{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2887997"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2887997","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερευνώντας την ενταξιακή διάσταση της εργοθεραπευτικής πρακτικής σε ομάδα παιδιών με αναπηρίες","abstract":"Η παρούσα μελέτη εστιάζει στη διερεύνηση της ενταξιακής διάστασης της εργοθεραπευτικής πρακτικής. Μελετά την επιστήμη της εργοθεραπείας σε μια προσπάθεια να κατανοήσει αν και κατά πόσο ένα παραϊατρικό επάγγελμα, το οποίο ασχολείται με ανάπηρα παιδιά, μπορεί να υιοθετήσει μια ενταξιακή ματιά και να την εφαρμόσει στην πράξη. Το επάγγελμα της εργοθεραπείας έχει περάσει από αρκετά στάδια στο πέρασμα των χρόνων τα οποία εκφράζονται μέσα από τα «Παραδείγματα». Στην παρούσα φάση, το «Σύγχρονο Παράδειγμα» το οποίο αντιπροσωπεύει την ταυτότητα του επαγγέλματος έχει επηρεαστεί έντονα από τις μελέτες της αναπηρίας, υποστηρίζοντας ότι η αναπηρία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της βλάβης ή της πάθησης αλλά και του περιβάλλοντος που θέτει φυσικούς, οικονομικούς και πολιτικούς φραγμούς (Oliver, 1996). Μεγάλη επίδραση επίσης στο επάγγελμα της εργοθεραπείας έχει ασκήσει και η Διακήρυξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2011) και η Marmot Review (2010) που επικεντρώνονται στην επίδραση παγκόσμιων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που οδηγούν σε φαινόμενα ανισότητας και έλλειψης δικαιοσύνης. Αυτή η νέα άποψη, που έκανε τις θεωρίες γύρω από το επάγγελμα της εργοθεραπείας να απομακρυνθούν από την μέχρι πρότινος ιατρική κατεύθυνση, καθοδηγεί τους εργοθεραπευτές να υιοθετήσουν μια ενταξιακή οπτική, να δουν πέρα από την βλάβη και να ασχοληθούν με τρόπους που θα μπορέσουν να περιορίσουν τους περιβαλλοντικούς φραγμούς. Ωστόσο, ένα βασικό ερώτημα είναι αν οι επιρροές αυτές από τις θεωρίες που πλαισιώνουν το επάγγελμα, εφαρμόζονται και στην πρακτική των εργοθεραπευτών. Οι επαγγελματίες υγείας, άρα και οι εργοθεραπευτές, ασχολούνται με ανάπηρα άτομα και έχουν μελετήσει στις σπουδές τους θέματα σχετικά με την αναπηρία και τα ανάπηρα άτομα. Ποια είναι όμως η άποψή τους για την αναπηρία; Όπως είναι γνωστό, οι επαγγελματίες υγείας πολλές φορές έχουν μια θέση εξουσίας απέναντι στα ανάπηρα άτομα με τα οποία συνεργάζονται (McDonnell, 2012). Η άποψή τους για την αναπηρία επηρεάζει αναπόφευκτα την πρακτική τους και την αντιμετώπισή τους προς τα ανάπηρα άτομα. Παραδοσιακά, η αναπηρία έχει θεωρηθεί ως ατομική, ιατρική κατάσταση οδηγώντας στην υιοθέτηση μιας πολιτικής που επικεντρώνεται στην πρόληψη και την θεραπεία παρά στην προσαρμογή του περιβάλλοντος ή της κοινωνίας. Σε κάποιο βαθμό, αυτή η άποψη εξακολουθεί να είναι εμφανής μέχρι και σήμερα. Η όποια αλλαγή λοιπόν, σε θεωρητικό επίπεδο είναι δύσκολο να αντικαταστήσει το ιατρικό μοντέλο που συναντάται στην πράξη. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, θέλησα να διερευνήσω την εργοθεραπευτική διαδικασία που ακολουθείται σε μια ιδιωτική δομή με ανάπηρα παιδιά. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η διερεύνηση των απόψεων της συμμετέχουσας εργοθεραπεύτριας. Επίσης, ερευνάται το πώς η εργοθεραπεύτρια νοηματοδοτεί την αναπηρία και την ένταξη αλλά και πώς συμβάλλει μέσα από τις πρακτικές της προς αυτήν την κατεύθυνση. Ως καταλληλότερη μέθοδος για την συγκεκριμένη μελέτη κρίθηκε η ποιοτική έρευνα για μια εις βάθος διερεύνηση των απόψεων της συμμετέχουσας εργοθεραπεύτριας καθώς και των πρακτικών που ακολούθησε. Πραγματοποιήθηκαν δύο κύκλοι ημιδομημένων συνεντεύξεων και 21 (με την πιλοτική) μη συμμετοχικές παρατηρήσεις κατά την περίοδο 2018-2019 