{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2889399"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2889399","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κλινική σημασία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα.","abstract":"Η επιδημιολογία του καρκίνου του πνεύμονα εξελίσσεται τις τελευταίες δεκαετίες ραγδαίως. Στις μέρες μας ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιδημίες του 20ου αιώνα και από τις κύριες αιτίες θανάτου μεταξύ όλων των κακοηθειών. Η αποδοχή του καπνίσματος κατά την διάρκεια του τελευταίου αιώνα σε συνδυασμό με ποικίλες επιβλαβείς περιβαλλοντικές εκθέσεις είναι μερικοί από τους λόγους που ώθησαν την ραγδαία αυτή εξέλιξη. Ο καρκίνος του πνεύμονα υπολογίζεται ότι ευθύνεται για περίπου 1.59 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως, που αντιστοιχεί στο 19.4% των καρκίνων συνολικά. Τα διεθνή δεδομένα για τον καρκίνο του πνεύμονα επιβεβαιώνουν ότι παραμένει θανατηφόρος στην πλειοψηφία των γεωγραφικών περιοχών, ωστόσο υπάρχουν κάποιες χώρες που παρουσιάζουν αυξημένα ποσοστά επιβίωσης. Η καθυστερημένη διάγνωση είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για την επιβίωση μιας και η πλειονότητα των ασθενών (67.6%) είναι ήδη σταδίου ΙΙΙ και ΙV την στιγμή της διάγνωσης, με μόνο το 14.5% και 7.3% να ανήκουν στα στάδια Ι και ΙΙ αντιστοίχως. H επιβίωση μειώνεται όσο αυξάνεται το στάδιο της νόσου με το υψηλότερο ποσοστό ετήσιας επιβίωσης να αντιστοιχεί στο στάδιο Ι (71%) και το χαμηλότερο στο στάδιο IV (14%). Σκοπός της ερευνητικής μελέτης είναι να διερευνηθεί η κλινική σημασία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης την χρονική περίοδο Ιανουάριος 2015 έως Ιανουάριος 2017. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από 134 φακέλους ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα που απεβίωσαν λόγω του καρκίνου τους, από το αρχείο της Ογκολογικής Μονάδας της Γ΄ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών «Η Σωτηρία». Καταγράφηκαν τα δημογραφικά στοιχεία τους όπως το φύλο, η ηλικία και η καπνιστική συμπεριφορά. Επίσης μελετήθηκαν η βιολογική κατάσταση των ασθενών (PS), το στάδιο της νόσου, ο αριθμός και η θέση των μεταστάσεων, η ακτινοθεραπεία των μεταστάσεων, η μεταστατεκτομή και η συσχέτιση τους με το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου (PFS) και την ολική επιβίωση (OS). Οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποσοτικών μεταβλητών. Οι απόλυτες και οι σχετικές συχνότητες χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποιοτικών μεταβλητών. Τα επίπεδα σημαντικότητας είναι αμφίπλευρα και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0.05. Η μέση ηλικία ήταν τα 67 έτη, το 76.1% των ασθενών ήταν άνδρες και το 57.5% ήταν ενεργοί καπνιστές. Η πλειονότητα των ασθενών είχε βιολογική κατάσταση (PS) 1, με το ποσοστό να φτάνει το 67.2%. Οι μισοί από τους ασθενείς είχαν αδενοκαρκίνωμα. Το 54.5% ήταν σταδίου IVB, με το 53.7% να έχει μεταστάσεις σταδίου M1c. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς (53.7%) είχαν τουλάχιστον 2 όργανα με μετάσταση. Το 73.1% των ασθενών έλαβε Carboplatin+Vinorelbine ως θεραπευτικό σχήμα πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας. Το 27.6% των ασθενών έκανε 4 κύκλους και το ίδιο ποσοστό 6 κύκλους. Ακτινοθεραπεία στη μετάσταση έκανε το 56% και εκτομή της μετάστασης το 5.2%.Το 61.9% των ασθενών είχε πρόοδο νόσου (PD), το 23.1% είχε σταθερή νόσο (SD) και το 14.9% μερική ανταπόκριση στη θεραπεία (PR). Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα της μελέτης μας διαπιστώθηκε ότι η ηλικία, το φύλο και το καπνιστικό ιστορικό δεν επηρέασαν την πρόοδο της νόσου και την επιβίωση των ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Οι ασθενείς με επιδεινωμένη βιολογική κατάσταση (PS) είχαν αυξημένη πιθανότητα για πρόοδο νόσου και μειωμένη ολική επιβίωση. Η παρουσία αυξημένου αριθμού μεταστάσεων συνοδευόταν με μεγαλύτερο κίνδυνο για πρόοδο νόσου και μικρότερη ολική επιβίωση. Ομοίως, η παρουσία μεταστάσεων σε περισσότερα από δύο όργανα είχε ως αποτέλεσμα ταχύτερη πρόοδο νόσου και μειωμένη ολική επιβίωση. Η αύξηση του αριθμού των κύκλων πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας είχε σαν αποτέλεσμα μικρότερο κίνδυνο προόδου νόσου και καλύτερη ολική επιβίωση. Η διενέργεια ακτινοθεραπείας στη μετάσταση καθυστέρησε την πρόοδο νόσου και αύξησε την ολική επιβίωση. Η παρουσία μετάστασης στο ήπαρ είχε ως αποτέλεσμα αυξημένη πιθανότητα για πρόοδο νόσου και μικρότερη ολική επιβίωση. Η παρουσία μεταστάσεων στα οστά και οι λεμφαδένες στην κοιλιακή χώρα σχετίζονταν ανεξαρτήτως με μεγαλύτερο κίνδυνο προόδου νόσου. Η παρουσία μετάστασης στον πνεύμονα συνοδευόταν με μειωμένη ολική επιβίωση. Τα διαφορετικά αποτελέσματα από τις ποικίλες μελέτες μπορούν να αποδοθούν στη διαφορετική σύσταση των πληθυσμών, στις διαφορετικές στατιστικές αναλύσεις καθώς και στα διαφορετικά κριτήρια που χρησιμοποιεί η κάθε μελέτη. Τα αποτελέσματα μας συμβαδίζουν με την διεθνή βιβλιογραφία όσον αφορά την προγνωστική αξία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων στο μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα ως προς το διάστημα ελεύθερο νόσου (PFS) και την ολική επιβίωση (OS). Ωστόσο, στην παρούσα εργασία δεν κριτικάρεται η χορήγηση ανοσοθεραπείας στο δείγμα που εξετάστηκε διότι πρόκειται για διαφορετικό πληθυσμό ασθενών που χρήζει ξεχωριστή μελέτη.","abstract_html":"Η επιδημιολογία του καρκίνου του πνεύμονα εξελίσσεται τις τελευταίες δεκαετίες ραγδαίως. Στις μέρες μας ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιδημίες του 20ου αιώνα και από τις κύριες αιτίες θανάτου μεταξύ όλων των κακοηθειών. Η αποδοχή του καπνίσματος κατά την διάρκεια του τελευταίου αιώνα σε συνδυασμό με ποικίλες επιβλαβείς περιβαλλοντικές εκθέσεις είναι μερικοί από τους λόγους που ώθησαν την ραγδαία αυτή εξέλιξη. Ο καρκίνος του πνεύμονα υπολογίζεται ότι ευθύνεται για περίπου 1.59 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως, που αντιστοιχεί στο 19.4% των καρκίνων συνολικά. Τα διεθνή δεδομένα για τον καρκίνο του πνεύμονα επιβεβαιώνουν ότι παραμένει θανατηφόρος στην πλειοψηφία των γεωγραφικών περιοχών, ωστόσο υπάρχουν κάποιες χώρες που παρουσιάζουν αυξημένα ποσοστά επιβίωσης. Η καθυστερημένη διάγνωση είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για την επιβίωση μιας και η πλειονότητα των ασθενών (67.6%) είναι ήδη σταδίου ΙΙΙ και ΙV την στιγμή της διάγνωσης, με μόνο το 14.5% και 7.3% να ανήκουν στα στάδια Ι και ΙΙ αντιστοίχως. H επιβίωση μειώνεται όσο αυξάνεται το στάδιο της νόσου με το υψηλότερο ποσοστό ετήσιας επιβίωσης να αντιστοιχεί στο στάδιο Ι (71%) και το χαμηλότερο στο στάδιο IV (14%). Σκοπός της ερευνητικής μελέτης είναι να διερευνηθεί η κλινική σημασία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης την χρονική περίοδο Ιανουάριος 2015 έως Ιανουάριος 2017. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από 134 φακέλους ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα που απεβίωσαν λόγω του καρκίνου τους, από το αρχείο της Ογκολογικής Μονάδας της Γ΄ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών «Η Σωτηρία». Καταγράφηκαν τα δημογραφικά στοιχεία τους όπως το φύλο, η ηλικία και η καπνιστική συμπεριφορά. Επίσης μελετήθηκαν η βιολογική κατάσταση των ασθενών (PS), το στάδιο της νόσου, ο αριθμός και η θέση των μεταστάσεων, η ακτινοθεραπεία των μεταστάσεων, η μεταστατεκτομή και η συσχέτιση τους με το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου (PFS) και την ολική επιβίωση (OS). Οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποσοτικών μεταβλητών. Οι απόλυτες και οι σχετικές συχνότητες χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποιοτικών μεταβλητών. Τα επίπεδα σημαντικότητας είναι αμφίπλευρα και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0.05. Η μέση ηλικία ήταν τα 67 έτη, το 76.1% των ασθενών ήταν άνδρες και το 57.5% ήταν ενεργοί καπνιστές. Η πλειονότητα των ασθενών είχε βιολογική κατάσταση (PS) 1, με το ποσοστό να φτάνει το 67.2%. Οι μισοί από τους ασθενείς είχαν αδενοκαρκίνωμα. Το 54.5% ήταν σταδίου IVB, με το 53.7% να έχει μεταστάσεις σταδίου M1c. