{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2888228"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2888228","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Carnivoran Dietary Adaptations: A Multiproxy Study on the Feeding Ecology of the Fossil Carnivorans of Greece","abstract":"Το θέμα της παρούσας Διπλωματικής εργασίας είναι η παλαιοοικολογία των απολιθωμένων σαρκοφάγων της Ελλάδας και συγκεκριμένα οι διατροφικές τους συνήθειες. Τα Σαρκοφάγα δεν τρέφονται αποκλειστικά με κρέας, αλλά συχνά έχουν παμφαγικές, εντομοφαγικές ή ακόμα και φυτοφαγικές συνήθειες. Σε αυτή την εργασία τα σημερινά σαρκοφάγα χωρίστηκαν σε 12 διατροφικές κατηγορίες. Το απολιθωμένο υλικό ανήκει σε 47 είδη σε 8 οικογένειες, που προέρχονται από δύο περιόδους του γεωλογικού χρόνου: το Ανώτερο Μειόκαινο (11,6-5,3 εκατομμύρια χρόνια πριν) και το Βιλλαφράγκιο (3,5-0,8 εκατομμύρια χρόνια πριν). Αυτές οι περίοδοι περιλαμβάνουν κάποιες από τις πιο πλούσιες απολιθωματοφόρες θέσεις της Ελλάδας, παρέχοντας αρκετό υλικό για να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες μέθοδοι. Τα εξαγόμενα αποτελέσματα προέκυψαν μετά από σύγκριση με 75 είδη σε 13 οικογένειες αρτίγονων Σαρκοφάγων. Το κυρίως τμήμα αυτής της εργασίας ήταν ο υπολογισμός μίας σειράς παραμέτρων που συνδέονται με την δίαιτα των ειδών. Οι παράμετροι που υπολογίστηκαν ήταν οι εξής: δύναμη δαγκώματος, αντοχή των άνω κυνοδόντων και κοπτήρων στην κάμψη, εγκεφαλική χωρητικότητα, σχετικό πλάτος ρύγχους, μυολογία μαστοειδούς περιοχής, οδοντική μεσοτριβή, κοπτικές και αλεστικές επιφάνειες των δοντιών, διαφυματικές εντομές των δοντιών και γενικότερη οδοντική μορφολογία. Όλες αυτές οι παράμετροι χρησιμοποιήθηκαν συνδυαστικά, ώστε να εξαχθεί το ακριβέστερο δυνατό αποτέλεσμα. Το πρώτο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων έχει να κάνει με την δίαιτα κάποιων αινιγματικών ειδών. Η Indarctos atticus φαίνεται ότι ήταν παμφάγα με τα φυτά να αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι της διατροφής της. Τα είδη Ursus etruscus, Ursavus ehrenbergi και Ursavus depereti ήταν οπορτουνιστικά παμφάγα. Ο Simocyon primigenius φαίνεται πως ήταν πτωματοφάγο, αλλά και θηρευτής μικρού-μεσαίου μεγέθους θηλαστικών και πιθανά συμπλήρωνε την δίαιτά του σε μικρό ποσοστό από φυτά. Έναν παρόμοιο ρόλο, χωρίς οστεοθραυστικές ικανότητες, φαίνεται πως είχε το είδος Plesiogulo crassa. Τέλος, το είδος Baranogale helbingi εκτιμάται ότι ήταν παμφάγο με προτίμηση στο κρέας, όπως τα σημερινά κουνάβια. Το δεύτερο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων ασχολείται με την συνύπαρξη ειδών που φαίνονται να έχουν παρόμοια οικολογία. Το πρώτο κομμάτι είναι οι ύαινες, που ήταν παρόμοιες με την σημερινή στικτή ύαινα, και ζούσαν στο Τουρώλιο (Adcrocuta eximia, Lycyaena chaeretis και Belbus beaumonti). Προέκυψε ότι η Adcrocuta επικρατεί έναντι των άλλων ειδών, επειδή ήταν μεγαλύτερη, πιο εύρωστη, καλύτερα προσαρμοσμένη στην θραύση οστών και πιθανότατα κοινωνική, οδηγώντας τις άλλες δύο ύαινες σε χαμηλές πληθυσμιακές πυκνότητες. Η επόμενη ομάδα ήταν τα ικτιθήρια του Ανώτερου Μειοκαίνου (Plioviverrops orbignyi, Protictitherium crassum, Ictitherium viverrinum και Hyaenotherium wongii). Τα πρώτα δύο γένη φαίνεται πως ήταν οπορτουνιστικά εντομοφάγα-παμφάγα. Όμως τα άλλα δύο γένη υπολογίστηκε πως είχαν παρόμοιους οικολογικούς ρόλους με το Hyaenotherium να είναι πιο σαρκοφάγο και το Ictitherium πιο οπορτουνιστικό. Αυτή η αλληλοεπικάλυψη των οικολογικών τους θώκων είναι πιθανότατα και η αιτία για την διακριτή τους βιογεωγραφία με το Ictitherium να κυριαρχεί στο Πικέρμι και το Hyaenotherium στη Σάμο. Η τρίτη περίπτωση συνύπαρξης που μελετήθηκε ήταν τα αιλουροειδή του Πικερμίου (Pristifelis attica, Metailurus parvulus, Metailurus major, Paramachairodus orientalis, Amphimachairodus giganteus). Αυτά τα είδη μπορούσαν να συνυπάρχουν καθώς δεν είχαν το ίδιο σωματικό βάρος. Κατά συνέπεια και τα θηράματά τους δεν είχαν το ίδιο βάρος. Τα μόνα είδη που είχαν αντίστοιχο μέγεθος ήταν τα Metailurus major και Paramachairodus orientalis, που αποτελούν δύο διαφορετικά εξελικτικά στάδια μαχαιροδόντων. Επομένως, αυτά τα δύο είδη θα πρέπει να ήταν ανταγωνιστικά μεταξύ τους και πιθανότατα αυτός είναι ο λόγος για την σπανιότητά τους. Άλλο ένα κομμάτι ήταν τα Mustelidae του Τουρώλιου (Martes woodwardi, Promeles palaeattica, Promephitis lartetii, Parataxidea maraghana, Sinictis pentelici και ένα νέο είδος αυτής της οικογένειας). Αυτά τα είδη φαίνεται ότι κάλυπταν αντίστοιχους θώκους και είχαν παρόμοιο σωματικό μέγεθος, με την εξαίρεση του μικρότερου Promephitis. Πιθανότατα, αυτός είναι ο λόγος για την χαμηλή τους πυκνότητα και για την διακριτή βιογεωγραφία των Promeles και Parataxidea (παρόντα στο Πικέρμι και στη Σάμο αντίστοιχα). Η πέμπτη περίπτωση ήταν η συνύπαρξη των μαχαιροδόντων Homotherium και Megantereon στο Βιλλαφράγκιο. Φαίνεται ότι αυτή η συνύπαρξη ήταν δυνατή λόγω της διαφοράς των δύο ειδών στο σωματικό μέγεθος και στις κυνηγετικές στρατηγικές, με το Homotherium να είναι καλύτερα προσαρμοσμένο σαν δρομέας και να μην πραγματοποιεί το στιγμιαίο δάγκωμα των