{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886190"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886190","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Eιδολογικά προβλήματα στον μοντερνισμό: Στ. Ξεφλούδας, Γ. Δέλιος, Αλκ. Γιαννόπουλος, Ν. Γ. Πεντζίκης","abstract":"O μοντερνισμός αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ρεύματα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ωστόσο η μελέτη των μοντερνιστικών κειμένων σπανίως διεξάγεται με όρους ειδολογικούς, αντιθέτως, πολύ συχνότερα κατά τον σχολιασμό των λογοτεχνικών έργων επιλέγονται άλλες ερμηνευτικές κατευθύνσεις. όπως είναι για παράδειγμα οι καθαρά αφηγηματολογικές αναλύσεις ή οι ψυχαναλυτικές αναφορές.Ωστόσο, όπως υποστηρίζεται στην παρούσα εργασία, μία ανάλυση των μοντερνιστικών πρακτικών μέσα από το πρίσμα της ειδολογικής ταυτότητας των κειμένων, θα μπορούσε να φανεί ιδιαιτέρως γόνιμη. Σαφώς, η χρήση ποικίλων ειδών λόγου, λογοτεχνικών ή μη εντός ενός ενιαίου κειμενικού σύμπαντος, δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των μοντερνιστών. Στον μοντερνισμό όμως ήταν που αυτή η ειδολογική ποικιλία και η συνύπαρξη των αφηγηματικών και υφολογικών συμβάσεων ειδών που χρησιμοποιήθηκαν εμβληματικά είτε σε άλλες εποχές της λογοτεχνικής ιστορίας, είτε εντός διαφορετικού επικοινωνιακού πλαισίου της καθημερινής ζωής, κατέχει έναν πιο κομβικό ρόλο. Είδη όπως είναι το ημερολόγιο, οι επιστολές, οι προσωπικές σημειώσεις, οι αρχειακές καταγραφές ή τα δοκιμιακά στοιχεία, ενταγμένα στο σύστημα ενός μυθιστορήματος ή ενός διηγήματος του 20ου αιώνα, απηχούν ορισμένες από τις πιο ουσιώδεις ιδεολογικές πτυχές του μοντερνισμού: την ασάφεια των ορίων μεταξύ μυθοπλαστικής και εξωτερικής πραγματικότητας, τη σχέση έλξης και απώθησης προς την παράδοση, κυρίως του ρεαλισμού και του ρομαντισμό, των προηγούμενων αιώνων, και την αποσπασματικότητα του μοντέρνου βιώματος που τα κείμενα αυτά καλούνται να αποδώσουν. Η σημασία προκύπτει τόσο από την ειδολογική ποικιλία, όσο και από το ερμηνευτικό φορτίο που φέρει το κάθε επί μέρους είδος που επιλέγεται.Μολονότι θα ήταν επωφελές να ανατρέξουμε σε κλασικά μοντερνιστικά κείμενα, όπως είναι του Joyce ή της Woolf, ώστε να στηρίξουμε τη συγκεκριμένη υπόθεση, τέτοιοι προβληματισμοί προκύπτουν ακόμα και σε λογοτεχνικά έργα Ελλήνων εκπροσώπων του μοντερνισμού, κατά μία έννοια με έναν τρόπο πιο ευδιάκριτο. Αυτό είναι λογικό αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι συγγραφείς όπως είναι οι Θεσσαλονικείς του 1930, προσπάθησαν αρκετά νωρίς να ενσωματώσουν τις μοντέρνες τεχνικές και οι πειραματισμοί στο έργο τους, παρά τις όποιες αδυναμίες, είναι ακόμα πιο απροκάλυπτοι για τον αναγνώστη. Οι συγγραφείς που επιλέχθηκαν, ο Στέλιος Ξεφλούδας, ο Γιώργος Δέλιος, ο Αλκιβιάδης Γιαννόπουλος και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, είναι ορισμένοι από εκείνους που στον ελληνικό χώρο συνέβαλαν σε μια κριτική και καλλιτεχνική προσέγγιση του μοντερνισμού, σε διάφορα στάδια της πορείας τους και το έργο τους θα άξιζε να μελετηθεί σε νέα βάση, ανεξάρτητα από ζητήματα εσωτερικού μονολόγου και «Σχολής της Θεσσαλονίκης».","abstract_html":"O μοντερνισμός αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ρεύματα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ωστόσο η μελέτη των μοντερνιστικών κειμένων σπανίως διεξάγεται με όρους ειδολογικούς, αντιθέτως, πολύ συχνότερα κατά τον σχολιασμό των λογοτεχνικών έργων επιλέγονται άλλες ερμηνευτικές κατευθύνσεις. όπως είναι για παράδειγμα οι καθαρά αφηγηματολογικές αναλύσεις ή οι ψυχαναλυτικές αναφορές.