{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886195"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886195","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Περιθωριακές ταυτότητες στο ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα εστιάζοντας στην παρουσία χαρακτήρων του κοινωνικού περιθωρίου σ' αυτό. Εξετάζονται αντιπροσωπευτικά διήγηματα πεζογράφων της πρώτης και κυρίως της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, όπως ο Δημήτρης Χατζής(1913-1981), ο Θανάσης Βαλτινός(1932-), ο Γιώργος Ιωάννου(1927-1985), ο Μένης Κουμανταρέας(1931-2014), ο Κώστας Ταχτσής(1927-1988), ο Νίκος Κάσδαγλης(1928-2009), ο Δημήτρης Νόλλας(1940- ). Από τη μελέτη των παραπάνω διηγημάτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κείμενα με οικουμενική θεματική, στα οποία η λογοτεχνική αναπαράσταση μεταφέρει την εικόνα και τη συγκρότηση του περιθωριακού εαυτού κάτω από την επίδραση κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Συγγραφική πρόθεση αναδεικνύεται η κριτική, η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας με μέσο τη λογοτεχνική πολυσημία. Η πραγμάτευση και ανάλυση των κειμένων στηρίχτηκε στην κοινωνιολογία της λογοτεχνίας και σε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Βασικό θεωρητικό πρίσμα για την παρουσίαση των περιθωριακών ταυτοτήτων αποτέλεσε το βιβλίο Στίγμα του Erving Goffman. Στους μελετηθέντες περιθωριακούς χαρακτήρες ανήκουν πρόσωπα που ζουν στα όρια της φτώχειας, άστεγοι επαίτες, Έλληνες και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες στη Γερμανία, ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, άτομα με ψυχική και σωματική αναπηρία, σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, πολιτικοί τρομοκράτες. Παράλληλα, εκτός από τη θεματική μελετήθηκαν, η έννοια του χρόνου, του χώρου και οι αφηγηματικές τεχνικές. Χαρακτηριστικά των διηγηματογράφων είναι η αυτοαναφορά και το προσωπικό βίωμα, τα οποία αποδίδονται με ποικίλους τρόπους όπως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή η μεταμφίεση του αφηγηματικού εγώ. Τέλος, η λογοτεχνική αναπαράσταση είναι άλλοτε ρεαλιστική με ευθύγραμμη ροή του αφηγηματικού χρόνου και αναχρονίες και άλλοτε λαμβάνει γνωρίσματα της μοντέρνας γραφής, όπως το κατακερματισμένο θέμα, η ροή της συνείδησης, η αποσπασματικότητα, η ανάκληση μιας αποφασιστικής στιγμής, ο οικονομικός λόγος και η αποσιώπηση. Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα εστιάζοντας στην παρουσία χαρακτήρων του κοινωνικού περιθωρίου σ' αυτό. Εξετάζονται αντιπροσωπευτικά διήγηματα πεζογράφων της πρώτης και κυρίως της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, όπως ο Δημήτρης Χατζής(1913-1981), ο Θανάσης Βαλτινός(1932-), ο Γιώργος Ιωάννου(1927-1985), ο Μένης Κουμανταρέας(1931-2014), ο Κώστας Ταχτσής(1927-1988), ο Νίκος Κάσδαγλης(1928-2009), ο Δημήτρης Νόλλας(1940- ). Από τη μελέτη των παραπάνω διηγημάτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κείμενα με οικουμενική θεματική, στα οποία η λογοτεχνική αναπαράσταση μεταφέρει την εικόνα και τη συγκρότηση του περιθωριακού εαυτού κάτω από την επίδραση κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Συγγραφική πρόθεση αναδεικνύεται η κριτική, η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας με μέσο τη λογοτεχνική πολυσημία. Η πραγμάτευση και ανάλυση των κειμένων στηρίχτηκε στην κοινωνιολογία της λογοτεχνίας και σε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Βασικό θεωρητικό πρίσμα για την παρουσίαση των περιθωριακών ταυτοτήτων αποτέλεσε το βιβλίο Στίγμα του Erving Goffman. Στους μελετηθέντες περιθωριακούς χαρακτήρες ανήκουν πρόσωπα που ζουν στα όρια της φτώχειας, άστεγοι επαίτες, Έλληνες και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες στη Γερμανία, ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, άτομα με ψυχική και σωματική αναπηρία, σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, πολιτικοί τρομοκράτες. Παράλληλα, εκτός από τη θεματική μελετήθηκαν, η έννοια του χρόνου, του χώρου και οι αφηγηματικές τεχνικές. Χαρακτηριστικά των διηγηματογράφων είναι η αυτοαναφορά και το προσωπικό βίωμα, τα οποία αποδίδονται με ποικίλους τρόπους όπως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή η μεταμφίεση του αφηγηματικού εγώ. Τέλος, η λογοτεχνική αναπαράσταση είναι άλλοτε ρεαλιστική με ευθύγραμμη ροή του αφηγηματικού χρόνου και αναχρονίες και άλλοτε λαμβάνει γνωρίσματα της μοντέρνας γραφής, όπως το κατακερματισμένο θέμα, η ροή της συνείδησης, η αποσπασματικότητα, η ανάκληση μιας αποφασιστικής στιγμής, ο οικονομικός λόγος και η αποσιώπηση.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα εστιάζοντας στην παρουσία χαρακτήρων του κοινωνικού περιθωρίου σ&#x27; αυτό. Εξετάζονται αντιπροσωπευτικά διήγηματα πεζογράφων της πρώτης και κυρίως της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, όπως ο Δημήτρης Χατζής(1913-1981), ο Θανάσης Βαλτινός(1932-), ο Γιώργος Ιωάννου(1927-1985), ο Μένης Κουμανταρέας(1931-2014), ο Κώστας Ταχτσής(1927-1988), ο Νίκος Κάσδαγλης(1928-2009), ο Δημήτρης Νόλλας(1940- ). Από τη μελέτη των παραπάνω διηγημάτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κείμενα με οικουμενική θεματική, στα οποία η λογοτεχνική αναπαράσταση μεταφέρει την εικόνα και τη συγκρότηση του περιθωριακού εαυτού κάτω από την επίδραση κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Συγγραφική πρόθεση αναδεικνύεται η κριτική, η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας με μέσο τη λογοτεχνική πολυσημία. Η πραγμάτευση και ανάλυση των κειμένων στηρίχτηκε στην κοινωνιολογία της λογοτεχνίας και σε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Βασικό θεωρητικό πρίσμα για την παρουσίαση των περιθωριακών ταυτοτήτων αποτέλεσε το βιβλίο Στίγμα του Erving Goffman. Στους μελετηθέντες περιθωριακούς χαρακτήρες ανήκουν πρόσωπα που ζουν στα όρια της φτώχειας, άστεγοι επαίτες, Έλληνες και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες στη Γερμανία, ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, άτομα με ψυχική και σωματική αναπηρία, σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, πολιτικοί τρομοκράτες. Παράλληλα, εκτός από τη θεματική μελετήθηκαν, η έννοια του χρόνου, του χώρου και οι αφηγηματικές τεχνικές. Χαρακτηριστικά των διηγηματογράφων είναι η αυτοαναφορά και το προσωπικό βίωμα, τα οποία αποδίδονται με ποικίλους τρόπους όπως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή η μεταμφίεση του αφηγηματικού εγώ. Τέλος, η λογοτεχνική αναπαράσταση είναι άλλοτε ρεαλιστική με ευθύγραμμη ροή του αφηγηματικού χρόνου και αναχρονίες και άλλοτε λαμβάνει γνωρίσματα της μοντέρνας γραφής, όπως το κατακερματισμένο θέμα, η ροή της συνείδησης, η αποσπασματικότητα, η ανάκληση μιας αποφασιστικής στιγμής, ο οικονομικός λόγος και η αποσιώπηση. Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα εστιάζοντας στην παρουσία χαρακτήρων του κοινωνικού περιθωρίου σ&#x27; αυτό. Εξετάζονται αντιπροσωπευτικά διήγηματα πεζογράφων της πρώτης και κυρίως της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, όπως ο Δημήτρης Χατζής(1913-1981), ο Θανάσης Βαλτινός(1932-), ο Γιώργος Ιωάννου(1927-1985), ο Μένης Κουμανταρέας(1931-2014), ο Κώστας Ταχτσής(1927-1988), ο Νίκος Κάσδαγλης(1928-2009), ο Δημήτρης Νόλλας(1940- ). Από τη μελέτη των παραπάνω διηγημάτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κείμενα με οικουμενική θεματική, στα οποία η λογοτεχνική αναπαράσταση μεταφέρει την εικόνα και τη συγκρότηση του περιθωριακού εαυτού κάτω από την επίδραση κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Συγγραφική πρόθεση αναδεικνύεται η κριτική, η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας με μέσο τη λογοτεχνική πολυσημία. Η πραγμάτευση και ανάλυση των κειμένων στηρίχτηκε στην κοινωνιολογία της λογοτεχνίας και σε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Βασικό θεωρητικό πρίσμα για την παρουσίαση των περιθωριακών ταυτοτήτων αποτέλεσε το βιβλίο Στίγμα του Erving Goffman. Στους μελετηθέντες περιθωριακούς χαρακτήρες ανήκουν πρόσωπα που ζουν στα όρια της φτώχειας, άστεγοι επαίτες, Έλληνες και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες στη Γερμανία, ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, άτομα με ψυχική και σωματική αναπηρία, σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, πολιτικοί τρομοκράτες. Παράλληλα, εκτός από τη θεματική μελετήθηκαν, η έννοια του χρόνου, του χώρου και οι αφηγηματικές τεχνικές. Χαρακτηριστικά των διηγηματογράφων είναι η αυτοαναφορά και το προσωπικό βίωμα, τα οποία αποδίδονται με ποικίλους τρόπους όπως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή η μεταμφίεση του αφηγηματικού εγώ. Τέλος, η λογοτεχνική αναπαράσταση είναι άλλοτε ρεαλιστική με ευθύγραμμη ροή του αφηγηματικού χρόνου και αναχρονίες και άλλοτε λαμβάνει γνωρίσματα της μοντέρνας γραφής, όπως το κατακερματισμένο θέμα, η ροή της συνείδησης, η αποσπασματικότητα, η ανάκληση μιας αποφασιστικής στιγμής, ο οικονομικός λόγος και η αποσιώπηση.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουλη Χαιδω","Kouli Chaido"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:31Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886195"],"render_values":[{"text":"uoadl:2886195","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886195","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886195","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2886195","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουλη Χαιδω","Kouli Chaido"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886195","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886195"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα εστιάζοντας στην παρουσία χαρακτήρων του κοινωνικού περιθωρίου σ' αυτό. Εξετάζονται αντιπροσωπευτικά διήγηματα πεζογράφων της πρώτης και κυρίως της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, όπως ο Δημήτρης Χατζής(1913-1981), ο Θανάσης Βαλτινός(1932-), ο Γιώργος Ιωάννου(1927-1985), ο Μένης Κουμανταρέας(1931-2014), ο Κώστας Ταχτσής(1927-1988), ο Νίκος Κάσδαγλης(1928-2009), ο Δημήτρης Νόλλας(1940- ). Από τη μελέτη των παραπάνω διηγημάτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κείμενα με οικουμενική θεματική, στα οποία η λογοτεχνική αναπαράσταση μεταφέρει την εικόνα και τη συγκρότηση του περιθωριακού εαυτού κάτω από την επίδραση κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Συγγραφική πρόθεση αναδεικνύεται η κριτική, η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας με μέσο τη λογοτεχνική πολυσημία. Η πραγμάτευση και ανάλυση των κειμένων στηρίχτηκε στην κοινωνιολογία της λογοτεχνίας και σε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Βασικό θεωρητικό πρίσμα για την παρουσίαση των περιθωριακών ταυτοτήτων αποτέλεσε το βιβλίο Στίγμα του Erving Goffman. Στους μελετηθέντες περιθωριακούς χαρακτήρες ανήκουν πρόσωπα που ζουν στα όρια της φτώχειας, άστεγοι επαίτες, Έλληνες και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες στη Γερμανία, ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, άτομα με ψυχική και σωματική αναπηρία, σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, πολιτικοί τρομοκράτες. Παράλληλα, εκτός από τη θεματική μελετήθηκαν, η έννοια του χρόνου, του χώρου και οι αφηγηματικές τεχνικές. Χαρακτηριστικά των διηγηματογράφων είναι η αυτοαναφορά και το προσωπικό βίωμα, τα οποία αποδίδονται με ποικίλους τρόπους όπως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή η μεταμφίεση του αφηγηματικού εγώ. Τέλος, η λογοτεχνική αναπαράσταση είναι άλλοτε ρεαλιστική με ευθύγραμμη ροή του αφηγηματικού χρόνου και αναχρονίες και άλλοτε λαμβάνει γνωρίσματα της μοντέρνας γραφής, όπως το κατακερματισμένο θέμα, η ροή της συνείδησης, η αποσπασματικότητα, η ανάκληση μιας αποφασιστικής στιγμής, ο οικονομικός λόγος και η αποσιώπηση. Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα εστιάζοντας στην παρουσία χαρακτήρων του κοινωνικού περιθωρίου σ' αυτό. Εξετάζονται αντιπροσωπευτικά διήγηματα πεζογράφων της πρώτης και κυρίως της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, όπως ο Δημήτρης Χατζής(1913-1981), ο Θανάσης Βαλτινός(1932-), ο Γιώργος Ιωάννου(1927-1985), ο Μένης Κουμανταρέας(1931-2014), ο Κώστας Ταχτσής(1927-1988), ο Νίκος Κάσδαγλης(1928-2009), ο Δημήτρης Νόλλας(1940- ). Από τη μελέτη των παραπάνω διηγημάτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κείμενα με οικουμενική θεματική, στα οποία η λογοτεχνική αναπαράσταση μεταφέρει την εικόνα και τη συγκρότηση του περιθωριακού εαυτού κάτω από την επίδραση κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Συγγραφική πρόθεση αναδεικνύεται η κριτική, η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας με μέσο τη λογοτεχνική πολυσημία. Η πραγμάτευση και ανάλυση των κειμένων στηρίχτηκε στην κοινωνιολογία της λογοτεχνίας και σε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Βασικό θεωρητικό πρίσμα για την παρουσίαση των περιθωριακών ταυτοτήτων αποτέλεσε το βιβλίο Στίγμα του Erving Goffman. Στους μελετηθέντες περιθωριακούς χαρακτήρες ανήκουν πρόσωπα που ζουν στα όρια της φτώχειας, άστεγοι επαίτες, Έλληνες και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες στη Γερμανία, ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, άτομα με ψυχική και σωματική αναπηρία, σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, πολιτικοί τρομοκράτες. Παράλληλα, εκτός από τη θεματική μελετήθηκαν, η έννοια του χρόνου, του χώρου και οι αφηγηματικές τεχνικές. Χαρακτηριστικά των διηγηματογράφων είναι η αυτοαναφορά και το προσωπικό βίωμα, τα οποία αποδίδονται με ποικίλους τρόπους όπως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή η μεταμφίεση του αφηγηματικού εγώ. Τέλος, η λογοτεχνική αναπαράσταση είναι άλλοτε ρεαλιστική με ευθύγραμμη ροή του αφηγηματικού χρόνου και αναχρονίες και άλλοτε λαμβάνει γνωρίσματα της μοντέρνας γραφής, όπως το κατακερματισμένο θέμα, η ροή της συνείδησης, η αποσπασματικότητα, η ανάκληση μιας αποφασιστικής στιγμής, ο οικονομικός λόγος και η αποσιώπηση.","The present thesis studies the post-war Greek short story focusing on the presence of social marginal characters. Representative short stories of first and especially second generation post-war writers are examined, such as Dimitris Chatzis (1913-1981), Thanasis Valtinos (1932-), George Ioannou (1927-1985), Menis Koumantareas (1931-2014), Kostas Tachtsis (1927-1988), Nikos Kassdaglis (1928-2009), Dimitris Nollas (1940-). The study of the above short stories concludes that these are universal thematic texts, in which the literary representation transfers the image and composition of the marginal self under the influence of social and historical contexts. The author's intent is to critique, challenge and reshape social reality through literary pluralism. The analysis of the texts was based on the sociology of literature and literary criticism. A key theoretical perspective for the presentation of marginal identities was Erving Goffman's The Stigma Book. The marginal characters studied, are persons living on the margins of