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς (53.7%) είχαν τουλάχιστον 2 όργανα με μετάσταση. Το 73.1% των ασθενών έλαβε Carboplatin+Vinorelbine ως θεραπευτικό σχήμα πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας. Το 27.6% των ασθενών έκανε 4 κύκλους και το ίδιο ποσοστό 6 κύκλους. Ακτινοθεραπεία στη μετάσταση έκανε το 56% και εκτομή της μετάστασης το 5.2%.Το 61.9% των ασθενών είχε πρόοδο νόσου (PD), το 23.1% είχε σταθερή νόσο (SD) και το 14.9% μερική ανταπόκριση στη θεραπεία (PR). Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα της μελέτης μας διαπιστώθηκε ότι η ηλικία, το φύλο και το καπνιστικό ιστορικό δεν επηρέασαν την πρόοδο της νόσου και την επιβίωση των ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Οι ασθενείς με επιδεινωμένη βιολογική κατάσταση (PS) είχαν αυξημένη πιθανότητα για πρόοδο νόσου και μειωμένη ολική επιβίωση. Η παρουσία αυξημένου αριθμού μεταστάσεων συνοδευόταν με μεγαλύτερο κίνδυνο για πρόοδο νόσου και μικρότερη ολική επιβίωση. Ομοίως, η παρουσία μεταστάσεων σε περισσότερα από δύο όργανα είχε ως αποτέλεσμα ταχύτερη πρόοδο νόσου και μειωμένη ολική επιβίωση. Η αύξηση του αριθμού των κύκλων πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας είχε σαν αποτέλεσμα μικρότερο κίνδυνο προόδου νόσου και καλύτερη ολική επιβίωση. Η διενέργεια ακτινοθεραπείας στη μετάσταση καθυστέρησε την πρόοδο νόσου και αύξησε την ολική επιβίωση. Η παρουσία μετάστασης στο ήπαρ είχε ως αποτέλεσμα αυξημένη πιθανότητα για πρόοδο νόσου και μικρότερη ολική επιβίωση. Η παρουσία μεταστάσεων στα οστά και οι λεμφαδένες στην κοιλιακή χώρα σχετίζονταν ανεξαρτήτως με μεγαλύτερο κίνδυνο προόδου νόσου. Η παρουσία μετάστασης στον πνεύμονα συνοδευόταν με μειωμένη ολική επιβίωση. Τα διαφορετικά αποτελέσματα από τις ποικίλες μελέτες μπορούν να αποδοθούν στη διαφορετική σύσταση των πληθυσμών, στις διαφορετικές στατιστικές αναλύσεις καθώς και στα διαφορετικά κριτήρια που χρησιμοποιεί η κάθε μελέτη. Τα αποτελέσματα μας συμβαδίζουν με την διεθνή βιβλιογραφία όσον αφορά την προγνωστική αξία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων στο μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα ως προς το διάστημα ελεύθερο νόσου (PFS) και την ολική επιβίωση (OS). Ωστόσο, στην παρούσα εργασία δεν κριτικάρεται η χορήγηση ανοσοθεραπείας στο δείγμα που εξετάστηκε διότι πρόκειται για διαφορετικό πληθυσμό ασθενών που χρήζει ξεχωριστή μελέτη.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννακοπούλου Χαρούλα-Ελένη","Giannakopoulou Charoula-Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:54Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2889399"],"render_values":[{"text":"uoadl:2889399","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2889399","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2889399","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2889399","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννακοπούλου Χαρούλα-Ελένη","Giannakopoulou Charoula-Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2889399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2889399"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η επιδημιολογία του καρκίνου του πνεύμονα εξελίσσεται τις τελευταίες δεκαετίες ραγδαίως. Στις μέρες μας ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιδημίες του 20ου αιώνα και από τις κύριες αιτίες θανάτου μεταξύ όλων των κακοηθειών. Η αποδοχή του καπνίσματος κατά την διάρκεια του τελευταίου αιώνα σε συνδυασμό με ποικίλες επιβλαβείς περιβαλλοντικές εκθέσεις είναι μερικοί από τους λόγους που ώθησαν την