Ωστόσο, όπως υποστηρίζεται στην παρούσα εργασία, μία ανάλυση των μοντερνιστικών πρακτικών μέσα από το πρίσμα της ειδολογικής ταυτότητας των κειμένων, θα μπορούσε να φανεί ιδιαιτέρως γόνιμη. Σαφώς, η χρήση ποικίλων ειδών λόγου, λογοτεχνικών ή μη εντός ενός ενιαίου κειμενικού σύμπαντος, δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των μοντερνιστών. Στον μοντερνισμό όμως ήταν που αυτή η ειδολογική ποικιλία και η συνύπαρξη των αφηγηματικών και υφολογικών συμβάσεων ειδών που χρησιμοποιήθηκαν εμβληματικά είτε σε άλλες εποχές της λογοτεχνικής ιστορίας, είτε εντός διαφορετικού επικοινωνιακού πλαισίου της καθημερινής ζωής, κατέχει έναν πιο κομβικό ρόλο. Είδη όπως είναι το ημερολόγιο, οι επιστολές, οι προσωπικές σημειώσεις, οι αρχειακές καταγραφές ή τα δοκιμιακά στοιχεία, ενταγμένα στο σύστημα ενός μυθιστορήματος ή ενός διηγήματος του 20ου αιώνα, απηχούν ορισμένες από τις πιο ουσιώδεις ιδεολογικές πτυχές του μοντερνισμού: την ασάφεια των ορίων μεταξύ μυθοπλαστικής και εξωτερικής πραγματικότητας, τη σχέση έλξης και απώθησης προς την παράδοση, κυρίως του ρεαλισμού και του ρομαντισμό, των προηγούμενων αιώνων, και την αποσπασματικότητα του μοντέρνου βιώματος που τα κείμενα αυτά καλούνται να αποδώσουν. Η σημασία προκύπτει τόσο από την ειδολογική ποικιλία, όσο και από το ερμηνευτικό φορτίο που φέρει το κάθε επί μέρους είδος που επιλέγεται.Μολονότι θα ήταν επωφελές να ανατρέξουμε σε κλασικά μοντερνιστικά κείμενα, όπως είναι του Joyce ή της Woolf, ώστε να στηρίξουμε τη συγκεκριμένη υπόθεση, τέτοιοι προβληματισμοί προκύπτουν ακόμα και σε λογοτεχνικά έργα Ελλήνων εκπροσώπων του μοντερνισμού, κατά μία έννοια με έναν τρόπο πιο ευδιάκριτο. Αυτό είναι λογικό αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι συγγραφείς όπως είναι οι Θεσσαλονικείς του 1930, προσπάθησαν αρκετά νωρίς να ενσωματώσουν τις μοντέρνες τεχνικές και οι πειραματισμοί στο έργο τους, παρά τις όποιες αδυναμίες, είναι ακόμα πιο απροκάλυπτοι για τον αναγνώστη. Οι συγγραφείς που επιλέχθηκαν, ο Στέλιος Ξεφλούδας, ο Γιώργος Δέλιος, ο Αλκιβιάδης Γιαννόπουλος και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, είναι ορισμένοι από εκείνους που στον ελληνικό χώρο συνέβαλαν σε μια κριτική και καλλιτεχνική προσέγγιση του μοντερνισμού, σε διάφορα στάδια της πορείας τους και το έργο τους θα άξιζε να μελετηθεί σε νέα βάση, ανεξάρτητα από ζητήματα εσωτερικού μονολόγου και «Σχολής της Θεσσαλονίκης».","abstract_has_math":false,"creators":["Μυλωνάκου Αναστασία","Mylonakou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:31Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886190"],"render_values":[{"text":"uoadl:2886190","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886190","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886190","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2886190","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μυλωνάκου Αναστασία","Mylonakou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886190","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886190"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["O μοντερνισμός αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ρεύματα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ωστόσο η μελέτη των μοντερνιστικών κειμένων σπανίως διεξάγεται με όρους ειδολογικούς, αντιθέτως, πολύ συχνότερα κατά τον σχολιασμό των λογοτεχνικών έργων επιλέγονται άλλες ερμηνευτικές κατευθύνσεις. όπως είναι για παράδειγμα οι καθαρά αφηγηματολογικές αναλύσεις ή οι ψυχαναλυτικές αναφορές.