μαχαιροδόντων. Κάτι αντίστοιχο φαίνεται και στα είδη Chasmaporthetes lunensis και Pliohyaena perrieri. Το πρώτο είδος φαίνεται ότι ήταν ένας αγελαίος, ταχύς κυνηγός, ενώ το δεύτερο ένα μοναχικό πτωματοφάγο. Η τελευταία ομάδα ήταν τα κυνοειδή της Απολλωνίας (Vulpes praeglacialis, Lycaon lycaonoides, Canis apolloniensis, Canis arnensis και Canis etruscus). Η Vulpes praeglacialis κατελάμβανε έναν θώκο αντίστοιχο των σημερινών αλεπούδων και ο Lycaon αντίστοιχο των σημερινών λύκων. Τα άλλα τρία είδη αποτελούν μία διαδοχή από μία μορφή παρόμοια με τσακάλι (Canis arnensis) σε μία μορφή παρόμοια με μικρόσωμο λύκο (Canis etruscus) με τον Canis apolloniensis να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο. Αυτή η συνύπαρξη των τριών ειδών πιθανότατα οδηγούσε σε διαειδικό ανταγωνισμό μεταξύ τους. Το τρίτο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων έχει να κάνει με την χρονική αλλαγή (ή μη αλλαγή) κάποιων φυλογενετικών γραμμών. Η πρώτη περίπτωση είναι η γραμμή Promeles palaeattica - Meles dimitrius - Meles meles. Αυτή η γραμμή φαίνεται να προσαρμόζεται σε μία διατροφή περισσότερο βασισμένη στα φυτά και σε ένα αυξανόμενο σωματικό μέγεθος. Η δεύτερη γραμμή ήταν αυτή του γένους Nyctereutes: N. donnezani - N. megamastoides - N. procyonoides. Και σε αυτήν την γραμμή παρατηρείται η επιλογή της αύξησης του ποσοστού των φυτών στην δίαιτα, αλλά αυτή τη φορά το σωματικό μέγεθος μειώνεται. Οι επόμενες δύο περιπτώσεις έχουν να κάνουν με δύο γραμμές που είχαν σταθερούς αντιπροσώπους στο απολιθωματοφόρο αρχείο της Ελλάδας από το Μειόκαινο μέχρι το Ανώτερο Πλειστόκαινο. Η πρώτη γραμμή είναι αυτή των οστεοθραυστικών υαινών αντίστοιχων της σημερινής στικτής ύαινας: Dinocrocuta  Adcrocuta  Pliohyaena  Pachycrocuta  Crocuta και η δεύτερη είναι αυτή των μεγαλόσωμων αιλουροειδών: Amphimachairodus/Paramachairodus/Metailurus major - Homotherium/Megantereon/Panthera gombaszoegensis - Panthera leo/pardus.","abstract_html":"Το θέμα της παρούσας Διπλωματικής εργασίας είναι η παλαιοοικολογία των απολιθωμένων σαρκοφάγων της Ελλάδας και συγκεκριμένα οι διατροφικές τους συνήθειες. Τα Σαρκοφάγα δεν τρέφονται αποκλειστικά με κρέας, αλλά συχνά έχουν παμφαγικές, εντομοφαγικές ή ακόμα και φυτοφαγικές συνήθειες. Σε αυτή την εργασία τα σημερινά σαρκοφάγα χωρίστηκαν σε 12 διατροφικές κατηγορίες. Το απολιθωμένο υλικό ανήκει σε 47 είδη σε 8 οικογένειες, που προέρχονται από δύο περιόδους του γεωλογικού χρόνου: το Ανώτερο Μειόκαινο (11,6-5,3 εκατομμύρια χρόνια πριν) και το Βιλλαφράγκιο (3,5-0,8 εκατομμύρια χρόνια πριν). Αυτές οι περίοδοι περιλαμβάνουν κάποιες από τις πιο πλούσιες απολιθωματοφόρες θέσεις της Ελλάδας, παρέχοντας αρκετό υλικό για να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες μέθοδοι. Τα εξαγόμενα αποτελέσματα προέκυψαν μετά από σύγκριση με 75 είδη σε 13 οικογένειες αρτίγονων Σαρκοφάγων. Το κυρίως τμήμα αυτής της εργασίας ήταν ο υπολογισμός μίας σειράς παραμέτρων που συνδέονται με την δίαιτα των ειδών. Οι παράμετροι που υπολογίστηκαν ήταν οι εξής: δύναμη δαγκώματος, αντοχή των άνω κυνοδόντων και κοπτήρων στην κάμψη, εγκεφαλική χωρητικότητα, σχετικό πλάτος ρύγχους, μυολογία μαστοειδούς περιοχής, οδοντική μεσοτριβή, κοπτικές και αλεστικές επιφάνειες των δοντιών, διαφυματικές εντομές των δοντιών και γενικότερη οδοντική μορφολογία. Όλες αυτές οι παράμετροι χρησιμοποιήθηκαν συνδυαστικά, ώστε να εξαχθεί το ακριβέστερο δυνατό αποτέλεσμα. Το πρώτο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων έχει να κάνει με την δίαιτα κάποιων αινιγματικών ειδών. Η Indarctos atticus φαίνεται ότι ήταν παμφάγα με τα φυτά να αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι της διατροφής της. Τα είδη Ursus etruscus, Ursavus ehrenbergi και Ursavus depereti ήταν οπορτουνιστικά παμφάγα. Ο Simocyon primigenius φαίνεται πως ήταν πτωματοφάγο, αλλά και θηρευτής μικρού-μεσαίου μεγέθους θηλαστικών και πιθανά συμπλήρωνε την δίαιτά του σε μικρό ποσοστό από φυτά. Έναν παρόμοιο ρόλο, χωρίς οστεοθραυστικές ικανότητες, φαίνεται πως είχε το είδος Plesiogulo crassa. Τέλος, το είδος Baranogale helbingi εκτιμάται ότι ήταν παμφάγο με προτίμηση στο κρέας, όπως τα σημερινά κουνάβια. Το δεύτερο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων ασχολείται με την συνύπαρξη ειδών που φαίνονται να έχουν παρόμοια οικολογία. Το πρώτο κομμάτι είναι οι ύαινες, που ήταν παρόμοιες με την σημερινή στικτή ύαινα, και ζούσαν στο Τουρώλιο (Adcrocuta eximia, Lycyaena chaeretis και Belbus beaumonti). Προέκυψε ότι η Adcrocuta επικρατεί έναντι των άλλων ειδών, επειδή ήταν μεγαλύτερη, πιο εύρωστη, καλύτερα προσαρμοσμένη στην θραύση οστών και πιθανότατα κοινωνική, οδηγώντας τις άλλες δύο ύαινες σε χαμηλές πληθυσμιακές πυκνότητες. Η επόμενη ομάδα ήταν τα ικτιθήρια του Ανώτερου Μειοκαίνου (Plioviverrops orbignyi, Protictitherium crassum, Ictitherium viverrinum και Hyaenotherium wongii). Τα πρώτα δύο γένη φαίνεται πως ήταν οπορτουνιστικά εντομοφάγα-παμφάγα. Όμως τα άλλα δύο γένη υπολογίστηκε πως είχαν παρόμοιους οικολογικούς ρόλους με το Hyaenotherium να είναι πιο σαρκοφάγο και το Ictitherium πιο οπορτουνιστικό. Αυτή η αλληλοεπικάλυψη