{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2887114"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2887114","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο θεμελιώδης ρόλος της γενναιοφροσύνης στην ανθρωπολογία και στην ηθική φιλοσοφία του René Descartes.","abstract":"Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει τον θεμελιώδη ρόλο της γενναιοφροσύνης (générosité) στην ανθρωπολογία και στην ηθική φιλοσοφία του René Descartes (1596-1650), όπως αυτός αναδεικνύεται στο τελευταίο έργο του με τίτλο Τα Πάθη της Ψυχής (Les Passions de l'âme, 1649). Πρόκειται για ένα πρόβλημα ηθικής φύσεως που υποδηλώνει τη βαθύτερη ηθική στόχευση του συγγραφέα για έναν ευτυχισμένο βίο, ο οποίος είναι εφικτός μόνο έπειτα από την απαλλαγή των ανθρώπων από τα δυσάρεστα πάθη τους, ή έστω από την άμβλυνσή τους. Η προσπάθειά μου εκκινεί από μια γενική παρουσίαση της ζωής και του έργου του Descartes και συνεχίζεται με μια αναφορά στη φιλοσοφία των νεότερων χρόνων και στο φιλοσοφείν ιδωμένο υπό το πρίσμα της μεθόδου, και όχι μόνο ή κυρίως υπό το πρίσμα της φιλοσοφικής διδασκαλίας, των πορισμάτων της έρευνας. Εν συνεχεία, αναφέρομαι στο μείζον ζήτημα της σχέσης ψυχής και σώματος, στον καρτεσιανό δυϊσμό και στην ένωση και αλληλεπίδραση των δύο υποστάσεων στην περίπτωση του ανθρώπου, ήτοι της ψυχής και του σώματος. Ακολούθως, περνώ στην καρτεσιανή ηθική, όπου αρχικά παρουσιάζω τους κανόνες της προσωρινής ηθικής του Descartes και έπειτα αναφέρομαι στα Πάθη της Ψυχής. Αυτό που κυρίως με απασχολεί στην εν λόγω πραγματεία είναι η βούληση και πώς αυτή συνδέεται με την ελευθερία και τα πάθη, ο θαυμασμός και η γενναιοφροσύνη. Εν τέλει εκτιμάται, ότι παρά το γεγονός πως η καρτεσιανή ηθική δεν ολοκληρώνεται, δεν μπορεί να αποτιμηθεί αρνητικά. Η ηθική θεώρηση του Descartes αποτυπώνει εναργώς την προσπάθεια ενός ανήσυχου νου να οδηγήσει την φιλοσοφία του προς έναν ανώτερο σκοπό. Στον πυρήνα της, η καρτεσιανή ηθική παραμένει ρηξικέλευθη και πρωτοπόρα ακόμα και σήμερα.","abstract_html":"Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει τον θεμελιώδη ρόλο της γενναιοφροσύνης (générosité) στην ανθρωπολογία και στην ηθική φιλοσοφία του René Descartes (1596-1650), όπως αυτός αναδεικνύεται στο τελευταίο έργο του με τίτλο Τα Πάθη της Ψυχής (Les Passions de l&#x27;âme, 1649). Πρόκειται για ένα πρόβλημα ηθικής φύσεως που υποδηλώνει τη βαθύτερη ηθική στόχευση του συγγραφέα για έναν ευτυχισμένο βίο, ο οποίος είναι εφικτός μόνο έπειτα από την απαλλαγή των ανθρώπων από τα δυσάρεστα πάθη τους, ή έστω από την άμβλυνσή τους. Η προσπάθειά μου εκκινεί από μια γενική παρουσίαση της ζωής και του έργου του Descartes και συνεχίζεται με μια αναφορά στη φιλοσοφία των νεότερων χρόνων και στο φιλοσοφείν ιδωμένο υπό το πρίσμα της μεθόδου, και όχι μόνο ή κυρίως υπό το πρίσμα της φιλοσοφικής διδασκαλίας, των πορισμάτων της έρευνας. Εν συνεχεία, αναφέρομαι στο μείζον ζήτημα της σχέσης ψυχής και σώματος, στον καρτεσιανό δυϊσμό και στην ένωση και αλληλεπίδραση των δύο υποστάσεων στην περίπτωση του ανθρώπου, ήτοι της ψυχής και του σώματος. Ακολούθως, περνώ στην καρτεσιανή ηθική, όπου αρχικά παρουσιάζω τους κανόνες της προσωρινής ηθικής του Descartes και έπειτα αναφέρομαι στα Πάθη της Ψυχής. Αυτό που κυρίως με απασχολεί στην εν λόγω πραγματεία είναι η βούληση και πώς αυτή συνδέεται με την ελευθερία και τα πάθη, ο θαυμασμός και η γενναιοφροσύνη. Εν τέλει εκτιμάται, ότι παρά το γεγονός πως η καρτεσιανή ηθική δεν ολοκληρώνεται, δεν μπορεί να αποτιμηθεί αρνητικά. Η ηθική θεώρηση του Descartes αποτυπώνει εναργώς την προσπάθεια ενός ανήσυχου νου να οδηγήσει την φιλοσοφία του προς έναν ανώτερο σκοπό. Στον πυρήνα της, η καρτεσιανή ηθική παραμένει ρηξικέλευθη και πρωτοπόρα ακόμα και σήμερα.","abstract_has_math":false,"creators":["Αζαϊζές