{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886285"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886285","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της έκφρασης γονιδίων επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού σε ασθενείς με Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα","abstract":"Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) περιλαμβάνουν μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα αιματολογικών νοσημάτων που χαρακτηρίζεται από μη ομαλή ωρίμανση των αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων και παρουσιάζουν μία πληθώρα συμπτωμάτων, όπως ποικίλες κυτταροπενίες και αυξημένη ποσότητα βλαστών στο περιφερικό αίμα και στο μυελό των οστών. Τα ΜΔΣ εμφανίζονται σε μεγάλης ηλικίας άτομα με μέσο όρο ηλικία εμφάνισης τα 70 έτη και αποτελούν μία χρόνια ασθένεια με μεγάλο κίνδυνο εκτροπής προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία και προσδόκιμο ζωής 0.5 έως 6 έτη. Η συχνότητα εμφάνισης της νόσου είναι ένα άτομο ανά 500 του γενικού πληθυσμού σε ηλικία μεγαλύτερη των 60 ετών. Καθώς το προσδόκιμο ζωής του γενικού πληθυσμού ολοένα και αυξάνεται τα άτομα που ασθενούν από τη συγκεκριμένη ασθένεια πληθαίνουν, γεγονός που δημιουργεί την απαίτηση για πιο λεπτομερή μελέτη της αιτιοπαθολογίας και των μοριακών χαρακτηριστικών των ασθενών αυτών. Είναι πλέον γνωστό ότι τα ΜΔΣ χαρακτηρίζονται από πολυάριθμες μεταλλάξεις σε γονίδια που συμμετέχουν σε ποικίλους κυτταρικούς μηχανισμούς, όπως το μάτισμα του πρώιμου mRNA, η μεταγωγή σήματος, ο μεταβολισμός κ.α. Το 50% των ασθενών με ΜΔΣ εμφανίζουν τουλάχιστον μία καρυοτυπική ανωμαλία. Σύμφωνα με ένα πιθανό μοντέλο παθογένειας της νόσου για την έναρξη και την εκτροπή προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία απαιτείται συσσώρευση σημαντικού αριθμού μεταλλαγών. Για να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει στα κύτταρα να υπάρχει ένα καθεστώς γενετικής αστάθειας. Η γενετική αστάθεια προκαλείται και από τη δυσλειτουργία κάποιου ή κάποιων μηχανισμών επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται η έκφραση μεγάλου αριθμού γονιδίων (PCR arrays) που συμμετέχουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού (BER, NER, HR, NHEJ, MMR ή άλλους) ώστε να εντοπιστούν τυχόν διαφορές στην έκφραση τους μεταξύ των ασθενών και υγιών μαρτύρων, καθώς και ανάμεσα σε ασθενείς διαφορετικών κατηγοριών ΜΔΣ. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται είναι η PCR πραγματικού χρόνου, μέσω της οποίας υπολογίζεται η διαφορά στην έκφραση αυτών των γονιδίων ανάμεσα σε μία ομάδα ασθενών (9 ασθενείς) και της ομάδας ελέγχου (3 υγιή άτομα παρόμοιας ηλικίας). Οι ασθενείς ανήκουν σε τρεις κατηγορίες ΜΔΣ (Raeb1, Raeb2, και RA) όπως αυτές ορίσθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 2008. Ο ιστός που εξετάζεται είναι κατά το πλείστον απομονωμένα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος εκτός από ένα δείγμα που προέρχεται από το μυελό των οστών. Η σχετική έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης υπολογίζεται με τημέθοδο ΔΔCT και μελετάται αρχικά μεταξύ όλων των παθολογικών δειγμάτων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, στη συνέχεια μεταξύ κάθε διαφορετικής κατηγορίας ΜΔΣ και της ομάδας ελέγχου και τέλος ανάμεσα στις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ. Από τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας μεθοδολογίας προκύπτει ότι στους ασθενείς με ΜΔΣ υπερεκφράζεται η πλειονότητα των γονιδίων επιδιόρθωσης που μελετήθηκαν, γεγονός που υποδεικνύει μεγάλη συσσώρευση βλαβών στο γενετικό υλικό. Εντοπίζονται επίσης κάποια γονίδια με στατιστικά σημαντική μεταβολή στην έκφραση τόσο κατά τη σύγκριση παθολογικών και φυσιολογικών δειγμάτων όσο και στη σύγκριση των κατηγοριών ΜΔΣ μεταξύ τους. Τα πειραματικά αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην κατανόηση του ρόλου των πολυάριθμων μορίων που συμμετέχουν στους διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης και στη σχέση τους με