πρόγνωση ποικίλλει και εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου. Η βρεφική θνησιμότητα είναι σχετικά χαμηλή (~ 4%), ενώ στους ενήλικες είναι υψηλότερη σε σχέση με τον υπόλοιπο ενήλικο πληθυσμό. Στην παρούσα μελέτη καταγράφηκαν τα περιστατικά που διεγνώσθησαν με το σ. DiGeorge, στο Τμήμα Κλινικής Γενετικής του Εργαστηρίου Ιατρικής Γενετικής. Καταγράφηκαν 49 ασθενείς που η διάγνωση ετέθη με την δοκιμασία FISH. Οι πιο συχνές αιτίες παραπομπής ήταν οι καρδιακές παθήσεις. Το ποσοστό εύρεσης των ανωμαλιών στην έρευνά μας βρίσκεται κοντά στα διεθνώς αναφερόμενα.","abstract_html":"Το σύνδρομο μικροελλείμματος 22q11.2 ή σύνδρομο DiGeorge (DGS) είναι μια χρωμοσωμική διαταραχή που προκαλεί συγγενείς ανωμαλίες, με κοινά χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν καρδιακές ανωμαλίες, ανοσοανεπάρκεια, υποπλασία/απουσία θύμου αδένα, δυσμορφίες προσώπου και αναπτυξιακή καθυστέρηση. Η επίπτωση κυμαίνεται σε 1/2.000-1 / 4.000 γεννήσεις ζώντων νεογνών. Το DGS παρουσιάζει ετερογένεια φαινοτυπική, που μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Το ευρύ φάσμα του κλινικού φαινοτύπου περικλείει σύνδρομα που στο παρελθόν είχαν χωριστεί σε διακριτά σύνδρομα (π.χ. σύνδρομο DiGeorge, υπερωιο-καρδιο-προσωπικό σύνδρομο, καρδιοπροσωπικό σύνδρομο) ενώ είναι πλέον γνωστό ότι είναι αιτιολογικά ταυτόσημα και αναφέρονται ως σύνδρομο μικροελλείμματος 22q11.2. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το σύνδρομο οφείλεται στην διαγραφή 3 Mb στη χρωμοσωμική περιοχή 22q11.2 που πλαισιώνεται από επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες χαμηλού αριθμού αντιγράφων. Διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση και τον εντοπισμό ανωμαλιών (π.χ. καρδιακές). Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με ανίχνευση του ελλείμματος 22q11.2, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους του φθορίζοντα in situ υβριδισμού (FISH), του MLPA, ή της μικροσυστοιχίας aCGH γενομικού υβριδισμού. Η θεραπεία εξαρτάται από τις συνοδές ανωμαλίες. Μπορεί να απαιτείται χειρουργική επέμβαση στην καρδιά και / ή την υπερώα, λογοθεραπεία, διατροφή μέσω ρινογαστρικού, συμπληρώματα ασβεστίου και ψυχολογική υποστήριξη. Είναι επίσης απαραίτητη η τακτική ανοσολογική παρακολούθηση. Η πρόγνωση ποικίλλει και εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου. Η βρεφική θνησιμότητα είναι σχετικά χαμηλή (~ 4%), ενώ στους ενήλικες είναι υψηλότερη σε σχέση με τον υπόλοιπο ενήλικο πληθυσμό. Στην παρούσα μελέτη καταγράφηκαν τα περιστατικά που διεγνώσθησαν με το σ. DiGeorge, στο Τμήμα Κλινικής Γενετικής του Εργαστηρίου Ιατρικής Γενετικής. Καταγράφηκαν 49 ασθενείς που η διάγνωση ετέθη με την δοκιμασία FISH. Οι πιο συχνές αιτίες παραπομπής ήταν οι καρδιακές παθήσεις. Το ποσοστό εύρεσης των ανωμαλιών στην έρευνά μας βρίσκεται κοντά στα διεθνώς αναφερόμενα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κούτρας Ιωάννης","Koutras Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T05:36:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885842"],"render_values":[{"text":"uoadl:2885842","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885842","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885842","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2885842","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κούτρας Ιωάννης","Koutras Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2885842","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885842"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το σύνδρομο μικροελλείμματος 22q11.2 ή σύνδρομο DiGeorge (DGS) είναι μια χρωμοσωμική διαταραχή που προκαλεί συγγενείς ανωμαλίες, με κοινά χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν καρδιακές ανωμαλίες, ανοσοανεπάρκεια, υποπλασία/απουσία θύμου αδένα, δυσμορφίες προσώπου και αναπτυξιακή καθυστέρηση. Η επίπτωση κυμαίνεται σε 1/2.000-1 / 4.000 γεννήσεις ζώντων νεογνών. Το DGS παρουσιάζει ετερογένεια φαινοτυπική, που μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Το ευρύ φάσμα του κλινικού φαινοτύπου περικλείει σύνδρομα που στο παρελθόν είχαν χωριστεί σε διακριτά σύνδρομα (π.