Ωστόσο, όπως υποστηρίζεται στην παρούσα εργασία, μία ανάλυση των μοντερνιστικών πρακτικών μέσα από το πρίσμα της ειδολογικής ταυτότητας των κειμένων, θα μπορούσε να φανεί ιδιαιτέρως γόνιμη. Σαφώς, η χρήση ποικίλων ειδών λόγου, λογοτεχνικών ή μη εντός ενός ενιαίου κειμενικού σύμπαντος, δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των μοντερνιστών. Στον μοντερνισμό όμως ήταν που αυτή η ειδολογική ποικιλία και η συνύπαρξη των αφηγηματικών και υφολογικών συμβάσεων ειδών που χρησιμοποιήθηκαν εμβληματικά είτε σε άλλες εποχές της λογοτεχνικής ιστορίας, είτε εντός διαφορετικού επικοινωνιακού πλαισίου της καθημερινής ζωής, κατέχει έναν πιο κομβικό ρόλο. Είδη όπως είναι το ημερολόγιο, οι επιστολές, οι προσωπικές σημειώσεις, οι αρχειακές καταγραφές ή τα δοκιμιακά στοιχεία, ενταγμένα στο σύστημα ενός μυθιστορήματος ή ενός διηγήματος του 20ου αιώνα, απηχούν ορισμένες από τις πιο ουσιώδεις ιδεολογικές πτυχές του μοντερνισμού: την ασάφεια των ορίων μεταξύ μυθοπλαστικής και εξωτερικής πραγματικότητας, τη σχέση έλξης και απώθησης προς την παράδοση, κυρίως του ρεαλισμού και του ρομαντισμό, των προηγούμενων αιώνων, και την αποσπασματικότητα του μοντέρνου βιώματος που τα κείμενα αυτά καλούνται να αποδώσουν. Η σημασία προκύπτει τόσο από την ειδολογική ποικιλία, όσο και από το ερμηνευτικό φορτίο που φέρει το κάθε επί μέρους είδος που επιλέγεται.Μολονότι θα ήταν επωφελές να ανατρέξουμε σε κλασικά μοντερνιστικά κείμενα, όπως είναι του Joyce ή της Woolf, ώστε να στηρίξουμε τη συγκεκριμένη υπόθεση, τέτοιοι προβληματισμοί προκύπτουν ακόμα και σε λογοτεχνικά έργα Ελλήνων εκπροσώπων του μοντερνισμού, κατά μία έννοια με έναν τρόπο πιο ευδιάκριτο. Αυτό είναι λογικό αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι συγγραφείς όπως είναι οι Θεσσαλονικείς του 1930, προσπάθησαν αρκετά νωρίς να ενσωματώσουν τις μοντέρνες τεχνικές και οι πειραματισμοί στο έργο τους, παρά τις όποιες αδυναμίες, είναι ακόμα πιο απροκάλυπτοι για τον αναγνώστη. Οι συγγραφείς που επιλέχθηκαν, ο Στέλιος Ξεφλούδας, ο Γιώργος Δέλιος, ο Αλκιβιάδης Γιαννόπουλος και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, είναι ορισμένοι από εκείνους που στον ελληνικό χώρο συνέβαλαν σε μια κριτική και καλλιτεχνική προσέγγιση του μοντερνισμού, σε διάφορα στάδια της πορείας τους και το έργο τους θα άξιζε να μελετηθεί σε νέα βάση, ανεξάρτητα από ζητήματα εσωτερικού μονολόγου και «Σχολής της Θεσσαλονίκης».","Modernism is one of the most discussed movements in literary history. However, modern texts in most cases have not been studied in terms of genre, but mostly in different interpretative directions, with psychoanalytic or strictly narratological references for example. What we are trying to prove in this particular study, is to prove that an analysis of modern practices through the prism of the texts' genre identity, could be extremely useful. It seems obvious that the use of various speech genres, literary or not, within a single textual universe, is not a modernist provilege. It is with modernism though that the variety of genres which were used emblematically in the literary past or during other communicative situations of every day life, becomes one of the most important modernist characteristics. Genres such as diary, letters, essay or archival registers, inside the system of a novel or a short story of the 20th century, reflect some of the most significant ideological aspects of modernism: the thin line between external and