ραγδαία αυτή εξέλιξη. Ο καρκίνος του πνεύμονα υπολογίζεται ότι ευθύνεται για περίπου 1.59 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως, που αντιστοιχεί στο 19.4% των καρκίνων συνολικά. Τα διεθνή δεδομένα για τον καρκίνο του πνεύμονα επιβεβαιώνουν ότι παραμένει θανατηφόρος στην πλειοψηφία των γεωγραφικών περιοχών, ωστόσο υπάρχουν κάποιες χώρες που παρουσιάζουν αυξημένα ποσοστά επιβίωσης. Η καθυστερημένη διάγνωση είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για την επιβίωση μιας και η πλειονότητα των ασθενών (67.6%) είναι ήδη σταδίου ΙΙΙ και ΙV την στιγμή της διάγνωσης, με μόνο το 14.5% και 7.3% να ανήκουν στα στάδια Ι και ΙΙ αντιστοίχως. H επιβίωση μειώνεται όσο αυξάνεται το στάδιο της νόσου με το υψηλότερο ποσοστό ετήσιας επιβίωσης να αντιστοιχεί στο στάδιο Ι (71%) και το χαμηλότερο στο στάδιο IV (14%). Σκοπός της ερευνητικής μελέτης είναι να διερευνηθεί η κλινική σημασία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης την χρονική περίοδο Ιανουάριος 2015 έως Ιανουάριος 2017. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από 134 φακέλους ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα που απεβίωσαν λόγω του καρκίνου τους, από το αρχείο της Ογκολογικής Μονάδας της Γ΄ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών «Η Σωτηρία». Καταγράφηκαν τα δημογραφικά στοιχεία τους όπως το φύλο, η ηλικία και η καπνιστική συμπεριφορά. Επίσης μελετήθηκαν η βιολογική κατάσταση των ασθενών (PS), το στάδιο της νόσου, ο αριθμός και η θέση των μεταστάσεων, η ακτινοθεραπεία των μεταστάσεων, η μεταστατεκτομή και η συσχέτιση τους με το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου (PFS) και την ολική επιβίωση (OS). Οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποσοτικών μεταβλητών. Οι απόλυτες και οι σχετικές συχνότητες χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποιοτικών μεταβλητών. Τα επίπεδα σημαντικότητας είναι αμφίπλευρα και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0.05. Η μέση ηλικία ήταν τα 67 έτη, το 76.1% των ασθενών ήταν άνδρες και το 57.5% ήταν ενεργοί καπνιστές. Η πλειονότητα των ασθενών είχε βιολογική κατάσταση (PS) 1, με το ποσοστό να φτάνει το 67.2%. Οι μισοί από τους ασθενείς είχαν αδενοκαρκίνωμα. Το 54.5% ήταν σταδίου IVB, με το 53.7% να έχει μεταστάσεις σταδίου M1c. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς (53.7%) είχαν τουλάχιστον 2 όργανα με μετάσταση. Το 73.1% των ασθενών έλαβε Carboplatin+Vinorelbine ως θεραπευτικό σχήμα πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας. Το 27.6% των ασθενών έκανε 4 κύκλους και το ίδιο ποσοστό 6 κύκλους. Ακτινοθεραπεία στη μετάσταση έκανε το 56% και εκτομή της μετάστασης το 5.2%.Το 61.9% των ασθενών είχε πρόοδο νόσου (PD), το 23.1% είχε σταθερή νόσο (SD) και το 14.9% μερική ανταπόκριση στη θεραπεία (PR). Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα της μελέτης μας διαπιστώθηκε ότι η ηλικία, το φύλο και το καπνιστικό ιστορικό δεν επηρέασαν την πρόοδο της νόσου και την επιβίωση των ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Οι ασθενείς με επιδεινωμένη βιολογική κατάσταση (PS) είχαν αυξημένη πιθανότητα για πρόοδο νόσου και μειωμένη ολική επιβίωση. Η παρουσία αυξημένου αριθμού μεταστάσεων συνοδευόταν με μεγαλύτερο κίνδυνο για πρόοδο νόσου και μικρότερη ολική επιβίωση. Ομοίως, η παρουσία μεταστάσεων σε περισσότερα από δύο όργανα είχε ως αποτέλεσμα ταχύτερη πρόοδο νόσου και μειωμένη ολική επιβίωση. Η αύξηση του αριθμού των κύκλων πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας είχε σαν αποτέλεσμα μικρότερο κίνδυνο προόδου νόσου και καλύτερη ολική επιβίωση. Η διενέργεια ακτινοθεραπείας στη μετάσταση καθυστέρησε την πρόοδο νόσου και αύξησε την ολική επιβίωση. Η παρουσία μετάστασης στο ήπαρ είχε ως αποτέλεσμα αυξημένη πιθανότητα για πρόοδο νόσου και μικρότερη ολική επιβίωση. Η παρουσία μεταστάσεων στα οστά και οι λεμφαδένες στην κοιλιακή χώρα