τις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ και την ομάδα ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των παρατηρηθέντων αλλαγών στην έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων και συσχέτιση με τους μηχανισμούς παθογένειας των ΜΔΣ, ώστε να αξιολογηθούν κατάλληλα και να συμβάλλουν στη διερεύνηση της προδιάθεσης, έγκαιρης διάγνωσης ή/και θεραπείας των ασθενών με ΜΔΣ.","abstract_html":"Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) περιλαμβάνουν μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα αιματολογικών νοσημάτων που χαρακτηρίζεται από μη ομαλή ωρίμανση των αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων και παρουσιάζουν μία πληθώρα συμπτωμάτων, όπως ποικίλες κυτταροπενίες και αυξημένη ποσότητα βλαστών στο περιφερικό αίμα και στο μυελό των οστών. Τα ΜΔΣ εμφανίζονται σε μεγάλης ηλικίας άτομα με μέσο όρο ηλικία εμφάνισης τα 70 έτη και αποτελούν μία χρόνια ασθένεια με μεγάλο κίνδυνο εκτροπής προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία και προσδόκιμο ζωής 0.5 έως 6 έτη. Η συχνότητα εμφάνισης της νόσου είναι ένα άτομο ανά 500 του γενικού πληθυσμού σε ηλικία μεγαλύτερη των 60 ετών. Καθώς το προσδόκιμο ζωής του γενικού πληθυσμού ολοένα και αυξάνεται τα άτομα που ασθενούν από τη συγκεκριμένη ασθένεια πληθαίνουν, γεγονός που δημιουργεί την απαίτηση για πιο λεπτομερή μελέτη της αιτιοπαθολογίας και των μοριακών χαρακτηριστικών των ασθενών αυτών. Είναι πλέον γνωστό ότι τα ΜΔΣ χαρακτηρίζονται από πολυάριθμες μεταλλάξεις σε γονίδια που συμμετέχουν σε ποικίλους κυτταρικούς μηχανισμούς, όπως το μάτισμα του πρώιμου mRNA, η μεταγωγή σήματος, ο μεταβολισμός κ.α. Το 50% των ασθενών με ΜΔΣ εμφανίζουν τουλάχιστον μία καρυοτυπική ανωμαλία. Σύμφωνα με ένα πιθανό μοντέλο παθογένειας της νόσου για την έναρξη και την εκτροπή προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία απαιτείται συσσώρευση σημαντικού αριθμού μεταλλαγών. Για να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει στα κύτταρα να υπάρχει ένα καθεστώς γενετικής αστάθειας. Η γενετική αστάθεια προκαλείται και από τη δυσλειτουργία κάποιου ή κάποιων μηχανισμών επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται η έκφραση μεγάλου αριθμού γονιδίων (PCR arrays) που συμμετέχουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού (BER, NER, HR, NHEJ, MMR ή άλλους) ώστε να εντοπιστούν τυχόν διαφορές στην έκφραση τους μεταξύ των ασθενών και υγιών μαρτύρων, καθώς και ανάμεσα σε ασθενείς διαφορετικών κατηγοριών ΜΔΣ. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται είναι η PCR πραγματικού χρόνου, μέσω της οποίας υπολογίζεται η διαφορά στην έκφραση αυτών των γονιδίων ανάμεσα σε μία ομάδα ασθενών (9 ασθενείς) και της ομάδας ελέγχου (3 υγιή άτομα παρόμοιας ηλικίας). Οι ασθενείς ανήκουν σε τρεις κατηγορίες ΜΔΣ (Raeb1, Raeb2, και RA) όπως αυτές ορίσθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 2008. Ο ιστός που εξετάζεται είναι κατά το πλείστον απομονωμένα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος εκτός από ένα δείγμα που προέρχεται από το μυελό των οστών. Η σχετική έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης υπολογίζεται με τημέθοδο ΔΔCT και μελετάται αρχικά μεταξύ όλων των παθολογικών δειγμάτων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, στη συνέχεια μεταξύ κάθε διαφορετικής κατηγορίας ΜΔΣ και της ομάδας ελέγχου και τέλος ανάμεσα στις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ. Από τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας μεθοδολογίας προκύπτει ότι στους ασθενείς με ΜΔΣ υπερεκφράζεται η πλειονότητα των γονιδίων επιδιόρθωσης που μελετήθηκαν, γεγονός που υποδεικνύει μεγάλη συσσώρευση βλαβών στο γενετικό υλικό. Εντοπίζονται επίσης κάποια γονίδια με στατιστικά σημαντική μεταβολή στην έκφραση τόσο κατά τη σύγκριση παθολογικών και φυσιολογικών δειγμάτων όσο και στη σύγκριση των κατηγοριών ΜΔΣ μεταξύ τους. Τα πειραματικά αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην κατανόηση του ρόλου των πολυάριθμων μορίων που συμμετέχουν στους διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης και στη σχέση τους με τις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ και την ομάδα ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των παρατηρηθέντων αλλαγών στην έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων και συσχέτιση με τους μηχανισμούς παθογένειας των ΜΔΣ, ώστε να αξιολογηθούν κατάλληλα και να συμβάλλουν στη διερεύνηση της προδιάθεσης, έγκαιρης διάγνωσης ή/και θεραπείας των ασθενών με ΜΔΣ.