fictional reality, the complicated relationship with literary tradition, mostly with realism and romanticism, and the fragmentation of modern experience that the texts aspire to describe. The significance lies not only in the variety of genres, but also in the attributes of every genre an author chooses to incorporate in his work. Even though it would be beneficial to apply these concerns on the more classic texts of James Joyce or VIrginia Woolf for example, it is also interesting to test this assumption, studying the fiction of greek modernist authors such as Pentzikis, Xefloudas, Delios and Giannopoulos. As they tried to incorporate all the modernist techniques in their experimental writing, without considering if their efforts were successful or not, the fragmentary narration, at least in terms of genre, is even more obvious in their works. Furthermore, Xefloudas, Delios, Giannopoulos and Pentzikis, with their role as critics, authors and translators, contributed significantly to the familiarization with european modernism in greek literature and their work deserves to be studied apart from the most common references which have been until now the discussion of interior monologue or the cycle of Makedonikes Imeres in Thessaloniki."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Eιδολογικά προβλήματα στον μοντερνισμό: Στ. Ξεφλούδας, Γ. Δέλιος, Αλκ. Γιαννόπουλος, Ν. Γ. Πεντζίκης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μυλωνάκου Αναστασία","Mylonakou Anastasia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["O μοντερνισμός αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ρεύματα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ωστόσο η μελέτη των μοντερνιστικών κειμένων σπανίως διεξάγεται με όρους ειδολογικούς, αντιθέτως, πολύ συχνότερα κατά τον σχολιασμό των λογοτεχνικών έργων επιλέγονται άλλες ερμηνευτικές κατευθύνσεις. όπως είναι για παράδειγμα οι καθαρά αφηγηματολογικές αναλύσεις ή οι ψυχαναλυτικές αναφορές.Ωστόσο, όπως υποστηρίζεται στην παρούσα εργασία, μία ανάλυση των μοντερνιστικών πρακτικών μέσα από το πρίσμα της ειδολογικής ταυτότητας των κειμένων, θα μπορούσε να φανεί ιδιαιτέρως γόνιμη. Σαφώς, η χρήση ποικίλων ειδών λόγου, λογοτεχνικών ή μη εντός ενός ενιαίου κειμενικού σύμπαντος, δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των μοντερνιστών. Στον μοντερνισμό όμως ήταν που αυτή η ειδολογική ποικιλία και η συνύπαρξη των αφηγηματικών και υφολογικών συμβάσεων ειδών που χρησιμοποιήθηκαν εμβληματικά είτε σε άλλες εποχές της λογοτεχνικής ιστορίας, είτε εντός διαφορετικού επικοινωνιακού πλαισίου της καθημερινής ζωής, κατέχει έναν πιο κομβικό ρόλο. Είδη όπως είναι το ημερολόγιο, οι επιστολές, οι προσωπικές σημειώσεις, οι αρχειακές καταγραφές ή τα δοκιμιακά στοιχεία, ενταγμένα στο σύστημα ενός μυθιστορήματος ή ενός διηγήματος του 20ου αιώνα, απηχούν ορισμένες από τις πιο ουσιώδεις ιδεολογικές πτυχές του μοντερνισμού: την ασάφεια των ορίων μεταξύ μυθοπλαστικής και εξωτερικής πραγματικότητας, τη σχέση έλξης και απώθησης προς την παράδοση, κυρίως του ρεαλισμού και του ρομαντισμό, των προηγούμενων αιώνων, και την αποσπασματικότητα του μοντέρνου βιώματος που τα κείμενα αυτά καλούνται να αποδώσουν. Η σημασία προκύπτει τόσο από την ειδολογική ποικιλία, όσο και από το ερμηνευτικό φορτίο που φέρει το κάθε επί μέρους είδος που επιλέγεται.