{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886182"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886182","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΜΟΡΙΩΝ mRNA ΚΑΙ microRNA ΣΕ CD138+ ΚΥΤΤΑΡΑ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΠΛΑΣΜΑΤΟΚΥΤΤΑΡΙΚΕΣ ΔΥΣΚΡΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ","abstract":"Οι πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες (PCD) αποτελούν ένα ευρύ φάσμα αιματολογικών παθήσεων που χαρακτηρίζονται από την πλασαματοκυτταρική διήθηση του μυελού των οστών και τη συσσώρευση κυττάρων που παράγουν μονοκλωνικές ανοσοσφαιρίνες. Μερικές απο τις ασθένειες που περιλαμβάνουν είναι το πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ), η μονοκλωνική γαμμαπάθεια απροσδιόριστης σημασίας (MGUS), το «έρπον» μυέλωμα (SMM) και η μακροσφαιριναιμία Waldenström’s. Το πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ) υπολογίζεται πως έχει συχνότητα εμφάνισης 1 έως 2 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα, προσβάλλει κυρίως ηλικιωμένα άτομα, και αντιπροσωπεύει το 1% του συνόλου των νεοπλασιών ενώ για τις αιματολογικές νεοπλασίες αντιπροσωπεύει το 10%. Το πολλαπλό μυέλωμα είναι νεοπλασία των Β-κυττάρων και χαρακτηρίζεται από τον ανεξέλεχτο πολλαπλασιασμό των τελικά διαφοροποιημένων πλασματοκυττάρων στο μυελό των οστών. Τα κακοήθη πλασματοκύτταρα παράγουν μία μονοκλωνική ανοσοσφαιρίνη (Μ-πρωτεΐνη ή παραπρωτεΐνη) και προκαλούν διήθηση του μυελού, οστεολύσεις, αναιμία, νεφρική ανεπάρκεια και ευαισθησία σε μικροβιακές μολύνσεις. Η πρόγνωση και η κλινική πορεία των ασθενών με ΠΜ ποικίλει, με χρόνο επιβίωσης από μερικές ημέρες έως και πάνω από 10 χρόνια. Επιδημιολογικές μελέτες έδειξαν ότι το ΠΜ στο ένα τρίτο των ασθενών προκύπτει από προϋπάρχουσα καλοήθη μονοκλωνική γαμμοπάθεια ενώ στους υπόλοιπους παρουσιάζεται παρακάμπτοντας προϋπάρχουσες καταστάσεις και κάποιες φορές με επιθετική εξέλιξη. Λόγω αυτής της ετερογένειας είναι πολύ πιθανό η παθογένεια και η εξέλιξη της νόσου να καθορίζεται απο γενετικούς μηχανισμούς μέσω διαφορετικών μονοπατιών. Η κατανόηση επομένως των γενετικών αυτών αλλαγών είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόγνωση, κλινική παρακολούθηση και θεραπεία των ασθενών με ΠΜ. Ένα ιδιαίτερα γρήγορα αναπτυσσόμενο πεδίο έρευνας για τον καρκίνο είναι η μελέτη των μικρομοριακών RNAs (miRNAs). Τα miRNAs αποτελούν μια μεγάλη οικογένεια μικρών μη κωδικών μορίων RNA, τα οποία ρυθμίζουν βασικές κυτταρικές λειτουργίες. Πρόσφατα δεδομένα παρουσιάζουν τα miRNAs ως πολλά υποσχόμενους καρκινικούς δείκτες. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η ανάλυση της έκφρασης, μέσω ανάπτυξης ευαίσθητων μεθοδολογιών, η μελέτη και η κλινική αξιολόγηση, ορισμένων mRNA μορίων αλλα και μη κωδικών γονιδίων microRNA στο πολλαπλό μυέλωμα ως νέων μοριακών βιοδεικτών για τη διάγνωση και πρόγνωση της νόσου, καθώς και την πρόβλεψη της θεραπευτικής ανταπόκρισης των ασθενών. Τα microRNAs (miRNAs) έχουν μήκος 21−23 νουκλεοτίδια καιρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση στα ευκαρυωτικά κύτταρα μέσω πρόσδεσης σε μια μη κωδική περιοχή των mRNA-στόχων που ονομάζεται 3’-αμετάφραστη περιοχή (3’-UTR). Με αυτόν το μηχανισμό, τα miRNAs ρυθμίζουν την αυτο-ανανέωση, τη διαφοροποίηση και τη διαίρεση των κυττάρων, μέσω της μετα-μεταγραφικής σίγασης των γονιδίων. Τα miRNAs ρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση είτε αναστέλλοντας τη μετάφραση, είτε προωθώντας την αποδόμηση συγκεκριμένων μεταγράφων RNAs (mRNAs). Παρά το γεγονός ότι ποσοστό 3% των γονιδίων του ανθρώπου κωδικοποιεί miRNAs, τα εν λόγω miRNAs ρυθμίζουν περίπου το 30% των γονιδίων που κωδικοποιούν πρωτεΐνες. Αυτό υποδεικνύει όχι μόνο τη σημασία τους σε ποικίλα ρυθμιστικά μονοπάτια, αλλά και το δυναμικό τους για χειρισμό των λειτουργιών του κυττάρου. Επιπρόσθετα, όσον αφορά στον καρκίνο, τα miRNAs έχει παρατηρηθεί να δρουν τόσο ως ογκοκατασταλτικά μόρια όσο και ως ογκογονίδια, τα οποία αναστέλλουν και επάγουν-προάγουν την ανάπτυξη όγκου, αντίστοιχα. Επιπλέον, μια συνολική υποέκφραση των miRNAs παρατηρείται σε πολλούς καρκινικούς ιστούς, σε σύγκριση με τους αντίστοιχους φυσιολογικούς. Επομένως, μια δυναμική θεραπευτική χρήση των miRNAs αφορά στη διόρθωση των απορρυθμισμένων επιπέδων μετάφρασης γονιδίων-στόχων που εμπλέκονται σε μονοπάτια σηματοδότησης στα καρκινικά κύτταρα, και ιδιαίτερα στα καρκινικά βλαστοκύτταρα που πρωτίστως ευθύνονται για την καρκινογένεση και τις μεταστάσεις. Πραγματοποιήθηκε συλλογή και επεξεργασία ενός σημαντικού μεγέθους δειγμάτων CD138+ κυττάρων από ασθενείς με μονοκλωνική γαμμαπάθεια αδιευκρύνιστης σημασίας (MGUS), ασυμπτωματκό πολλαπλό μυέλωμα (SMM) και πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ) . Αφού έγινε απομόνωση του ολικού RNA των δειγμάτων, και η σύνθεση του cDNA με την αντίδραση της αντίστροφης μεταγραφής αναλύθηκε η έκφραση mRNA μεταγράφων αρχικά για τα γονίδια αναφοράς GAPDH και HPRT1 καθώς και ορισμένων γονιδίων-στόχων όπως APAF1, BAK1, BID, BIM, BCL2L12, BOK, BAX, BCLX, MCL1, KLK4, KLK5, KLK6, KLK7 και KLK8 σε δείγματα CD138+ κυττάρων , μέσω της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου (real-time qPCR) αλλά και μέσω της μεθόδου «Nested PCR» για το γονίδιο αναφοράς GAPDH και τα BAX, BCL2, BCL2L12, BCLX, και BOK ώστε να ενισχυθεί η έκφραση αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά. Αυτά τα μη ικανοποιητικά αποτελέσματα μπορεί να οφείλονται στην τεχνική της εκχύλισης του RNA, στην παρουσία αναστολέων και στις διαφορετικές αποδόσεις των αντιδράσεων της αντίστροφης μεταγραφής και PCR μεταξύ των διαφορετικών δειγμάτων ή υπάρχει κάποιο άλλο μόριο όπως η παραπρωτεΐνη Μ οπου η υπερπαραγωγή της να εμποδίζει την μελέτη της έκφρασης των mRNA μεταγράφων των γονιδίων αυτών. Τα miRNAs, ως ογκογονίδια ή καταστολείς όγκων, ρυθμίζουν τις οδούς σηματοδότησης που σχετίζονται με την εξέλιξη του πολλαπλού μυελώματος. Η ανάλυση της έκφρασης των miR-221 και miR-222, πραγματοποιήθηκε με χρήση της ποσοτικής αντίδρασης πραγματικού χρόνου (real-time qPCR) με γονίδιο αναφοράς το RNU48 . Για την ανίχνευση των προϊόντων χρησιμοποιήθηκε η χρωστική SYBR Green I. Η μέθοδος ποσοτικοποίησης που χρησιμοποιήθηκε ηταν 2-ΔΔCt η μέθοδος αυτή ήταν επιτυχής.