των οικολογικών τους θώκων είναι πιθανότατα και η αιτία για την διακριτή τους βιογεωγραφία με το Ictitherium να κυριαρχεί στο Πικέρμι και το Hyaenotherium στη Σάμο. Η τρίτη περίπτωση συνύπαρξης που μελετήθηκε ήταν τα αιλουροειδή του Πικερμίου (Pristifelis attica, Metailurus parvulus, Metailurus major, Paramachairodus orientalis, Amphimachairodus giganteus). Αυτά τα είδη μπορούσαν να συνυπάρχουν καθώς δεν είχαν το ίδιο σωματικό βάρος. Κατά συνέπεια και τα θηράματά τους δεν είχαν το ίδιο βάρος. Τα μόνα είδη που είχαν αντίστοιχο μέγεθος ήταν τα Metailurus major και Paramachairodus orientalis, που αποτελούν δύο διαφορετικά εξελικτικά στάδια μαχαιροδόντων. Επομένως, αυτά τα δύο είδη θα πρέπει να ήταν ανταγωνιστικά μεταξύ τους και πιθανότατα αυτός είναι ο λόγος για την σπανιότητά τους. Άλλο ένα κομμάτι ήταν τα Mustelidae του Τουρώλιου (Martes woodwardi, Promeles palaeattica, Promephitis lartetii, Parataxidea maraghana, Sinictis pentelici και ένα νέο είδος αυτής της οικογένειας). Αυτά τα είδη φαίνεται ότι κάλυπταν αντίστοιχους θώκους και είχαν παρόμοιο σωματικό μέγεθος, με την εξαίρεση του μικρότερου Promephitis. Πιθανότατα, αυτός είναι ο λόγος για την χαμηλή τους πυκνότητα και για την διακριτή βιογεωγραφία των Promeles και Parataxidea (παρόντα στο Πικέρμι και στη Σάμο αντίστοιχα). Η πέμπτη περίπτωση ήταν η συνύπαρξη των μαχαιροδόντων Homotherium και Megantereon στο Βιλλαφράγκιο. Φαίνεται ότι αυτή η συνύπαρξη ήταν δυνατή λόγω της διαφοράς των δύο ειδών στο σωματικό μέγεθος και στις κυνηγετικές στρατηγικές, με το Homotherium να είναι καλύτερα προσαρμοσμένο σαν δρομέας και να μην πραγματοποιεί το στιγμιαίο δάγκωμα των μαχαιροδόντων. Κάτι αντίστοιχο φαίνεται και στα είδη Chasmaporthetes lunensis και Pliohyaena perrieri. Το πρώτο είδος φαίνεται ότι ήταν ένας αγελαίος, ταχύς κυνηγός, ενώ το δεύτερο ένα μοναχικό πτωματοφάγο. Η τελευταία ομάδα ήταν τα κυνοειδή της Απολλωνίας (Vulpes praeglacialis, Lycaon lycaonoides, Canis apolloniensis, Canis arnensis και Canis etruscus). Η Vulpes praeglacialis κατελάμβανε έναν θώκο αντίστοιχο των σημερινών αλεπούδων και ο Lycaon αντίστοιχο των σημερινών λύκων. Τα άλλα τρία είδη αποτελούν μία διαδοχή από μία μορφή παρόμοια με τσακάλι (Canis arnensis) σε μία μορφή παρόμοια με μικρόσωμο λύκο (Canis etruscus) με τον Canis apolloniensis να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο. Αυτή η συνύπαρξη των τριών ειδών πιθανότατα οδηγούσε σε διαειδικό ανταγωνισμό μεταξύ τους. Το τρίτο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων έχει να κάνει με την χρονική αλλαγή (ή μη αλλαγή) κάποιων φυλογενετικών γραμμών. Η πρώτη περίπτωση είναι η γραμμή Promeles palaeattica - Meles dimitrius - Meles meles. Αυτή η γραμμή φαίνεται να προσαρμόζεται σε μία διατροφή περισσότερο βασισμένη στα φυτά και σε ένα αυξανόμενο σωματικό μέγεθος. Η δεύτερη γραμμή ήταν αυτή του γένους Nyctereutes: N. donnezani - N. megamastoides - N. procyonoides. Και σε αυτήν την γραμμή παρατηρείται η επιλογή της αύξησης του ποσοστού των φυτών στην δίαιτα, αλλά αυτή τη φορά το σωματικό μέγεθος μειώνεται. Οι επόμενες δύο περιπτώσεις έχουν να κάνουν με δύο γραμμές που είχαν σταθερούς αντιπροσώπους στο απολιθωματοφόρο αρχείο της Ελλάδας από το Μειόκαινο μέχρι το Ανώτερο Πλειστόκαινο. Η πρώτη γραμμή είναι αυτή των οστεοθραυστικών υαινών αντίστοιχων της σημερινής στικτής ύαινας: Dinocrocuta  Adcrocuta  Pliohyaena  Pachycrocuta  Crocuta και η δεύτερη είναι αυτή των μεγαλόσωμων αιλουροειδών: Amphimachairodus/Paramachairodus/Metailurus major - Homotherium/Megantereon/Panthera gombaszoegensis - Panthera leo/pardus.","abstract_has_math":false,"creators":["Καργόπουλος Νικόλαος","Kargopoulos Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:54Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2888228"],"render_values":[{"text":"uoadl:2888228","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2888228","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2888228","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2888228","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καργόπουλος Νικόλαος","Kargopoulos Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2888228","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2888228"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το θέμα της παρούσας Διπλωματικής εργασίας είναι η παλαιοοικολογία των απολιθωμένων σαρκοφάγων της Ελλάδας και συγκεκριμένα οι διατροφικές τους συνήθειες. Τα Σαρκοφάγα δεν τρέφονται αποκλειστικά με κρέας, αλλά συχνά έχουν παμφαγικές, εντομοφαγικές ή ακόμα και φυτοφαγικές συνήθειες. Σε αυτή την εργασία τα σημερινά σαρκοφάγα χωρίστηκαν σε 12 διατροφικές κατηγορίες. Το απολιθωμένο υλικό ανήκει σε 47 είδη σε 8 οικογένειες, που προέρχονται από δύο περιόδους του γεωλογικού χρόνου: το Ανώτερο Μειόκαινο (11,6-5,3 εκατομμύρια χρόνια πριν) και το Βιλλαφράγκιο (3,5-0,8 εκατομμύρια χρόνια πριν). Αυτές οι περίοδοι περιλαμβάνουν κάποιες από τις πιο πλούσιες απολιθωματοφόρες θέσεις της Ελλάδας, παρέχοντας αρκετό υλικό για να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες μέθοδοι. Τα εξαγόμενα αποτελέσματα