{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2887920"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2887920","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ελαττώματα βουλήσεως και ΔΣ Ανώνυμης Εταιρίας","abstract":"Οι κανόνες στους οποίους η γνώση και η βούληση αποτελούν προϋπόθεση εφαρμογής τους, δεν διακρίνουν κατ’ αρχήν μεταξύ φυσικών και νομικών προσώπων. Καθώς, όμως, η γνώση και η βούληση αποτελούν συνειδησιακές καταστάσεις που προσιδιάζουν σε φυσικά πρόσωπα, το ρυθμιστικό αρχέτυπο τέτοιου είδους κανόνων είναι κατ’ ουσίαν ο μεμονωμένος άνθρωπος. Το νομικό πρόσωπο, όμως, δε μπορεί εξ αντικειμένου να αποτελέσει πιστό είδωλο του ανθρώπου, εφόσον δε δύναται να θέλει ή να γνωρίζει κάτι όπως αυτός. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ίδια βούληση και γνώση του ν.π., η βούληση και γνώση κάποιου ή κάποιων ανθρώπων, αφού το ν.π. δε δύναται να σχηματίσει βούληση ή να αποκτήσει γνώση χωρίς ανθρώπινη βοήθεια. Υπό το πρίσμα αυτό, τίθεται το ερώτημα στο πρόσωπο ποιου κάθε φορά οργάνου του νομικού προσώπου θα κριθεί η συνδρομή των προϋποθέσεων του εκάστοτε εφαρμοστέου κανόνα δικαίου. Υπό την επίδραση της κρατούσας οργανικής θεωρίας, ακολουθείται στο πεδίο του καταλογισμού της βούλησης και της γνώσης, η θέση ότι το ν.π. θέλει και γνωρίζει ό,τι ακριβώς θέλουν και γνωρίζουν τα όργανά του. Ειδικότερα, το ΔΣ είναι το εκπροσωπευτικό όργανο της εταιρίας, εκείνο που εκφράζει τη βούλησή της και τη δεσμεύει απέναντι στους τρίτους. Για να εκφράσει, όμως, το ΔΣ τη βούληση της εταιρίας, πρέπει πρώτα να σχηματίσει ίδια βούληση, η οποία θα καταλογιστεί κατόπιν στην εταιρία. Η βούληση του συλλογικού οργάνου του ΔΣ, μπορεί να σχηματισθεί είτε συλλογικά, μέσω της διαδικασίας λήψης απόφασης, είτε ατομικά, μέσω της ανάθεσης εξουσιών διαχείρισης και εκπροσώπησης σε ένα μέλος του ΔΣ ή και σε τρίτο. Σε καμία όμως από τις δύο περιπτώσεις δεν προκύπτει αβίαστα η βούληση του ΔΣ, καθότι μπορούν να ανακύψουν διάφορα ζητήματα, τα οποία δύναται ακόμα και να καταστήσουν τη ληφθείσα απόφαση του ΔΣ, συνεπώς και τη βούληση του ν.π., ελαττωματική.","abstract_html":"Οι κανόνες στους οποίους η γνώση και η βούληση αποτελούν προϋπόθεση εφαρμογής τους, δεν διακρίνουν κατ’ αρχήν μεταξύ φυσικών και νομικών προσώπων. Καθώς, όμως, η γνώση και η βούληση αποτελούν συνειδησιακές καταστάσεις που προσιδιάζουν σε φυσικά πρόσωπα, το ρυθμιστικό αρχέτυπο τέτοιου είδους κανόνων είναι κατ’ ουσίαν ο μεμονωμένος άνθρωπος. Το νομικό πρόσωπο, όμως, δε μπορεί εξ αντικειμένου να αποτελέσει πιστό είδωλο του ανθρώπου, εφόσον δε δύναται να θέλει ή να γνωρίζει κάτι όπως αυτός. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ίδια βούληση και γνώση του ν.π., η βούληση και γνώση κάποιου ή κάποιων ανθρώπων, αφού το ν.π. δε δύναται να σχηματίσει βούληση ή να αποκτήσει γνώση χωρίς ανθρώπινη βοήθεια. Υπό το πρίσμα αυτό, τίθεται το ερώτημα στο πρόσωπο ποιου κάθε φορά οργάνου του νομικού προσώπου θα κριθεί η συνδρομή των προϋποθέσεων του εκάστοτε εφαρμοστέου κανόνα δικαίου. Υπό την επίδραση της κρατούσας οργανικής θεωρίας, ακολουθείται στο πεδίο του καταλογισμού της βούλησης και της γνώσης, η θέση ότι το ν.π. θέλει και γνωρίζει ό,τι ακριβώς θέλουν και γνωρίζουν τα όργανά του. Ειδικότερα, το ΔΣ είναι το εκπροσωπευτικό όργανο της εταιρίας, εκείνο που εκφράζει τη βούλησή της και τη δεσμεύει απέναντι στους τρίτους. Για να εκφράσει, όμως, το ΔΣ τη βούληση της εταιρίας, πρέπει πρώτα να σχηματίσει ίδια βούληση, η οποία θα καταλογιστεί κατόπιν στην εταιρία. Η βούληση του συλλογικού οργάνου του ΔΣ, μπορεί να σχηματισθεί είτε συλλογικά, μέσω της διαδικασίας λήψης απόφασης, είτε ατομικά, μέσω της ανάθεσης εξουσιών διαχείρισης και εκπροσώπησης σε ένα μέλος του ΔΣ ή και σε τρίτο. Σε καμία όμως από τις δύο περιπτώσεις δεν προκύπτει αβίαστα η βούληση του ΔΣ, καθότι μπορούν να ανακύψουν διάφορα ζητήματα, τα οποία δύναται ακόμα και να καταστήσουν τη ληφθείσα απόφαση του ΔΣ, συνεπώς και τη βούληση του ν.π., ελαττωματική.