{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886778"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2886778","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο επιταχυνόμενος ιδιοκοιλιακός ρυθμός που επάγεται κατά την κατάλυση κοιλιακών αρρυθμιών από την περιοχή της αορτομιτροειδικής συνέχειας μπορεί να είναι ενδεικτικός για τον υποκείμενο μηχανισμό","abstract":"Εισαγωγή: Ο ακριβής μηχανισμός πρόκλησης κοιλιακών αρρυθμιών από την περιοχή της αορτομιτροειδικής συνέχειας (ΑΜΣ) παραμένει ασαφής. Πειραματικές μελέτες αναφέρουν την παρουσία υπολειμμάτων του ερεθισματαγωγού συστήματος στην περιοχή, ενώ δεδομένα από ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες σε ανθρώπους ενισχύουν την παραπάνω θεωρία. Σκοπός: Ο σκοπός της παρακάτω μελέτης είναι να παρουσιάσει επιπλέον δεδομένα που να ενισχύουν τον πιθανολογούμενοπαθοφυσιολογικόρόλο των υπολειμμάτων του συστήματος αγωγής στην περιοχή της ΑΜΣ στην πρόκληση των εν λόγω κοιλιακών αρρυθμιών. Υλικό και μέθοδος: Αναλύθηκαν καταγραφές από 62 ασθενείς (32 άντρες, με μέση ηλικία 51.8±17.2 έτη), με ιδιοπαθείς έκτακτες κοιλιακές συστολές (ΕΚΣ) που υποβλήθηκαν σε θεραπεία κατάλυσης με καθετήρα στο Ηλεκτροφυσιολογικό Εργαστήριο της Α’ Καρδιολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Αρχικά, η εντόπιση του χώρου προέλευσης των ΕΚΣ έγινεμε βάση το ηλεκτροκαρδιογράφημα επιφανείας και, στην συνέχεια, η προέλευσή τους επιβεβαιώθηκε στο ηλεκτροφυσιολογικό εργαστήριο με τη χαρτογράφησηενεργοποίησης και την επιτυχή κατάλυση τους. Αποτελέσματα: Από τους 62 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία κατάλυσης ιδιοπαθών ΕΚΣ, οι 31 είχαν προέλευση από τον χώρο εξόδου της δεξιάς κοιλίας (50%), 13 από τον χώρο εξόδου της αριστερής κοιλίας (21%), 7 από την περιοχή της ΑΜΣ (11%), 8 από την περιοχή του summit της αριστερής κοιλίας (12%), 3 από τους θηλοειδείς μύες της αριστερής κοιλίας (5%) και 2 από τον μιτροειδικό δακτύλιο (3%). Οι 4 από τους 7 ασθενείς με ΕΚΣαπο την ΑΜΣ παρουσίαζαν ΕΚΣ με μορφολογία qR, 2 με επικρατούν έπαρμαR στην απαγωγή V1 και μόνο ένας παρουσίαζε ΕΚΣ με μορφολογία αποκλεισμού του αριστερού σκέλους. Ο ηλεκτρικός άξονας των ΕΚΣ στους 6 από τους 7 ασθενείς ήταν κατώτερος και ένας ασθενής είχε φυσιολογικό άξονα. Στους 6 από τους συνολικά 7 ασθενείς, η αρρυθμία καταλύθηκε με επιτυχία. Κατά τη χαρτογράφηση ενεργοποίησης αναδείχθηκε πρωιμότητα της τάξης των 27±12 msec στην περιοχή της επιτυχούς κατάλυσης, που επιβεβαιώθηκε και με βηματοδοτική χαρτογράφηση. Στους 4 από τις 6 ασθενείςμε επιτυχή κατάλυση, μετά την χορήγηση ενέργειας εκκλήθηκε επιταχυνόμενος ιδιοκοιλιακός ρυθμός, με μήκος κύκλου στα 523±67msecκαιαπόλυτη ταύτιση ως προς τη μορφολογία με τις αυτόχθονες ΕΚΣ. Με την χορήγηση επιπλέον ενέργειας στην ίδια περιοχή η αρρυθμία αυτή τερματίστηκε, χωρίς επανεμφάνιση περαιτέρω εκτασυστολικής δραστηριότητας . Συμπέρασμα: Η εμφάνιση επιταχυνόμενου ιδιοκοιλιακού ρυθμού κατά την θεραπεία κατάλυσης ιδιοπαθών κοιλιακών έκτακτων συστολών από την περιοχή της αορτο-μιτροειδικής συνέχειας, μιας περιοχής που θεωρείτο μέχρι τώρα ότι αποτελείται αποκλειστικά από ινώδη ιστό, ενισχύει την θεωρία για την παρουσία κατάλοιπων του ερεθισματαγωγούσυστήματος που πιθανότατα να ευθύνονται για τηαρρυθμιογόνοδραστηριότητα στην περιοχή.