σχετίζονταν ανεξαρτήτως με μεγαλύτερο κίνδυνο προόδου νόσου. Η παρουσία μετάστασης στον πνεύμονα συνοδευόταν με μειωμένη ολική επιβίωση. Τα διαφορετικά αποτελέσματα από τις ποικίλες μελέτες μπορούν να αποδοθούν στη διαφορετική σύσταση των πληθυσμών, στις διαφορετικές στατιστικές αναλύσεις καθώς και στα διαφορετικά κριτήρια που χρησιμοποιεί η κάθε μελέτη. Τα αποτελέσματα μας συμβαδίζουν με την διεθνή βιβλιογραφία όσον αφορά την προγνωστική αξία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων στο μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα ως προς το διάστημα ελεύθερο νόσου (PFS) και την ολική επιβίωση (OS). Ωστόσο, στην παρούσα εργασία δεν κριτικάρεται η χορήγηση ανοσοθεραπείας στο δείγμα που εξετάστηκε διότι πρόκειται για διαφορετικό πληθυσμό ασθενών που χρήζει ξεχωριστή μελέτη.","The epidemiology of lung cancer has been evolving rapidly in recent decades. Nowadays, lung cancer is one of the biggest epidemics of the 20th century and one of the leading causes of death among all malignancies. The acceptance of smoking during the last century in combination with a variety of harmful environmental exposures are some of the reasons that prompted this rapid development. Lung cancer is estimated to account for about 1.59 million deaths worldwide, accounting for 19.4% of cancers overall. International data on lung cancer confirm that it remains lethal in the majority of geographical areas, however there are some countries with increased survival rates. Delayed diagnosis is the most important factor for survival since the majority of patients (67.6%) are already stage III and IV at the time of diagnosis, with only 14.5% and 7.3% belonging to stages I and II respectively. Survival decreases as the disease stage increases with the highest annual survival rate corresponding to stage I (71%) and the lowest to stage IV (14%). The purpose of this research study is to investigate the clinical significance of the number and locations of metastases in patients with non-small cell lung cancer. This is a retrospective observational study from January 2015 to January 2017. Data were collected from 134 non-small cell lung cancer patients who died due to their cancer, according to the archive of the Oncology Unit of the 3rd University Clinic of Pathology, \"Sotiria\" Hospital for Diseases of the Chest. Their demographics such as gender, age and smoking behavior were recorded. Patients' performance status (PS), disease stage, number and location of metastases, metastatic radiotherapy, metastasectomy and their association with progression free survival (PFS) and overall survival (OS) were also studied. Mean values, standard deviations, medians, and interquartile ranges were used to describe the quantitative variables. The absolute and relative frequencies were used to describe the qualitative variables. Significance levels were two-sided and statistical significance was set at 0.05. The mean age was 67 years, 76.1% of patients were male and 57.5% were active smokers. The majority of patients had a performance status (PS) of 1, with the rate reaching 67.2%. Half of the patients had adenocarcinoma. 54.5% were stage IVB, with 53.7% having stage M1c metastases. Most of the patients (53.7%) had at least 2 metastatic organs. 73.1% of patients received carboplatin and vinorelbine as first-line chemotherapy regimen. 27.6% of patients underwent 4 cycles and the same percentage 6 cycles. Metastatic radiation therapy submitted in 56% and metastatic resection in 5.2%. 