Αλέξανδρος","Azaizes Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:36:41Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2887114"],"render_values":[{"text":"uoadl:2887114","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887114","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887114","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2887114","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αζαϊζές Αλέξανδρος","Azaizes Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2887114","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887114"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει τον θεμελιώδη ρόλο της γενναιοφροσύνης (générosité) στην ανθρωπολογία και στην ηθική φιλοσοφία του René Descartes (1596-1650), όπως αυτός αναδεικνύεται στο τελευταίο έργο του με τίτλο Τα Πάθη της Ψυχής (Les Passions de l'âme, 1649). Πρόκειται για ένα πρόβλημα ηθικής φύσεως που υποδηλώνει τη βαθύτερη ηθική στόχευση του συγγραφέα για έναν ευτυχισμένο βίο, ο οποίος είναι εφικτός μόνο έπειτα από την απαλλαγή των ανθρώπων από τα δυσάρεστα πάθη τους, ή έστω από την άμβλυνσή τους. Η προσπάθειά μου εκκινεί από μια γενική παρουσίαση της ζωής και του έργου του Descartes και συνεχίζεται με μια αναφορά στη φιλοσοφία των νεότερων χρόνων και στο φιλοσοφείν ιδωμένο υπό το πρίσμα της μεθόδου, και όχι μόνο ή κυρίως υπό το πρίσμα της φιλοσοφικής διδασκαλίας, των πορισμάτων της έρευνας. Εν συνεχεία, αναφέρομαι στο μείζον ζήτημα της σχέσης ψυχής και σώματος, στον καρτεσιανό δυϊσμό και στην ένωση και αλληλεπίδραση των δύο υποστάσεων στην περίπτωση του ανθρώπου, ήτοι της ψυχής και του σώματος. Ακολούθως, περνώ στην καρτεσιανή ηθική, όπου αρχικά παρουσιάζω τους κανόνες της προσωρινής ηθικής του Descartes και έπειτα αναφέρομαι στα Πάθη της Ψυχής. Αυτό που κυρίως με απασχολεί στην εν λόγω πραγματεία είναι η βούληση και πώς αυτή συνδέεται με την ελευθερία και τα πάθη, ο θαυμασμός και η γενναιοφροσύνη. Εν τέλει εκτιμάται, ότι παρά το γεγονός πως η καρτεσιανή ηθική δεν ολοκληρώνεται, δεν μπορεί να αποτιμηθεί αρνητικά. Η ηθική θεώρηση του Descartes αποτυπώνει εναργώς την προσπάθεια ενός ανήσυχου νου να οδηγήσει την φιλοσοφία του προς έναν ανώτερο σκοπό. Στον πυρήνα της, η καρτεσιανή ηθική παραμένει ρηξικέλευθη και πρωτοπόρα ακόμα και σήμερα.","The aim of this dissertation is to examine the fundamental role of generosity (générosité) in the anthropology and moral philosophy of René Descartes (1596-1650), as this is highlighted in his last work, The Passions of the Soul (Les Passions de l'âme, 1649). This concerns an ethical problem that suggests the author’s deeper ethical orientation towards the constitution of a happy life, which is made possible only after man’s absolution from displeasing passions, or at least only after the mitigation of these passions. My investigation begins with a general presentation of Descartes’ life and work and continues with a brief examination of modern philosophy and philosophising in terms of method, rather than just or primarily in terms of philosophical doctrine or of the findings of philosophical research. I then consider the important question of the relationship between soul and body, of Cartesian dualism and of the union and interaction between the two substances in the case of human beings, that is, of soul and body. I subsequently turn to Cartesian ethics. I initially present the rules of Descartes’ provisional morality and then examine Passions of the Soul. My primary focus while examining Descartes’ treatise is the will and how this is related to freedom and the passions, wonder and generosity. I conclude that, in spite of the fact that Cartesian ethics is left incomplete, it cannot be evaluated negatively. Descartes’ ethical views clearly reflect the attempt of an unquiet mind to lead his philosophy towards a higher aim. In its core, Cartesian ethics remains groundbreaking and innovative today."