{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886600"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886600","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση της επίδρασης της παρατεταμένης ηπατικής ισχαιμίας στα επίπεδα γαλακτικού οξέος και ηπατικών τρανσαμινασών στον ηπατικό ιστό φυσιολογικών και στεατοηπατικών επιμύων","abstract":"Εισαγωγή: Η σύγχρονη ηπατική χειρουργική περιλαμβάνει τεχνικές ελεγχόμενης ισχαιμίας και επαναιμάτωσης, ώστε να ελέγχεται η αιμορραγία και να ελαχιστοποιείται η απώλεια αίματος. Η λιπώδης διήθηση του ήπατος θεωρείται ανεξάρτητος αρνητικός προγνωστικός παράγοντας στη χειρουργική του ήπατος. Η πειραματική αυτή μελέτη είχε σκοπό να εκτιμήσει τις μεταβολές της συγκέντρωσης του γαλακτικού οξέος (LA) στον ηπατικό ιστό, καθώς και της ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης (AST) και της οξαλοξικής αμινοτρανσφεράσης (ALT) στον ορό, μετά από την εφαρμογή διαφορετικής διάρκειας ισχαιμίας ακολουθούμενης από επαναιμάτωση σε επίμυες με φυσιολογικό και με λιπώδες ήπαρ Υλικά και Μέθοδος: Περιλήφθηκαν ογδόντα επίμυες Wistar ηλικίας 12-14 εβδομάδων. Σαράντα από αυτούς ακολούθησαν κανονική διατροφή, ενώ οι άλλοι σαράντα έλαβαν ειδική δίαιτα (ελεύθερη χολίνης) για 12-14 εβδομάδες, ώστε να αναπτύξουν σοβαρή ηπατική στεάτωση. Κάθε ομάδα χωρίστηκε σε 4 υποομάδες: ομάδα ελέγχου (sham-operated), 15, 30 και 45 λεπτά πρόκλησης χειρουργικής ισχαιμίας. Με το πέρας του ισχαιμικού χειρισμού, έγινε μερική ηπατεκτομή των μη ίσχαιμων λοβών και επαναιμάτωση των ισχαιμικών λοβών. Έγινε ευθανασία και ελήφθησαν ηπατικός ιστός για μέτρηση LA και αίμα για μέτρηση AST, ALT. Αποτελέσματα: Οι τιμές LA και αμινοτρανσφερασών ήταν υψηλότερες στους στεατοηπατικούς επίμυες από ότι στους φυσιολογικούς σε όλες τις υποομάδες (συμπεριλαμβανομένων των ομάδων ελέγχου). Τα επίπεδα LA, AST και ALT αυξάνονταν εντός της ίδιας ομάδας (στεατοηπατικοί ή φυσιολογικοί) όσο παρατεινόταν η ισχαιμία (μεταξύ των υποομάδων). Συμπέρασμα: Οι στεατοηπατικοί επίμυες που υποβλήθηκαν σε ισχαιμία αύξησαν τα επίπεδα LA, AST και ALT σημαντικά περισσότερο από τους υγιείς επίμυες που υποβλήθηκαν στους ίδιους χειρισμούς, σε σχέση με τον χρόνο εφαρμογής της ηπατικής ισχαιμίας. Φαίνεται πως το λιπώδες ήπαρ είναι λιγότερο ανθεκτικό στην ισχαιμία-επαναιμάτωση από το φυσιολογικό.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η σύγχρονη ηπατική χειρουργική περιλαμβάνει τεχνικές ελεγχόμενης ισχαιμίας και επαναιμάτωσης, ώστε να ελέγχεται η αιμορραγία και να ελαχιστοποιείται η απώλεια αίματος. Η λιπώδης διήθηση του ήπατος θεωρείται ανεξάρτητος αρνητικός προγνωστικός παράγοντας στη χειρουργική του ήπατος. Η πειραματική αυτή μελέτη είχε σκοπό να εκτιμήσει τις μεταβολές της συγκέντρωσης του γαλακτικού οξέος (LA) στον ηπατικό ιστό, καθώς και της ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης (AST) και της οξαλοξικής αμινοτρανσφεράσης (ALT) στον ορό, μετά από την εφαρμογή διαφορετικής διάρκειας ισχαιμίας ακολουθούμενης από επαναιμάτωση σε επίμυες με φυσιολογικό και με λιπώδες ήπαρ Υλικά και Μέθοδος: Περιλήφθηκαν ογδόντα επίμυες Wistar ηλικίας 12-14 εβδομάδων. Σαράντα από αυτούς ακολούθησαν κανονική διατροφή, ενώ οι άλλοι σαράντα έλαβαν ειδική δίαιτα (ελεύθερη χολίνης) για 12-14 εβδομάδες, ώστε να αναπτύξουν σοβαρή ηπατική στεάτωση. Κάθε ομάδα χωρίστηκε σε 4 υποομάδες: ομάδα ελέγχου (sham-operated), 15, 30 και 45 λεπτά πρόκλησης χειρουργικής ισχαιμίας. Με το πέρας του ισχαιμικού χειρισμού, έγινε μερική ηπατεκτομή των μη ίσχαιμων λοβών και επαναιμάτωση των ισχαιμικών λοβών. Έγινε ευθανασία και ελήφθησαν ηπατικός ιστός για μέτρηση LA και αίμα για μέτρηση AST, ALT. Αποτελέσματα: Οι τιμές LA και αμινοτρανσφερασών ήταν υψηλότερες στους στεατοηπατικούς επίμυες από ότι στους φυσιολογικούς σε όλες τις υποομάδες (συμπεριλαμβανομένων των ομάδων ελέγχου). Τα επίπεδα LA, AST και ALT αυξάνονταν εντός της ίδιας ομάδας (στεατοηπατικοί ή φυσιολογικοί) όσο παρατεινόταν η ισχαιμία (μεταξύ των υποομάδων). Συμπέρασμα: Οι στεατοηπατικοί επίμυες που υποβλήθηκαν σε ισχαιμία αύξησαν τα επίπεδα LA, AST και ALT σημαντικά περισσότερο από τους υγιείς επίμυες που υποβλήθηκαν στους ίδιους χειρισμούς, σε σχέση με τον χρόνο εφαρμογής της ηπατικής ισχαιμίας. Φαίνεται πως το λιπώδες ήπαρ είναι λιγότερο ανθεκτικό στην ισχαιμία-επαναιμάτωση από το φυσιολογικό.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωστούλας Κωνσταντίνος","Kostoulas Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:39Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886600"],"render_values":[{"text":"uoadl:2886600","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886600","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886600","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2886600","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωστούλας Κωνσταντίνος","Kostoulas Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886600","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886600"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η σύγχρονη ηπατική χειρουργική περιλαμβάνει τεχνικές ελεγχόμενης ισχαιμίας και επαναιμάτωσης, ώστε να ελέγχεται η αιμορραγία και να ελαχιστοποιείται η απώλεια αίματος. Η λιπώδης διήθηση του ήπατος θεωρείται ανεξάρτητος αρνητικός προγνωστικός παράγοντας στη χειρουργική του ήπατος. Η πειραματική αυτή μελέτη είχε σκοπό να εκτιμήσει τις μεταβολές της συγκέντρωσης του γαλακτικού οξέος (LA) στον ηπατικό ιστό, καθώς και της ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης (AST) και της οξαλοξικής αμινοτρανσφεράσης (ALT) στον ορό, μετά από την εφαρμογή διαφορετικής διάρκειας ισχαιμίας ακολουθούμενης από επαναιμάτωση σε επίμυες με φυσιολογικό και με λιπώδες ήπαρ Υλικά και Μέθοδος: Περιλήφθηκαν ογδόντα επίμυες Wistar ηλικίας 12-14 εβδομάδων. Σαράντα από αυτούς ακολούθησαν κανονική διατροφή, ενώ οι άλλοι σαράντα έλαβαν ειδική δίαιτα (ελεύθερη χολίνης) για 12-14 εβδομάδες, ώστε να αναπτύξουν σοβαρή ηπατική στεάτωση. Κάθε ομάδα χωρίστηκε σε 4 υποομάδες: ομάδα ελέγχου (sham-operated), 15, 30 και 45 λεπτά πρόκλησης χειρουργικής ισχαιμίας. Με το πέρας του ισχαιμικού χειρισμού, έγινε μερική ηπατεκτομή των μη ίσχαιμων λοβών και επαναιμάτωση των ισχαιμικών λοβών. Έγινε ευθανασία και ελήφθησαν ηπατικός ιστός για μέτρηση LA και αίμα για μέτρηση AST, ALT. Αποτελέσματα: Οι τιμές LA και αμινοτρανσφερασών ήταν υψηλότερες στους στεατοηπατικούς επίμυες από ότι στους φυσιολογικούς σε όλες τις υποομάδες (συμπεριλαμβανομένων των ομάδων ελέγχου). Τα επίπεδα LA, AST και ALT αυξάνονταν εντός της ίδιας ομάδας (στεατοηπατικοί ή φυσιολογικοί) όσο παρατεινόταν η ισχαιμία (μεταξύ των υποομάδων). Συμπέρασμα: Οι στεατοηπατικοί επίμυες που υποβλήθηκαν σε ισχαιμία αύξησαν τα επίπεδα LA, AST