{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886300"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886300","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αρμοδιότητα της Ευρωπαικής Ένωσης στον τομέα της ενέργειας","abstract":"Εκκινώντας από τη δεκαετία του 1960 και τις ιδρυτικές Συνθήκες ΕΚΑΧ και Ευρατόμ, καθώς και την εξίσου σημαντική Συνθήκη για την ΕΟΚ, επιχειρείται να παρουσιαστεί με ευσύνοπτο τρόπο η εξέλιξη της ενωσιακής αρμοδιότητας στον ευρύτερο ενωσιακό χώρο. Περνώντας εν συνεχεία στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στην μετέπειτα θεμελιώδη Συνθήκη της Λισαβόνας, διαπιστώνεται μία αλλαγή της ρυθμιστικής προσέγγισης σε επίπεδο Ένωσης, όπου πλέον ο τομέας της ενέργειας ανάγεται ρητώς σε βαρυσήμαντη πολιτική της ίδιας της Ένωσης, στο πλαίσιο καθιέρωσης και πραγμάτωσης του οράματος της κοινής αγοράς. Ξεδιπλώνοντας τις ρυθμιστικές πτυχές των ανωτέρω νομοθετημάτων πρωτογενούς δικαίου, θα ακολουθήσει μία περαιτέρω ανάλυση σε επίπεδο παράγωγου δικαίου, διαβλέποντας κυρίως τις εισαγόμενες με τις Δέσμες Μέτρων ρυθμίσεις σε 3 διαφορετικούς χρόνους (1996, 2003 και 2009). Κατόπιν της θέσης σε ισχύ της Συνθήκης της Λισαβόνας, στις αρχές του 2009, κρίνεται σκόπιμη και ουσιώδης μία προσεκτική ανάγνωση του κρίσιμου άρθρου 194 ΣΛΕΕ, όπου και περιέχεται και ο πυρήνας της ενωσιακής αρμοδιότητας γύρω από τον ενεργειακό τομέα. Ειδικότερα, θα επιχειρηθεί να αποσαφηνιστούν οι 4 βασικοί άξονες του προαναφερθέντος άρθρου, ήτοι η υλοποίηση του οράματος της εσωτερικής αγοράς, η ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, η προώθηση της ενεργειακής αποδοτικότητας και η συν αυτής ενίσχυση της χρήσης ΑΠΕ και τέλος η έννοια των διευρωπαϊκών δικτύων. Ενόψει αυτών και υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων μετά τη Συμφωνία του Παρισιού το φθινόπωρο του 2014 και τη συνακόλουθη έκδοση του Πακέτου για την Καθαρή Ενέργεια για όλους τους Ευρωπαίους (Νοέμβριος 2016), θα επιχειρηθεί να αναλυθεί εκ νέου το περιεχόμενο της ενωσιακής αρμοδιότητας καθώς και το κατά πόσον αυτός έχει «αλλοιωθεί» ή όχι από τα νέα αυτά νομοθετήματα. Η παρούσα εργασία καταλήγει διερευνώντας το ρυθμιστικό περιεχόμενο του πολύ πρόσφατου Κανονισμού για τη Διακυβέρνηση της Ενεργειακής Ένωσης [(EE) 2018/1999] και κυρίως του τρόπου υποβολής του νεοεισαχθέντος μηχανισμού των Εθνικών Σχεδίων για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ). Συγκεκριμένα, πως ακριβώς συνδέονται τα Σχέδια αυτά με τη φύση των ενωσιακών αρμοδιοτήτων αλλά και ποιες «εξουσίες» παρέμβασης έχει στη διάθεση της η Επιτροπή και κατ’ επέκταση η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει κάποιος τρόπος «άνωθεν εξαναγκασμού» των κρατών μελών προς συμμόρφωση με τους προκαθορισμένους στόχους της Ευρώπης? Εάν ναι, ποια είναι τα όρια δράσης της τελευταίας, λαμβανομένων υπόψιν και των εξουσιών που της έχουν ανατεθεί από τις Συνθήκες?","abstract_html":"Εκκινώντας από τη δεκαετία του 1960 και τις ιδρυτικές Συνθήκες ΕΚΑΧ και Ευρατόμ, καθώς και την εξίσου σημαντική Συνθήκη για την ΕΟΚ, επιχειρείται να παρουσιαστεί με ευσύνοπτο τρόπο η εξέλιξη της ενωσιακής αρμοδιότητας στον ευρύτερο ενωσιακό χώρο. Περνώντας εν συνεχεία στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στην μετέπειτα θεμελιώδη Συνθήκη της Λισαβόνας, διαπιστώνεται μία αλλαγή της ρυθμιστικής προσέγγισης σε επίπεδο Ένωσης, όπου πλέον ο τομέας της ενέργειας ανάγεται ρητώς σε βαρυσήμαντη πολιτική της ίδιας της Ένωσης, στο πλαίσιο καθιέρωσης και πραγμάτωσης του οράματος της κοινής αγοράς. Ξεδιπλώνοντας τις ρυθμιστικές πτυχές των ανωτέρω νομοθετημάτων