χ. σύνδρομο DiGeorge, υπερωιο-καρδιο-προσωπικό σύνδρομο, καρδιοπροσωπικό σύνδρομο) ενώ είναι πλέον γνωστό ότι είναι αιτιολογικά ταυτόσημα και αναφέρονται ως σύνδρομο μικροελλείμματος 22q11.2. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το σύνδρομο οφείλεται στην διαγραφή 3 Mb στη χρωμοσωμική περιοχή 22q11.2 που πλαισιώνεται από επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες χαμηλού αριθμού αντιγράφων. Διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση και τον εντοπισμό ανωμαλιών (π.χ. καρδιακές). Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με ανίχνευση του ελλείμματος 22q11.2, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους του φθορίζοντα in situ υβριδισμού (FISH), του MLPA, ή της μικροσυστοιχίας aCGH γενομικού υβριδισμού. Η θεραπεία εξαρτάται από τις συνοδές ανωμαλίες. Μπορεί να απαιτείται χειρουργική επέμβαση στην καρδιά και / ή την υπερώα, λογοθεραπεία, διατροφή μέσω ρινογαστρικού, συμπληρώματα ασβεστίου και ψυχολογική υποστήριξη. Είναι επίσης απαραίτητη η τακτική ανοσολογική παρακολούθηση. Η πρόγνωση ποικίλλει και εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου. Η βρεφική θνησιμότητα είναι σχετικά χαμηλή (~ 4%), ενώ στους ενήλικες είναι υψηλότερη σε σχέση με τον υπόλοιπο ενήλικο πληθυσμό. Στην παρούσα μελέτη καταγράφηκαν τα περιστατικά που διεγνώσθησαν με το σ. DiGeorge, στο Τμήμα Κλινικής Γενετικής του Εργαστηρίου Ιατρικής Γενετικής. Καταγράφηκαν 49 ασθενείς που η διάγνωση ετέθη με την δοκιμασία FISH. Οι πιο συχνές αιτίες παραπομπής ήταν οι καρδιακές παθήσεις. Το ποσοστό εύρεσης των ανωμαλιών στην έρευνά μας βρίσκεται κοντά στα διεθνώς αναφερόμενα.","22q11.2 Microdeletion Syndrome (DiGeorge Syndrome, DS) is a chromosomal abnormality that causes congenital abnormalities, with common features that include heart abnormalities, immunodeficiency, hypoplasia/absence of thymus, facial malformations and developmental delay. The incidence ranges from 1/2,000-1/4,000 live births. DGS presents phenotypic heterogeneity, which can range from mild to severe. The wide range of clinical phenotypes include syndromes that were previously divided into discrete syndromes (eg DiGeorge syndrome, hyperopia-cardio-personal syndrome, cardiopulmonary syndrome) and are now known to be etiologically identical and are referred to as microdeletion syndrome 22q11.2. In most cases, the syndrome is caused due to a 3 Mb deletion in the chromosomal region 22q11.2 framed by repeated low copy number sequences. Diagnosis is made by clinical examination and the detection of abnormalities (eg cardiac). Diagnosis is confirmed by detection of the 22q11.2 deficit, using methods of fluorescent in situ hybridization (FISH), MLPA, or genomic hybridization microarray aCGH. Treatment depends on the accompanying abnormalities. Heart and/or palate surgery, speech therapy, nasogastric nutrition, calcium supplements and psychological support may be required. Regular immunological monitoring is also necessary. The prognosis varies and depends on the severity of the disease. Infant mortality is relatively low (~ 4%), while it is higher in adults than in the rest of the adult population. The present study recorded the cases diagnosed with DiGeorge from the Laboratory of Clinical Genetics. 49 patients were enrolled. The most common causes of referral were heart disease. The frequency of abnormalities in our cohort is close to the internationally reported. The diagnosis was made by fluorescence in situ hybridization (FISH) in the majority of cases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βιβλιογραφική ανασκόπηση του Συνδρόμου DiGeorge"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κούτρας Ιωάννης","Koutras Ioannis"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Το σύνδρομο μικροελλείμματος 22q11.2 ή σύνδρομο DiGeorge (DGS) είναι μια χρωμοσωμική διαταραχή που προκαλεί συγγενείς ανωμαλίες, με κοινά χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν καρδιακές ανωμαλίες, ανοσοανεπάρκεια, υποπλασία/απουσία θύμου αδένα, δυσμορφίες προσώπου και αναπτυξιακή καθυστέρηση. Η επίπτωση κυμαίνεται σε 1/2.000-1 / 4.000 γεννήσεις ζώντων νεογνών. Το DGS παρουσιάζει ετερογένεια φαινοτυπική, που μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Το ευρύ φάσμα του κλινικού φαινοτύπου περικλείει σύνδρομα που στο παρελθόν είχαν χωριστεί σε διακριτά σύνδρομα (π.