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο ακριβής μηχανισμός πρόκλησης κοιλιακών αρρυθμιών από την περιοχή της αορτομιτροειδικής συνέχειας (ΑΜΣ) παραμένει ασαφής. Πειραματικές μελέτες αναφέρουν την παρουσία υπολειμμάτων του ερεθισματαγωγού συστήματος στην περιοχή, ενώ δεδομένα από ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες σε ανθρώπους ενισχύουν την παραπάνω θεωρία. Σκοπός: Ο σκοπός της παρακάτω μελέτης είναι να παρουσιάσει επιπλέον δεδομένα που να ενισχύουν τον πιθανολογούμενοπαθοφυσιολογικόρόλο των υπολειμμάτων του συστήματος αγωγής στην περιοχή της ΑΜΣ στην πρόκληση των εν λόγω κοιλιακών αρρυθμιών. Υλικό και μέθοδος: Αναλύθηκαν καταγραφές από 62 ασθενείς (32 άντρες, με μέση ηλικία 51.8±17.2 έτη), με ιδιοπαθείς έκτακτες κοιλιακές συστολές (ΕΚΣ) που υποβλήθηκαν σε θεραπεία κατάλυσης με καθετήρα στο Ηλεκτροφυσιολογικό Εργαστήριο της Α’ Καρδιολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Αρχικά, η εντόπιση του χώρου προέλευσης των ΕΚΣ έγινεμε βάση το ηλεκτροκαρδιογράφημα επιφανείας και, στην συνέχεια, η προέλευσή τους επιβεβαιώθηκε στο ηλεκτροφυσιολογικό εργαστήριο με τη χαρτογράφησηενεργοποίησης και την επιτυχή κατάλυση τους. Αποτελέσματα: Από τους 62 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία κατάλυσης ιδιοπαθών ΕΚΣ, οι 31 είχαν προέλευση από τον χώρο εξόδου της δεξιάς κοιλίας (50%), 13 από τον χώρο εξόδου της αριστερής κοιλίας (21%), 7 από την περιοχή της ΑΜΣ (11%), 8 από την περιοχή του summit της αριστερής κοιλίας (12%), 3 από τους θηλοειδείς μύες της αριστερής κοιλίας (5%) και 2 από τον μιτροειδικό δακτύλιο (3%). Οι 4 από τους 7 ασθενείς με ΕΚΣαπο την ΑΜΣ παρουσίαζαν ΕΚΣ με μορφολογία qR, 2 με επικρατούν έπαρμαR στην απαγωγή V1 και μόνο ένας παρουσίαζε ΕΚΣ με μορφολογία αποκλεισμού του αριστερού σκέλους. Ο ηλεκτρικός άξονας των ΕΚΣ στους 6 από τους 7 ασθενείς ήταν κατώτερος και ένας ασθενής είχε φυσιολογικό άξονα. Στους 6 από τους συνολικά 7 ασθενείς, η αρρυθμία καταλύθηκε με επιτυχία. Κατά τη χαρτογράφηση ενεργοποίησης αναδείχθηκε πρωιμότητα της τάξης των 27±12 msec στην περιοχή της επιτυχούς κατάλυσης, που επιβεβαιώθηκε και με βηματοδοτική χαρτογράφηση. Στους 4 από τις 6 ασθενείςμε επιτυχή κατάλυση, μετά την χορήγηση ενέργειας εκκλήθηκε επιταχυνόμενος ιδιοκοιλιακός ρυθμός, με μήκος κύκλου στα 523±67msecκαιαπόλυτη ταύτιση ως προς τη μορφολογία με τις αυτόχθονες ΕΚΣ. Με την χορήγηση επιπλέον ενέργειας στην ίδια περιοχή η αρρυθμία αυτή τερματίστηκε, χωρίς επανεμφάνιση περαιτέρω εκτασυστολικής δραστηριότητας . Συμπέρασμα: Η εμφάνιση επιταχυνόμενου ιδιοκοιλιακού ρυθμού κατά την θεραπεία κατάλυσης ιδιοπαθών κοιλιακών έκτακτων συστολών από την περιοχή της αορτο-μιτροειδικής συνέχειας, μιας περιοχής που θεωρείτο μέχρι τώρα ότι αποτελείται αποκλειστικά από ινώδη ιστό, ενισχύει την θεωρία για την παρουσία κατάλοιπων του ερεθισματαγωγούσυστήματος που πιθανότατα να ευθύνονται για τηαρρυθμιογόνοδραστηριότητα στην περιοχή.