πρωτογενούς δικαίου, θα ακολουθήσει μία περαιτέρω ανάλυση σε επίπεδο παράγωγου δικαίου, διαβλέποντας κυρίως τις εισαγόμενες με τις Δέσμες Μέτρων ρυθμίσεις σε 3 διαφορετικούς χρόνους (1996, 2003 και 2009). Κατόπιν της θέσης σε ισχύ της Συνθήκης της Λισαβόνας, στις αρχές του 2009, κρίνεται σκόπιμη και ουσιώδης μία προσεκτική ανάγνωση του κρίσιμου άρθρου 194 ΣΛΕΕ, όπου και περιέχεται και ο πυρήνας της ενωσιακής αρμοδιότητας γύρω από τον ενεργειακό τομέα. Ειδικότερα, θα επιχειρηθεί να αποσαφηνιστούν οι 4 βασικοί άξονες του προαναφερθέντος άρθρου, ήτοι η υλοποίηση του οράματος της εσωτερικής αγοράς, η ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, η προώθηση της ενεργειακής αποδοτικότητας και η συν αυτής ενίσχυση της χρήσης ΑΠΕ και τέλος η έννοια των διευρωπαϊκών δικτύων. Ενόψει αυτών και υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων μετά τη Συμφωνία του Παρισιού το φθινόπωρο του 2014 και τη συνακόλουθη έκδοση του Πακέτου για την Καθαρή Ενέργεια για όλους τους Ευρωπαίους (Νοέμβριος 2016), θα επιχειρηθεί να αναλυθεί εκ νέου το περιεχόμενο της ενωσιακής αρμοδιότητας καθώς και το κατά πόσον αυτός έχει «αλλοιωθεί» ή όχι από τα νέα αυτά νομοθετήματα. Η παρούσα εργασία καταλήγει διερευνώντας το ρυθμιστικό περιεχόμενο του πολύ πρόσφατου Κανονισμού για τη Διακυβέρνηση της Ενεργειακής Ένωσης [(EE) 2018/1999] και κυρίως του τρόπου υποβολής του νεοεισαχθέντος μηχανισμού των Εθνικών Σχεδίων για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ). Συγκεκριμένα, πως ακριβώς συνδέονται τα Σχέδια αυτά με τη φύση των ενωσιακών αρμοδιοτήτων αλλά και ποιες «εξουσίες» παρέμβασης έχει στη διάθεση της η Επιτροπή και κατ’ επέκταση η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει κάποιος τρόπος «άνωθεν εξαναγκασμού» των κρατών μελών προς συμμόρφωση με τους προκαθορισμένους στόχους της Ευρώπης? Εάν ναι, ποια είναι τα όρια δράσης της τελευταίας, λαμβανομένων υπόψιν και των εξουσιών που της έχουν ανατεθεί από τις Συνθήκες?","abstract_has_math":false,"creators":["Τάτσης Ιάσων","Tatsis Iason"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886300"],"render_values":[{"text":"uoadl:2886300","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886300","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886300","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2886300","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τάτσης Ιάσων","Tatsis Iason"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886300","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886300"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εκκινώντας από τη δεκαετία του 1960 και τις ιδρυτικές Συνθήκες ΕΚΑΧ και Ευρατόμ, καθώς και την εξίσου σημαντική Συνθήκη για την ΕΟΚ, επιχειρείται να παρουσιαστεί με ευσύνοπτο τρόπο η εξέλιξη της ενωσιακής αρμοδιότητας στον ευρύτερο ενωσιακό χώρο. Περνώντας εν συνεχεία στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στην μετέπειτα θεμελιώδη Συνθήκη της Λισαβόνας, διαπιστώνεται μία αλλαγή της ρυθμιστικής προσέγγισης σε επίπεδο Ένωσης, όπου πλέον ο τομέας της ενέργειας ανάγεται ρητώς σε βαρυσήμαντη πολιτική της ίδιας της Ένωσης, στο πλαίσιο καθιέρωσης και πραγμάτωσης του οράματος της κοινής αγοράς. Ξεδιπλώνοντας τις ρυθμιστικές πτυχές των ανωτέρω νομοθετημάτων πρωτογενούς δικαίου, θα ακολουθήσει μία περαιτέρω ανάλυση σε επίπεδο παράγωγου δικαίου, διαβλέποντας κυρίως τις εισαγόμενες με τις Δέσμες Μέτρων ρυθμίσεις σε 3 διαφορετικούς χρόνους (1996, 2003 και 2009). Κατόπιν της θέσης σε ισχύ της Συνθήκης της Λισαβόνας, στις αρχές του 2009, κρίνεται σκόπιμη και ουσιώδης μία