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαποστόλου Ηλιάνα","Papapostolou Iliana"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:47Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2887920"],"render_values":[{"text":"uoadl:2887920","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887920","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887920","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2887920","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαποστόλου Ηλιάνα","Papapostolou Iliana"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2887920","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887920"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι κανόνες στους οποίους η γνώση και η βούληση αποτελούν προϋπόθεση εφαρμογής τους, δεν διακρίνουν κατ’ αρχήν μεταξύ φυσικών και νομικών προσώπων. Καθώς, όμως, η γνώση και η βούληση αποτελούν συνειδησιακές καταστάσεις που προσιδιάζουν σε φυσικά πρόσωπα, το ρυθμιστικό αρχέτυπο τέτοιου είδους κανόνων είναι κατ’ ουσίαν ο μεμονωμένος άνθρωπος. Το νομικό πρόσωπο, όμως, δε μπορεί εξ αντικειμένου να αποτελέσει πιστό είδωλο του ανθρώπου, εφόσον δε δύναται να θέλει ή να γνωρίζει κάτι όπως αυτός. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ίδια βούληση και γνώση του ν.π., η βούληση και γνώση κάποιου ή κάποιων ανθρώπων, αφού το ν.π. δε δύναται να σχηματίσει βούληση ή να αποκτήσει γνώση χωρίς ανθρώπινη βοήθεια. Υπό το πρίσμα αυτό, τίθεται το ερώτημα στο πρόσωπο ποιου κάθε φορά οργάνου του νομικού προσώπου θα κριθεί η συνδρομή των προϋποθέσεων του εκάστοτε εφαρμοστέου κανόνα δικαίου. Υπό την επίδραση της κρατούσας οργανικής θεωρίας, ακολουθείται στο πεδίο του καταλογισμού της βούλησης και της γνώσης, η θέση ότι το ν.π. θέλει και γνωρίζει ό,τι ακριβώς θέλουν και γνωρίζουν τα όργανά του. Ειδικότερα, το ΔΣ είναι το εκπροσωπευτικό όργανο της εταιρίας, εκείνο που εκφράζει τη βούλησή της και τη δεσμεύει απέναντι στους τρίτους. Για να εκφράσει, όμως, το ΔΣ τη βούληση της εταιρίας, πρέπει πρώτα να σχηματίσει ίδια βούληση, η οποία θα καταλογιστεί κατόπιν στην εταιρία. Η βούληση του συλλογικού οργάνου του ΔΣ, μπορεί να σχηματισθεί είτε συλλογικά, μέσω της διαδικασίας λήψης απόφασης, είτε ατομικά, μέσω της ανάθεσης εξουσιών διαχείρισης και εκπροσώπησης σε ένα μέλος του ΔΣ ή και σε τρίτο. Σε καμία όμως από τις δύο περιπτώσεις δεν προκύπτει αβίαστα η βούληση του ΔΣ, καθότι μπορούν να ανακύψουν διάφορα ζητήματα, τα οποία δύναται ακόμα και να καταστήσουν τη ληφθείσα απόφαση του ΔΣ, συνεπώς και τη βούληση του ν.π., ελαττωματική.","The application of many provisions of the Greek Civil Code is dependent on the action of an individual. In particular, many rules rely for their legal effect on the presence of certain knowledge or intention with one of the parties. These provisions are intended to be implemented to the entire law society, namely both to individuals and legal entities. However, there are various difficulties arising in practice, due to the “human” nature of such rules. This is because a legal entity is not able to want or know something the same way as an individual does. Thus, several questions arise, such as when, under what conditions and whose knowledge or intention is attributed to the legal entity, so as the latter to be deemed responsible. Αccording to the Greek Civil Code and the “organic theory” it embraces, both the legal entity’s intention and knowledge are formed through its corporate bodies. In particular, the Board of Directors of a Societe Anonyme, which is the corporate body that represents the company in transactions with third parties, generally acts collectively. However, the collective exercise of the powers of the Board of Directors is, in practice, difficult and at the same time ineffective. Therefore, delegation of the powers of management and representation of the Board of Directors, to one or more of its members and/or third parties, is deemed to be necessary. However, the intention of the Board of Directors is, in most of the cases, not immediately apparent, on the grounds that a variety of problems may arise in practise, that could vitiate the decision of the Board of