Η διερεύνηση της κλινικής αξίας των μελετώμενων βιομορίων πραγματοποιήθηκε μέσω εκτενούς βιοστατιστικής ανάλυσης. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιήθηκαν κατάλληλες μη παραμετρικές στατιστικές δοκιμασίες για την ανάλυση της κατανομής των επιπέδων έκφρασης των υπό μελέτη γονιδίων σε σχέση με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών με πολλαπλό μυέλωμα. Για τη διερεύνηση της σχέσης των επιπέδων έκφρασης των miR-221 και miR-222 και των κλινικοπαθολογικών χαρακτηριστικών εφαρμόστηκαν το Mann-Whitney U test και το Jonckheere- Terpstra test . Απο τη διερεύνηση αυτή προέκυψε στατιστικώς σημαντική συσχέτιση του miR-222 με τη διάγνωση, παρατηρήθηκε οτι τα επίπεδα έκφρασης του miR-222 είναι αυξημένα στο έρπων πολλαπλό μυέλωμα σε σχέση με το συμπτωματικό πολλαπλό μυέλωμα και έγινε και απεικόνιση με την καμπύλη ROC. Στη συνέχεια έγινε κατηγοριοποίηση της συνεχούς μεταβλητής των επιπέδων έκφρασης με βάση τη διάμεσο τιμή και διερευνάται επίσης η σχέση των επιπέδων έκφρασης των βιομορίων με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά εφαρμόζοντας το Chi-Square (χ2 ) τεστ. Το αποτέλεσμα που προέκυψε και ήταν στατιστικά σημαντικό ήταν η συσχέτιση της έκφρασης του miR- 221 με την οστεόλυση. Απο τους ασθενείς που είναι αρνητικοί το 73,9% έχει οστεόλυση και το 26,1% δεν έχει οστεόλυση, ενώ οι ασθενείς οι οποίοι είναι θετικοί το 33,3% έχει οστεόλυση και το 66,7% δεν έχει οστεόλυση με p= 0,013 <0,05. Συμπερασματικά όταν έχουμε χαμηλά επίπεδα έκφρασης του miR-221 αυξάνεται το ποσοστό των ασθενών με οστεόλυση ενώ όταν τα επίπεδα έκφρασης είναι υψηλά μειώνεται το ποσοστό των ασθενών με οστεόλυση.","abstract_html":"Οι πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες (PCD) αποτελούν ένα ευρύ φάσμα αιματολογικών παθήσεων που χαρακτηρίζονται από την πλασαματοκυτταρική διήθηση του μυελού των οστών και τη συσσώρευση κυττάρων που παράγουν μονοκλωνικές ανοσοσφαιρίνες. Μερικές απο τις ασθένειες που περιλαμβάνουν είναι το πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ), η μονοκλωνική γαμμαπάθεια απροσδιόριστης σημασίας (MGUS), το «έρπον» μυέλωμα (SMM) και η μακροσφαιριναιμία Waldenström’s. Το πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ) υπολογίζεται πως έχει συχνότητα εμφάνισης 1 έως 2 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα, προσβάλλει κυρίως ηλικιωμένα άτομα, και αντιπροσωπεύει το 1% του συνόλου των νεοπλασιών ενώ για τις αιματολογικές νεοπλασίες αντιπροσωπεύει το 10%. Το πολλαπλό μυέλωμα είναι νεοπλασία των Β-κυττάρων και χαρακτηρίζεται από τον ανεξέλεχτο πολλαπλασιασμό των τελικά διαφοροποιημένων πλασματοκυττάρων στο μυελό των οστών. Τα κακοήθη πλασματοκύτταρα παράγουν μία μονοκλωνική ανοσοσφαιρίνη (Μ-πρωτεΐνη ή παραπρωτεΐνη) και προκαλούν διήθηση του μυελού, οστεολύσεις, αναιμία, νεφρική ανεπάρκεια και ευαισθησία σε μικροβιακές μολύνσεις. Η πρόγνωση και η κλινική πορεία των ασθενών με ΠΜ ποικίλει, με χρόνο επιβίωσης από μερικές ημέρες έως και πάνω από 10 χρόνια. Επιδημιολογικές μελέτες έδειξαν ότι το ΠΜ στο ένα τρίτο των ασθενών προκύπτει από προϋπάρχουσα καλοήθη μονοκλωνική γαμμοπάθεια ενώ στους υπόλοιπους παρουσιάζεται παρακάμπτοντας προϋπάρχουσες καταστάσεις και κάποιες φορές με επιθετική εξέλιξη. Λόγω αυτής της ετερογένειας είναι πολύ πιθανό η παθογένεια και η εξέλιξη της νόσου να καθορίζεται απο γενετικούς μηχανισμούς μέσω διαφορετικών μονοπατιών. Η κατανόηση επομένως των γενετικών αυτών αλλαγών είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόγνωση, κλινική παρακολούθηση και θεραπεία των ασθενών με ΠΜ. Ένα ιδιαίτερα γρήγορα αναπτυσσόμενο πεδίο έρευνας για τον καρκίνο είναι η μελέτη των μικρομοριακών RNAs (miRNAs). Τα miRNAs αποτελούν μια μεγάλη οικογένεια μικρών μη κωδικών μορίων RNA, τα οποία ρυθμίζουν βασικές κυτταρικές λειτουργίες. Πρόσφατα δεδομένα παρουσιάζουν τα miRNAs ως πολλά υποσχόμενους καρκινικούς δείκτες. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η ανάλυση της έκφρασης, μέσω ανάπτυξης ευαίσθητων μεθοδολογιών, η μελέτη και η κλινική αξιολόγηση, ορισμένων mRNA μορίων αλλα και μη κωδικών γονιδίων microRNA στο πολλαπλό μυέλωμα ως νέων μοριακών βιοδεικτών για τη διάγνωση και πρόγνωση της νόσου, καθώς και την πρόβλεψη της θεραπευτικής ανταπόκρισης των ασθενών. Τα microRNAs (miRNAs) έχουν μήκος 21−23 νουκλεοτίδια καιρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση στα ευκαρυωτικά κύτταρα μέσω πρόσδεσης σε μια μη κωδική περιοχή των mRNA-στόχων που ονομάζεται 3’-αμετάφραστη περιοχή (3’-UTR). Με αυτόν το μηχανισμό, τα miRNAs ρυθμίζουν την αυτο-ανανέωση, τη διαφοροποίηση και τη διαίρεση των κυττάρων, μέσω της μετα-μεταγραφικής σίγασης των γονιδίων. Τα miRNAs ρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση είτε αναστέλλοντας τη μετάφραση, είτε