poverty, homeless beggars, Greek and Turkish economic immigrants in Germany, Eastern European economic immigrants in Greece, people with mental and physical disabilities, sexually explicit, political terrorists. At the same time, besides the thematic, the concept of time, space and narrative techniques were studied. Characteristics of storytellers are self-referencing and personal experience, rendered in a variety of ways such as face-to-face narration or disguising the narrative ego. Finally, literary representation is at times realistic with a straightforward flow of narrative time and anachronisms and at times it receives features of modern writing, such as fragmented subject matter, the flow of consciousness, fragmentation, the reversal of a decisive moment, the economic discourse and deliberate silence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Περιθωριακές ταυτότητες στο ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουλη Χαιδω","Kouli Chaido"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα εστιάζοντας στην παρουσία χαρακτήρων του κοινωνικού περιθωρίου σ' αυτό. Εξετάζονται αντιπροσωπευτικά διήγηματα πεζογράφων της πρώτης και κυρίως της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, όπως ο Δημήτρης Χατζής(1913-1981), ο Θανάσης Βαλτινός(1932-), ο Γιώργος Ιωάννου(1927-1985), ο Μένης Κουμανταρέας(1931-2014), ο Κώστας Ταχτσής(1927-1988), ο Νίκος Κάσδαγλης(1928-2009), ο Δημήτρης Νόλλας(1940- ). Από τη μελέτη των παραπάνω διηγημάτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κείμενα με οικουμενική θεματική, στα οποία η λογοτεχνική αναπαράσταση μεταφέρει την εικόνα και τη συγκρότηση του περιθωριακού εαυτού κάτω από την επίδραση κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Συγγραφική πρόθεση αναδεικνύεται η κριτική, η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας με μέσο τη λογοτεχνική πολυσημία. Η πραγμάτευση και ανάλυση των κειμένων στηρίχτηκε στην κοινωνιολογία της λογοτεχνίας και σε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Βασικό θεωρητικό πρίσμα για την παρουσίαση των περιθωριακών ταυτοτήτων αποτέλεσε το βιβλίο Στίγμα του Erving Goffman. Στους μελετηθέντες περιθωριακούς χαρακτήρες ανήκουν πρόσωπα που ζουν στα όρια της φτώχειας, άστεγοι επαίτες, Έλληνες και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες στη Γερμανία, ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, άτομα με ψυχική και σωματική αναπηρία, σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, πολιτικοί τρομοκράτες. Παράλληλα, εκτός από τη θεματική μελετήθηκαν, η έννοια του χρόνου, του χώρου και οι αφηγηματικές τεχνικές. Χαρακτηριστικά των διηγηματογράφων είναι η αυτοαναφορά και το προσωπικό βίωμα, τα οποία αποδίδονται με ποικίλους τρόπους όπως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή η μεταμφίεση του αφηγηματικού εγώ. Τέλος, η λογοτεχνική αναπαράσταση είναι άλλοτε ρεαλιστική με ευθύγραμμη ροή του αφηγηματικού χρόνου και αναχρονίες και άλλοτε λαμβάνει γνωρίσματα της μοντέρνας γραφής, όπως το κατακερματισμένο θέμα, η ροή της συνείδησης, η αποσπασματικότητα, η ανάκληση μιας αποφασιστικής στιγμής, ο οικονομικός λόγος και η αποσιώπηση. Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα εστιάζοντας στην παρουσία χαρακτήρων του κοινωνικού περιθωρίου σ' αυτό. Εξετάζονται αντιπροσωπευτικά διήγηματα πεζογράφων της πρώτης και κυρίως της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, όπως ο Δημήτρης Χατζής(1913-1981), ο Θανάσης Βαλτινός(1932-), ο Γιώργος Ιωάννου(1927-1985), ο Μένης Κουμανταρέας(1931-2014), ο Κώστας Ταχτσής(1927-1988), ο Νίκος Κάσδαγλης(1928-2009), ο Δημήτρης Νόλλας(1940- ). Από τη μελέτη των παραπάνω διηγημάτων συνάγεται το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κείμενα με