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρούσσου Σταματίνα","Roussou Stamatina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:35Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886285"],"render_values":[{"text":"uoadl:2886285","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886285","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886285","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2886285","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρούσσου Σταματίνα","Roussou Stamatina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886285","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886285"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) περιλαμβάνουν μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα αιματολογικών νοσημάτων που χαρακτηρίζεται από μη ομαλή ωρίμανση των αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων και παρουσιάζουν μία πληθώρα συμπτωμάτων, όπως ποικίλες κυτταροπενίες και αυξημένη ποσότητα βλαστών στο περιφερικό αίμα και στο μυελό των οστών. Τα ΜΔΣ εμφανίζονται σε μεγάλης ηλικίας άτομα με μέσο όρο ηλικία εμφάνισης τα 70 έτη και αποτελούν μία χρόνια ασθένεια με μεγάλο κίνδυνο εκτροπής προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία και προσδόκιμο ζωής 0.5 έως 6 έτη. Η συχνότητα εμφάνισης της νόσου είναι ένα άτομο ανά 500 του γενικού πληθυσμού σε ηλικία μεγαλύτερη των 60 ετών. Καθώς το προσδόκιμο ζωής του γενικού πληθυσμού ολοένα και αυξάνεται τα άτομα που ασθενούν από τη συγκεκριμένη ασθένεια πληθαίνουν, γεγονός που δημιουργεί την απαίτηση για πιο λεπτομερή μελέτη της αιτιοπαθολογίας και των μοριακών χαρακτηριστικών των ασθενών αυτών. Είναι πλέον γνωστό ότι τα ΜΔΣ χαρακτηρίζονται από πολυάριθμες μεταλλάξεις σε γονίδια που συμμετέχουν σε ποικίλους κυτταρικούς μηχανισμούς, όπως το μάτισμα του πρώιμου mRNA, η μεταγωγή σήματος, ο μεταβολισμός κ.α. Το 50% των ασθενών με ΜΔΣ εμφανίζουν τουλάχιστον μία καρυοτυπική ανωμαλία. Σύμφωνα με ένα πιθανό μοντέλο παθογένειας της νόσου για την έναρξη και την εκτροπή προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία απαιτείται συσσώρευση σημαντικού αριθμού μεταλλαγών. Για να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει στα κύτταρα να υπάρχει ένα καθεστώς γενετικής αστάθειας. Η γενετική αστάθεια προκαλείται και από τη δυσλειτουργία κάποιου ή κάποιων μηχανισμών επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται η έκφραση μεγάλου αριθμού γονιδίων (PCR arrays) που συμμετέχουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού (BER, NER, HR, NHEJ, MMR ή άλλους) ώστε να εντοπιστούν τυχόν διαφορές στην έκφραση τους μεταξύ των ασθενών και υγιών μαρτύρων, καθώς και ανάμεσα σε ασθενείς διαφορετικών κατηγοριών ΜΔΣ. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται είναι η PCR πραγματικού χρόνου, μέσω της οποίας υπολογίζεται η διαφορά στην έκφραση αυτών των γονιδίων ανάμεσα σε μία ομάδα ασθενών (9 ασθενείς) και της ομάδας ελέγχου (3 υγιή άτομα παρόμοιας ηλικίας). Οι ασθενείς ανήκουν σε τρεις κατηγορίες ΜΔΣ (Raeb1, Raeb2, και RA) όπως αυτές ορίσθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 2008. Ο ιστός που εξετάζεται είναι κατά το πλείστον απομονωμένα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος εκτός από ένα δείγμα που προέρχεται από το μυελό των οστών. Η σχετική έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης υπολογίζεται με τημέθοδο ΔΔCT και μελετάται αρχικά μεταξύ όλων των παθολογικών δειγμάτων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, στη συνέχεια μεταξύ κάθε διαφορετικής κατηγορίας ΜΔΣ και της ομάδας ελέγχου και τέλος