χ. σύνδρομο DiGeorge, υπερωιο-καρδιο-προσωπικό σύνδρομο, καρδιοπροσωπικό σύνδρομο) ενώ είναι πλέον γνωστό ότι είναι αιτιολογικά ταυτόσημα και αναφέρονται ως σύνδρομο μικροελλείμματος 22q11.2. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το σύνδρομο οφείλεται στην διαγραφή 3 Mb στη χρωμοσωμική περιοχή 22q11.2 που πλαισιώνεται από επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες χαμηλού αριθμού αντιγράφων. Διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση και τον εντοπισμό ανωμαλιών (π.χ. καρδιακές). Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με ανίχνευση του ελλείμματος 22q11.2, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους του φθορίζοντα in situ υβριδισμού (FISH), του MLPA, ή της μικροσυστοιχίας aCGH γενομικού υβριδισμού. Η θεραπεία εξαρτάται από τις συνοδές ανωμαλίες. Μπορεί να απαιτείται χειρουργική επέμβαση στην καρδιά και / ή την υπερώα, λογοθεραπεία, διατροφή μέσω ρινογαστρικού, συμπληρώματα ασβεστίου και ψυχολογική υποστήριξη. Είναι επίσης απαραίτητη η τακτική ανοσολογική παρακολούθηση. Η πρόγνωση ποικίλλει και εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου. Η βρεφική θνησιμότητα είναι σχετικά χαμηλή (~ 4%), ενώ στους ενήλικες είναι υψηλότερη σε σχέση με τον υπόλοιπο ενήλικο πληθυσμό. Στην παρούσα μελέτη καταγράφηκαν τα περιστατικά που διεγνώσθησαν με το σ. DiGeorge, στο Τμήμα Κλινικής Γενετικής του Εργαστηρίου Ιατρικής Γενετικής. Καταγράφηκαν 49 ασθενείς που η διάγνωση ετέθη με την δοκιμασία FISH. Οι πιο συχνές αιτίες παραπομπής ήταν οι καρδιακές παθήσεις. Το ποσοστό εύρεσης των ανωμαλιών στην έρευνά μας βρίσκεται κοντά στα διεθνώς αναφερόμενα.","22q11.2 Microdeletion Syndrome (DiGeorge Syndrome, DS) is a chromosomal abnormality that causes congenital abnormalities, with common features that include heart abnormalities, immunodeficiency, hypoplasia/absence of thymus, facial malformations and developmental delay. The incidence ranges from 1/2,000-1/4,000 live births. DGS presents phenotypic heterogeneity, which can range from mild to severe. The wide range of clinical phenotypes include syndromes that were previously divided into discrete syndromes (eg DiGeorge syndrome, hyperopia-cardio-personal syndrome, cardiopulmonary syndrome) and are now known to be etiologically identical and are referred to as microdeletion syndrome 22q11.2. In most cases, the syndrome is caused due to a 3 Mb deletion in the chromosomal region 22q11.2 framed by repeated low copy number sequences. Diagnosis is made by clinical examination and the detection of abnormalities (eg cardiac). Diagnosis is confirmed by detection of the 22q11.2 deficit, using methods of fluorescent in situ hybridization (FISH), MLPA, or genomic hybridization microarray aCGH. Treatment depends on the accompanying abnormalities. Heart and/or palate surgery, speech therapy, nasogastric nutrition, calcium supplements and psychological support may be required. Regular immunological monitoring is also necessary. The prognosis varies and depends on the severity of the disease. Infant mortality is relatively low (~ 4%), while it is higher in adults than in the rest of the adult population. The present study recorded the cases diagnosed with DiGeorge from the Laboratory of Clinical Genetics. 49 patients were enrolled. The most common causes of referral were heart disease. The frequency of abnormalities in our cohort is close to the internationally reported. The diagnosis was made by fluorescence in situ hybridization (FISH) in the majority of cases."],"dc:identifier":["uoadl:2885842","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2885842"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Βιβλιογραφική ανασκόπηση του Συνδρόμου DiGeorge"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:29Z"}