οικουμενική θεματική, στα οποία η λογοτεχνική αναπαράσταση μεταφέρει την εικόνα και τη συγκρότηση του περιθωριακού εαυτού κάτω από την επίδραση κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Συγγραφική πρόθεση αναδεικνύεται η κριτική, η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας με μέσο τη λογοτεχνική πολυσημία. Η πραγμάτευση και ανάλυση των κειμένων στηρίχτηκε στην κοινωνιολογία της λογοτεχνίας και σε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Βασικό θεωρητικό πρίσμα για την παρουσίαση των περιθωριακών ταυτοτήτων αποτέλεσε το βιβλίο Στίγμα του Erving Goffman. Στους μελετηθέντες περιθωριακούς χαρακτήρες ανήκουν πρόσωπα που ζουν στα όρια της φτώχειας, άστεγοι επαίτες, Έλληνες και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες στη Γερμανία, ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, άτομα με ψυχική και σωματική αναπηρία, σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, πολιτικοί τρομοκράτες. Παράλληλα, εκτός από τη θεματική μελετήθηκαν, η έννοια του χρόνου, του χώρου και οι αφηγηματικές τεχνικές. Χαρακτηριστικά των διηγηματογράφων είναι η αυτοαναφορά και το προσωπικό βίωμα, τα οποία αποδίδονται με ποικίλους τρόπους όπως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή η μεταμφίεση του αφηγηματικού εγώ. Τέλος, η λογοτεχνική αναπαράσταση είναι άλλοτε ρεαλιστική με ευθύγραμμη ροή του αφηγηματικού χρόνου και αναχρονίες και άλλοτε λαμβάνει γνωρίσματα της μοντέρνας γραφής, όπως το κατακερματισμένο θέμα, η ροή της συνείδησης, η αποσπασματικότητα, η ανάκληση μιας αποφασιστικής στιγμής, ο οικονομικός λόγος και η αποσιώπηση.","The present thesis studies the post-war Greek short story focusing on the presence of social marginal characters. Representative short stories of first and especially second generation post-war writers are examined, such as Dimitris Chatzis (1913-1981), Thanasis Valtinos (1932-), George Ioannou (1927-1985), Menis Koumantareas (1931-2014), Kostas Tachtsis (1927-1988), Nikos Kassdaglis (1928-2009), Dimitris Nollas (1940-). The study of the above short stories concludes that these are universal thematic texts, in which the literary representation transfers the image and composition of the marginal self under the influence of social and historical contexts. The author's intent is to critique, challenge and reshape social reality through literary pluralism. The analysis of the texts was based on the sociology of literature and literary criticism. A key theoretical perspective for the presentation of marginal identities was Erving Goffman's The Stigma Book. The marginal characters studied, are persons living on the margins of poverty, homeless beggars, Greek and Turkish economic immigrants in Germany, Eastern European economic immigrants in Greece, people with mental and physical disabilities, sexually explicit, political terrorists. At the same time, besides the thematic, the concept of time, space and narrative techniques were studied. Characteristics of storytellers are self-referencing and personal experience, rendered in a variety of ways such as face-to-face narration or disguising the narrative ego. Finally, literary representation is at times realistic with a straightforward flow of narrative time and anachronisms and at times it receives features of modern writing, such as fragmented subject matter, the flow of consciousness, fragmentation, the reversal of a decisive moment, the economic discourse and deliberate silence."],"dc:identifier":["uoadl:2886195","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886195"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Περιθωριακές ταυτότητες στο ελληνικό μεταπολεμικό διήγημα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:31Z"}