προέκυψαν μετά από σύγκριση με 75 είδη σε 13 οικογένειες αρτίγονων Σαρκοφάγων. Το κυρίως τμήμα αυτής της εργασίας ήταν ο υπολογισμός μίας σειράς παραμέτρων που συνδέονται με την δίαιτα των ειδών. Οι παράμετροι που υπολογίστηκαν ήταν οι εξής: δύναμη δαγκώματος, αντοχή των άνω κυνοδόντων και κοπτήρων στην κάμψη, εγκεφαλική χωρητικότητα, σχετικό πλάτος ρύγχους, μυολογία μαστοειδούς περιοχής, οδοντική μεσοτριβή, κοπτικές και αλεστικές επιφάνειες των δοντιών, διαφυματικές εντομές των δοντιών και γενικότερη οδοντική μορφολογία. Όλες αυτές οι παράμετροι χρησιμοποιήθηκαν συνδυαστικά, ώστε να εξαχθεί το ακριβέστερο δυνατό αποτέλεσμα. Το πρώτο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων έχει να κάνει με την δίαιτα κάποιων αινιγματικών ειδών. Η Indarctos atticus φαίνεται ότι ήταν παμφάγα με τα φυτά να αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι της διατροφής της. Τα είδη Ursus etruscus, Ursavus ehrenbergi και Ursavus depereti ήταν οπορτουνιστικά παμφάγα. Ο Simocyon primigenius φαίνεται πως ήταν πτωματοφάγο, αλλά και θηρευτής μικρού-μεσαίου μεγέθους θηλαστικών και πιθανά συμπλήρωνε την δίαιτά του σε μικρό ποσοστό από φυτά. Έναν παρόμοιο ρόλο, χωρίς οστεοθραυστικές ικανότητες, φαίνεται πως είχε το είδος Plesiogulo crassa. Τέλος, το είδος Baranogale helbingi εκτιμάται ότι ήταν παμφάγο με προτίμηση στο κρέας, όπως τα σημερινά κουνάβια. Το δεύτερο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων ασχολείται με την συνύπαρξη ειδών που φαίνονται να έχουν παρόμοια οικολογία. Το πρώτο κομμάτι είναι οι ύαινες, που ήταν παρόμοιες με την σημερινή στικτή ύαινα, και ζούσαν στο Τουρώλιο (Adcrocuta eximia, Lycyaena chaeretis και Belbus beaumonti). Προέκυψε ότι η Adcrocuta επικρατεί έναντι των άλλων ειδών, επειδή ήταν μεγαλύτερη, πιο εύρωστη, καλύτερα προσαρμοσμένη στην θραύση οστών και πιθανότατα κοινωνική, οδηγώντας τις άλλες δύο ύαινες σε χαμηλές πληθυσμιακές πυκνότητες. Η επόμενη ομάδα ήταν τα ικτιθήρια του Ανώτερου Μειοκαίνου (Plioviverrops orbignyi, Protictitherium crassum, Ictitherium viverrinum και Hyaenotherium wongii). Τα πρώτα δύο γένη φαίνεται πως ήταν οπορτουνιστικά εντομοφάγα-παμφάγα. Όμως τα άλλα δύο γένη υπολογίστηκε πως είχαν παρόμοιους οικολογικούς ρόλους με το Hyaenotherium να είναι πιο σαρκοφάγο και το Ictitherium πιο οπορτουνιστικό. Αυτή η αλληλοεπικάλυψη των οικολογικών τους θώκων είναι πιθανότατα και η αιτία για την διακριτή τους βιογεωγραφία με το Ictitherium να κυριαρχεί στο Πικέρμι και το Hyaenotherium στη Σάμο. Η τρίτη περίπτωση συνύπαρξης που μελετήθηκε ήταν τα αιλουροειδή του Πικερμίου (Pristifelis attica, Metailurus parvulus, Metailurus major, Paramachairodus orientalis, Amphimachairodus giganteus). Αυτά τα είδη μπορούσαν να συνυπάρχουν καθώς δεν είχαν το ίδιο σωματικό βάρος. Κατά συνέπεια και τα θηράματά τους δεν είχαν το ίδιο βάρος. Τα μόνα είδη που είχαν αντίστοιχο μέγεθος ήταν τα Metailurus major και Paramachairodus orientalis, που αποτελούν δύο διαφορετικά εξελικτικά στάδια μαχαιροδόντων. Επομένως, αυτά τα δύο είδη θα πρέπει να ήταν ανταγωνιστικά μεταξύ τους και πιθανότατα αυτός είναι ο λόγος για την σπανιότητά τους. Άλλο ένα κομμάτι ήταν τα Mustelidae του Τουρώλιου (Martes woodwardi, Promeles palaeattica, Promephitis lartetii, Parataxidea maraghana, Sinictis pentelici και ένα νέο είδος αυτής της οικογένειας). Αυτά τα είδη φαίνεται ότι κάλυπταν αντίστοιχους θώκους και είχαν παρόμοιο σωματικό μέγεθος, με την εξαίρεση του μικρότερου Promephitis. Πιθανότατα, αυτός είναι ο λόγος για την χαμηλή τους πυκνότητα και για την διακριτή βιογεωγραφία των Promeles και Parataxidea (παρόντα στο Πικέρμι και στη Σάμο αντίστοιχα). Η πέμπτη περίπτωση ήταν η συνύπαρξη των μαχαιροδόντων Homotherium και Megantereon στο Βιλλαφράγκιο. Φαίνεται ότι αυτή η συνύπαρξη ήταν δυνατή λόγω της διαφοράς των δύο ειδών στο σωματικό μέγεθος και στις κυνηγετικές στρατηγικές, με το Homotherium να είναι καλύτερα προσαρμοσμένο σαν δρομέας και να μην πραγματοποιεί το στιγμιαίο δάγκωμα των μαχαιροδόντων. Κάτι αντίστοιχο φαίνεται και στα είδη Chasmaporthetes lunensis και Pliohyaena perrieri. Το πρώτο είδος φαίνεται ότι ήταν ένας αγελαίος, ταχύς κυνηγός, ενώ το δεύτερο ένα μοναχικό πτωματοφάγο. Η τελευταία ομάδα ήταν τα κυνοειδή της Απολλωνίας (Vulpes praeglacialis, Lycaon lycaonoides, Canis apolloniensis, Canis arnensis και Canis etruscus). Η Vulpes praeglacialis κατελάμβανε έναν θώκο αντίστοιχο των σημερινών αλεπούδων και ο Lycaon αντίστοιχο των σημερινών λύκων. Τα άλλα τρία είδη αποτελούν μία διαδοχή από μία μορφή παρόμοια με τσακάλι (Canis arnensis) σε μία μορφή παρόμοια με μικρόσωμο λύκο (Canis etruscus) με τον Canis apolloniensis να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο. Αυτή η συνύπαρξη των τριών ειδών πιθανότατα οδηγούσε σε διαειδικό ανταγωνισμό μεταξύ τους. Το τρίτο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων έχει να κάνει με την χρονική αλλαγή (ή μη αλλαγή) κάποιων φυλογενετικών γραμμών. Η πρώτη περίπτωση είναι η γραμμή Promeles palaeattica - Meles dimitrius - Meles meles. Αυτή η γραμμή φαίνεται να προσαρμόζεται σε μία διατροφή περισσότερο