61.9% of patients had progressive disease (PD), 23.1% had stable disease (SD) and 14.9% partial response to treatment (PR). In conclusion, based on the results of our study, it was found that age, gender and smoking history did not affect the disease progression and survival of patients with non-small cell lung cancer. Patients with worsening performance status (PS) had an increased likelihood of disease progression and reduced overall survival. The presence of an increased number of metastases was associated with a higher risk for disease progression and a lower overall survival. Similarly, the presence of metastases in more than two organs resulted in faster disease progression and reduced overall survival. Increasing the number of first-line chemotherapy cycles resulted in a lower risk of disease progression and better overall survival. Metastatic radiotherapy delayed disease progression and increased overall survival. The presence of metastasis to the liver resulted in an increased likelihood of disease progression and less overall survival. The presence of bone metastases and lymph nodes in the abdomen were independently associated with a higher risk of disease progression. The presence of metastasis to the lung was associated with reduced overall survival. Different results from different studies can be attributed to different population composition, different statistical analyzes and different criteria used by each study. Our results are in line with international literature regarding the predictive value of the number and locations of metastases in progression free survival(PFS) and overall survival (OS) of non-small cell lung cancer. However, the present study does not critique the immunotherapy in the sample examined because it is a different patient population that requires a separate study."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κλινική σημασία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννακοπούλου Χαρούλα-Ελένη","Giannakopoulou Charoula-Eleni"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η επιδημιολογία του καρκίνου του πνεύμονα εξελίσσεται τις τελευταίες δεκαετίες ραγδαίως. Στις μέρες μας ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιδημίες του 20ου αιώνα και από τις κύριες αιτίες θανάτου μεταξύ όλων των κακοηθειών. Η αποδοχή του καπνίσματος κατά την διάρκεια του τελευταίου αιώνα σε συνδυασμό με ποικίλες επιβλαβείς περιβαλλοντικές εκθέσεις είναι μερικοί από τους λόγους που ώθησαν την ραγδαία αυτή εξέλιξη. Ο καρκίνος του πνεύμονα υπολογίζεται ότι ευθύνεται για περίπου 1.59 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως, που αντιστοιχεί στο 19.4% των καρκίνων συνολικά. Τα διεθνή δεδομένα για τον καρκίνο του πνεύμονα επιβεβαιώνουν ότι παραμένει θανατηφόρος στην πλειοψηφία των γεωγραφικών περιοχών, ωστόσο υπάρχουν κάποιες χώρες που παρουσιάζουν αυξημένα ποσοστά επιβίωσης. Η καθυστερημένη διάγνωση είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για την επιβίωση μιας και η πλειονότητα των ασθενών (67.6%) είναι ήδη σταδίου ΙΙΙ και ΙV την στιγμή της διάγνωσης, με μόνο το 14.5% και 7.3% να ανήκουν στα στάδια Ι και ΙΙ αντιστοίχως. H επιβίωση μειώνεται όσο αυξάνεται το στάδιο της νόσου με το υψηλότερο ποσοστό ετήσιας επιβίωσης να αντιστοιχεί στο στάδιο Ι (71%) και το χαμηλότερο στο στάδιο IV (14%). Σκοπός της ερευνητικής μελέτης είναι να διερευνηθεί η κλινική σημασία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης την χρονική περίοδο Ιανουάριος 2015 έως Ιανουάριος 2017. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από 134 φακέλους ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα που απεβίωσαν λόγω του καρκίνου τους, από το αρχείο της Ογκολογικής Μονάδας της Γ΄ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών «Η Σωτηρία». Καταγράφηκαν τα δημογραφικά στοιχεία τους όπως το φύλο, η ηλικία και η καπνιστική συμπεριφορά. Επίσης μελετήθηκαν η βιολογική κατάσταση των ασθενών (PS), το στάδιο της νόσου, ο αριθμός και η θέση των μεταστάσεων, η ακτινοθεραπεία των μεταστάσεων, η μεταστατεκτομή και η συσχέτιση τους με το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου (PFS) και την ολική επιβίωση (OS). Οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποσοτικών μεταβλητών. Οι απόλυτες και οι σχετικές συχνότητες χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των ποιοτικών μεταβλητών. Τα επίπεδα σημαντικότητας είναι αμφίπλευρα και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0.05. Η μέση ηλικία ήταν τα 67 έτη, το 76.1% των ασθενών ήταν άνδρες και το 57.5% ήταν ενεργοί καπνιστές. Η πλειονότητα των ασθενών είχε βιολογική κατάσταση (PS) 1, με το ποσοστό να φτάνει το 67.2%. Οι μισοί από τους ασθενείς είχαν αδενοκαρκίνωμα. Το 54.5% ήταν σταδίου IVB, με το 53.7% να έχει μεταστάσεις σταδίου M1c. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς (53.7%) είχαν τουλάχιστον 2 όργανα με μετάσταση. Το 73.1% των ασθενών έλαβε Carboplatin+Vinorelbine ως θεραπευτικό σχήμα πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας. Το 27.6% των ασθενών έκανε 4 κύκλους και το ίδιο ποσοστό 6 κύκλους. Ακτινοθεραπεία στη μετάσταση έκανε το 56% και εκτομή της μετάστασης το 5.2%.Το 61.9% των ασθενών είχε πρόοδο νόσου (PD), το 23.1% είχε σταθερή νόσο (SD) και το 14.9% μερική ανταπόκριση στη θεραπεία (PR). Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα της μελέτης μας διαπιστώθηκε ότι η ηλικία, το φύλο και το καπνιστικό ιστορικό δεν επηρέασαν την πρόοδο της νόσου και την επιβίωση των ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Οι ασθενείς με επιδεινωμένη βιολογική κατάσταση (PS) είχαν αυξημένη πιθανότητα για πρόοδο νόσου και μειωμένη ολική επιβίωση. Η παρουσία αυξημένου αριθμού μεταστάσεων συνοδευόταν με μεγαλύτερο κίνδυνο για πρόοδο νόσου και μικρότερη ολική επιβίωση. Ομοίως, η παρουσία μεταστάσεων σε περισσότερα από δύο όργανα είχε ως αποτέλεσμα ταχύτερη πρόοδο νόσου και μειωμένη ολική επιβίωση. Η αύξηση του αριθμού των κύκλων πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας είχε σαν αποτέλεσμα μικρότερο κίνδυνο προόδου νόσου και καλύτερη ολική επιβίωση. Η διενέργεια ακτινοθεραπείας στη μετάσταση καθυστέρησε την πρόοδο νόσου και αύξησε την ολική επιβίωση. Η παρουσία μετάστασης στο ήπαρ είχε ως αποτέλεσμα αυξημένη πιθανότητα για πρόοδο νόσου και μικρότερη ολική επιβίωση. Η παρουσία μεταστάσεων στα οστά και οι λεμφαδένες στην κοιλιακή χώρα σχετίζονταν ανεξαρτήτως με μεγαλύτερο κίνδυνο προόδου νόσου. Η παρουσία μετάστασης στον πνεύμονα συνοδευόταν με μειωμένη ολική επιβίωση. Τα διαφορετικά αποτελέσματα από τις ποικίλες μελέτες μπορούν να αποδοθούν στη διαφορετική σύσταση των πληθυσμών, στις διαφορετικές στατιστικές αναλύσεις καθώς και στα διαφορετικά κριτήρια που χρησιμοποιεί η κάθε μελέτη. Τα αποτελέσματα μας συμβαδίζουν με την διεθνή βιβλιογραφία όσον αφορά την προγνωστική αξία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων στο μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα ως προς το διάστημα ελεύθερο νόσου (PFS) και την ολική επιβίωση (OS). Ωστόσο, στην παρούσα εργασία δεν κριτικάρεται η χορήγηση ανοσοθεραπείας στο δείγμα που εξετάστηκε διότι πρόκειται για διαφορετικό πληθυσμό ασθενών που χρήζει ξεχωριστή μελέτη.","The epidemiology of lung cancer has been evolving rapidly in recent decades. Nowadays, lung cancer is one of the biggest epidemics of the 20th century and one of the leading causes of death among all malignancies. The acceptance of smoking during the last century in combination with a variety of harmful environmental exposures are some of the reasons that prompted this rapid development. Lung cancer is estimated to account for about 1.59 million deaths worldwide, accounting for 19.4% of cancers overall. International data on lung cancer confirm that it remains lethal in the majority of geographical areas, however there are some countries with increased survival rates. Delayed diagnosis is the most important factor for survival since the majority of patients (67.6%) are already stage III and IV at the time of diagnosis, with only 14.5% and 7.3% belonging to stages I and II respectively. Survival decreases as the disease stage