ανάμεσα στις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ. Από τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας μεθοδολογίας προκύπτει ότι στους ασθενείς με ΜΔΣ υπερεκφράζεται η πλειονότητα των γονιδίων επιδιόρθωσης που μελετήθηκαν, γεγονός που υποδεικνύει μεγάλη συσσώρευση βλαβών στο γενετικό υλικό. Εντοπίζονται επίσης κάποια γονίδια με στατιστικά σημαντική μεταβολή στην έκφραση τόσο κατά τη σύγκριση παθολογικών και φυσιολογικών δειγμάτων όσο και στη σύγκριση των κατηγοριών ΜΔΣ μεταξύ τους. Τα πειραματικά αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην κατανόηση του ρόλου των πολυάριθμων μορίων που συμμετέχουν στους διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης και στη σχέση τους με τις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ και την ομάδα ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των παρατηρηθέντων αλλαγών στην έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων και συσχέτιση με τους μηχανισμούς παθογένειας των ΜΔΣ, ώστε να αξιολογηθούν κατάλληλα και να συμβάλλουν στη διερεύνηση της προδιάθεσης, έγκαιρης διάγνωσης ή/και θεραπείας των ασθενών με ΜΔΣ.","Μyelodysplastic syndromes (MDS) are an extremely heterogeneous group of disorders of the hematopoietic stem cells, characterized by an abnormal maturation of stem cells and a variety of symptoms such as different forms of cytopenia and increased amount of peripheral blood and stem cells. MDS mainly develop on the elderly with an average age of occurrence of 70 years and hold a high risk of deviation to Acute Myeloid Leukemia. Life expectancy of patients with MDS varies between 0.5 to 6 years. One in 500 people of the general population will develop the syndrome over the age of 60. As the life expectancy of the general population is increased, the number of people suffering from this disease is also elevating, highlighting the demand for a more detailed study of the etiology and molecular characteristics of these patients. It is very well established that MDS are characterized by numerous mutations in genes involved in different cellular mechanisms, such as early mRNA splicing, signal transduction, metabolism regulation etc. Half of MDS patients, develop at least one karyotypic abnormality. According to a model of the pathogenesis of the disease, a significant number of mutations are required for MDS development and the later deviation to Acute Myeloid Leukemia. For this to occur, cells must have a status of genetic instability which is caused by a malfunction of one or more DNA repair pathways. Hence, there is a strong link between DNA repair mechanisms and MDS. This project investigates the expression of 84 genes involved in different DNA repair mechanisms (BER, NER, HR, NHEJ, MMR or others) to identify differences in expression between patients and healthy individuals, as well as among patients of different MDS categories. The methodology used is real-time PCR, which calculates the difference in the expression of these genes in peripheral mononuclear blood cells between a group of patients (9 patients) and a control group (3 age-matched controls. Patients fall into three categories of MDS (Raeb1, Raeb2, and RA) as defined by the World Health Organization in 2008. The relative expression of the repair genes is calculated by the ΔΔCT method and is studied first among all pathological samples in relation to the control group, then between each individual category of MDS and the control group, and finally between the different MDS categories. The results show that the majority of the repair genes studied were overexpressed in patients with MDS, indicating a high accumulation of DNA damage. Some genes with statistically significant alteration in expression were also identified when comparing patients with healthy controls as well as when comparing the different MDS categories. Experimental results derived from this thesis provide a further understanding of the relationships between the numerous repair mechanism molecules and how they may