βασισμένη στα φυτά και σε ένα αυξανόμενο σωματικό μέγεθος. Η δεύτερη γραμμή ήταν αυτή του γένους Nyctereutes: N. donnezani - N. megamastoides - N. procyonoides. Και σε αυτήν την γραμμή παρατηρείται η επιλογή της αύξησης του ποσοστού των φυτών στην δίαιτα, αλλά αυτή τη φορά το σωματικό μέγεθος μειώνεται. Οι επόμενες δύο περιπτώσεις έχουν να κάνουν με δύο γραμμές που είχαν σταθερούς αντιπροσώπους στο απολιθωματοφόρο αρχείο της Ελλάδας από το Μειόκαινο μέχρι το Ανώτερο Πλειστόκαινο. Η πρώτη γραμμή είναι αυτή των οστεοθραυστικών υαινών αντίστοιχων της σημερινής στικτής ύαινας: Dinocrocuta  Adcrocuta  Pliohyaena  Pachycrocuta  Crocuta και η δεύτερη είναι αυτή των μεγαλόσωμων αιλουροειδών: Amphimachairodus/Paramachairodus/Metailurus major - Homotherium/Megantereon/Panthera gombaszoegensis - Panthera leo/pardus.","This Thesis deals with the palaeoecology of the fossil carnivorans of Greece and, in particular, with their diet. Carnivora don’t eat exclusively meat, but they frequently are omnivores, insectivores or even herbivores. In this study extant Carnivora were divided into 12 dietary categories. The studied fossil material belongs to 47 species from 8 families, coming from two periods of geological time: the Late Miocene (11.6-5.3 Mya) and the Villafranchian (3.5.-0.8 Mya). These periods include some of the richest fossiliferous localities in Greece, providing enough material to apply the necessary methods. To test the made assumptions, a comparative sample of 75 species belonging to 13 families of extant carnivorans was used. The main focus of this work is to calculate a number of proxies which are connected to the diet of these species. The proxies studied here were: bite force, upper canines’ and incisors’ bending strength, endocranial volume, relative rostrum width, mastoid musculature, dental mesowear, dental carnassial and grinding surfaces, dental intercuspid notches and dental morphology in general. All these parameters are combined, in order to extract a more accurate result. The first chapter of the results concerns the diets of some enigmatic species. Indarctos atticus resulted to be an omnivore, based mostly on plant material. Ursus etruscus, Ursavus ehrenbergi and Ursavus depereti were found being opportunistic omnivores. Simocyon primigenius resulted being probably a scavenger, but also a predator of small-medium sized mammals and probably completed its diet with a small amount of plants. A similar niche, without the ability of bone-cracking, is proposed for Plesiogulo crassa. Baranogale helbingi resulted to be a meat-based omnivore, similar to extant martens. The second chapter of the results deals with the coexistence of species that seem to have a similar ecology. The first part were the Crocuta-like hyenas of the Turolian (Adcrocuta eximia, Lycyaena chaeretis and Belbus beaumonti). It was found that Adcrocuta is so dominant over the other species because it was larger, more robust, better adapted to bone-cracking and probably social, resulting to lower abundances forthe other two genera. The next case were the ictitheres of Late Miocene (Plioviverrops orbignyi, Protictitherium crassum, Ictitherium viverrinum and Hyaenotherium wongii). The first two genera were found to be opportunistic insectivores-omnivores. However the other two genera seem to have a similar ecological niche, with Hyaenotherium being more carnivorous and Ictitherium being more opportunistic. This niche overlapping is probably the cause for their distinct biogeography, with Ictitherium thriving in Pikermi and Hyaenotherium in Samos. The third case of coexistence was the felids of Pikermi (Pristifelis attica, Metailurus parvulus, Metailurus major, Paramachairodus orientalis and Amphimachairodus giganteus). These species were able to coexist, because they did not have the same body size. Therefore, their prey also had a relevant body size. The only species of the same size were Paramachairodus and Metailurus major, which represent two different evolutionary stages of sabertooths. Thus, these two taxa must have been competitive with each other and maybe that’s the reason for their infrequency. Another part was the small-sized mustelids of Turolian (Martes woodwardi, Promeles palaeattica, Promephitis lartetii, Parataxidea maraghana, Sinictis pentelici and a new species of mustelid). These species seemed to cover similar niches and having similar body sizes, with the exception of the smaller Promephitis. Probably this is the reason for their low abundance and the distinct biogeography of Promeles and Parataxidea (present in Pikermi and Samos respectively). The fifth case was the coexistence of the sabertooths Homotherium and Megantereon in the Villafranchian. It seems that this coexistence was possible due to the size difference between the two taxa and because of their different hunting strategies, since Homotherium was more cursorial and probably didn’t make an instant canine-shear bite as Megantereon. A similar case can be seen with Chasmaporthetes lunensis and Pliohyaena perrieri, with the