{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2887082"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2887082","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο επιπολασμός της αρχόμενης διαβητικής νεφροπάθειας σε παιδιά και εφήβους με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 και η φυσική πορεία της νόσου","abstract":"Σκοπός: Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝ) αποτελέι μείζονα παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας στους ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1). Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην καταγραφή του επιπολασμού της αρχόμενης ΔΝ στον παιδιατρικό πληθυσμό, στην αποτύπωση των παραγόντων κινδύνου για την εκδήλωση και τη βαρύτητά της και στην περιγραφή της φυσικής της πορείας. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 110 ασθενείς με ΣΔτ1, ηλικίας από 4 εώς 20 ετών με ηλικία διάγνωσης από 6 μηνών εώς 15,5 ετών, που παρακολουθούνται στο Τακτικό Ιατρείο Διαβήτη και Μεταβολισμού, της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Β’ΠΠΚ), του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων “Παναγιώτη και Αγλαϊας Κυριακού”. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και σωματομετρικά στοιχεία, πληροφορίες από το ατομικό ιστορικό, όπως η λήψη φαρμακευτικής αγωγής και η εμφάνιση άλλων μικροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔτ1, καθώς επίσης κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα, όπως η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και η αρτηριακή πίεση (ΑΠ). Ως δείκτης της αρχόμενης ΔΝ χρησιμοποιήθηκε η μικρολευκωματινουρία, η ύπαρξη της οποίας καθορίστηκε από την παθολογική ανίχνευση μικρολευκωματίνης σε συλλογές ούρων εικοσιτετραώρου, δωδεκαώρου ή τυχαίο δείγμα μίας ούρησης. Η βαρύτητα της αρχόμενης ΔΝ προσδιορίστηκε με βάση την εμφάνιση διαλείπουσας ή επίμονης μικρολευκωματινουρίας και η πορεία της αξιολογήθηκε με βάση την ύφεση ή μη ύφεση της. Αποτελέσματα: Στη μελέτη μας μικρολευκωματινουρία εμφάνισε το 19,1 % των ασθενών , εκ των οποίων το 71,5 % εκδήλωσε τη διαλείπουσα μορφή και το 28,5 % την επίμονη. Η υψηλή φυσιολογική συστολική πίεση ή η συστολική υπέρταση φάνηκε ότι αυξάνει τον κίνδυνο για την εμφάνιση αρχόμενης ΔΝ κατά 80%, ενώ η υψηλή φυσιολογική διαστολική πίεση ή η διαστολική υπέρταση ότι τον αυξάνει κατά 90%. Η αύξηση της ηλικίας κατά ένα έτος βρέθηκε να αυξάνει τον κίνδυνο μικρολευκωματινουρίας κατά 14 %. Σε προδιαθεσικό παράγοντα αναδείχθηκε και η συνύπαρξη αυτόνομης διαβητικής νευροπάθειας, αφού από τα παιδιά με μικρολευκωματινουρία περίπου 1 στα 10 εμφάνισε επίσης αυτόνομη νευροπάθεια, ενώ μεταξύ των παιδιών χωρίς μικρολευκωματινουρία κανένα δεν εκδήλωσε αυτόνομη νευροπάθεια. Η μακροχρόνια νόσηση από ΣΔτ1 φάνηκε να προδιαθέτει στην εκδήλωση βαρύτερης μορφής της ΔΝ, αφού οι ασθενείς με επίμονη μικρολευκωματινουρία νοσούσαν κατά μέσο όρο 3 έτη περισσότερο από τους ασθενείς με διαλείπουσα. Η γλυκαιμική ρύθμιση δεν φάνηκε να επηρεάζει την εκδήλωση ή τη βαρύτητα της μικρολευκωματινουρίας. Στον πληθυσμό μας το 62 % παρουσίασε ύφεση της μικρολευκωματινουρίας. Αν και δεν αναδείχθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, τα παιδιά με ύφεση ήταν κατά μέσο όρο μικρότερα σε ηλικία, με βραχύτερη διάρκεια νόσησης από ΣΔτ1 και βραχύτερη διάρκεια της μικρολευκωματινουρίας, καθώς επίσης με καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο και χαμηλότερες τιμές ΑΠ, απ’ ότι τα παιδιά με εμμένουσα μικρολευκωματινουρία. Η σπειραματική και σωληναριακή νεφρική λειτουργία δεν φάνηκε να επηρεάζεται σημαντικά στο στάδιο της αρχόμενης ΔΝ. Συμπεράσματα: Η αρχόμενη ΔΝ είναι αρκετά συχνή σε παιδιά και έφηβους με ΣΔτ1, γι’ αυτό και θα πρέπει να ελέγχεται τακτικά η απέκκριση μικρολευκωματίνης στα ούρα, ιδιαίτερα σε ασθενείς με συνοδό αυτόνομη νευροπάθεια ή υψηλή αρτηριακή πίεση, ενώ θα πρέπει να εντατικοποιείται με την πρόοδο της ηλικίας και την αύξηση της διάρκειας νόσησης από ΣΔτ1. Η ανέρευση υψηλού ποσοστού υποχώρησης της μικρολευκωματινουρίας επιβεβαιώνει την δυνητικά αναστρέψιμη φύση της επιπλοκής και καθιστά αναγκαία την έγκαιρη εφαρμογή θεραπευτικών μέτρων, πριν την εξέλιξή της στο επόμενο, μη αναστρέψιμο στάδιο νεφρικής βλάβης.","abstract_html":"Σκοπός: Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝ) αποτελέι μείζονα παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας στους ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1). Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην καταγραφή του επιπολασμού της αρχόμενης ΔΝ στον παιδιατρικό πληθυσμό, στην αποτύπωση των παραγόντων κινδύνου για την εκδήλωση και τη βαρύτητά της και στην περιγραφή της φυσικής της πορείας. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 110 ασθενείς με ΣΔτ1, ηλικίας από 4 εώς 20 ετών με ηλικία διάγνωσης από 6 μηνών εώς 15,5 ετών, που παρακολουθούνται στο Τακτικό Ιατρείο Διαβήτη και Μεταβολισμού, της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Β’ΠΠΚ), του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων “Παναγιώτη και Αγλαϊας Κυριακού”. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και σωματομετρικά στοιχεία, πληροφορίες από το ατομικό ιστορικό, όπως η λήψη φαρμακευτικής αγωγής και η εμφάνιση άλλων μικροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔτ1, καθώς επίσης κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα, όπως η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και η αρτηριακή πίεση (ΑΠ). Ως δείκτης της αρχόμενης ΔΝ χρησιμοποιήθηκε η μικρολευκωματινουρία, η ύπαρξη της οποίας καθορίστηκε από την παθολογική ανίχνευση μικρολευκωματίνης σε συλλογές ούρων εικοσιτετραώρου, δωδεκαώρου ή τυχαίο δείγμα μίας ούρησης. Η βαρύτητα της αρχόμενης ΔΝ προσδιορίστηκε με βάση την εμφάνιση διαλείπουσας ή επίμονης μικρολευκωματινουρίας και η πορεία της αξιολογήθηκε με βάση την ύφεση ή μη ύφεση της. Αποτελέσματα: Στη μελέτη μας μικρολευκωματινουρία εμφάνισε το 19,1 % των ασθενών , εκ των οποίων το 71,5 % εκδήλωσε τη διαλείπουσα μορφή και το 28,5 % την επίμονη. Η υψηλή φυσιολογική συστολική πίεση ή η συστολική υπέρταση φάνηκε ότι αυξάνει τον κίνδυνο για την εμφάνιση αρχόμενης ΔΝ κατά 80%, ενώ η υψηλή φυσιολογική διαστολική πίεση ή η διαστολική υπέρταση ότι τον αυξάνει κατά 90%. Η αύξηση της ηλικίας κατά ένα έτος βρέθηκε να αυξάνει τον κίνδυνο μικρολευκωματινουρίας κατά 14 %. Σε προδιαθεσικό παράγοντα αναδείχθηκε και η συνύπαρξη αυτόνομης διαβητικής νευροπάθειας, αφού από τα παιδιά με μικρολευκωματινουρία περίπου 1 στα 10 εμφάνισε επίσης αυτόνομη νευροπάθεια, ενώ μεταξύ των παιδιών χωρίς μικρολευκωματινουρία κανένα δεν εκδήλωσε αυτόνομη νευροπάθεια. Η μακροχρόνια νόσηση από ΣΔτ1 φάνηκε να προδιαθέτει στην εκδήλωση βαρύτερης μορφής της ΔΝ, αφού οι ασθενείς με επίμονη μικρολευκωματινουρία νοσούσαν κατά μέσο όρο 3 έτη περισσότερο από τους ασθενείς