και ALT σημαντικά περισσότερο από τους υγιείς επίμυες που υποβλήθηκαν στους ίδιους χειρισμούς, σε σχέση με τον χρόνο εφαρμογής της ηπατικής ισχαιμίας. Φαίνεται πως το λιπώδες ήπαρ είναι λιγότερο ανθεκτικό στην ισχαιμία-επαναιμάτωση από το φυσιολογικό.","Introduction: Major hepatic surgery includes techniques of controlled ischemia and reperfusion in order to control bleeding and minimize blood loss. Fatty liver disease is considered to be an independent prognostic factor in major hepatic surgery, with negative impact on the outcome of patients. The aim of our experimental study was to evaluate the variance of concentration levels of lactic acid (LA) in liver tissue, as well as serum aspartate aminotransferase (AST) and alanine aminotransferase (ALT) levels, after the effect of different periods of liver ischemia followed by reperfusion in rats with lean and in rats with steatotic liver. Materials and methods: Eighty male Wistar rats aged 12-14 weeks were included. Forty of them were fed a regular laboratory diet, while the other forty were specially fed (choline-free diet) for 12-14 weeks in order to develop severe liver steatosis. Each of the groups was further divided into 4 subgroups: control group (sham-operated), 15, 30 and 45 minutes of surgically induced ischemia. After completion of the ischemic manipulation partial hepatectomy was performed for non-ischemic lobes and reperfusion for ischemic liver lobes. Rats were euthanized and liver tissue was used to measure LA. Blood samples were obtained and used to measure AST and ALT. Results: LA and aminotransferases levels were higher in steatotic rats than in lean rats in every subgroup (including control groups). Values of LA, AST and ALT increased within the same group (steatotic or lean rats) as the ischemia was prolonged (among different subgroups). Conclusion: Steatotic rats undergoing ischemia appear to elevate LA, AST and ALT significantly more than lean rats under the same manipulation, related to the time of exposure to hepatic ischemia. This suggests that the steatotic liver is less tolerant to ischemia than the lean one."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση της επίδρασης της παρατεταμένης ηπατικής ισχαιμίας στα επίπεδα γαλακτικού οξέος και ηπατικών τρανσαμινασών στον ηπατικό ιστό φυσιολογικών και στεατοηπατικών επιμύων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωστούλας Κωνσταντίνος","Kostoulas Konstantinos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η σύγχρονη ηπατική χειρουργική περιλαμβάνει τεχνικές ελεγχόμενης ισχαιμίας και επαναιμάτωσης, ώστε να ελέγχεται η αιμορραγία και να ελαχιστοποιείται η απώλεια αίματος. Η λιπώδης διήθηση του ήπατος θεωρείται ανεξάρτητος αρνητικός προγνωστικός παράγοντας στη χειρουργική του ήπατος. Η πειραματική αυτή μελέτη είχε σκοπό να εκτιμήσει τις μεταβολές της συγκέντρωσης του γαλακτικού οξέος (LA) στον ηπατικό ιστό, καθώς και της ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης (AST) και της οξαλοξικής αμινοτρανσφεράσης (ALT) στον ορό, μετά από την εφαρμογή διαφορετικής διάρκειας ισχαιμίας ακολουθούμενης από επαναιμάτωση σε επίμυες με φυσιολογικό και με λιπώδες ήπαρ Υλικά και Μέθοδος: Περιλήφθηκαν ογδόντα επίμυες Wistar ηλικίας 12-14 εβδομάδων. Σαράντα από αυτούς ακολούθησαν κανονική διατροφή, ενώ οι άλλοι σαράντα έλαβαν ειδική δίαιτα (ελεύθερη χολίνης) για 12-14 εβδομάδες, ώστε να αναπτύξουν σοβαρή ηπατική στεάτωση. Κάθε ομάδα χωρίστηκε σε 4 υποομάδες: ομάδα ελέγχου (sham-operated), 15, 30 και 45 λεπτά πρόκλησης χειρουργικής ισχαιμίας. Με το πέρας του ισχαιμικού χειρισμού, έγινε μερική ηπατεκτομή των μη ίσχαιμων λοβών και επαναιμάτωση των ισχαιμικών λοβών. Έγινε ευθανασία και ελήφθησαν ηπατικός ιστός για μέτρηση LA και αίμα για μέτρηση AST, ALT. Αποτελέσματα: Οι τιμές LA και αμινοτρανσφερασών ήταν υψηλότερες στους στεατοηπατικούς επίμυες από ότι στους φυσιολογικούς σε όλες τις υποομάδες (συμπεριλαμβανομένων των ομάδων ελέγχου). Τα επίπεδα LA, AST και ALT αυξάνονταν εντός της ίδιας ομάδας (στεατοηπατικοί ή φυσιολογικοί) όσο παρατεινόταν η ισχαιμία (μεταξύ των υποομάδων). Συμπέρασμα: Οι στεατοηπατικοί επίμυες που υποβλήθηκαν σε ισχαιμία αύξησαν τα επίπεδα LA, AST και ALT σημαντικά περισσότερο από τους υγιείς επίμυες που υποβλήθηκαν στους ίδιους χειρισμούς, σε σχέση με τον χρόνο εφαρμογής της ηπατικής ισχαιμίας. Φαίνεται πως το λιπώδες ήπαρ είναι λιγότερο ανθεκτικό στην ισχαιμία-επαναιμάτωση από το φυσιολογικό.","Introduction: Major hepatic surgery includes techniques of controlled ischemia and reperfusion in order to control bleeding and minimize blood loss. Fatty liver disease is considered to be an independent prognostic factor in major hepatic surgery, with negative impact on the outcome of patients. The aim of our experimental study was to evaluate the variance of concentration levels of lactic acid (LA) in liver tissue, as well as serum aspartate aminotransferase (AST) and alanine aminotransferase (ALT) levels, after the effect of different periods of liver ischemia followed by reperfusion in rats with lean and in rats with steatotic liver. Materials and methods: Eighty male Wistar rats aged 12-14 weeks were included. Forty of them were fed a regular laboratory diet, while the other forty were specially fed (choline-free diet) for 12-14 weeks in order to develop severe liver steatosis. Each of the groups was further divided into 4 subgroups: control group (sham-operated), 15, 30 and 45 minutes of surgically induced ischemia. After completion of the ischemic manipulation partial hepatectomy was performed for non-ischemic lobes and reperfusion for ischemic liver lobes. Rats were euthanized and liver tissue was used to measure LA. Blood samples were obtained and used to measure AST and ALT. Results: LA and aminotransferases levels were higher in steatotic rats than in lean rats in every subgroup (including control groups). Values of LA, AST and ALT increased within the same group (steatotic or lean rats) as the ischemia was prolonged (among different subgroups). Conclusion: Steatotic rats undergoing ischemia appear to elevate LA, AST and ALT significantly more than lean rats under the same manipulation, related to the time of exposure to hepatic ischemia. This suggests that the steatotic liver is less tolerant to ischemia than the lean one."],"dc:identifier":["uoadl:2886600","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886600"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση της επίδρασης της παρατεταμένης ηπατικής ισχαιμίας στα επίπεδα γαλακτικού οξέος και ηπατικών τρανσαμινασών στον ηπατικό ιστό φυσιολογικών και στεατοηπατικών επιμύων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:39Z"}