former being a social and cursorial hunter and the latter being a solitary scavenger. The last case of coexistence were the canids of Apollonia (Vulpes praeglacialis, Lycaon lycaonoides, Canis arnensis, Canis etruscus and Canis apolloniensis). Vulpes praeglacialis occupied a niche similar to extant foxes and Lycaon similar to extant wolves. The other three canids probably represent a gradual transition from a form similar to jackal (Canis arnensis) to a form similar to a small wolf (Canis etruscus) with Canis apolloniensis being the intermediate stage. This coexistence of three species of canids probably led to interspecific competition between them. The third chapter of results dealt with the temporal alternation (or no alternation) of some phylogenetic lines. The first case was the transition Promeles palaeattica - Meles dimitrius - Meles meles. This lineage seems to adapt to a more plant-based diet and an increase in size. The second line was that of Nyctereutes: N. donnezani - N. megamastoides - N. procyonoides. This line also moved to a more plant-based omnivory, but this time the body size of the species was reduced. The next two cases dealt with two lineages that had similar representatives in the fossil record of Greece from the Miocene until the Late Pleistocene. The first lineage was that of Crocuta-like bone-crushing hyenas: Dinocrocuta  Adcrocuta  Pliohyaena  Pachycrocuta  Crocuta and the second was that of large felids Amphimachairodus / Paramachairodus / Metailurus major - Homotherium / Megantereon / Panthera gombaszoegensis - Panthera leo / pardus. Finally, the dietary category for every species was defined in a table and a suggestion for its possible prey genera (based on its already known associated faunas) was made, accompanied with the reference of a modern analogue species."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Carnivoran Dietary Adaptations: A Multiproxy Study on the Feeding Ecology of the Fossil Carnivorans of Greece"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καργόπουλος Νικόλαος","Kargopoulos Nikolaos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Το θέμα της παρούσας Διπλωματικής εργασίας είναι η παλαιοοικολογία των απολιθωμένων σαρκοφάγων της Ελλάδας και συγκεκριμένα οι διατροφικές τους συνήθειες. Τα Σαρκοφάγα δεν τρέφονται αποκλειστικά με κρέας, αλλά συχνά έχουν παμφαγικές, εντομοφαγικές ή ακόμα και φυτοφαγικές συνήθειες. Σε αυτή την εργασία τα σημερινά σαρκοφάγα χωρίστηκαν σε 12 διατροφικές κατηγορίες. Το απολιθωμένο υλικό ανήκει σε 47 είδη σε 8 οικογένειες, που προέρχονται από δύο περιόδους του γεωλογικού χρόνου: το Ανώτερο Μειόκαινο (11,6-5,3 εκατομμύρια χρόνια πριν) και το Βιλλαφράγκιο (3,5-0,8 εκατομμύρια χρόνια πριν). Αυτές οι περίοδοι περιλαμβάνουν κάποιες από τις πιο πλούσιες απολιθωματοφόρες θέσεις της Ελλάδας, παρέχοντας αρκετό υλικό για να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες μέθοδοι. Τα εξαγόμενα αποτελέσματα προέκυψαν μετά από σύγκριση με 75 είδη σε 13 οικογένειες αρτίγονων Σαρκοφάγων. Το κυρίως τμήμα αυτής της εργασίας ήταν ο υπολογισμός μίας σειράς παραμέτρων που συνδέονται με την δίαιτα των ειδών. Οι παράμετροι που υπολογίστηκαν ήταν οι εξής: δύναμη δαγκώματος, αντοχή των άνω κυνοδόντων και κοπτήρων στην κάμψη, εγκεφαλική χωρητικότητα, σχετικό πλάτος ρύγχους, μυολογία μαστοειδούς περιοχής, οδοντική μεσοτριβή, κοπτικές και αλεστικές επιφάνειες των δοντιών, διαφυματικές εντομές των δοντιών και γενικότερη οδοντική μορφολογία. Όλες αυτές οι παράμετροι χρησιμοποιήθηκαν συνδυαστικά, ώστε να εξαχθεί το ακριβέστερο δυνατό αποτέλεσμα. Το πρώτο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων έχει να κάνει με την δίαιτα κάποιων αινιγματικών ειδών. Η Indarctos atticus φαίνεται ότι ήταν παμφάγα με τα φυτά να αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι της διατροφής της. Τα είδη Ursus etruscus, Ursavus ehrenbergi και Ursavus depereti ήταν οπορτουνιστικά παμφάγα. Ο Simocyon primigenius φαίνεται πως ήταν πτωματοφάγο, αλλά και θηρευτής μικρού-μεσαίου μεγέθους θηλαστικών και πιθανά συμπλήρωνε την δίαιτά του σε μικρό ποσοστό από φυτά. Έναν παρόμοιο ρόλο, χωρίς οστεοθραυστικές ικανότητες, φαίνεται πως είχε το είδος Plesiogulo crassa. Τέλος, το είδος Baranogale helbingi εκτιμάται ότι ήταν παμφάγο με προτίμηση στο κρέας, όπως τα σημερινά κουνάβια. Το δεύτερο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων ασχολείται με την συνύπαρξη ειδών που φαίνονται να έχουν παρόμοια οικολογία. Το πρώτο κομμάτι είναι οι ύαινες, που ήταν παρόμοιες με την σημερινή στικτή ύαινα, και ζούσαν στο Τουρώλιο (Adcrocuta eximia, Lycyaena chaeretis και Belbus beaumonti). Προέκυψε ότι η Adcrocuta επικρατεί έναντι των άλλων ειδών, επειδή ήταν μεγαλύτερη, πιο εύρωστη, καλύτερα προσαρμοσμένη στην θραύση οστών και πιθανότατα κοινωνική, οδηγώντας τις άλλες δύο ύαινες σε χαμηλές πληθυσμιακές πυκνότητες. Η επόμενη ομάδα ήταν τα ικτιθήρια του Ανώτερου Μειοκαίνου (Plioviverrops orbignyi, Protictitherium crassum, Ictitherium viverrinum και Hyaenotherium wongii). Τα πρώτα δύο γένη φαίνεται πως ήταν οπορτουνιστικά