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδόπουλος Αθανάσιος","Papadopoulos Athanasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:39Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886778"],"render_values":[{"text":"uoadl:2886778","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886778","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886778","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2886778","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδόπουλος Αθανάσιος","Papadopoulos Athanasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2886778","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886778"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο ακριβής μηχανισμός πρόκλησης κοιλιακών αρρυθμιών από την περιοχή της αορτομιτροειδικής συνέχειας (ΑΜΣ) παραμένει ασαφής. Πειραματικές μελέτες αναφέρουν την παρουσία υπολειμμάτων του ερεθισματαγωγού συστήματος στην περιοχή, ενώ δεδομένα από ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες σε ανθρώπους ενισχύουν την παραπάνω θεωρία. Σκοπός: Ο σκοπός της παρακάτω μελέτης είναι να παρουσιάσει επιπλέον δεδομένα που να ενισχύουν τον πιθανολογούμενοπαθοφυσιολογικόρόλο των υπολειμμάτων του συστήματος αγωγής στην περιοχή της ΑΜΣ στην πρόκληση των εν λόγω κοιλιακών αρρυθμιών. Υλικό και μέθοδος: Αναλύθηκαν καταγραφές από 62 ασθενείς (32 άντρες, με μέση ηλικία 51.8±17.2 έτη), με ιδιοπαθείς έκτακτες κοιλιακές συστολές (ΕΚΣ) που υποβλήθηκαν σε θεραπεία κατάλυσης με καθετήρα στο Ηλεκτροφυσιολογικό Εργαστήριο της Α’ Καρδιολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Αρχικά, η εντόπιση του χώρου προέλευσης των ΕΚΣ έγινεμε βάση το ηλεκτροκαρδιογράφημα επιφανείας και, στην συνέχεια, η προέλευσή τους επιβεβαιώθηκε στο ηλεκτροφυσιολογικό εργαστήριο με τη χαρτογράφησηενεργοποίησης και την επιτυχή κατάλυση τους. Αποτελέσματα: Από τους 62 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία κατάλυσης ιδιοπαθών ΕΚΣ, οι 31 είχαν προέλευση από τον χώρο εξόδου της δεξιάς κοιλίας (50%), 13 από τον χώρο εξόδου της αριστερής κοιλίας (21%), 7 από την περιοχή της ΑΜΣ (11%), 8 από την περιοχή του summit της αριστερής κοιλίας (12%), 3 από τους θηλοειδείς μύες της αριστερής κοιλίας (5%) και 2 από τον μιτροειδικό δακτύλιο (3%). Οι 4 από τους 7 ασθενείς με ΕΚΣαπο την ΑΜΣ παρουσίαζαν ΕΚΣ με μορφολογία qR, 2 με επικρατούν έπαρμαR στην απαγωγή V1 και μόνο ένας παρουσίαζε ΕΚΣ με μορφολογία αποκλεισμού του αριστερού σκέλους. Ο ηλεκτρικός άξονας των ΕΚΣ στους 6 από τους 7 ασθενείς ήταν κατώτερος και ένας ασθενής είχε φυσιολογικό άξονα. Στους 6 από τους συνολικά 7 ασθενείς, η αρρυθμία καταλύθηκε με επιτυχία. Κατά τη χαρτογράφηση ενεργοποίησης αναδείχθηκε πρωιμότητα της τάξης των 27±12 msec στην περιοχή της επιτυχούς κατάλυσης, που επιβεβαιώθηκε και με βηματοδοτική χαρτογράφηση. Στους 4 από τις 6 ασθενείςμε επιτυχή κατάλυση, μετά την χορήγηση ενέργειας εκκλήθηκε επιταχυνόμενος ιδιοκοιλιακός ρυθμός, με μήκος κύκλου στα 523±67msecκαιαπόλυτη ταύτιση ως προς τη μορφολογία με τις αυτόχθονες ΕΚΣ. Με την χορήγηση επιπλέον ενέργειας στην ίδια περιοχή η αρρυθμία αυτή τερματίστηκε, χωρίς επανεμφάνιση περαιτέρω εκτασυστολικής δραστηριότητας . Συμπέρασμα: Η εμφάνιση επιταχυνόμενου ιδιοκοιλιακού ρυθμού κατά την θεραπεία κατάλυσης ιδιοπαθών κοιλιακών έκτακτων συστολών από την περιοχή της αορτο-μιτροειδικής συνέχειας, μιας περιοχής που θεωρείτο μέχρι τώρα ότι αποτελείται αποκλειστικά από ινώδη ιστό, ενισχύει την θεωρία για την παρουσία κατάλοιπων του ερεθισματαγωγούσυστήματος