με διαλείπουσα. Η γλυκαιμική ρύθμιση δεν φάνηκε να επηρεάζει την εκδήλωση ή τη βαρύτητα της μικρολευκωματινουρίας. Στον πληθυσμό μας το 62 % παρουσίασε ύφεση της μικρολευκωματινουρίας. Αν και δεν αναδείχθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, τα παιδιά με ύφεση ήταν κατά μέσο όρο μικρότερα σε ηλικία, με βραχύτερη διάρκεια νόσησης από ΣΔτ1 και βραχύτερη διάρκεια της μικρολευκωματινουρίας, καθώς επίσης με καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο και χαμηλότερες τιμές ΑΠ, απ’ ότι τα παιδιά με εμμένουσα μικρολευκωματινουρία. Η σπειραματική και σωληναριακή νεφρική λειτουργία δεν φάνηκε να επηρεάζεται σημαντικά στο στάδιο της αρχόμενης ΔΝ. Συμπεράσματα: Η αρχόμενη ΔΝ είναι αρκετά συχνή σε παιδιά και έφηβους με ΣΔτ1, γι’ αυτό και θα πρέπει να ελέγχεται τακτικά η απέκκριση μικρολευκωματίνης στα ούρα, ιδιαίτερα σε ασθενείς με συνοδό αυτόνομη νευροπάθεια ή υψηλή αρτηριακή πίεση, ενώ θα πρέπει να εντατικοποιείται με την πρόοδο της ηλικίας και την αύξηση της διάρκειας νόσησης από ΣΔτ1. Η ανέρευση υψηλού ποσοστού υποχώρησης της μικρολευκωματινουρίας επιβεβαιώνει την δυνητικά αναστρέψιμη φύση της επιπλοκής και καθιστά αναγκαία την έγκαιρη εφαρμογή θεραπευτικών μέτρων, πριν την εξέλιξή της στο επόμενο, μη αναστρέψιμο στάδιο νεφρικής βλάβης.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπά Ελένη","Papa Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2887082"],"render_values":[{"text":"uoadl:2887082","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887082","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887082","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2887082","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπά Ελένη","Papa Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2887082","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887082"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝ) αποτελέι μείζονα παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας στους ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1). Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην καταγραφή του επιπολασμού της αρχόμενης ΔΝ στον παιδιατρικό πληθυσμό, στην αποτύπωση των παραγόντων κινδύνου για την εκδήλωση και τη βαρύτητά της και στην περιγραφή της φυσικής της πορείας. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 110 ασθενείς με ΣΔτ1, ηλικίας από 4 εώς 20 ετών με ηλικία διάγνωσης από 6 μηνών εώς 15,5 ετών, που παρακολουθούνται στο Τακτικό Ιατρείο Διαβήτη και Μεταβολισμού, της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Β’ΠΠΚ), του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων “Παναγιώτη και Αγλαϊας Κυριακού”. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και σωματομετρικά στοιχεία, πληροφορίες από το ατομικό ιστορικό, όπως η λήψη φαρμακευτικής αγωγής και η εμφάνιση άλλων μικροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔτ1, καθώς επίσης κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα, όπως η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και η αρτηριακή πίεση (ΑΠ). Ως δείκτης της αρχόμενης ΔΝ χρησιμοποιήθηκε η μικρολευκωματινουρία, η ύπαρξη της οποίας καθορίστηκε από την παθολογική ανίχνευση μικρολευκωματίνης σε συλλογές ούρων εικοσιτετραώρου, δωδεκαώρου ή τυχαίο δείγμα μίας ούρησης. Η βαρύτητα της αρχόμενης ΔΝ προσδιορίστηκε με βάση την εμφάνιση διαλείπουσας ή επίμονης μικρολευκωματινουρίας και η πορεία της αξιολογήθηκε