ενώ η επιλογή του δείγματος έγινε με τη μέθοδο της «βολικής» δειγματοληψίας. Τα ευρήματα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Από τη συγκεκριμένη μελέτη αναδύθηκε έντονα η επιρροή του ατομικού/ ιατρικού μοντέλου προσέγγισης της αναπηρίας τόσο στον λόγο της συμμετέχουσας όσο και στις πρακτικές που υιοθετεί. Η αναπηρία αντιμετωπίζεται ως βλάβη που πρέπει να αποκατασταθεί με τις κατάλληλες εργοθεραπευτικές πρακτικές. Ο ρόλος της εργοθεραπεύτριας αφορά την ενδυνάμωση των τομέων που τα ανάπηρα παιδιά υπολείπονται ενώ ταυτόχρονα υιοθετείται από πλευράς της ο ρόλος του «ειδήμονα» ειδικού επαγγελματία. Παράλληλα, η έννοια της ένταξης κατανοείται από την εργοθεραπεύτρια ως την προσπάθεια που οφείλει να κάνει το ανάπηρο παιδί προκειμένου να καταφέρει να ενταχθεί στο σχολείο ή την κοινωνία. Γίνεται φανερό πως τα ανάπηρα παιδιά τίθενται σε μια διαδικασία «κανονικοποίησης» μέσα από θεραπευτικά προγράμματα παρέμβασης και αποκατάστασης που στοχεύουν στην καλύτερη προσαρμογή τους στην κοινωνία. Μέσα από τη μελέτη, αναδεικνύεται έντονα η ανάγκη για μετάβαση από τις βιοϊατρικές πρακτικές του επαγγέλματος σε εργο-βασιζόμενες καθώς φαίνεται πως οι πρακτικές των εργοθεραπευτών συνεχίζουν να είναι επηρεασμένες από παλαιότερες θεωρίες και παραδείγματα ακολουθώντας μια κλινική προσέγγιση και κάνοντας την ανάγκη για στροφή στο επάγγελμα να μοιάζει επιτακτική.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη εστιάζει στη διερεύνηση της ενταξιακής διάστασης της εργοθεραπευτικής πρακτικής. Μελετά την επιστήμη της εργοθεραπείας σε μια προσπάθεια να κατανοήσει αν και κατά πόσο ένα παραϊατρικό επάγγελμα, το οποίο ασχολείται με ανάπηρα παιδιά, μπορεί να υιοθετήσει μια ενταξιακή ματιά και να την εφαρμόσει στην πράξη. Το επάγγελμα της εργοθεραπείας έχει περάσει από αρκετά στάδια στο πέρασμα των χρόνων τα οποία εκφράζονται μέσα από τα «Παραδείγματα». Στην παρούσα φάση, το «Σύγχρονο Παράδειγμα» το οποίο αντιπροσωπεύει την ταυτότητα του επαγγέλματος έχει επηρεαστεί έντονα από τις μελέτες της αναπηρίας, υποστηρίζοντας ότι η αναπηρία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της βλάβης ή της πάθησης αλλά και του περιβάλλοντος που θέτει φυσικούς, οικονομικούς και πολιτικούς φραγμούς (Oliver, 1996). Μεγάλη επίδραση επίσης στο επάγγελμα της εργοθεραπείας έχει ασκήσει και η Διακήρυξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2011) και η Marmot Review (2010) που επικεντρώνονται στην επίδραση παγκόσμιων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που οδηγούν σε φαινόμενα ανισότητας και έλλειψης δικαιοσύνης. Αυτή η νέα άποψη, που έκανε τις θεωρίες γύρω από το επάγγελμα της εργοθεραπείας να απομακρυνθούν από την μέχρι πρότινος ιατρική κατεύθυνση, καθοδηγεί τους εργοθεραπευτές να υιοθετήσουν μια ενταξιακή οπτική, να δουν πέρα από την βλάβη και να ασχοληθούν με τρόπους που θα μπορέσουν να περιορίσουν τους περιβαλλοντικούς φραγμούς. Ωστόσο, ένα βασικό ερώτημα είναι αν οι επιρροές αυτές από τις θεωρίες που πλαισιώνουν το επάγγελμα, εφαρμόζονται και στην πρακτική των εργοθεραπευτών. Οι επαγγελματίες υγείας, άρα και οι εργοθεραπευτές, ασχολούνται με ανάπηρα άτομα και έχουν μελετήσει στις σπουδές τους θέματα σχετικά με την αναπηρία και τα ανάπηρα άτομα. Ποια είναι όμως η άποψή τους για την αναπηρία; Όπως είναι γνωστό, οι επαγγελματίες υγείας πολλές φορές έχουν μια θέση εξουσίας απέναντι στα ανάπηρα άτομα με τα οποία συνεργάζονται (McDonnell, 2012). Η άποψή τους για την αναπηρία επηρεάζει αναπόφευκτα την πρακτική τους και την αντιμετώπισή τους προς τα ανάπηρα άτομα. Παραδοσιακά, η αναπηρία έχει θεωρηθεί ως ατομική, ιατρική κατάσταση οδηγώντας στην υιοθέτηση μιας πολιτικής που επικεντρώνεται στην πρόληψη και την θεραπεία παρά στην προσαρμογή του περιβάλλοντος ή της κοινωνίας. Σε κάποιο βαθμό, αυτή η άποψη εξακολουθεί να είναι εμφανής μέχρι και σήμερα. Η όποια αλλαγή λοιπόν, σε θεωρητικό επίπεδο είναι δύσκολο να αντικαταστήσει το ιατρικό μοντέλο που συναντάται στην πράξη. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, θέλησα να διερευνήσω την εργοθεραπευτική διαδικασία που ακολουθείται σε μια ιδιωτική δομή με ανάπηρα παιδιά. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η διερεύνηση των απόψεων της συμμετέχουσας εργοθεραπεύτριας. Επίσης, ερευνάται το πώς η εργοθεραπεύτρια νοηματοδοτεί την αναπηρία και την ένταξη αλλά και πώς συμβάλλει μέσα από τις πρακτικές της προς αυτήν την κατεύθυνση. Ως καταλληλότερη μέθοδος για την συγκεκριμένη μελέτη κρίθηκε η ποιοτική έρευνα για μια εις βάθος διερεύνηση των απόψεων της συμμετέχουσας εργοθεραπεύτριας καθώς και των πρακτικών που ακολούθησε. Πραγματοποιήθηκαν δύο κύκλοι ημιδομημένων συνεντεύξεων και 21 (με την πιλοτική) μη συμμετοχικές παρατηρήσεις κατά την περίοδο 2018-2019 ενώ η επιλογή του δείγματος έγινε με τη μέθοδο της «βολικής» δειγματοληψίας. Τα ευρήματα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Από τη συγκεκριμένη μελέτη αναδύθηκε έντονα η επιρροή του ατομικού/ ιατρικού μοντέλου προσέγγισης της αναπηρίας τόσο στον λόγο της συμμετέχουσας όσο και στις πρακτικές που υιοθετεί. Η αναπηρία αντιμετωπίζεται ως βλάβη που πρέπει να αποκατασταθεί με τις κατάλληλες εργοθεραπευτικές πρακτικές. Ο ρόλος της εργοθεραπεύτριας αφορά την ενδυνάμωση των τομέων που τα ανάπηρα παιδιά υπολείπονται ενώ ταυτόχρονα υιοθετείται από πλευράς της ο ρόλος του «ειδήμονα» ειδικού επαγγελματία. Παράλληλα, η έννοια της ένταξης κατανοείται από την εργοθεραπεύτρια ως την προσπάθεια που οφείλει να κάνει το ανάπηρο παιδί προκειμένου να καταφέρει να ενταχθεί στο σχολείο ή την κοινωνία. Γίνεται φανερό πως τα ανάπηρα παιδιά τίθενται σε μια διαδικασία «κανονικοποίησης» μέσα από θεραπευτικά προγράμματα παρέμβασης και αποκατάστασης που στοχεύουν στην καλύτερη προσαρμογή τους στην κοινωνία. Μέσα από τη μελέτη, αναδεικνύεται έντονα η ανάγκη για μετάβαση από τις βιοϊατρικές πρακτικές του επαγγέλματος σε εργο-βασιζόμενες καθώς φαίνεται πως οι πρακτικές των εργοθεραπευτών συνεχίζουν να είναι επηρεασμένες από παλαιότερες θεωρίες και παραδείγματα ακολουθώντας μια κλινική προσέγγιση και κάνοντας την ανάγκη για στροφή στο επάγγελμα να μοιάζει επιτακτική.","abstract_has_math":false,"creators":["Τυράκη Καλοτίνα-Μαρία","Tyraki Kalotina-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:50Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2887997"],"render_values":[{"text":"uoadl:2887997","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887997","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887997","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2887997","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τυράκη Καλοτίνα-Μαρία","Tyraki Kalotina-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2887997","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887997"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη εστιάζει στη διερεύνηση της ενταξιακής διάστασης της εργοθεραπευτικής πρακτικής. Μελετά την επιστήμη της εργοθεραπείας σε μια προσπάθεια να κατανοήσει αν και κατά πόσο ένα παραϊατρικό επάγγελμα, το οποίο ασχολείται με ανάπηρα παιδιά, μπορεί να υιοθετήσει μια ενταξιακή ματιά και να την εφαρμόσει στην πράξη. Το επάγγελμα της εργοθεραπείας έχει περάσει από αρκετά στάδια στο πέρασμα