προωθώντας την αποδόμηση συγκεκριμένων μεταγράφων RNAs (mRNAs). Παρά το γεγονός ότι ποσοστό 3% των γονιδίων του ανθρώπου κωδικοποιεί miRNAs, τα εν λόγω miRNAs ρυθμίζουν περίπου το 30% των γονιδίων που κωδικοποιούν πρωτεΐνες. Αυτό υποδεικνύει όχι μόνο τη σημασία τους σε ποικίλα ρυθμιστικά μονοπάτια, αλλά και το δυναμικό τους για χειρισμό των λειτουργιών του κυττάρου. Επιπρόσθετα, όσον αφορά στον καρκίνο, τα miRNAs έχει παρατηρηθεί να δρουν τόσο ως ογκοκατασταλτικά μόρια όσο και ως ογκογονίδια, τα οποία αναστέλλουν και επάγουν-προάγουν την ανάπτυξη όγκου, αντίστοιχα. Επιπλέον, μια συνολική υποέκφραση των miRNAs παρατηρείται σε πολλούς καρκινικούς ιστούς, σε σύγκριση με τους αντίστοιχους φυσιολογικούς. Επομένως, μια δυναμική θεραπευτική χρήση των miRNAs αφορά στη διόρθωση των απορρυθμισμένων επιπέδων μετάφρασης γονιδίων-στόχων που εμπλέκονται σε μονοπάτια σηματοδότησης στα καρκινικά κύτταρα, και ιδιαίτερα στα καρκινικά βλαστοκύτταρα που πρωτίστως ευθύνονται για την καρκινογένεση και τις μεταστάσεις. Πραγματοποιήθηκε συλλογή και επεξεργασία ενός σημαντικού μεγέθους δειγμάτων CD138+ κυττάρων από ασθενείς με μονοκλωνική γαμμαπάθεια αδιευκρύνιστης σημασίας (MGUS), ασυμπτωματκό πολλαπλό μυέλωμα (SMM) και πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ) . Αφού έγινε απομόνωση του ολικού RNA των δειγμάτων, και η σύνθεση του cDNA με την αντίδραση της αντίστροφης μεταγραφής αναλύθηκε η έκφραση mRNA μεταγράφων αρχικά για τα γονίδια αναφοράς GAPDH και HPRT1 καθώς και ορισμένων γονιδίων-στόχων όπως APAF1, BAK1, BID, BIM, BCL2L12, BOK, BAX, BCLX, MCL1, KLK4, KLK5, KLK6, KLK7 και KLK8 σε δείγματα CD138+ κυττάρων , μέσω της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου (real-time qPCR) αλλά και μέσω της μεθόδου «Nested PCR» για το γονίδιο αναφοράς GAPDH και τα BAX, BCL2, BCL2L12, BCLX, και BOK ώστε να ενισχυθεί η έκφραση αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά. Αυτά τα μη ικανοποιητικά αποτελέσματα μπορεί να οφείλονται στην τεχνική της εκχύλισης του RNA, στην παρουσία αναστολέων και στις διαφορετικές αποδόσεις των αντιδράσεων της αντίστροφης μεταγραφής και PCR μεταξύ των διαφορετικών δειγμάτων ή υπάρχει κάποιο άλλο μόριο όπως η παραπρωτεΐνη Μ οπου η υπερπαραγωγή της να εμποδίζει την μελέτη της έκφρασης των mRNA μεταγράφων των γονιδίων αυτών. Τα miRNAs, ως ογκογονίδια ή καταστολείς όγκων, ρυθμίζουν τις οδούς σηματοδότησης που σχετίζονται με την εξέλιξη του πολλαπλού μυελώματος. Η ανάλυση της έκφρασης των miR-221 και miR-222, πραγματοποιήθηκε με χρήση της ποσοτικής αντίδρασης πραγματικού χρόνου (real-time qPCR) με γονίδιο αναφοράς το RNU48 . Για την ανίχνευση των προϊόντων χρησιμοποιήθηκε η χρωστική SYBR Green I. Η μέθοδος ποσοτικοποίησης που χρησιμοποιήθηκε ηταν 2-ΔΔCt η μέθοδος αυτή ήταν επιτυχής.Η διερεύνηση της κλινικής αξίας των μελετώμενων βιομορίων πραγματοποιήθηκε μέσω εκτενούς βιοστατιστικής ανάλυσης. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιήθηκαν κατάλληλες μη παραμετρικές στατιστικές δοκιμασίες για την ανάλυση της κατανομής των επιπέδων έκφρασης των υπό μελέτη γονιδίων σε σχέση με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών με πολλαπλό μυέλωμα. Για τη διερεύνηση της σχέσης των επιπέδων έκφρασης των miR-221 και miR-222 και των κλινικοπαθολογικών χαρακτηριστικών εφαρμόστηκαν το Mann-Whitney U test και το Jonckheere- Terpstra test . Απο τη διερεύνηση αυτή προέκυψε στατιστικώς σημαντική συσχέτιση του miR-222 με τη διάγνωση, παρατηρήθηκε οτι τα επίπεδα έκφρασης του miR-222 είναι αυξημένα στο έρπων πολλαπλό μυέλωμα σε σχέση με το συμπτωματικό πολλαπλό μυέλωμα και έγινε και απεικόνιση με την καμπύλη ROC. Στη συνέχεια έγινε κατηγοριοποίηση της συνεχούς μεταβλητής των επιπέδων έκφρασης με βάση τη διάμεσο τιμή και διερευνάται επίσης η σχέση των επιπέδων έκφρασης των βιομορίων με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά εφαρμόζοντας το Chi-Square (χ2 ) τεστ. Το αποτέλεσμα που προέκυψε και ήταν στατιστικά σημαντικό ήταν η συσχέτιση της έκφρασης του miR- 221 με την οστεόλυση. Απο τους ασθενείς που είναι αρνητικοί το 73,9% έχει οστεόλυση και το 26,1% δεν έχει οστεόλυση, ενώ οι ασθενείς οι οποίοι είναι θετικοί το 33,3% έχει οστεόλυση και το 66,7% δεν έχει οστεόλυση με p= 0,013 &lt;0,05. Συμπερασματικά όταν έχουμε χαμηλά επίπεδα έκφρασης του miR-221 αυξάνεται το ποσοστό των ασθενών με οστεόλυση ενώ όταν τα επίπεδα έκφρασης είναι υψηλά μειώνεται το ποσοστό των ασθενών με οστεόλυση.","abstract_has_math":false,"creators":["Λιόση Αικατερίνη-Άννα","Liosi Aikaterini-Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:31Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886182"],"render_values":[{"text":"uoadl:2886182","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886182","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886182","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2886182","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λιόση Αικατερίνη-Άννα","Liosi Aikaterini-Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886182","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886182"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες (PCD) αποτελούν ένα ευρύ φάσμα αιματολογικών παθήσεων που χαρακτηρίζονται από την πλασαματοκυτταρική διήθηση του μυελού των οστών και τη συσσώρευση κυττάρων που παράγουν μονοκλωνικές ανοσοσφαιρίνες. Μερικές απο τις ασθένειες που περιλαμβάνουν είναι το πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ), η μονοκλωνική γαμμαπάθεια απροσδιόριστης σημασίας (MGUS), το «έρπον» μυέλωμα (SMM) και η μακροσφαιριναιμία Waldenström’s. Το πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ) υπολογίζεται πως έχει συχνότητα εμφάνισης 1 έως 2 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα, προσβάλλει κυρίως ηλικιωμένα άτομα, και αντιπροσωπεύει το 1% του συνόλου των νεοπλασιών ενώ για τις αιματολογικές νεοπλασίες αντιπροσωπεύει το 10%. Το πολλαπλό μυέλωμα είναι νεοπλασία των Β-κυττάρων και χαρακτηρίζεται από τον ανεξέλεχτο πολλαπλασιασμό των τελικά διαφοροποιημένων πλασματοκυττάρων στο μυελό των οστών. Τα κακοήθη πλασματοκύτταρα παράγουν μία μονοκλωνική ανοσοσφαιρίνη (Μ-πρωτεΐνη ή παραπρωτεΐνη) και προκαλούν διήθηση του μυελού, οστεολύσεις, αναιμία, νεφρική ανεπάρκεια και ευαισθησία σε μικροβιακές μολύνσεις. Η πρόγνωση και η κλινική πορεία των ασθενών με ΠΜ ποικίλει, με χρόνο επιβίωσης από μερικές ημέρες έως και πάνω από 10 χρόνια. Επιδημιολογικές μελέτες έδειξαν ότι το ΠΜ στο ένα τρίτο των ασθενών προκύπτει από προϋπάρχουσα καλοήθη μονοκλωνική γαμμοπάθεια ενώ στους υπόλοιπους παρουσιάζεται παρακάμπτοντας προϋπάρχουσες καταστάσεις και κάποιες φορές με επιθετική εξέλιξη. Λόγω αυτής της ετερογένειας είναι πολύ πιθανό η παθογένεια και η εξέλιξη της νόσου να καθορίζεται απο γενετικούς μηχανισμούς μέσω διαφορετικών μονοπατιών. Η κατανόηση επομένως των γενετικών αυτών αλλαγών είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόγνωση, κλινική παρακολούθηση και θεραπεία των ασθενών με ΠΜ. Ένα ιδιαίτερα γρήγορα αναπτυσσόμενο πεδίο έρευνας για τον καρκίνο είναι η μελέτη των μικρομοριακών RNAs (miRNAs). Τα miRNAs αποτελούν μια μεγάλη οικογένεια μικρών μη κωδικών μορίων RNA, τα οποία ρυθμίζουν βασικές κυτταρικές λειτουργίες. Πρόσφατα δεδομένα παρουσιάζουν τα miRNAs ως πολλά υποσχόμενους καρκινικούς δείκτες. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η ανάλυση της έκφρασης, μέσω ανάπτυξης ευαίσθητων μεθοδολογιών, η μελέτη και η κλινική αξιολόγηση, ορισμένων mRNA μορίων αλλα και μη κωδικών γονιδίων microRNA στο πολλαπλό μυέλωμα ως νέων μοριακών βιοδεικτών για τη διάγνωση και πρόγνωση της νόσου, καθώς και την πρόβλεψη της θεραπευτικής ανταπόκρισης των ασθενών. Τα microRNAs (miRNAs) έχουν μήκος 21−23 νουκλεοτίδια καιρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση στα ευκαρυωτικά κύτταρα μέσω πρόσδεσης σε μια μη κωδική περιοχή των mRNA-στόχων που ονομάζεται 3’-αμετάφραστη περιοχή (3’-UTR). Με αυτόν το μηχανισμό, τα miRNAs ρυθμίζουν την αυτο-ανανέωση, τη διαφοροποίηση και τη διαίρεση των κυττάρων, μέσω της μετα-μεταγραφικής σίγασης των γονιδίων. Τα miRNAs ρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση είτε αναστέλλοντας τη μετάφραση, είτε προωθώντας την αποδόμηση συγκεκριμένων μεταγράφων RNAs (mRNAs). Παρά το γεγονός ότι ποσοστό 3% των γονιδίων του ανθρώπου κωδικοποιεί miRNAs, τα εν λόγω miRNAs ρυθμίζουν περίπου το 30% των γονιδίων που κωδικοποιούν πρωτεΐνες. Αυτό υποδεικνύει όχι μόνο τη σημασία τους σε ποικίλα ρυθμιστικά μονοπάτια, αλλά και το δυναμικό τους για χειρισμό των λειτουργιών του κυττάρου. Επιπρόσθετα, όσον αφορά στον καρκίνο, τα miRNAs έχει παρατηρηθεί να δρουν τόσο ως ογκοκατασταλτικά μόρια όσο και ως ογκογονίδια, τα οποία αναστέλλουν και επάγουν-προάγουν την ανάπτυξη όγκου, αντίστοιχα. Επιπλέον, μια συνολική υποέκφραση των miRNAs παρατηρείται σε πολλούς καρκινικούς ιστούς, σε σύγκριση με τους αντίστοιχους φυσιολογικούς. Επομένως, μια δυναμική θεραπευτική χρήση των miRNAs αφορά στη διόρθωση των απορρυθμισμένων επιπέδων μετάφρασης γονιδίων-στόχων που εμπλέκονται σε μονοπάτια σηματοδότησης στα καρκινικά κύτταρα, και ιδιαίτερα στα καρκινικά βλαστοκύτταρα που πρωτίστως ευθύνονται για την καρκινογένεση και τις μεταστάσεις. Πραγματοποιήθηκε συλλογή και επεξεργασία ενός σημαντικού μεγέθους δειγμάτων CD138+ κυττάρων από ασθενείς με μονοκλωνική γαμμαπάθεια αδιευκρύνιστης σημασίας (MGUS), ασυμπτωματκό πολλαπλό μυέλωμα (SMM) και πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ) . Αφού έγινε απομόνωση του ολικού RNA των δειγμάτων, και η σύνθεση του cDNA με την αντίδραση της αντίστροφης μεταγραφής αναλύθηκε η έκφραση mRNA μεταγράφων αρχικά για τα γονίδια αναφοράς GAPDH και HPRT1 καθώς και ορισμένων γονιδίων-στόχων όπως APAF1, BAK1, BID, BIM, BCL2L12, BOK, BAX, BCLX, MCL1, KLK4, KLK5, KLK6, KLK7 και KLK8 σε δείγματα CD138+ κυττάρων , μέσω της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου (real-time qPCR) αλλά και μέσω της μεθόδου «Nested PCR» για το γονίδιο αναφοράς GAPDH και τα BAX, BCL2, BCL2L12, BCLX, και BOK ώστε να ενισχυθεί η έκφραση αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά. Αυτά τα μη ικανοποιητικά αποτελέσματα μπορεί να οφείλονται στην τεχνική της εκχύλισης του RNA, στην παρουσία αναστολέων και στις διαφορετικές αποδόσεις των αντιδράσεων της αντίστροφης μεταγραφής και PCR μεταξύ των διαφορετικών δειγμάτων ή υπάρχει κάποιο άλλο μόριο όπως η παραπρωτεΐνη Μ οπου η υπερπαραγωγή της να εμποδίζει την μελέτη της έκφρασης των mRNA μεταγράφων των γονιδίων αυτών. Τα miRNAs, ως ογκογονίδια ή καταστολείς όγκων, ρυθμίζουν τις οδούς σηματοδότησης που σχετίζονται με την εξέλιξη του πολλαπλού μυελώματος. Η ανάλυση της έκφρασης των miR-221 και miR-222, πραγματοποιήθηκε με χρήση της ποσοτικής αντίδρασης πραγματικού χρόνου (real-time qPCR) με γονίδιο αναφοράς το RNU48 . Για την ανίχνευση των προϊόντων χρησιμοποιήθηκε η χρωστική SYBR Green I. Η μέθοδος ποσοτικοποίησης που χρησιμοποιήθηκε ηταν 2-ΔΔCt η μέθοδος αυτή ήταν επιτυχής.