που πιθανότατα να ευθύνονται για τηαρρυθμιογόνοδραστηριότητα στην περιοχή.","Introduction: The exact mechanism responsible for the generation of ventricular arrhythmias (VA) rising form the fibrous area of aortomitral continuity (AMC) remains vague. Animal studies suggest the presence of conduction system remnants and further electrophysiologic data reinforce this concept, but no absolute proof exists. Purpose: The aim of our study is to provide more data that imply the role of conduction system remnants as the mechanism of VA rising form AMC. Methods: We analyzed the traces from 62 patients (32 men, with a mean age of 51.8±17.2 years) with idiopathic ventricular arrhythmias who had ablation in our lab during the last 4 years. Originally VA was classified according to the surface electrocardiogram and their origin was subsequently confirmed in the lab based on pace mapping and the site of successful ablation. The baseline 12-lead electrocardiogram and the intracavityelectrograms (EGMs) obtained during ablation were analyzed retrospectively. Activation mapping and pace mapping was performed in all cases. Results: Out of the 62 cases with VA, 31 had an right ventricular outflow track origin (50%), 13 had an left ventricular (LV) outflow track origin (21%), 7 were coming from AMC (11%), 2 had a mitral valve annulus origin (3%), 8 had an LV summit origin (12%) and finally in 3 cases of VA were generated from the LV papillary muscles (5%) Four out of seven patients with AMC related VA (AMC_VA) demonstrated ventricular premature beats (VPB) with a qR morphology in precordial lead V1, 2 patients had a dominant R-wave pattern and only one patient had a LBBB-like VPB morphology with a precordial QRS transition zone at lead V2. All patients had a right inferior QRS axis deviation, except from one patient who demonstrated normal axis. Six out of seven patients from the AMC_VA group had their arrhythmia successful terminated with ablation. During activation mapping, the earliest local EGMs recorded at the site of successful ablation showed a mean activation time of 27±12msec, and the concomitant pace mapping revealed in the worst case an11 out of 12 match with the native VA. In two cases, a sharp pre-potential was recorded before QRS onset, both in sinus rhythm and during the arrhythmia, at 16ms and 23 ms respectively. In 4 out of 6 cases, at the site of successful ablation just after RF energy delivery, an accelerated idioventricular rhythm (IVR) was evoked. The mean cycle length of the IVR was 523±67msec and it matched to VA morphology by 12/12. Ablation catheter position at the same site revealed the earliest local EGM and more energy delivery led to arrhythmia termination. Conclusion: The provocation of idioventricular rhythm during aortomitral continuity ventricular arrhythmias ablation, in an area thought as being consisting of fibrous tissue exclusively so far indicates that remnants of excitable tissue may still exist in this anatomical area and they may be responsible for arrhythmogenesis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο επιταχυνόμενος ιδιοκοιλιακός ρυθμός που επάγεται κατά την κατάλυση κοιλιακών αρρυθμιών από την περιοχή της αορτομιτροειδικής