με βάση την ύφεση ή μη ύφεση της. Αποτελέσματα: Στη μελέτη μας μικρολευκωματινουρία εμφάνισε το 19,1 % των ασθενών , εκ των οποίων το 71,5 % εκδήλωσε τη διαλείπουσα μορφή και το 28,5 % την επίμονη. Η υψηλή φυσιολογική συστολική πίεση ή η συστολική υπέρταση φάνηκε ότι αυξάνει τον κίνδυνο για την εμφάνιση αρχόμενης ΔΝ κατά 80%, ενώ η υψηλή φυσιολογική διαστολική πίεση ή η διαστολική υπέρταση ότι τον αυξάνει κατά 90%. Η αύξηση της ηλικίας κατά ένα έτος βρέθηκε να αυξάνει τον κίνδυνο μικρολευκωματινουρίας κατά 14 %. Σε προδιαθεσικό παράγοντα αναδείχθηκε και η συνύπαρξη αυτόνομης διαβητικής νευροπάθειας, αφού από τα παιδιά με μικρολευκωματινουρία περίπου 1 στα 10 εμφάνισε επίσης αυτόνομη νευροπάθεια, ενώ μεταξύ των παιδιών χωρίς μικρολευκωματινουρία κανένα δεν εκδήλωσε αυτόνομη νευροπάθεια. Η μακροχρόνια νόσηση από ΣΔτ1 φάνηκε να προδιαθέτει στην εκδήλωση βαρύτερης μορφής της ΔΝ, αφού οι ασθενείς με επίμονη μικρολευκωματινουρία νοσούσαν κατά μέσο όρο 3 έτη περισσότερο από τους ασθενείς με διαλείπουσα. Η γλυκαιμική ρύθμιση δεν φάνηκε να επηρεάζει την εκδήλωση ή τη βαρύτητα της μικρολευκωματινουρίας. Στον πληθυσμό μας το 62 % παρουσίασε ύφεση της μικρολευκωματινουρίας. Αν και δεν αναδείχθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, τα παιδιά με ύφεση ήταν κατά μέσο όρο μικρότερα σε ηλικία, με βραχύτερη διάρκεια νόσησης από ΣΔτ1 και βραχύτερη διάρκεια της μικρολευκωματινουρίας, καθώς επίσης με καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο και χαμηλότερες τιμές ΑΠ, απ’ ότι τα παιδιά με εμμένουσα μικρολευκωματινουρία. Η σπειραματική και σωληναριακή νεφρική λειτουργία δεν φάνηκε να επηρεάζεται σημαντικά στο στάδιο της αρχόμενης ΔΝ. Συμπεράσματα: Η αρχόμενη ΔΝ είναι αρκετά συχνή σε παιδιά και έφηβους με ΣΔτ1, γι’ αυτό και θα πρέπει να ελέγχεται τακτικά η απέκκριση μικρολευκωματίνης στα ούρα, ιδιαίτερα σε ασθενείς με συνοδό αυτόνομη νευροπάθεια ή υψηλή αρτηριακή πίεση, ενώ θα πρέπει να εντατικοποιείται με την πρόοδο της ηλικίας και την αύξηση της διάρκειας νόσησης από ΣΔτ1. Η ανέρευση υψηλού ποσοστού υποχώρησης της μικρολευκωματινουρίας επιβεβαιώνει την δυνητικά αναστρέψιμη φύση της επιπλοκής και καθιστά αναγκαία την έγκαιρη εφαρμογή θεραπευτικών μέτρων, πριν την εξέλιξή της στο επόμενο, μη αναστρέψιμο στάδιο νεφρικής βλάβης.","Objective: Diabetic nephropathy (DN) accounts for significant morbidity and mortality in patients with Type 1 Diabetes Mellitus (T1DM). The aim of the present study is to estimate the prevalence of incipient DN among children and adolescents, analyze the risk factors for its development and severity and describe its natural history. Methodology: A total of 110 patients with T1DM, aged 4- 20 years old and being diagnosed with T1DM between 6 months and 15,5 years old, attending the Pediatric Diabetes and Metabolism Clinic, in the 2nd Department of Pediatrics of the National and Kapodistrian University of Athens, at “Panagiotis & Aglaia Kyriakou” Children’s Hospital, were included in the study. Their demographic and anthropometric characteristics, data from their medical record, such as any medication or coexistence of other microvascular complications, their clinical and laboratory features, such as glycosylated hemoglobin (HbA1c) and arterial blood pressure (BP), were obtained. Microalbuminuria detected in 24-hour, 12-hour or random urine collections was considered the marker of DN. As an indicator