των χρόνων τα οποία εκφράζονται μέσα από τα «Παραδείγματα». Στην παρούσα φάση, το «Σύγχρονο Παράδειγμα» το οποίο αντιπροσωπεύει την ταυτότητα του επαγγέλματος έχει επηρεαστεί έντονα από τις μελέτες της αναπηρίας, υποστηρίζοντας ότι η αναπηρία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της βλάβης ή της πάθησης αλλά και του περιβάλλοντος που θέτει φυσικούς, οικονομικούς και πολιτικούς φραγμούς (Oliver, 1996). Μεγάλη επίδραση επίσης στο επάγγελμα της εργοθεραπείας έχει ασκήσει και η Διακήρυξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2011) και η Marmot Review (2010) που επικεντρώνονται στην επίδραση παγκόσμιων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που οδηγούν σε φαινόμενα ανισότητας και έλλειψης δικαιοσύνης. Αυτή η νέα άποψη, που έκανε τις θεωρίες γύρω από το επάγγελμα της εργοθεραπείας να απομακρυνθούν από την μέχρι πρότινος ιατρική κατεύθυνση, καθοδηγεί τους εργοθεραπευτές να υιοθετήσουν μια ενταξιακή οπτική, να δουν πέρα από την βλάβη και να ασχοληθούν με τρόπους που θα μπορέσουν να περιορίσουν τους περιβαλλοντικούς φραγμούς. Ωστόσο, ένα βασικό ερώτημα είναι αν οι επιρροές αυτές από τις θεωρίες που πλαισιώνουν το επάγγελμα, εφαρμόζονται και στην πρακτική των εργοθεραπευτών. Οι επαγγελματίες υγείας, άρα και οι εργοθεραπευτές, ασχολούνται με ανάπηρα άτομα και έχουν μελετήσει στις σπουδές τους θέματα σχετικά με την αναπηρία και τα ανάπηρα άτομα. Ποια είναι όμως η άποψή τους για την αναπηρία; Όπως είναι γνωστό, οι επαγγελματίες υγείας πολλές φορές έχουν μια θέση εξουσίας απέναντι στα ανάπηρα άτομα με τα οποία συνεργάζονται (McDonnell, 2012). Η άποψή τους για την αναπηρία επηρεάζει αναπόφευκτα την πρακτική τους και την αντιμετώπισή τους προς τα ανάπηρα άτομα. Παραδοσιακά, η αναπηρία έχει θεωρηθεί ως ατομική, ιατρική κατάσταση οδηγώντας στην υιοθέτηση μιας πολιτικής που επικεντρώνεται στην πρόληψη και την θεραπεία παρά στην προσαρμογή του περιβάλλοντος ή της κοινωνίας. Σε κάποιο βαθμό, αυτή η άποψη εξακολουθεί να είναι εμφανής μέχρι και σήμερα. Η όποια αλλαγή λοιπόν, σε θεωρητικό επίπεδο είναι δύσκολο να αντικαταστήσει το ιατρικό μοντέλο που συναντάται στην πράξη. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, θέλησα να διερευνήσω την εργοθεραπευτική διαδικασία που ακολουθείται σε μια ιδιωτική δομή με ανάπηρα παιδιά. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η διερεύνηση των απόψεων της συμμετέχουσας εργοθεραπεύτριας. Επίσης, ερευνάται το πώς η εργοθεραπεύτρια νοηματοδοτεί την αναπηρία και την ένταξη αλλά και πώς συμβάλλει μέσα από τις πρακτικές της προς αυτήν την κατεύθυνση. Ως καταλληλότερη μέθοδος για την συγκεκριμένη μελέτη κρίθηκε η ποιοτική έρευνα για μια εις βάθος διερεύνηση των απόψεων της συμμετέχουσας εργοθεραπεύτριας καθώς και των πρακτικών που ακολούθησε. Πραγματοποιήθηκαν δύο κύκλοι ημιδομημένων συνεντεύξεων και 21 (με την πιλοτική) μη συμμετοχικές παρατηρήσεις κατά την περίοδο 2018-2019 ενώ η επιλογή του δείγματος έγινε με τη μέθοδο της «βολικής» δειγματοληψίας. Τα ευρήματα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Από τη συγκεκριμένη μελέτη αναδύθηκε έντονα η επιρροή του ατομικού/ ιατρικού μοντέλου προσέγγισης της αναπηρίας τόσο στον λόγο της συμμετέχουσας όσο και στις πρακτικές που υιοθετεί. Η αναπηρία αντιμετωπίζεται ως βλάβη που πρέπει να αποκατασταθεί με τις κατάλληλες εργοθεραπευτικές πρακτικές. Ο ρόλος της εργοθεραπεύτριας αφορά την ενδυνάμωση των τομέων που τα ανάπηρα παιδιά υπολείπονται ενώ ταυτόχρονα υιοθετείται από πλευράς της ο ρόλος του «ειδήμονα» ειδικού επαγγελματία. Παράλληλα, η έννοια της ένταξης κατανοείται από την εργοθεραπεύτρια