συνέχειας μπορεί να είναι ενδεικτικός για τον υποκείμενο μηχανισμό"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδόπουλος Αθανάσιος","Papadopoulos Athanasios"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο ακριβής μηχανισμός πρόκλησης κοιλιακών αρρυθμιών από την περιοχή της αορτομιτροειδικής συνέχειας (ΑΜΣ) παραμένει ασαφής. Πειραματικές μελέτες αναφέρουν την παρουσία υπολειμμάτων του ερεθισματαγωγού συστήματος στην περιοχή, ενώ δεδομένα από ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες σε ανθρώπους ενισχύουν την παραπάνω θεωρία. Σκοπός: Ο σκοπός της παρακάτω μελέτης είναι να παρουσιάσει επιπλέον δεδομένα που να ενισχύουν τον πιθανολογούμενοπαθοφυσιολογικόρόλο των υπολειμμάτων του συστήματος αγωγής στην περιοχή της ΑΜΣ στην πρόκληση των εν λόγω κοιλιακών αρρυθμιών. Υλικό και μέθοδος: Αναλύθηκαν καταγραφές από 62 ασθενείς (32 άντρες, με μέση ηλικία 51.8±17.2 έτη), με ιδιοπαθείς έκτακτες κοιλιακές συστολές (ΕΚΣ) που υποβλήθηκαν σε θεραπεία κατάλυσης με καθετήρα στο Ηλεκτροφυσιολογικό Εργαστήριο της Α’ Καρδιολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Αρχικά, η εντόπιση του χώρου προέλευσης των ΕΚΣ έγινεμε βάση το ηλεκτροκαρδιογράφημα επιφανείας και, στην συνέχεια, η προέλευσή τους επιβεβαιώθηκε στο ηλεκτροφυσιολογικό εργαστήριο με τη χαρτογράφησηενεργοποίησης και την επιτυχή κατάλυση τους. Αποτελέσματα: Από τους 62 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία κατάλυσης ιδιοπαθών ΕΚΣ, οι 31 είχαν προέλευση από τον χώρο εξόδου της δεξιάς κοιλίας (50%), 13 από τον χώρο εξόδου της αριστερής κοιλίας (21%), 7 από την περιοχή της ΑΜΣ (11%), 8 από την περιοχή του summit της αριστερής κοιλίας (12%), 3 από τους θηλοειδείς μύες της αριστερής κοιλίας (5%) και 2 από τον μιτροειδικό δακτύλιο (3%). Οι 4 από τους 7 ασθενείς με ΕΚΣαπο την ΑΜΣ παρουσίαζαν ΕΚΣ με μορφολογία qR, 2 με επικρατούν έπαρμαR στην απαγωγή V1 και μόνο ένας παρουσίαζε ΕΚΣ με μορφολογία αποκλεισμού του αριστερού σκέλους. Ο ηλεκτρικός άξονας των ΕΚΣ στους 6 από τους 7 ασθενείς ήταν κατώτερος και ένας ασθενής είχε φυσιολογικό άξονα. Στους 6 από τους συνολικά 7 ασθενείς, η αρρυθμία καταλύθηκε με επιτυχία. Κατά τη χαρτογράφηση ενεργοποίησης αναδείχθηκε πρωιμότητα της τάξης των 27±12 msec στην περιοχή της επιτυχούς κατάλυσης, που επιβεβαιώθηκε και με βηματοδοτική χαρτογράφηση. Στους 4 από τις 6 ασθενείςμε επιτυχή κατάλυση, μετά την χορήγηση ενέργειας εκκλήθηκε επιταχυνόμενος ιδιοκοιλιακός ρυθμός, με μήκος κύκλου στα 523±67msecκαιαπόλυτη ταύτιση ως προς τη μορφολογία με τις αυτόχθονες ΕΚΣ. Με την χορήγηση επιπλέον ενέργειας στην ίδια περιοχή η αρρυθμία αυτή τερματίστηκε, χωρίς επανεμφάνιση περαιτέρω εκτασυστολικής δραστηριότητας . Συμπέρασμα: Η εμφάνιση επιταχυνόμενου ιδιοκοιλιακού ρυθμού κατά την θεραπεία κατάλυσης ιδιοπαθών κοιλιακών έκτακτων συστολών από την περιοχή της αορτο-μιτροειδικής συνέχειας, μιας περιοχής που θεωρείτο μέχρι τώρα ότι αποτελείται αποκλειστικά από ινώδη ιστό, ενισχύει την θεωρία για την παρουσία κατάλοιπων του ερεθισματαγωγούσυστήματος που πιθανότατα να ευθύνονται για τηαρρυθμιογόνοδραστηριότητα στην περιοχή.","Introduction: The exact mechanism responsible for the generation of ventricular arrhythmias (VA) rising form the fibrous area of aortomitral