εντομοφάγα-παμφάγα. Όμως τα άλλα δύο γένη υπολογίστηκε πως είχαν παρόμοιους οικολογικούς ρόλους με το Hyaenotherium να είναι πιο σαρκοφάγο και το Ictitherium πιο οπορτουνιστικό. Αυτή η αλληλοεπικάλυψη των οικολογικών τους θώκων είναι πιθανότατα και η αιτία για την διακριτή τους βιογεωγραφία με το Ictitherium να κυριαρχεί στο Πικέρμι και το Hyaenotherium στη Σάμο. Η τρίτη περίπτωση συνύπαρξης που μελετήθηκε ήταν τα αιλουροειδή του Πικερμίου (Pristifelis attica, Metailurus parvulus, Metailurus major, Paramachairodus orientalis, Amphimachairodus giganteus). Αυτά τα είδη μπορούσαν να συνυπάρχουν καθώς δεν είχαν το ίδιο σωματικό βάρος. Κατά συνέπεια και τα θηράματά τους δεν είχαν το ίδιο βάρος. Τα μόνα είδη που είχαν αντίστοιχο μέγεθος ήταν τα Metailurus major και Paramachairodus orientalis, που αποτελούν δύο διαφορετικά εξελικτικά στάδια μαχαιροδόντων. Επομένως, αυτά τα δύο είδη θα πρέπει να ήταν ανταγωνιστικά μεταξύ τους και πιθανότατα αυτός είναι ο λόγος για την σπανιότητά τους. Άλλο ένα κομμάτι ήταν τα Mustelidae του Τουρώλιου (Martes woodwardi, Promeles palaeattica, Promephitis lartetii, Parataxidea maraghana, Sinictis pentelici και ένα νέο είδος αυτής της οικογένειας). Αυτά τα είδη φαίνεται ότι κάλυπταν αντίστοιχους θώκους και είχαν παρόμοιο σωματικό μέγεθος, με την εξαίρεση του μικρότερου Promephitis. Πιθανότατα, αυτός είναι ο λόγος για την χαμηλή τους πυκνότητα και για την διακριτή βιογεωγραφία των Promeles και Parataxidea (παρόντα στο Πικέρμι και στη Σάμο αντίστοιχα). Η πέμπτη περίπτωση ήταν η συνύπαρξη των μαχαιροδόντων Homotherium και Megantereon στο Βιλλαφράγκιο. Φαίνεται ότι αυτή η συνύπαρξη ήταν δυνατή λόγω της διαφοράς των δύο ειδών στο σωματικό μέγεθος και στις κυνηγετικές στρατηγικές, με το Homotherium να είναι καλύτερα προσαρμοσμένο σαν δρομέας και να μην πραγματοποιεί το στιγμιαίο δάγκωμα των μαχαιροδόντων. Κάτι αντίστοιχο φαίνεται και στα είδη Chasmaporthetes lunensis και Pliohyaena perrieri. Το πρώτο είδος φαίνεται ότι ήταν ένας αγελαίος, ταχύς κυνηγός, ενώ το δεύτερο ένα μοναχικό πτωματοφάγο. Η τελευταία ομάδα ήταν τα κυνοειδή της Απολλωνίας (Vulpes praeglacialis, Lycaon lycaonoides, Canis apolloniensis, Canis arnensis και Canis etruscus). Η Vulpes praeglacialis κατελάμβανε έναν θώκο αντίστοιχο των σημερινών αλεπούδων και ο Lycaon αντίστοιχο των σημερινών λύκων. Τα άλλα τρία είδη αποτελούν μία διαδοχή από μία μορφή παρόμοια με τσακάλι (Canis arnensis) σε μία μορφή παρόμοια με μικρόσωμο λύκο (Canis etruscus) με τον Canis apolloniensis να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο. Αυτή η συνύπαρξη των τριών ειδών πιθανότατα οδηγούσε σε διαειδικό ανταγωνισμό μεταξύ τους. Το τρίτο κεφάλαιο των αποτελεσμάτων έχει να κάνει με την χρονική αλλαγή (ή μη αλλαγή) κάποιων φυλογενετικών γραμμών. Η πρώτη περίπτωση είναι η γραμμή Promeles palaeattica - Meles dimitrius - Meles meles. Αυτή η γραμμή φαίνεται να προσαρμόζεται σε μία διατροφή περισσότερο βασισμένη στα φυτά και σε ένα αυξανόμενο σωματικό μέγεθος. Η δεύτερη γραμμή ήταν αυτή του γένους Nyctereutes: N. donnezani - N. megamastoides - N. procyonoides. Και σε αυτήν την γραμμή παρατηρείται η επιλογή της αύξησης του ποσοστού των φυτών στην δίαιτα, αλλά αυτή τη φορά το σωματικό μέγεθος μειώνεται. Οι επόμενες δύο περιπτώσεις έχουν να κάνουν με δύο γραμμές που είχαν σταθερούς αντιπροσώπους στο απολιθωματοφόρο αρχείο της Ελλάδας από το Μειόκαινο μέχρι το Ανώτερο Πλειστόκαινο. Η πρώτη γραμμή είναι αυτή των οστεοθραυστικών υαινών αντίστοιχων της σημερινής στικτής ύαινας: Dinocrocuta  Adcrocuta  Pliohyaena  Pachycrocuta  Crocuta και η δεύτερη είναι αυτή των μεγαλόσωμων αιλουροειδών: Amphimachairodus/Paramachairodus/Metailurus major - Homotherium/Megantereon/Panthera gombaszoegensis - Panthera leo/pardus.","This Thesis deals with the palaeoecology of the fossil carnivorans of Greece and, in particular, with their diet. Carnivora don’t eat exclusively meat, but they frequently are omnivores, insectivores or even herbivores. In this study extant Carnivora were divided into 12 dietary categories. The studied fossil material belongs to 47 species from 8 families, coming from two periods of geological time: the Late Miocene (11.6-5.3 Mya) and the Villafranchian (3.5.-0.8 Mya). These periods include some of the richest fossiliferous localities in Greece, providing enough material to apply the necessary methods. To test the made assumptions, a comparative sample of 75 species belonging to 13 families of extant carnivorans was used. The main focus of this work is to calculate a number of proxies which are connected to the diet of these species. The proxies studied here were: bite force, upper canines’ and incisors’ bending strength, endocranial volume, relative rostrum width, mastoid musculature, dental mesowear, dental carnassial and grinding surfaces, dental intercuspid notches and dental morphology in general. All these parameters are combined, in order to extract a more accurate result. The first chapter of the results concerns the diets of some enigmatic species. Indarctos atticus resulted to be an omnivore, based