ως την προσπάθεια που οφείλει να κάνει το ανάπηρο παιδί προκειμένου να καταφέρει να ενταχθεί στο σχολείο ή την κοινωνία. Γίνεται φανερό πως τα ανάπηρα παιδιά τίθενται σε μια διαδικασία «κανονικοποίησης» μέσα από θεραπευτικά προγράμματα παρέμβασης και αποκατάστασης που στοχεύουν στην καλύτερη προσαρμογή τους στην κοινωνία. Μέσα από τη μελέτη, αναδεικνύεται έντονα η ανάγκη για μετάβαση από τις βιοϊατρικές πρακτικές του επαγγέλματος σε εργο-βασιζόμενες καθώς φαίνεται πως οι πρακτικές των εργοθεραπευτών συνεχίζουν να είναι επηρεασμένες από παλαιότερες θεωρίες και παραδείγματα ακολουθώντας μια κλινική προσέγγιση και κάνοντας την ανάγκη για στροφή στο επάγγελμα να μοιάζει επιτακτική.","The present study focuses on investigating the inclusive dimension of occupational therapy practice. It studies the science of occupational therapy in an attempt to understand if and to what extent a paramedic profession, which deals with disabled children, can adopt an inclusive approach and put it into practice. The occupational therapy profession has gone through several stages over the years expressed through \"Examples\". At this stage, the \"Modern Example\" which represents the identity of the profession has been strongly influenced by disability studies, arguing that disability is not only the result of impairment or disease but also of the environment that poses physical, economic and political barriers. (Oliver, 1996). The World Health Organization Declaration (2011) and the Marmot Review (2010) also focus on the impact of global social, economic and political factors that lead to inequality and lack of justice. This new view, which has led the theories of the occupational therapy profession to move away from the pre-existing medical direction, guides occupational therapists to adopt an inclusive perspective, look beyond the impairment and deal with ways that they can limit environmental barriers. However, a key question is whether these influences from the theories surrounding the profession also apply to the practice of occupational therapists. Health professionals, and therefore occupational therapists, are dealing with disabilities and have studied disability and disability issues in their studies. But what is their view of disability? As is well known, health professionals often have a position of authority over the disabled people with whom they work (McDonnell, 2012). Their view of disability inevitably affects their practice and their treatment of people with disabilities. Traditionally, disability has been seen as an individual, medical condition leading to the adoption of a policy that focuses on prevention and treatment rather than adapting to the environment or society. To some extent, this view is still evident today. So, any change, in theory, is difficult to replace the medical model that is encountered in practice. In view of the above, I wanted to explore the occupational therapeutic process followed in a private structure with disabled children. The purpose of the present study is to investigate the views of the participating occupational therapist. It also explores how the occupational therapist conceptualizes disability and inclusion but also how it contributes through her practices in this direction. The most appropriate method for this study was qualitative research for an in-depth investigation of the attending occupational therapist's views and the practices she followed. Two rounds of semi-structured interviews and 21 (including the pilot) non-participatory observations were conducted during the period 