Directors and thus, the intention of the legal entity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ελαττώματα βουλήσεως και ΔΣ Ανώνυμης Εταιρίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαποστόλου Ηλιάνα","Papapostolou Iliana"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Οι κανόνες στους οποίους η γνώση και η βούληση αποτελούν προϋπόθεση εφαρμογής τους, δεν διακρίνουν κατ’ αρχήν μεταξύ φυσικών και νομικών προσώπων. Καθώς, όμως, η γνώση και η βούληση αποτελούν συνειδησιακές καταστάσεις που προσιδιάζουν σε φυσικά πρόσωπα, το ρυθμιστικό αρχέτυπο τέτοιου είδους κανόνων είναι κατ’ ουσίαν ο μεμονωμένος άνθρωπος. Το νομικό πρόσωπο, όμως, δε μπορεί εξ αντικειμένου να αποτελέσει πιστό είδωλο του ανθρώπου, εφόσον δε δύναται να θέλει ή να γνωρίζει κάτι όπως αυτός. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ίδια βούληση και γνώση του ν.π., η βούληση και γνώση κάποιου ή κάποιων ανθρώπων, αφού το ν.π. δε δύναται να σχηματίσει βούληση ή να αποκτήσει γνώση χωρίς ανθρώπινη βοήθεια. Υπό το πρίσμα αυτό, τίθεται το ερώτημα στο πρόσωπο ποιου κάθε φορά οργάνου του νομικού προσώπου θα κριθεί η συνδρομή των προϋποθέσεων του εκάστοτε εφαρμοστέου κανόνα δικαίου. Υπό την επίδραση της κρατούσας οργανικής θεωρίας, ακολουθείται στο πεδίο του καταλογισμού της βούλησης και της γνώσης, η θέση ότι το ν.π. θέλει και γνωρίζει ό,τι ακριβώς θέλουν και γνωρίζουν τα όργανά του. Ειδικότερα, το ΔΣ είναι το εκπροσωπευτικό όργανο της εταιρίας, εκείνο που εκφράζει τη βούλησή της και τη δεσμεύει απέναντι στους τρίτους. Για να εκφράσει, όμως, το ΔΣ τη βούληση της εταιρίας, πρέπει πρώτα να σχηματίσει ίδια βούληση, η οποία θα καταλογιστεί κατόπιν στην εταιρία. Η βούληση του συλλογικού οργάνου του ΔΣ, μπορεί να σχηματισθεί είτε συλλογικά, μέσω της διαδικασίας λήψης απόφασης, είτε ατομικά, μέσω της ανάθεσης εξουσιών διαχείρισης και εκπροσώπησης σε ένα μέλος του ΔΣ ή και σε τρίτο. Σε καμία όμως από τις δύο περιπτώσεις δεν προκύπτει αβίαστα η βούληση του ΔΣ, καθότι μπορούν να ανακύψουν διάφορα ζητήματα, τα οποία δύναται ακόμα και να καταστήσουν τη ληφθείσα απόφαση του ΔΣ, συνεπώς και τη βούληση του ν.π., ελαττωματική.","The application of many provisions of the Greek Civil Code is dependent on the action of an individual. In particular, many rules rely for their legal effect on the presence of certain knowledge or intention with one of the parties. These provisions are intended to be implemented to the entire law society, namely both to individuals and legal entities. However, there are various difficulties arising in practice, due to the “human” nature of such rules. This is because a legal entity is not able to want or know something the same way as an individual does. Thus, several questions arise, such as when, under what conditions and whose knowledge or intention is attributed to the legal entity, so as the latter to be deemed responsible. Αccording to the Greek Civil Code and the “organic theory” it embraces, both the legal entity’s intention and knowledge are formed through its corporate bodies. In particular, the Board of Directors of a Societe Anonyme, which is the corporate body that represents the company in transactions with third parties, generally acts collectively. However, the collective exercise of the powers of the Board of Directors is, in practice, difficult and at the same time ineffective. Therefore, delegation of the powers of management and representation of the Board of Directors, to one or more of its members and/or third parties, is deemed to be necessary. However, the intention of the Board of Directors is, in most of the cases, not immediately apparent, on the grounds that a variety of problems may arise in practise, that could vitiate the decision of the Board of Directors and thus, the intention of the legal entity."],"dc:identifier":["uoadl:2887920","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887920"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ελαττώματα βουλήσεως και ΔΣ Ανώνυμης Εταιρίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:47Z"}