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο θεμελιώδης ρόλος της γενναιοφροσύνης στην ανθρωπολογία και στην ηθική φιλοσοφία του René Descartes."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αζαϊζές Αλέξανδρος","Azaizes Alexandros"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσει τον θεμελιώδη ρόλο της γενναιοφροσύνης (générosité) στην ανθρωπολογία και στην ηθική φιλοσοφία του René Descartes (1596-1650), όπως αυτός αναδεικνύεται στο τελευταίο έργο του με τίτλο Τα Πάθη της Ψυχής (Les Passions de l'âme, 1649). Πρόκειται για ένα πρόβλημα ηθικής φύσεως που υποδηλώνει τη βαθύτερη ηθική στόχευση του συγγραφέα για έναν ευτυχισμένο βίο, ο οποίος είναι εφικτός μόνο έπειτα από την απαλλαγή των ανθρώπων από τα δυσάρεστα πάθη τους, ή έστω από την άμβλυνσή τους. Η προσπάθειά μου εκκινεί από μια γενική παρουσίαση της ζωής και του έργου του Descartes και συνεχίζεται με μια αναφορά στη φιλοσοφία των νεότερων χρόνων και στο φιλοσοφείν ιδωμένο υπό το πρίσμα της μεθόδου, και όχι μόνο ή κυρίως υπό το πρίσμα της φιλοσοφικής διδασκαλίας, των πορισμάτων της έρευνας. Εν συνεχεία, αναφέρομαι στο μείζον ζήτημα της σχέσης ψυχής και σώματος, στον καρτεσιανό δυϊσμό και στην ένωση και αλληλεπίδραση των δύο υποστάσεων στην περίπτωση του ανθρώπου, ήτοι της ψυχής και του σώματος. Ακολούθως, περνώ στην καρτεσιανή ηθική, όπου αρχικά παρουσιάζω τους κανόνες της προσωρινής ηθικής του Descartes και έπειτα αναφέρομαι στα Πάθη της Ψυχής. Αυτό που κυρίως με απασχολεί στην εν λόγω πραγματεία είναι η βούληση και πώς αυτή συνδέεται με την ελευθερία και τα πάθη, ο θαυμασμός και η γενναιοφροσύνη. Εν τέλει εκτιμάται, ότι παρά το γεγονός πως η καρτεσιανή ηθική δεν ολοκληρώνεται, δεν μπορεί να αποτιμηθεί αρνητικά. Η ηθική θεώρηση του Descartes αποτυπώνει εναργώς την προσπάθεια ενός ανήσυχου νου να οδηγήσει την φιλοσοφία του προς έναν ανώτερο σκοπό. Στον πυρήνα της, η καρτεσιανή ηθική παραμένει ρηξικέλευθη και πρωτοπόρα ακόμα και σήμερα.","The aim of this dissertation is to examine the fundamental role of generosity (générosité) in the anthropology and moral philosophy of René Descartes (1596-1650), as this is highlighted in his last work, The Passions of the Soul (Les Passions de l'âme, 1649). This concerns an ethical problem that suggests the author’s deeper ethical orientation towards the constitution of a happy life, which is made possible only after man’s absolution from displeasing passions, or at least only after the mitigation of these passions. My investigation begins with a general presentation of Descartes’ life and work and continues with a brief examination of modern philosophy and philosophising in terms of method, rather than just or primarily in terms of philosophical doctrine or of the findings of philosophical research. I then consider the important question of the relationship between soul and body, of Cartesian dualism and of the union and interaction between the two substances in the case of human beings, that is, of soul and body. I subsequently turn to Cartesian ethics. I initially present the rules of Descartes’ provisional morality and then examine Passions of the Soul. My primary focus while examining Descartes’ treatise is the will and how this is related to freedom and the passions, wonder and generosity. I conclude that, in spite of the fact that Cartesian ethics is left incomplete, it cannot be evaluated negatively. Descartes’ ethical views clearly reflect the attempt of an unquiet mind to lead his philosophy towards a higher aim. In its core, Cartesian ethics remains groundbreaking and innovative today."],"dc:identifier":["uoadl:2887114","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887114"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Ο θεμελιώδης ρόλος της γενναιοφροσύνης στην ανθρωπολογία και στην ηθική φιλοσοφία του René Descartes."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:41Z"}