Η διερεύνηση της κλινικής αξίας των μελετώμενων βιομορίων πραγματοποιήθηκε μέσω εκτενούς βιοστατιστικής ανάλυσης. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιήθηκαν κατάλληλες μη παραμετρικές στατιστικές δοκιμασίες για την ανάλυση της κατανομής των επιπέδων έκφρασης των υπό μελέτη γονιδίων σε σχέση με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών με πολλαπλό μυέλωμα. Για τη διερεύνηση της σχέσης των επιπέδων έκφρασης των miR-221 και miR-222 και των κλινικοπαθολογικών χαρακτηριστικών εφαρμόστηκαν το Mann-Whitney U test και το Jonckheere- Terpstra test . Απο τη διερεύνηση αυτή προέκυψε στατιστικώς σημαντική συσχέτιση του miR-222 με τη διάγνωση, παρατηρήθηκε οτι τα επίπεδα έκφρασης του miR-222 είναι αυξημένα στο έρπων πολλαπλό μυέλωμα σε σχέση με το συμπτωματικό πολλαπλό μυέλωμα και έγινε και απεικόνιση με την καμπύλη ROC. Στη συνέχεια έγινε κατηγοριοποίηση της συνεχούς μεταβλητής των επιπέδων έκφρασης με βάση τη διάμεσο τιμή και διερευνάται επίσης η σχέση των επιπέδων έκφρασης των βιομορίων με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά εφαρμόζοντας το Chi-Square (χ2 ) τεστ. Το αποτέλεσμα που προέκυψε και ήταν στατιστικά σημαντικό ήταν η συσχέτιση της έκφρασης του miR- 221 με την οστεόλυση. Απο τους ασθενείς που είναι αρνητικοί το 73,9% έχει οστεόλυση και το 26,1% δεν έχει οστεόλυση, ενώ οι ασθενείς οι οποίοι είναι θετικοί το 33,3% έχει οστεόλυση και το 66,7% δεν έχει οστεόλυση με p= 0,013 <0,05. Συμπερασματικά όταν έχουμε χαμηλά επίπεδα έκφρασης του miR-221 αυξάνεται το ποσοστό των ασθενών με οστεόλυση ενώ όταν τα επίπεδα έκφρασης είναι υψηλά μειώνεται το ποσοστό των ασθενών με οστεόλυση.","Plasmacellular dyscrasias (PCD) are a wide spectrum of hematological diseases characterized by plasmacellular bone marrow infiltration and the accumulation of monoclonal immunoglobulin-producing cells. Such diseases are multiple myeloma (MM), monoclonal gammapathy of indeterminate importance (MGUS), \"SMOLDERING\" myeloma (SMM) and Waldenström's macroglobulinemia. Multiple myeloma (MM) is estimated to have an incidence of 1 to 2 cases per 100,000 individuals, predominantly elderly, and represents 1% of all tumors and 10% of hematologic tumors. Multiple myeloma is B-cell neoplasia and is characterized by the uncontrolled proliferation of differentiated plasma cells in the bone marrow. Malignant plasma cells produce a monoclonal immunoglobulin (M-protein or paraprotein) and cause marrow infiltration, osteolysis, anemia, renal failure and susceptibility to microbial infections. The prognosis and clinical course of patients with MM varies, with survival time ranging from a few days to more than 10 years. Epidemiological studies have shown that MM in 1/3 of patients derives from pre-existing benign monoclonal gammopathy, while in the rest is bypassed by pre-existing conditions and sometimes aggressive. Due to this heterogeneity, the pathogenesis and evolution of the disease are very likely to be determined by genetic mechanisms through different pathways. Understanding these genetic changes is therefore crucial for the prognosis, clinical follow-up and treatment of patients with MM. One fast-growing field of cancer research is the study of micro molecular RNAs (miRNAs). miRNAs are a large family of small non-coding RNA molecules that regulate basic cellular functions. Recent data presents miRNAs as promising cancer markers. The purpose of this thesis was the expression analysis, through the development of sensitive methodologies, the study and clinical evaluation of certain mRNA molecules and microRNAs in multiple myeloma as new molecular biomarkers for diagnosis and prognosis of the disease, as well as for patients' therapeutic response prediction. MicroRNAs (miRNAs) are 21-23 nucleotides in length and regulate gene expression in eukaryotic cells by binding to a non-coding region of the target mRNA called the 3'-untranslated region (3'-UTR).By this mechanism, miRNAs regulate self-renewal, differentiation and cell division, through post-transcriptional silencing of genes. miRNAs regulate gene expression either by inhibiting translation or by promoting the degradation of specific RNAs (mRNAs). Although only 3% of human genes encode miRNAs, these miRNAs regulate about 30% of the genes encoding proteins. This indicates not only their importance in a variety of regulatory pathways, but also their potential for manipulating cell functions. In addition, miRNAs have been observed to act both as tumor suppressor molecules and as oncogenes, which inhibit and induce tumor growth, respectively. In addition, a general overexpression of miRNAs is observed in many cancerous tissues, compared to their corresponding normal. Therefore, a dynamic therapeutic use of miRNAs is focused on the downregulation of the expression levels of target genes expression involved in signaling pathways in cancer cells, and in particular in cancer stem cells primarily responsible for carcinogenesis and metastases. A significant size of CD138+ cell samples were collected and processed from patients with unambiguous monoclonal gammapathy (MGUS), asymptotic multiple myeloma (SMM), and multiple myeloma (MM). After isolation of total RNA from the samples, and cDNA synthesis by reverse transcription reaction, the transcript mRNA expression was initially analyzed for the GAPDH and HPRT1 reporter genes as well as certain target genes such as APAF1, BAK1, BID, BIM, BL, BCL, BOK, BAX, BCLX, MCL1, KLK4, KLK5, KLK6, KLK7, KLK7 and KLK8 in CD138+ cell samples, using real-time quantitative PCR (real-time qPCR) as well as the 'Nested PCR' method for the GAPDH reporter gene. and BAX, BCL2, BCL2L12, BCLX, and BOK to enhance expression but the results were not satisfactory. These unsatisfactory results may be due to the technique of RNA extraction, the presence of inhibitors and the different yields of reverse transcription and PCR reactions between the different samples, or due to the presence of another molecule such as paroprotein M, the overproduction of which prevents the expression analysis of these mRNA transcripts of these genes. MiRNAs, as oncogenes or tumor suppressors, regulate signaling pathways associated with the development of multiple myeloma. Expression analysis of miR-221 and miR-222 was performed using real-time qPCR. The expression levels were normalized to RNU48 reporter gene levels. SYBR Green I was used to detect the products. The relative quantification method used was 2-ΔΔCt. This method was successful. The clinical value of the studied biomolecules was investigated through extensive biostatistical analysis. In particular, appropriate nonparametric statistical tests were used to analyze the distribution of the expression levels of the under-study molecules in various clinicopathological characteristics of patients with multiple myeloma. Mann-Whitney U test and Jonckheere-Terpstra test were used to investigate the relationship between miR-221 and miR-222 expression levels and clinicopathological characteristics. This study showed a statistically significant association of miR-222 with the diagnosis, It was observed that expression levels of miR-222 are elevated in smoldering multiple myeloma compared to symptomatic multiple myeloma, and the ROC curve was also plotted. The result, which was statistically significant, was the association of miR-221expression with osteolysis. Of the patients who were negative, 73.9% had osteolysis, while 26.1% did not. In positive patients 33.3% had osteolysis while 66.7% did not (p = 0.013). In conclusion, low expression levels of miR-221 are related to a higher rate of osteolysis, while high expression levels of miR-221 are related to a lower rate of osteolysis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΜΟΡΙΩΝ mRNA ΚΑΙ microRNA ΣΕ CD138+ ΚΥΤΤΑΡΑ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΠΛΑΣΜΑΤΟΚΥΤΤΑΡΙΚΕΣ ΔΥΣΚΡΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λιόση Αικατερίνη-Άννα","Liosi Aikaterini-Anna"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Οι πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες (PCD) αποτελούν ένα ευρύ φάσμα αιματολογικών παθήσεων που χαρακτηρίζονται από την πλασαματοκυτταρική διήθηση του μυελού των οστών και τη συσσώρευση κυττάρων που παράγουν μονοκλωνικές ανοσοσφαιρίνες. Μερικές απο τις ασθένειες που περιλαμβάνουν είναι το πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ), η μονοκλωνική γαμμαπάθεια απροσδιόριστης σημασίας (MGUS), το «έρπον» μυέλωμα (SMM) και η μακροσφαιριναιμία Waldenström’s. Το πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ) υπολογίζεται πως έχει συχνότητα εμφάνισης 1 έως 2 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα, προσβάλλει κυρίως ηλικιωμένα άτομα, και αντιπροσωπεύει το 1% του συνόλου των νεοπλασιών ενώ για τις αιματολογικές νεοπλασίες αντιπροσωπεύει το 10%. Το πολλαπλό μυέλωμα είναι νεοπλασία των Β-κυττάρων και χαρακτηρίζεται από τον ανεξέλεχτο πολλαπλασιασμό των τελικά διαφοροποιημένων πλασματοκυττάρων στο μυελό των οστών. Τα κακοήθη πλασματοκύτταρα παράγουν μία μονοκλωνική ανοσοσφαιρίνη (Μ-πρωτεΐνη ή παραπρωτεΐνη) και προκαλούν διήθηση του μυελού, οστεολύσεις, αναιμία, νεφρική ανεπάρκεια και ευαισθησία σε μικροβιακές μολύνσεις. Η πρόγνωση και η κλινική πορεία των ασθενών με ΠΜ ποικίλει, με χρόνο επιβίωσης από μερικές ημέρες έως και πάνω από 10 χρόνια. Επιδημιολογικές μελέτες έδειξαν ότι το ΠΜ στο ένα τρίτο των ασθενών προκύπτει από προϋπάρχουσα καλοήθη μονοκλωνική γαμμοπάθεια ενώ στους υπόλοιπους παρουσιάζεται παρακάμπτοντας προϋπάρχουσες καταστάσεις και κάποιες φορές με επιθετική εξέλιξη. Λόγω αυτής της ετερογένειας είναι πολύ πιθανό η παθογένεια και η εξέλιξη της νόσου να καθορίζεται απο γενετικούς μηχανισμούς μέσω διαφορετικών μονοπατιών. Η κατανόηση επομένως των γενετικών αυτών αλλαγών είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόγνωση, κλινική παρακολούθηση και θεραπεία των ασθενών με ΠΜ. Ένα ιδιαίτερα γρήγορα αναπτυσσόμενο πεδίο έρευνας για τον καρκίνο είναι η μελέτη των μικρομοριακών RNAs (miRNAs). Τα miRNAs αποτελούν μια μεγάλη οικογένεια μικρών μη κωδικών μορίων RNA, τα οποία ρυθμίζουν βασικές κυτταρικές λειτουργίες. Πρόσφατα δεδομένα παρουσιάζουν τα miRNAs ως πολλά υποσχόμενους καρκινικούς δείκτες. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η ανάλυση της έκφρασης, μέσω ανάπτυξης ευαίσθητων μεθοδολογιών, η μελέτη και η κλινική αξιολόγηση, ορισμένων mRNA μορίων αλλα και μη κωδικών γονιδίων microRNA στο πολλαπλό μυέλωμα ως νέων μοριακών βιοδεικτών για τη διάγνωση και πρόγνωση της νόσου, καθώς και την πρόβλεψη της θεραπευτικής ανταπόκρισης των ασθενών. Τα microRNAs (miRNAs) έχουν μήκος 21−23 νουκλεοτίδια καιρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση στα ευκαρυωτικά κύτταρα μέσω πρόσδεσης σε μια μη κωδική περιοχή των mRNA-στόχων που ονομάζεται 3’-αμετάφραστη περιοχή (3’-UTR). Με αυτόν το μηχανισμό, τα miRNAs ρυθμίζουν την αυτο-ανανέωση, τη διαφοροποίηση και τη διαίρεση των κυττάρων, μέσω της μετα-μεταγραφικής σίγασης των γονιδίων. Τα miRNAs ρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση είτε αναστέλλοντας τη μετάφραση, είτε προωθώντας την αποδόμηση συγκεκριμένων μεταγράφων RNAs (mRNAs). Παρά το γεγονός ότι ποσοστό 3% των γονιδίων του ανθρώπου κωδικοποιεί miRNAs, τα εν λόγω miRNAs ρυθμίζουν περίπου το 30% των γονιδίων που κωδικοποιούν πρωτεΐνες. Αυτό υποδεικνύει όχι μόνο τη σημασία τους σε ποικίλα ρυθμιστικά μονοπάτια, αλλά και το δυναμικό τους για χειρισμό των λειτουργιών του κυττάρου. Επιπρόσθετα, όσον αφορά στον καρκίνο, τα miRNAs έχει παρατηρηθεί να δρουν τόσο ως ογκοκατασταλτικά μόρια όσο και ως ογκογονίδια, τα οποία αναστέλλουν και επάγουν-προάγουν την ανάπτυξη όγκου, αντίστοιχα. Επιπλέον, μια συνολική υποέκφραση των miRNAs παρατηρείται σε πολλούς καρκινικούς ιστούς, σε σύγκριση με τους αντίστοιχους φυσιολογικούς. Επομένως, μια δυναμική θεραπευτική χρήση των miRNAs αφορά στη διόρθωση των απορρυθμισμένων επιπέδων μετάφρασης γονιδίων-στόχων που εμπλέκονται σε μονοπάτια σηματοδότησης στα καρκινικά κύτταρα, και ιδιαίτερα στα καρκινικά βλαστοκύτταρα που πρωτίστως ευθύνονται για την καρκινογένεση και τις μεταστάσεις. Πραγματοποιήθηκε συλλογή και επεξεργασία ενός σημαντικού μεγέθους δειγμάτων CD138+ κυττάρων από ασθενείς με μονοκλωνική γαμμαπάθεια αδιευκρύνιστης σημασίας (MGUS), ασυμπτωματκό πολλαπλό μυέλωμα (SMM) και πολλαπλό μυέλωμα (ΜΜ) . Αφού έγινε απομόνωση του ολικού RNA των δειγμάτων, και η σύνθεση του cDNA με την αντίδραση της αντίστροφης μεταγραφής αναλύθηκε η έκφραση mRNA μεταγράφων αρχικά για τα γονίδια αναφοράς GAPDH και HPRT1 καθώς και ορισμένων γονιδίων-στόχων όπως APAF1, BAK1, BID, BIM, BCL2L12, BOK, BAX, BCLX, MCL1, KLK4, KLK5, KLK6, KLK7 και KLK8 σε δείγματα CD138+ κυττάρων , μέσω της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου (real-time qPCR) αλλά και μέσω της μεθόδου «Nested PCR» για το γονίδιο αναφοράς GAPDH και τα BAX, BCL2, BCL2L12, BCLX, και BOK ώστε να ενισχυθεί η έκφραση αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά. Αυτά τα μη ικανοποιητικά αποτελέσματα μπορεί να οφείλονται στην τεχνική της εκχύλισης του RNA, στην παρουσία αναστολέων και στις διαφορετικές αποδόσεις των αντιδράσεων της αντίστροφης μεταγραφής και PCR μεταξύ των διαφορετικών δειγμάτων ή υπάρχει κάποιο άλλο μόριο όπως η παραπρωτεΐνη Μ οπου η υπερπαραγωγή της να εμποδίζει την μελέτη της έκφρασης των mRNA μεταγράφων των γονιδίων αυτών. Τα miRNAs, ως ογκογονίδια ή καταστολείς όγκων, ρυθμίζουν τις οδούς σηματοδότησης που σχετίζονται με την εξέλιξη του πολλαπλού μυελώματος. Η ανάλυση της έκφρασης των miR-221 και miR-222, πραγματοποιήθηκε με χρήση της ποσοτικής αντίδρασης πραγματικού χρόνου (real-time qPCR) με γονίδιο αναφοράς το RNU48 . Για την ανίχνευση των προϊόντων χρησιμοποιήθηκε η χρωστική SYBR Green I. Η μέθοδος ποσοτικοποίησης που χρησιμοποιήθηκε ηταν 2-ΔΔCt η μέθοδος αυτή ήταν επιτυχής.Η διερεύνηση της κλινικής αξίας των μελετώμενων βιομορίων πραγματοποιήθηκε μέσω εκτενούς βιοστατιστικής ανάλυσης. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιήθηκαν κατάλληλες μη παραμετρικές στατιστικές δοκιμασίες για την ανάλυση της κατανομής των επιπέδων έκφρασης των υπό μελέτη γονιδίων σε σχέση με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών με πολλαπλό μυέλωμα. Για τη διερεύνηση της σχέσης των επιπέδων έκφρασης των miR-221 και miR-222 και των κλινικοπαθολογικών χαρακτηριστικών εφαρμόστηκαν το Mann-Whitney U test και το Jonckheere- Terpstra test . Απο τη διερεύνηση αυτή προέκυψε στατιστικώς σημαντική συσχέτιση του miR-222 με τη διάγνωση, παρατηρήθηκε οτι τα επίπεδα έκφρασης του miR-222 είναι αυξημένα στο έρπων πολλαπλό μυέλωμα σε σχέση με το συμπτωματικό πολλαπλό μυέλωμα και έγινε και απεικόνιση με την καμπύλη ROC. Στη συνέχεια έγινε κατηγοριοποίηση της συνεχούς μεταβλητής των επιπέδων έκφρασης με βάση τη διάμεσο τιμή και διερευνάται επίσης η σχέση των επιπέδων έκφρασης των βιομορίων με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά εφαρμόζοντας το Chi-Square (χ2 ) τεστ. Το αποτέλεσμα που προέκυψε και ήταν στατιστικά σημαντικό ήταν η συσχέτιση της έκφρασης του miR- 221 με την οστεόλυση. Απο τους ασθενείς που είναι αρνητικοί το 73,9% έχει οστεόλυση και το 26,1% δεν έχει οστεόλυση, ενώ οι ασθενείς οι οποίοι είναι θετικοί το 33,3% έχει οστεόλυση και το 66,7% δεν έχει οστεόλυση με p= 0,013 <0,05. Συμπερασματικά όταν έχουμε χαμηλά επίπεδα έκφρασης του miR-221 αυξάνεται το ποσοστό των ασθενών με οστεόλυση ενώ όταν τα επίπεδα έκφρασης είναι υψηλά μειώνεται το ποσοστό των ασθενών με οστεόλυση.","Plasmacellular dyscrasias (PCD) are a wide spectrum of hematological diseases characterized by plasmacellular bone marrow infiltration and the accumulation of monoclonal immunoglobulin-producing cells. Such diseases are multiple myeloma (MM), monoclonal gammapathy of indeterminate importance (MGUS), \"SMOLDERING\" myeloma (SMM) and Waldenström's macroglobulinemia. Multiple myeloma (MM) is estimated to have an incidence of 1 to 2 cases per 100,000 individuals, predominantly elderly, and represents 1% of all tumors and 10% of hematologic tumors. Multiple myeloma is B-cell neoplasia and is characterized by the uncontrolled proliferation of differentiated plasma cells in the bone marrow. Malignant plasma cells produce a monoclonal immunoglobulin (M-protein or paraprotein) and cause marrow infiltration, osteolysis, anemia, renal failure and susceptibility to microbial infections. The prognosis and clinical course of patients with MM