be disrupted in the MDS. This is an attempt to interpret the observed changes in gene expression, and to correlate them with pathogenic mechanisms of MDS, in order to be appropriately evaluated and to help investigate the predisposition, early diagnosis and / or treatment of MDS patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της έκφρασης γονιδίων επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού σε ασθενείς με Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρούσσου Σταματίνα","Roussou Stamatina"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) περιλαμβάνουν μια εξαιρετικά ετερογενή ομάδα αιματολογικών νοσημάτων που χαρακτηρίζεται από μη ομαλή ωρίμανση των αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων και παρουσιάζουν μία πληθώρα συμπτωμάτων, όπως ποικίλες κυτταροπενίες και αυξημένη ποσότητα βλαστών στο περιφερικό αίμα και στο μυελό των οστών. Τα ΜΔΣ εμφανίζονται σε μεγάλης ηλικίας άτομα με μέσο όρο ηλικία εμφάνισης τα 70 έτη και αποτελούν μία χρόνια ασθένεια με μεγάλο κίνδυνο εκτροπής προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία και προσδόκιμο ζωής 0.5 έως 6 έτη. Η συχνότητα εμφάνισης της νόσου είναι ένα άτομο ανά 500 του γενικού πληθυσμού σε ηλικία μεγαλύτερη των 60 ετών. Καθώς το προσδόκιμο ζωής του γενικού πληθυσμού ολοένα και αυξάνεται τα άτομα που ασθενούν από τη συγκεκριμένη ασθένεια πληθαίνουν, γεγονός που δημιουργεί την απαίτηση για πιο λεπτομερή μελέτη της αιτιοπαθολογίας και των μοριακών χαρακτηριστικών των ασθενών αυτών. Είναι πλέον γνωστό ότι τα ΜΔΣ χαρακτηρίζονται από πολυάριθμες μεταλλάξεις σε γονίδια που συμμετέχουν σε ποικίλους κυτταρικούς μηχανισμούς, όπως το μάτισμα του πρώιμου mRNA, η μεταγωγή σήματος, ο μεταβολισμός κ.α. Το 50% των ασθενών με ΜΔΣ εμφανίζουν τουλάχιστον μία καρυοτυπική ανωμαλία. Σύμφωνα με ένα πιθανό μοντέλο παθογένειας της νόσου για την έναρξη και την εκτροπή προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία απαιτείται συσσώρευση σημαντικού αριθμού μεταλλαγών. Για να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει στα κύτταρα να υπάρχει ένα καθεστώς γενετικής αστάθειας. Η γενετική αστάθεια προκαλείται και από τη δυσλειτουργία κάποιου ή κάποιων μηχανισμών επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται η έκφραση μεγάλου αριθμού γονιδίων (PCR arrays) που συμμετέχουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού (BER, NER, HR, NHEJ, MMR ή άλλους) ώστε να εντοπιστούν τυχόν διαφορές στην έκφραση τους μεταξύ των ασθενών και υγιών μαρτύρων, καθώς και ανάμεσα σε ασθενείς διαφορετικών κατηγοριών ΜΔΣ. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται είναι η PCR πραγματικού χρόνου, μέσω της οποίας υπολογίζεται η διαφορά στην έκφραση αυτών των γονιδίων ανάμεσα σε μία ομάδα ασθενών (9 ασθενείς) και της ομάδας ελέγχου (3 υγιή άτομα παρόμοιας ηλικίας). Οι ασθενείς ανήκουν σε τρεις κατηγορίες ΜΔΣ (Raeb1, Raeb2, και RA) όπως αυτές ορίσθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 2008. Ο ιστός που εξετάζεται είναι κατά το πλείστον απομονωμένα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος εκτός από ένα δείγμα που προέρχεται από το μυελό των οστών. Η σχετική έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης υπολογίζεται με τημέθοδο ΔΔCT και μελετάται αρχικά μεταξύ όλων των παθολογικών δειγμάτων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, στη συνέχεια μεταξύ κάθε διαφορετικής κατηγορίας ΜΔΣ και της ομάδας ελέγχου και τέλος ανάμεσα στις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ. Από τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας μεθοδολογίας προκύπτει ότι στους ασθενείς με ΜΔΣ υπερεκφράζεται η πλειονότητα των γονιδίων επιδιόρθωσης που μελετήθηκαν, γεγονός που υποδεικνύει μεγάλη συσσώρευση βλαβών στο γενετικό υλικό. Εντοπίζονται επίσης κάποια γονίδια με στατιστικά σημαντική μεταβολή στην έκφραση τόσο κατά τη σύγκριση παθολογικών και φυσιολογικών δειγμάτων όσο και στη σύγκριση των κατηγοριών ΜΔΣ μεταξύ τους. Τα πειραματικά αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην κατανόηση