Μολονότι θα ήταν επωφελές να ανατρέξουμε σε κλασικά μοντερνιστικά κείμενα, όπως είναι του Joyce ή της Woolf, ώστε να στηρίξουμε τη συγκεκριμένη υπόθεση, τέτοιοι προβληματισμοί προκύπτουν ακόμα και σε λογοτεχνικά έργα Ελλήνων εκπροσώπων του μοντερνισμού, κατά μία έννοια με έναν τρόπο πιο ευδιάκριτο. Αυτό είναι λογικό αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι συγγραφείς όπως είναι οι Θεσσαλονικείς του 1930, προσπάθησαν αρκετά νωρίς να ενσωματώσουν τις μοντέρνες τεχνικές και οι πειραματισμοί στο έργο τους, παρά τις όποιες αδυναμίες, είναι ακόμα πιο απροκάλυπτοι για τον αναγνώστη. Οι συγγραφείς που επιλέχθηκαν, ο Στέλιος Ξεφλούδας, ο Γιώργος Δέλιος, ο Αλκιβιάδης Γιαννόπουλος και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, είναι ορισμένοι από εκείνους που στον ελληνικό χώρο συνέβαλαν σε μια κριτική και καλλιτεχνική προσέγγιση του μοντερνισμού, σε διάφορα στάδια της πορείας τους και το έργο τους θα άξιζε να μελετηθεί σε νέα βάση, ανεξάρτητα από ζητήματα εσωτερικού μονολόγου και «Σχολής της Θεσσαλονίκης».","Modernism is one of the most discussed movements in literary history. However, modern texts in most cases have not been studied in terms of genre, but mostly in different interpretative directions, with psychoanalytic or strictly narratological references for example. What we are trying to prove in this particular study, is to prove that an analysis of modern practices through the prism of the texts' genre identity, could be extremely useful. It seems obvious that the use of various speech genres, literary or not, within a single textual universe, is not a modernist provilege. It is with modernism though that the variety of genres which were used emblematically in the literary past or during other communicative situations of every day life, becomes one of the most important modernist characteristics. Genres such as diary, letters, essay or archival registers, inside the system of a novel or a short story of the 20th century, reflect some of the most significant ideological aspects of modernism: the thin line between external and fictional reality, the complicated relationship with literary tradition, mostly with realism and romanticism, and the fragmentation of modern experience that the texts aspire to describe. The significance lies not only in the variety of genres, but also in the attributes of every genre an author chooses to incorporate in his work. Even though it would be beneficial to apply these concerns on the more classic texts of James Joyce or VIrginia Woolf for example, it is also interesting to test this assumption, studying the fiction of greek modernist authors such as Pentzikis, Xefloudas, Delios and Giannopoulos. As they tried to incorporate all the modernist techniques in their experimental writing, without considering if their efforts were successful or not, the fragmentary narration, at least in terms of genre, is even more obvious in their works. Furthermore, Xefloudas, Delios, Giannopoulos and Pentzikis, with their role as critics, authors and translators, contributed significantly to the familiarization with european modernism in greek literature and their work deserves to be studied apart from the most common references which have been until now the discussion of interior monologue or the cycle of Makedonikes Imeres in Thessaloniki."],"dc:identifier":["uoadl:2886190","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886190"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Eιδολογικά προβλήματα στον μοντερνισμό: Στ. Ξεφλούδας, Γ. Δέλιος, Αλκ. Γιαννόπουλος, Ν. Γ. Πεντζίκης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:31Z"}