mostly on plant material. Ursus etruscus, Ursavus ehrenbergi and Ursavus depereti were found being opportunistic omnivores. Simocyon primigenius resulted being probably a scavenger, but also a predator of small-medium sized mammals and probably completed its diet with a small amount of plants. A similar niche, without the ability of bone-cracking, is proposed for Plesiogulo crassa. Baranogale helbingi resulted to be a meat-based omnivore, similar to extant martens. The second chapter of the results deals with the coexistence of species that seem to have a similar ecology. The first part were the Crocuta-like hyenas of the Turolian (Adcrocuta eximia, Lycyaena chaeretis and Belbus beaumonti). It was found that Adcrocuta is so dominant over the other species because it was larger, more robust, better adapted to bone-cracking and probably social, resulting to lower abundances forthe other two genera. The next case were the ictitheres of Late Miocene (Plioviverrops orbignyi, Protictitherium crassum, Ictitherium viverrinum and Hyaenotherium wongii). The first two genera were found to be opportunistic insectivores-omnivores. However the other two genera seem to have a similar ecological niche, with Hyaenotherium being more carnivorous and Ictitherium being more opportunistic. This niche overlapping is probably the cause for their distinct biogeography, with Ictitherium thriving in Pikermi and Hyaenotherium in Samos. The third case of coexistence was the felids of Pikermi (Pristifelis attica, Metailurus parvulus, Metailurus major, Paramachairodus orientalis and Amphimachairodus giganteus). These species were able to coexist, because they did not have the same body size. Therefore, their prey also had a relevant body size. The only species of the same size were Paramachairodus and Metailurus major, which represent two different evolutionary stages of sabertooths. Thus, these two taxa must have been competitive with each other and maybe that’s the reason for their infrequency. Another part was the small-sized mustelids of Turolian (Martes woodwardi, Promeles palaeattica, Promephitis lartetii, Parataxidea maraghana, Sinictis pentelici and a new species of mustelid). These species seemed to cover similar niches and having similar body sizes, with the exception of the smaller Promephitis. Probably this is the reason for their low abundance and the distinct biogeography of Promeles and Parataxidea (present in Pikermi and Samos respectively). The fifth case was the coexistence of the sabertooths Homotherium and Megantereon in the Villafranchian. It seems that this coexistence was possible due to the size difference between the two taxa and because of their different hunting strategies, since Homotherium was more cursorial and probably didn’t make an instant canine-shear bite as Megantereon. A similar case can be seen with Chasmaporthetes lunensis and Pliohyaena perrieri, with the former being a social and cursorial hunter and the latter being a solitary scavenger. The last case of coexistence were the canids of Apollonia (Vulpes praeglacialis, Lycaon lycaonoides, Canis arnensis, Canis etruscus and Canis apolloniensis). Vulpes praeglacialis occupied a niche similar to extant foxes and Lycaon similar to extant wolves. The other three canids probably represent a gradual transition from a form similar to jackal (Canis arnensis) to a form similar to a small wolf (Canis etruscus) with Canis apolloniensis being the intermediate stage. This coexistence of three species of canids probably led to interspecific competition between them. The third chapter of results dealt with the temporal alternation (or no alternation) of some phylogenetic lines. The first case was the transition Promeles palaeattica - Meles dimitrius - Meles meles. This lineage seems to adapt to a more plant-based diet and an increase in size. The second line was that of Nyctereutes: N. donnezani - N. megamastoides - N. procyonoides. This line also moved to a more plant-based omnivory, but this time the body size of the species was reduced. The next two cases dealt with two lineages that had similar representatives in the fossil record of Greece from the Miocene until the Late Pleistocene. The first lineage was that of Crocuta-like bone-crushing hyenas: Dinocrocuta  Adcrocuta  Pliohyaena  Pachycrocuta  Crocuta and the second was that of large felids Amphimachairodus / Paramachairodus / Metailurus major - Homotherium / Megantereon / Panthera gombaszoegensis - Panthera leo / pardus. Finally, the dietary category for every species was defined in a table and a suggestion for its possible prey genera (based on its already known associated faunas) was made, accompanied with the reference of a modern analogue species."],"dc:identifier":["uoadl:2888228","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2888228"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Carnivoran Dietary Adaptations: A Multiproxy Study on the Feeding Ecology of the Fossil Carnivorans of Greece"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:54Z"}