προσεκτική ανάγνωση του κρίσιμου άρθρου 194 ΣΛΕΕ, όπου και περιέχεται και ο πυρήνας της ενωσιακής αρμοδιότητας γύρω από τον ενεργειακό τομέα. Ειδικότερα, θα επιχειρηθεί να αποσαφηνιστούν οι 4 βασικοί άξονες του προαναφερθέντος άρθρου, ήτοι η υλοποίηση του οράματος της εσωτερικής αγοράς, η ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, η προώθηση της ενεργειακής αποδοτικότητας και η συν αυτής ενίσχυση της χρήσης ΑΠΕ και τέλος η έννοια των διευρωπαϊκών δικτύων. Ενόψει αυτών και υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων μετά τη Συμφωνία του Παρισιού το φθινόπωρο του 2014 και τη συνακόλουθη έκδοση του Πακέτου για την Καθαρή Ενέργεια για όλους τους Ευρωπαίους (Νοέμβριος 2016), θα επιχειρηθεί να αναλυθεί εκ νέου το περιεχόμενο της ενωσιακής αρμοδιότητας καθώς και το κατά πόσον αυτός έχει «αλλοιωθεί» ή όχι από τα νέα αυτά νομοθετήματα. Η παρούσα εργασία καταλήγει διερευνώντας το ρυθμιστικό περιεχόμενο του πολύ πρόσφατου Κανονισμού για τη Διακυβέρνηση της Ενεργειακής Ένωσης [(EE) 2018/1999] και κυρίως του τρόπου υποβολής του νεοεισαχθέντος μηχανισμού των Εθνικών Σχεδίων για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ). Συγκεκριμένα, πως ακριβώς συνδέονται τα Σχέδια αυτά με τη φύση των ενωσιακών αρμοδιοτήτων αλλά και ποιες «εξουσίες» παρέμβασης έχει στη διάθεση της η Επιτροπή και κατ’ επέκταση η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει κάποιος τρόπος «άνωθεν εξαναγκασμού» των κρατών μελών προς συμμόρφωση με τους προκαθορισμένους στόχους της Ευρώπης? Εάν ναι, ποια είναι τα όρια δράσης της τελευταίας, λαμβανομένων υπόψιν και των εξουσιών που της έχουν ανατεθεί από τις Συνθήκες?","Beginning from the late ΄60s when the ECSC and Euratom Treaties were inducted along with the very important Treaty of Rome, this very thesis tries to present the essential evolution of the competence of the European Commission regarding the general energy sector. Passing into the Treaty on European Union and the subsequent Lisbon Treaty, it can be observed that things rapidly changed regarding the said sector. More precisely, one of the main changes introduced in the EU parent law was express provision on energy. Article 2 of the Treaty on the Functioning of the European Union expressly conferred powers in the energy sector to the EU, providing a strong basis to tackle energy security challenge «with a common voice». Specifically, article 194 (which will be thoroughly examined later on) makes energy policy a shared competence However, member states retain powers in areas of exploitation, energy mix and general structure of its energy supply. The initial vision of the internal energy market finally seems to constitute a realistic goal. Besides, along the Lisbon Treaty, there is the pivotal role of several sets of measures that were introduced from 1991 to 2009 that left their own footprint on the Union’s energy matters. On 30 November 2016, the Commission proposed the «Clean Energy Package For All Europeans», with the aim of keeping the European Union competitive as the clean energy transition changes global energy markets. The package includes eight legislative proposals covering governance, electricity market design (the Electricity Directive, Electricity Regulation and Risk-Preparedness Regulation), energy efficiency, energy performance in buildings, renewable energy and rules for the regulator, ACER. A proposal for a regulation on the Governance of the Energy Union, as part of the «Clean Energy for all Europeans» package, was put forward by the European Commission on 30 November 2016. The