increases with the highest annual survival rate corresponding to stage I (71%) and the lowest to stage IV (14%). The purpose of this research study is to investigate the clinical significance of the number and locations of metastases in patients with non-small cell lung cancer. This is a retrospective observational study from January 2015 to January 2017. Data were collected from 134 non-small cell lung cancer patients who died due to their cancer, according to the archive of the Oncology Unit of the 3rd University Clinic of Pathology, \"Sotiria\" Hospital for Diseases of the Chest. Their demographics such as gender, age and smoking behavior were recorded. Patients' performance status (PS), disease stage, number and location of metastases, metastatic radiotherapy, metastasectomy and their association with progression free survival (PFS) and overall survival (OS) were also studied. Mean values, standard deviations, medians, and interquartile ranges were used to describe the quantitative variables. The absolute and relative frequencies were used to describe the qualitative variables. Significance levels were two-sided and statistical significance was set at 0.05. The mean age was 67 years, 76.1% of patients were male and 57.5% were active smokers. The majority of patients had a performance status (PS) of 1, with the rate reaching 67.2%. Half of the patients had adenocarcinoma. 54.5% were stage IVB, with 53.7% having stage M1c metastases. Most of the patients (53.7%) had at least 2 metastatic organs. 73.1% of patients received carboplatin and vinorelbine as first-line chemotherapy regimen. 27.6% of patients underwent 4 cycles and the same percentage 6 cycles. Metastatic radiation therapy submitted in 56% and metastatic resection in 5.2%. 61.9% of patients had progressive disease (PD), 23.1% had stable disease (SD) and 14.9% partial response to treatment (PR). In conclusion, based on the results of our study, it was found that age, gender and smoking history did not affect the disease progression and survival of patients with non-small cell lung cancer. Patients with worsening performance status (PS) had an increased likelihood of disease progression and reduced overall survival. The presence of an increased number of metastases was associated with a higher risk for disease progression and a lower overall survival. Similarly, the presence of metastases in more than two organs resulted in faster disease progression and reduced overall survival. Increasing the number of first-line chemotherapy cycles resulted in a lower risk of disease progression and better overall survival. Metastatic radiotherapy delayed disease progression and increased overall survival. The presence of metastasis to the liver resulted in an increased likelihood of disease progression and less overall survival. The presence of bone metastases and lymph nodes in the abdomen were independently associated with a higher risk of disease progression. The presence of metastasis to the lung was associated with reduced overall survival. Different results from different studies can be attributed to different population composition, different statistical analyzes and different criteria used by each study. Our results are in line with international literature regarding the predictive value of the number and locations of metastases in progression free survival(PFS) and overall survival (OS) of non-small cell lung cancer. However, the present study does not critique the immunotherapy in the sample examined because it is a different patient population that requires a separate study."],"dc:identifier":["uoadl:2889399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2889399"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η κλινική σημασία του αριθμού και των θέσεων των μεταστάσεων σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:54Z"}