continuity (AMC) remains vague. Animal studies suggest the presence of conduction system remnants and further electrophysiologic data reinforce this concept, but no absolute proof exists. Purpose: The aim of our study is to provide more data that imply the role of conduction system remnants as the mechanism of VA rising form AMC. Methods: We analyzed the traces from 62 patients (32 men, with a mean age of 51.8±17.2 years) with idiopathic ventricular arrhythmias who had ablation in our lab during the last 4 years. Originally VA was classified according to the surface electrocardiogram and their origin was subsequently confirmed in the lab based on pace mapping and the site of successful ablation. The baseline 12-lead electrocardiogram and the intracavityelectrograms (EGMs) obtained during ablation were analyzed retrospectively. Activation mapping and pace mapping was performed in all cases. Results: Out of the 62 cases with VA, 31 had an right ventricular outflow track origin (50%), 13 had an left ventricular (LV) outflow track origin (21%), 7 were coming from AMC (11%), 2 had a mitral valve annulus origin (3%), 8 had an LV summit origin (12%) and finally in 3 cases of VA were generated from the LV papillary muscles (5%) Four out of seven patients with AMC related VA (AMC_VA) demonstrated ventricular premature beats (VPB) with a qR morphology in precordial lead V1, 2 patients had a dominant R-wave pattern and only one patient had a LBBB-like VPB morphology with a precordial QRS transition zone at lead V2. All patients had a right inferior QRS axis deviation, except from one patient who demonstrated normal axis. Six out of seven patients from the AMC_VA group had their arrhythmia successful terminated with ablation. During activation mapping, the earliest local EGMs recorded at the site of successful ablation showed a mean activation time of 27±12msec, and the concomitant pace mapping revealed in the worst case an11 out of 12 match with the native VA. In two cases, a sharp pre-potential was recorded before QRS onset, both in sinus rhythm and during the arrhythmia, at 16ms and 23 ms respectively. In 4 out of 6 cases, at the site of successful ablation just after RF energy delivery, an accelerated idioventricular rhythm (IVR) was evoked. The mean cycle length of the IVR was 523±67msec and it matched to VA morphology by 12/12. Ablation catheter position at the same site revealed the earliest local EGM and more energy delivery led to arrhythmia termination. Conclusion: The provocation of idioventricular rhythm during aortomitral continuity ventricular arrhythmias ablation, in an area thought as being consisting of fibrous tissue exclusively so far indicates that remnants of excitable tissue may still exist in this anatomical area and they may be responsible for arrhythmogenesis."],"dc:identifier":["uoadl:2886778","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2886778"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο επιταχυνόμενος ιδιοκοιλιακός ρυθμός που επάγεται κατά την κατάλυση κοιλιακών αρρυθμιών από την περιοχή της αορτομιτροειδικής συνέχειας μπορεί να είναι ενδεικτικός για τον υποκείμενο μηχανισμό"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:39Z"}