του ρόλου των πολυάριθμων μορίων που συμμετέχουν στους διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης και στη σχέση τους με τις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ και την ομάδα ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των παρατηρηθέντων αλλαγών στην έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων και συσχέτιση με τους μηχανισμούς παθογένειας των ΜΔΣ, ώστε να αξιολογηθούν κατάλληλα και να συμβάλλουν στη διερεύνηση της προδιάθεσης, έγκαιρης διάγνωσης ή/και θεραπείας των ασθενών με ΜΔΣ.","Μyelodysplastic syndromes (MDS) are an extremely heterogeneous group of disorders of the hematopoietic stem cells, characterized by an abnormal maturation of stem cells and a variety of symptoms such as different forms of cytopenia and increased amount of peripheral blood and stem cells. MDS mainly develop on the elderly with an average age of occurrence of 70 years and hold a high risk of deviation to Acute Myeloid Leukemia. Life expectancy of patients with MDS varies between 0.5 to 6 years. One in 500 people of the general population will develop the syndrome over the age of 60. As the life expectancy of the general population is increased, the number of people suffering from this disease is also elevating, highlighting the demand for a more detailed study of the etiology and molecular characteristics of these patients. It is very well established that MDS are characterized by numerous mutations in genes involved in different cellular mechanisms, such as early mRNA splicing, signal transduction, metabolism regulation etc. Half of MDS patients, develop at least one karyotypic abnormality. According to a model of the pathogenesis of the disease, a significant number of mutations are required for MDS development and the later deviation to Acute Myeloid Leukemia. For this to occur, cells must have a status of genetic instability which is caused by a malfunction of one or more DNA repair pathways. Hence, there is a strong link between DNA repair mechanisms and MDS. This project investigates the expression of 84 genes involved in different DNA repair mechanisms (BER, NER, HR, NHEJ, MMR or others) to identify differences in expression between patients and healthy individuals, as well as among patients of different MDS categories. The methodology used is real-time PCR, which calculates the difference in the expression of these genes in peripheral mononuclear blood cells between a group of patients (9 patients) and a control group (3 age-matched controls. Patients fall into three categories of MDS (Raeb1, Raeb2, and RA) as defined by the World Health Organization in 2008. The relative expression of the repair genes is calculated by the ΔΔCT method and is studied first among all pathological samples in relation to the control group, then between each individual category of MDS and the control group, and finally between the different MDS categories. The results show that the majority of the repair genes studied were overexpressed in patients with MDS, indicating a high accumulation of DNA damage. Some genes with statistically significant alteration in expression were also identified when comparing patients with healthy controls as well as when comparing the different MDS categories. Experimental results derived from this thesis provide a further understanding of the relationships between the numerous repair mechanism molecules and how they may be disrupted in the MDS. This is an attempt to interpret the observed changes in gene expression, and to correlate them with pathogenic mechanisms of MDS, in order to be appropriately evaluated and to help investigate the predisposition, early diagnosis and / or treatment of MDS patients."],"dc:identifier":["uoadl:2886285","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886285"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη της έκφρασης γονιδίων επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού σε ασθενείς με Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:35Z"}