2018-2019 and the sample was selected using the 'convenient' sampling method. The findings were analyzed by the thematic analysis method. This study strongly illustrated the influence of the individual / medical approach to disability both on the participant's speech and on the practices she adopted. Disability is treated as an impairment that needs to be remedied with appropriate occupational therapeutic practices. The role of the occupational therapist is to empower the areas where disabled children are lacking while at the same time adopting the role of a 'specialist' professional. At the same time, the concept of inclusion is understood by the occupational therapist as the effort the disabled child must make in order to be able to include into school or society. It is clear that disabled children are being put through a process of 'normalization' through intervention and rehabilitation therapy programs aimed at adapting them better to society. Through the study, it is shown that there is a strong need to shift from biomedical practice to occupational-based practices as it seems that the occupational therapists' practices continue to be influenced by older theories and examples following a clinical approach and making the need to focus on the profession looking imperative."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερευνώντας την ενταξιακή διάσταση της εργοθεραπευτικής πρακτικής σε ομάδα παιδιών με αναπηρίες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τυράκη Καλοτίνα-Μαρία","Tyraki Kalotina-Maria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη εστιάζει στη διερεύνηση της ενταξιακής διάστασης της εργοθεραπευτικής πρακτικής. Μελετά την επιστήμη της εργοθεραπείας σε μια προσπάθεια να κατανοήσει αν και κατά πόσο ένα παραϊατρικό επάγγελμα, το οποίο ασχολείται με ανάπηρα παιδιά, μπορεί να υιοθετήσει μια ενταξιακή ματιά και να την εφαρμόσει στην πράξη. Το επάγγελμα της εργοθεραπείας έχει περάσει από αρκετά στάδια στο πέρασμα των χρόνων τα οποία εκφράζονται μέσα από τα «Παραδείγματα». Στην παρούσα φάση, το «Σύγχρονο Παράδειγμα» το οποίο αντιπροσωπεύει την ταυτότητα του επαγγέλματος έχει επηρεαστεί έντονα από τις μελέτες της αναπηρίας, υποστηρίζοντας ότι η αναπηρία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της βλάβης ή της πάθησης αλλά και του περιβάλλοντος που θέτει φυσικούς, οικονομικούς και πολιτικούς φραγμούς (Oliver, 1996). Μεγάλη επίδραση επίσης στο επάγγελμα της εργοθεραπείας έχει ασκήσει και η Διακήρυξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2011) και η Marmot Review (2010) που επικεντρώνονται στην επίδραση παγκόσμιων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που οδηγούν σε φαινόμενα ανισότητας και έλλειψης δικαιοσύνης. Αυτή η νέα άποψη, που έκανε τις θεωρίες γύρω από το επάγγελμα της εργοθεραπείας να απομακρυνθούν από την μέχρι πρότινος ιατρική κατεύθυνση, καθοδηγεί τους εργοθεραπευτές να υιοθετήσουν μια ενταξιακή οπτική, να δουν πέρα από την βλάβη και να ασχοληθούν με τρόπους που θα μπορέσουν να περιορίσουν τους περιβαλλοντικούς φραγμούς. Ωστόσο, ένα βασικό ερώτημα είναι αν οι επιρροές αυτές από τις θεωρίες που πλαισιώνουν το επάγγελμα, εφαρμόζονται και στην πρακτική των εργοθεραπευτών. Οι επαγγελματίες υγείας, άρα και οι εργοθεραπευτές, ασχολούνται με ανάπηρα άτομα και έχουν μελετήσει στις σπουδές τους θέματα σχετικά με την αναπηρία και τα ανάπηρα άτομα. Ποια είναι όμως η άποψή τους για την αναπηρία; Όπως είναι γνωστό, οι επαγγελματίες υγείας πολλές φορές έχουν μια θέση εξουσίας απέναντι στα ανάπηρα άτομα με τα οποία συνεργάζονται (McDonnell, 2012). Η άποψή τους για την αναπηρία επηρεάζει αναπόφευκτα την πρακτική τους και την αντιμετώπισή τους προς τα ανάπηρα άτομα. Παραδοσιακά, η αναπηρία έχει θεωρηθεί ως ατομική, ιατρική κατάσταση οδηγώντας στην υιοθέτηση μιας πολιτικής που επικεντρώνεται στην πρόληψη και την θεραπεία παρά στην προσαρμογή του περιβάλλοντος ή της κοινωνίας. Σε κάποιο βαθμό, αυτή η άποψη εξακολουθεί να είναι εμφανής μέχρι και σήμερα. Η όποια αλλαγή λοιπόν, σε θεωρητικό επίπεδο είναι δύσκολο να αντικαταστήσει το ιατρικό μοντέλο που συναντάται στην πράξη. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, θέλησα να διερευνήσω την εργοθεραπευτική διαδικασία που ακολουθείται σε μια ιδιωτική δομή με ανάπηρα παιδιά. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η διερεύνηση των απόψεων της συμμετέχουσας εργοθεραπεύτριας. Επίσης, ερευνάται το πώς η εργοθεραπεύτρια νοηματοδοτεί την αναπηρία και την ένταξη αλλά και πώς συμβάλλει μέσα από τις πρακτικές της προς αυτήν την κατεύθυνση. Ως καταλληλότερη μέθοδος για την συγκεκριμένη μελέτη κρίθηκε η ποιοτική έρευνα για μια εις βάθος διερεύνηση των απόψεων της συμμετέχουσας εργοθεραπεύτριας καθώς και των πρακτικών που ακολούθησε. Πραγματοποιήθηκαν δύο κύκλοι ημιδομημένων συνεντεύξεων και 21 (με την πιλοτική) μη συμμετοχικές παρατηρήσεις κατά την περίοδο 2018-2019 ενώ η επιλογή του δείγματος έγινε με τη μέθοδο της «βολικής» δειγματοληψίας. Τα ευρήματα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Από τη συγκεκριμένη μελέτη αναδύθηκε έντονα η επιρροή του ατομικού/ ιατρικού μοντέλου προσέγγισης της αναπηρίας τόσο στον λόγο της συμμετέχουσας όσο και στις πρακτικές που υιοθετεί. Η αναπηρία αντιμετωπίζεται ως βλάβη που πρέπει να αποκατασταθεί με τις κατάλληλες εργοθεραπευτικές πρακτικές. Ο ρόλος της εργοθεραπεύτριας αφορά την ενδυνάμωση των τομέων που τα ανάπηρα παιδιά υπολείπονται ενώ ταυτόχρονα υιοθετείται από πλευράς της ο ρόλος του «ειδήμονα» ειδικού επαγγελματία. Παράλληλα, η έννοια της ένταξης κατανοείται από την εργοθεραπεύτρια ως την προσπάθεια που οφείλει να κάνει το ανάπηρο παιδί προκειμένου να καταφέρει να ενταχθεί στο σχολείο ή την κοινωνία. Γίνεται φανερό πως τα ανάπηρα παιδιά τίθενται σε μια διαδικασία «κανονικοποίησης» μέσα από θεραπευτικά προγράμματα παρέμβασης και αποκατάστασης που στοχεύουν στην καλύτερη προσαρμογή τους στην κοινωνία. Μέσα από τη μελέτη, αναδεικνύεται έντονα η ανάγκη για μετάβαση από τις βιοϊατρικές πρακτικές του επαγγέλματος σε εργο-βασιζόμενες καθώς φαίνεται πως οι πρακτικές των εργοθεραπευτών συνεχίζουν να είναι επηρεασμένες από παλαιότερες θεωρίες και παραδείγματα ακολουθώντας μια κλινική προσέγγιση και κάνοντας την ανάγκη για στροφή στο επάγγελμα να μοιάζει επιτακτική.","The present study focuses on investigating the inclusive dimension of occupational therapy practice. It studies the science of occupational therapy in an attempt to understand if and to what extent a paramedic profession, which deals with disabled children, can adopt an inclusive approach and put it into practice. The occupational therapy profession has gone through several stages over the years expressed through \"Examples\". At this stage, the \"Modern Example\" which represents the identity of the profession has been strongly influenced by disability studies, arguing that disability is not only the result of impairment or disease but also of the environment that poses physical, economic and political barriers. (Oliver, 1996). The World Health Organization Declaration (2011) and the Marmot Review (2010) also focus on the impact of global social, economic and political factors that lead to inequality