varies, with survival time ranging from a few days to more than 10 years. Epidemiological studies have shown that MM in 1/3 of patients derives from pre-existing benign monoclonal gammopathy, while in the rest is bypassed by pre-existing conditions and sometimes aggressive. Due to this heterogeneity, the pathogenesis and evolution of the disease are very likely to be determined by genetic mechanisms through different pathways. Understanding these genetic changes is therefore crucial for the prognosis, clinical follow-up and treatment of patients with MM. One fast-growing field of cancer research is the study of micro molecular RNAs (miRNAs). miRNAs are a large family of small non-coding RNA molecules that regulate basic cellular functions. Recent data presents miRNAs as promising cancer markers. The purpose of this thesis was the expression analysis, through the development of sensitive methodologies, the study and clinical evaluation of certain mRNA molecules and microRNAs in multiple myeloma as new molecular biomarkers for diagnosis and prognosis of the disease, as well as for patients' therapeutic response prediction. MicroRNAs (miRNAs) are 21-23 nucleotides in length and regulate gene expression in eukaryotic cells by binding to a non-coding region of the target mRNA called the 3'-untranslated region (3'-UTR).By this mechanism, miRNAs regulate self-renewal, differentiation and cell division, through post-transcriptional silencing of genes. miRNAs regulate gene expression either by inhibiting translation or by promoting the degradation of specific RNAs (mRNAs). Although only 3% of human genes encode miRNAs, these miRNAs regulate about 30% of the genes encoding proteins. This indicates not only their importance in a variety of regulatory pathways, but also their potential for manipulating cell functions. In addition, miRNAs have been observed to act both as tumor suppressor molecules and as oncogenes, which inhibit and induce tumor growth, respectively. In addition, a general overexpression of miRNAs is observed in many cancerous tissues, compared to their corresponding normal. Therefore, a dynamic therapeutic use of miRNAs is focused on the downregulation of the expression levels of target genes expression involved in signaling pathways in cancer cells, and in particular in cancer stem cells primarily responsible for carcinogenesis and metastases. A significant size of CD138+ cell samples were collected and processed from patients with unambiguous monoclonal gammapathy (MGUS), asymptotic multiple myeloma (SMM), and multiple myeloma (MM). After isolation of total RNA from the samples, and cDNA synthesis by reverse transcription reaction, the transcript mRNA expression was initially analyzed for the GAPDH and HPRT1 reporter genes as well as certain target genes such as APAF1, BAK1, BID, BIM, BL, BCL, BOK, BAX, BCLX, MCL1, KLK4, KLK5, KLK6, KLK7, KLK7 and KLK8 in CD138+ cell samples, using real-time quantitative PCR (real-time qPCR) as well as the 'Nested PCR' method for the GAPDH reporter gene. and BAX, BCL2, BCL2L12, BCLX, and BOK to enhance expression but the results were not satisfactory. These unsatisfactory results may be due to the technique of RNA extraction, the presence of inhibitors and the different yields of reverse transcription and PCR reactions between the different samples, or due to the presence of another molecule such as paroprotein M, the overproduction of which prevents the expression analysis of these mRNA transcripts of these genes. MiRNAs, as oncogenes or tumor suppressors, regulate signaling pathways associated with the development of multiple myeloma. Expression analysis of miR-221 and miR-222 was performed using real-time qPCR. The expression levels were normalized to RNU48 reporter gene levels. SYBR Green I was used to detect the products. The relative quantification method used was 2-ΔΔCt. This method was successful. The clinical value of the studied biomolecules was investigated through extensive biostatistical analysis. In particular, appropriate nonparametric statistical tests were used to analyze the distribution of the expression levels of the under-study molecules in various clinicopathological characteristics of patients with multiple myeloma. Mann-Whitney U test and Jonckheere-Terpstra test were used to investigate the relationship between miR-221 and miR-222 expression levels and clinicopathological characteristics. This study showed a statistically significant association of miR-222 with the diagnosis, It was observed that expression levels of miR-222 are elevated in smoldering multiple myeloma compared to symptomatic multiple myeloma, and the ROC curve was also plotted. The result, which was statistically significant, was the association of miR-221expression with osteolysis. Of the patients who were negative, 73.9% had osteolysis, while 26.1% did not. In positive patients 33.3% had osteolysis while 66.7% did not (p = 0.013). In conclusion, low expression levels of miR-221 are related to a higher rate of osteolysis, while high expression levels of miR-221 are related to a lower rate of osteolysis."],"dc:identifier":["uoadl:2886182","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886182"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΜΟΡΙΩΝ mRNA ΚΑΙ microRNA ΣΕ CD138+ ΚΥΤΤΑΡΑ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΠΛΑΣΜΑΤΟΚΥΤΤΑΡΙΚΕΣ ΔΥΣΚΡΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:31Z"}