report was adopted in plenary on 17 January 2018 together with a mandate for interinstitutional negotiations. A provisional agreement was reached on 20 June 2018 and formally adopted by Parliament on 13 November and by the Council on December 2018 (Regulation (EU) 2018/1999). According to the Regulation, each Member State must present an «integrated national energy and climate plan (NECP)» by 31 December 2019 and every ten years thereafter. These long-term national strategies will set a policy vision for 2050, ensuring that Member States meet the goals of the Paris Agreement. These integrated national energy and climate plans will include national targets, contributions, policies and measures for each of the five dimensions of the Energy Union: decarbonisation, energy efficiency, energy security, internal energy market, and research, innovation and competitiveness. This thesis links together all the aspects of the aforementioned measures and tries to associate them with the general question of the EU competence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αρμοδιότητα της Ευρωπαικής Ένωσης στον τομέα της ενέργειας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τάτσης Ιάσων","Tatsis Iason"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εκκινώντας από τη δεκαετία του 1960 και τις ιδρυτικές Συνθήκες ΕΚΑΧ και Ευρατόμ, καθώς και την εξίσου σημαντική Συνθήκη για την ΕΟΚ, επιχειρείται να παρουσιαστεί με ευσύνοπτο τρόπο η εξέλιξη της ενωσιακής αρμοδιότητας στον ευρύτερο ενωσιακό χώρο. Περνώντας εν συνεχεία στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στην μετέπειτα θεμελιώδη Συνθήκη της Λισαβόνας, διαπιστώνεται μία αλλαγή της ρυθμιστικής προσέγγισης σε επίπεδο Ένωσης, όπου πλέον ο τομέας της ενέργειας ανάγεται ρητώς σε βαρυσήμαντη πολιτική της ίδιας της Ένωσης, στο πλαίσιο καθιέρωσης και πραγμάτωσης του οράματος της κοινής αγοράς. Ξεδιπλώνοντας τις ρυθμιστικές πτυχές των ανωτέρω νομοθετημάτων πρωτογενούς δικαίου, θα ακολουθήσει μία περαιτέρω ανάλυση σε επίπεδο παράγωγου δικαίου, διαβλέποντας κυρίως τις εισαγόμενες με τις Δέσμες Μέτρων ρυθμίσεις σε 3 διαφορετικούς χρόνους (1996, 2003 και 2009). Κατόπιν της θέσης σε ισχύ της Συνθήκης της Λισαβόνας, στις αρχές του 2009, κρίνεται σκόπιμη και ουσιώδης μία προσεκτική ανάγνωση του κρίσιμου άρθρου 194 ΣΛΕΕ, όπου και περιέχεται και ο πυρήνας της ενωσιακής αρμοδιότητας γύρω από τον ενεργειακό τομέα. Ειδικότερα, θα επιχειρηθεί να αποσαφηνιστούν οι 4 βασικοί άξονες του προαναφερθέντος άρθρου, ήτοι η υλοποίηση του οράματος της εσωτερικής αγοράς, η ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, η προώθηση της ενεργειακής αποδοτικότητας και η συν αυτής ενίσχυση της χρήσης ΑΠΕ και τέλος η έννοια των διευρωπαϊκών δικτύων. Ενόψει αυτών και υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων μετά τη Συμφωνία του Παρισιού το φθινόπωρο του 2014 και τη συνακόλουθη έκδοση του Πακέτου για την Καθαρή Ενέργεια για όλους τους Ευρωπαίους (Νοέμβριος 2016), θα επιχειρηθεί να αναλυθεί εκ νέου το περιεχόμενο της ενωσιακής αρμοδιότητας καθώς και το κατά πόσον αυτός έχει «αλλοιωθεί» ή όχι από τα νέα αυτά νομοθετήματα. Η παρούσα εργασία καταλήγει διερευνώντας το ρυθμιστικό περιεχόμενο του πολύ πρόσφατου Κανονισμού για τη Διακυβέρνηση της Ενεργειακής Ένωσης [(EE) 2018/1999] και κυρίως του τρόπου υποβολής του νεοεισαχθέντος μηχανισμού των Εθνικών Σχεδίων για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ). Συγκεκριμένα, πως ακριβώς συνδέονται τα Σχέδια αυτά με τη φύση των ενωσιακών αρμοδιοτήτων αλλά και ποιες «εξουσίες» παρέμβασης έχει στη