and lack of justice. This new view, which has led the theories of the occupational therapy profession to move away from the pre-existing medical direction, guides occupational therapists to adopt an inclusive perspective, look beyond the impairment and deal with ways that they can limit environmental barriers. However, a key question is whether these influences from the theories surrounding the profession also apply to the practice of occupational therapists. Health professionals, and therefore occupational therapists, are dealing with disabilities and have studied disability and disability issues in their studies. But what is their view of disability? As is well known, health professionals often have a position of authority over the disabled people with whom they work (McDonnell, 2012). Their view of disability inevitably affects their practice and their treatment of people with disabilities. Traditionally, disability has been seen as an individual, medical condition leading to the adoption of a policy that focuses on prevention and treatment rather than adapting to the environment or society. To some extent, this view is still evident today. So, any change, in theory, is difficult to replace the medical model that is encountered in practice. In view of the above, I wanted to explore the occupational therapeutic process followed in a private structure with disabled children. The purpose of the present study is to investigate the views of the participating occupational therapist. It also explores how the occupational therapist conceptualizes disability and inclusion but also how it contributes through her practices in this direction. The most appropriate method for this study was qualitative research for an in-depth investigation of the attending occupational therapist's views and the practices she followed. Two rounds of semi-structured interviews and 21 (including the pilot) non-participatory observations were conducted during the period 2018-2019 and the sample was selected using the 'convenient' sampling method. The findings were analyzed by the thematic analysis method. This study strongly illustrated the influence of the individual / medical approach to disability both on the participant's speech and on the practices she adopted. Disability is treated as an impairment that needs to be remedied with appropriate occupational therapeutic practices. The role of the occupational therapist is to empower the areas where disabled children are lacking while at the same time adopting the role of a 'specialist' professional. At the same time, the concept of inclusion is understood by the occupational therapist as the effort the disabled child must make in order to be able to include into school or society. It is clear that disabled children are being put through a process of 'normalization' through intervention and rehabilitation therapy programs aimed at adapting them better to society. Through the study, it is shown that there is a strong need to shift from biomedical practice to occupational-based practices as it seems that the occupational therapists' practices continue to be influenced by older theories and examples following a clinical approach and making the need to focus on the profession looking imperative."],"dc:identifier":["uoadl:2887997","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2887997"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Διερευνώντας την ενταξιακή διάσταση της εργοθεραπευτικής πρακτικής σε ομάδα παιδιών με αναπηρίες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:50Z"}