of its severity we used the development either of the intermittent or the persistent type and for understanding its clinical course we evaluated whether it regressed or not. Results: In the present study microalbuminuria was detected in 19,1% of the population. Of these patients 71,5 % had the intermittent and 28,5 % had the persistent type. The risk was 80% higher for children with high normal systolic BP or systolic hypertension and 90% higher for the ones with high normal diastolic BP or diastolic hypertension. An increase in age of 1 year was associated with a 14 % increase in DN. Autonomic diabetic neuropathy has also emerged to be an important risk factor, as among the children with microalbuminuria 1 out of 10 patients developed autonomic neuropathy, whereas among these without microalbuminuria no one had autonomic neuropathy. An important correlation was found between the long duration of T1DM and the severity of DN, as the patients with persistent microalbuminuria had an average of 3 years longer T1DM duration compared to the ones with intermittent microalbuminuria. Metabolic control was not associated with the development or the severity of DN. Regression of microalbuminuria was observed in 62 % of the population. Even though the differences between the two groups did not reach statistical significance, the patients with regression appeared to be younger than the ones with persisted microalbuminuria, they also had a shorter T1DM and microalbuminuria duration, better metabolic control and lower BP levels. Glomerular and tubular function remained normal for the average of patients during the period of incipient DN. Conclusions: Incipient nephropathy seems to be a common complication among children and adolescents with T1DM, thus they should be regularly screened for urinary microalbumin excretion, especially the ones with coexistent autonomic neuropathy or increased BP. The patients should be also closely monitored as they grow older and as the duration of T1DM increases. The high percentage of regression confirms that the therapeutic interventions should be provided as soon as possible after the detection of microalbuminuria, in order to prevent the transition to the next, non- reversible stage of DN."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο επιπολασμός της αρχόμενης διαβητικής νεφροπάθειας σε παιδιά και εφήβους με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 και η φυσική πορεία της νόσου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπά Ελένη","Papa Eleni"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Σκοπός: Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝ) αποτελέι μείζονα παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας στους ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1). Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην καταγραφή του επιπολασμού της αρχόμενης ΔΝ στον παιδιατρικό πληθυσμό, στην αποτύπωση των παραγόντων κινδύνου για την εκδήλωση και τη βαρύτητά της και στην περιγραφή της φυσικής της πορείας. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 110 ασθενείς με ΣΔτ1, ηλικίας από 4 εώς 20 ετών με ηλικία διάγνωσης από 6 μηνών εώς 15,5 ετών, που παρακολουθούνται στο Τακτικό Ιατρείο Διαβήτη και Μεταβολισμού, της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Β’ΠΠΚ), του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων “Παναγιώτη και Αγλαϊας Κυριακού”. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και σωματομετρικά στοιχεία, πληροφορίες από το ατομικό ιστορικό, όπως η λήψη φαρμακευτικής αγωγής και η εμφάνιση άλλων μικροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔτ1, καθώς επίσης κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα, όπως η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και η αρτηριακή πίεση (ΑΠ). Ως δείκτης της αρχόμενης ΔΝ χρησιμοποιήθηκε η μικρολευκωματινουρία, η ύπαρξη της οποίας καθορίστηκε από την παθολογική ανίχνευση μικρολευκωματίνης σε συλλογές ούρων εικοσιτετραώρου, δωδεκαώρου ή τυχαίο δείγμα μίας ούρησης. Η βαρύτητα της αρχόμενης ΔΝ προσδιορίστηκε με βάση την εμφάνιση διαλείπουσας ή επίμονης μικρολευκωματινουρίας και η πορεία της αξιολογήθηκε με βάση την ύφεση ή μη ύφεση της. Αποτελέσματα: Στη μελέτη μας μικρολευκωματινουρία εμφάνισε το 19,1 % των ασθενών , εκ των οποίων το 71,5 % εκδήλωσε τη διαλείπουσα μορφή και το 28,5 % την επίμονη. Η υψηλή φυσιολογική συστολική πίεση ή η συστολική υπέρταση φάνηκε ότι αυξάνει τον κίνδυνο για την εμφάνιση αρχόμενης ΔΝ κατά 80%, ενώ η υψηλή φυσιολογική διαστολική πίεση ή η διαστολική υπέρταση ότι τον αυξάνει κατά 90%. Η αύξηση της ηλικίας κατά ένα έτος βρέθηκε να αυξάνει τον κίνδυνο μικρολευκωματινουρίας κατά 14 %. Σε προδιαθεσικό παράγοντα αναδείχθηκε και η συνύπαρξη αυτόνομης διαβητικής νευροπάθειας, αφού από τα παιδιά με μικρολευκωματινουρία περίπου 1 στα 10 εμφάνισε επίσης αυτόνομη νευροπάθεια, ενώ μεταξύ των παιδιών χωρίς μικρολευκωματινουρία κανένα δεν εκδήλωσε αυτόνομη νευροπάθεια. Η μακροχρόνια νόσηση από ΣΔτ1 φάνηκε να προδιαθέτει στην εκδήλωση βαρύτερης μορφής της ΔΝ, αφού οι ασθενείς με επίμονη μικρολευκωματινουρία νοσούσαν κατά μέσο όρο 3 έτη περισσότερο από τους ασθενείς με διαλείπουσα. Η γλυκαιμική ρύθμιση δεν φάνηκε να επηρεάζει την εκδήλωση ή τη βαρύτητα της μικρολευκωματινουρίας. Στον πληθυσμό μας το 62 % παρουσίασε ύφεση της μικρολευκωματινουρίας. Αν και δεν αναδείχθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, τα παιδιά με ύφεση ήταν κατά μέσο όρο μικρότερα σε ηλικία, με βραχύτερη διάρκεια νόσησης από ΣΔτ1 και βραχύτερη διάρκεια της μικρολευκωματινουρίας, καθώς επίσης με καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο και χαμηλότερες τιμές ΑΠ, απ’ ότι τα παιδιά με εμμένουσα μικρολευκωματινουρία. Η σπειραματική και σωληναριακή νεφρική λειτουργία δεν φάνηκε να επηρεάζεται σημαντικά στο στάδιο της αρχόμενης ΔΝ. Συμπεράσματα: Η αρχόμενη ΔΝ είναι αρκετά συχνή σε παιδιά και έφηβους με ΣΔτ1, γι’ αυτό και θα πρέπει να ελέγχεται τακτικά η απέκκριση μικρολευκωματίνης στα ούρα, ιδιαίτερα σε ασθενείς με συνοδό αυτόνομη νευροπάθεια ή υψηλή αρτηριακή πίεση, ενώ θα πρέπει να εντατικοποιείται με την πρόοδο της ηλικίας και την αύξηση της διάρκειας νόσησης από ΣΔτ1. Η ανέρευση υψηλού ποσοστού υποχώρησης της μικρολευκωματινουρίας επιβεβαιώνει την δυνητικά αναστρέψιμη φύση της επιπλοκής και καθιστά αναγκαία την έγκαιρη εφαρμογή θεραπευτικών μέτρων, πριν την εξέλιξή της στο επόμενο, μη αναστρέψιμο στάδιο νεφρικής βλάβης.","Objective: Diabetic nephropathy (DN) accounts for significant morbidity and mortality in patients with Type 1 Diabetes Mellitus (T1DM). The aim of the present study is to estimate the prevalence of incipient DN among children and adolescents, analyze the risk factors for its development and severity and describe its natural history. Methodology: A total of 110 patients with T1DM, aged 4- 20 years old and being diagnosed with T1DM between 6 months and 15,5 years old, attending the Pediatric Diabetes and Metabolism Clinic, in the 2nd Department of Pediatrics of the National and Kapodistrian University of Athens, at “Panagiotis & Aglaia Kyriakou” Children’s Hospital, were included in the study. Their demographic and anthropometric characteristics, data from their medical record, such as any medication or coexistence of other microvascular complications, their clinical and laboratory features, such as glycosylated hemoglobin (HbA1c) and arterial blood pressure (BP), were obtained. Microalbuminuria detected in 24-hour, 12-hour or random urine collections was considered the marker of DN. As an indicator of its severity we used the development either of the intermittent or the persistent type and for understanding its clinical course we evaluated whether it regressed or not. Results: In the present study microalbuminuria was detected in 19,1% of the population. Of these patients 71,5 % had the intermittent and 28,5 % had the persistent type. The risk was 80% higher for children with high normal systolic BP or systolic hypertension and 90% higher for the ones with high normal diastolic BP or diastolic hypertension. An increase in age of 1 year was associated with a 14 % increase in DN. Autonomic diabetic neuropathy has also emerged to be an important risk factor, as among the children with microalbuminuria 1 out of 10 patients developed autonomic neuropathy, whereas among these without microalbuminuria no one had autonomic neuropathy. An important correlation was found between the long duration of T1DM and the severity of DN, as the patients with persistent microalbuminuria had an average of 3 years longer T1DM duration compared to the ones with intermittent microalbuminuria. Metabolic control was not associated with the development or the severity of DN. Regression of microalbuminuria was observed in 62 % of the population. Even though the differences between the two groups did not reach statistical significance, the patients with regression appeared to be younger than the ones with persisted microalbuminuria, they also had a shorter T1DM and microalbuminuria duration, better metabolic control and lower BP levels. Glomerular and tubular function remained normal for the average of patients during the period of incipient DN. Conclusions: Incipient nephropathy seems to be a common complication among children and adolescents with T1DM, thus they should be regularly screened for urinary microalbumin excretion, especially the ones with coexistent autonomic neuropathy or increased BP. The patients should be also closely monitored as they grow older and as the duration of T1DM increases. The high percentage of regression confirms that the therapeutic interventions should be provided as soon as possible after the detection of microalbuminuria, in order to prevent the transition to the next, non- reversible stage of DN."],"dc:identifier":["uoadl:2887082","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887082"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο επιπολασμός της αρχόμενης διαβητικής νεφροπάθειας σε παιδιά και εφήβους με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 και η φυσική πορεία της νόσου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:41Z"}