διάθεση της η Επιτροπή και κατ’ επέκταση η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει κάποιος τρόπος «άνωθεν εξαναγκασμού» των κρατών μελών προς συμμόρφωση με τους προκαθορισμένους στόχους της Ευρώπης? Εάν ναι, ποια είναι τα όρια δράσης της τελευταίας, λαμβανομένων υπόψιν και των εξουσιών που της έχουν ανατεθεί από τις Συνθήκες?","Beginning from the late ΄60s when the ECSC and Euratom Treaties were inducted along with the very important Treaty of Rome, this very thesis tries to present the essential evolution of the competence of the European Commission regarding the general energy sector. Passing into the Treaty on European Union and the subsequent Lisbon Treaty, it can be observed that things rapidly changed regarding the said sector. More precisely, one of the main changes introduced in the EU parent law was express provision on energy. Article 2 of the Treaty on the Functioning of the European Union expressly conferred powers in the energy sector to the EU, providing a strong basis to tackle energy security challenge «with a common voice». Specifically, article 194 (which will be thoroughly examined later on) makes energy policy a shared competence However, member states retain powers in areas of exploitation, energy mix and general structure of its energy supply. The initial vision of the internal energy market finally seems to constitute a realistic goal. Besides, along the Lisbon Treaty, there is the pivotal role of several sets of measures that were introduced from 1991 to 2009 that left their own footprint on the Union’s energy matters. On 30 November 2016, the Commission proposed the «Clean Energy Package For All Europeans», with the aim of keeping the European Union competitive as the clean energy transition changes global energy markets. The package includes eight legislative proposals covering governance, electricity market design (the Electricity Directive, Electricity Regulation and Risk-Preparedness Regulation), energy efficiency, energy performance in buildings, renewable energy and rules for the regulator, ACER. A proposal for a regulation on the Governance of the Energy Union, as part of the «Clean Energy for all Europeans» package, was put forward by the European Commission on 30 November 2016. The report was adopted in plenary on 17 January 2018 together with a mandate for interinstitutional negotiations. A provisional agreement was reached on 20 June 2018 and formally adopted by Parliament on 13 November and by the Council on December 2018 (Regulation (EU) 2018/1999). According to the Regulation, each Member State must present an «integrated national energy and climate plan (NECP)» by 31 December 2019 and every ten years thereafter. These long-term national strategies will set a policy vision for 2050, ensuring that Member States meet the goals of the Paris Agreement. These integrated national energy and climate plans will include national targets, contributions, policies and measures for each of the five dimensions of the Energy Union: decarbonisation, energy efficiency, energy security, internal energy market, and research, innovation and competitiveness. This thesis links together all the aspects of the aforementioned measures and tries to associate them with the general question of the EU competence."],"dc:identifier":["uoadl:2886300","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886300"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η αρμοδιότητα της Ευρωπαικής Ένωσης στον τομέα της ενέργειας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:35Z"}