{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2892435"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2892435","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νομικά ζητήματα αναφορικά με τις Διατάξεις του ν. περί Μεταμοσχεύσεως Οργάνων (3984/2011): Σχέση του νόμου με Συνταγματικές Διατάξεις, Μεταμόσχευση Οργάνων από Ζώντα και Νεκρό δότη, Ζητήματα Βιοηθικής, Συναίνεσης και Συγκατάθεσης","abstract":"Οι μεταμοσχεύσεις, ως πράξεις που χειρίζονται θέματα ζωής και θανάτου φέρνουν στην επιφάνεια νομικά, ηθικά και δογματικά διλήμματα. Ήδη με τη θέση σε ισχύ του πρώτου νόμου το 1978, τέθηκαν στο προσκήνιο τα πρώτα ζητήματα σχετικά με τη συμβατότητα των επεμβάσεων δωρεάς με τις θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις, προπάντων εκείνες που αφορούν το σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας. Αυτό συνδέεται με το γεγονός ότι συχνά η υγεία και η σωματική ακεραιότητα του δότη θυσιάζονται στο βωμό της σωτηρίας αντίστοιχων εννόμων αγαθών του λήπτη. Αναφορικά με τις δύο βασικές κατηγορίες μεταμοσχεύσεων, τις ex vivo και τις post mortem έχουν θεσπιστεί διαφορετικές προϋποθέσεις από το νόμο, ιδίως λόγω της ύπαρξης της συναίνεσης του δότη στην περίπτωση της εν ζωή αφαίρεσης οργάνου και την απουσία αυτής στην περίπτωση της μετά θάνατον αφαίρεσης. Σε σχέση με τη συναίνεση που δίνεται από τους ζωντανούς δότες δημιουργούνται προβλήματα που συνδέονται με την άρση του αδίκου του ιατρού, καθότι η αφαίρεση του οργάνου δεν αποτελεί πράξη που γίνεται αποκλειστικά προς το συμφέρον του δότη, όπως συμβαίνει στις λοιπές ιατρικές επεμβάσεις. Αντίστοιχα, στις μεταμοσχεύσεις με νεκρό δότη προκύπτουν ζητήματα βιοηθικής, συναίνεσης και συγκατάθεσης που σχετίζονται αφενός με τον εγκεφαλικό θάνατο, αφετέρου με τα συστήματα παροχής συναίνεσης που ισχύουν στην εκάστοτε έννομη τάξη, όπως με το προταθέν με το νόμο 3984/2011 σύστημα της ρητής αντίρρησης. Πέραν αυτής της πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα – αλλά κατηργημένης πλέον – ρύθμισης , ο νέος νόμος εισήγαγε μερικές ακόμα καινοτόμες τροποποιήσεις όπως είναι η «χιαστί» μεταμόσχευση και η «πρόταξη» ενός υποψηφίου στη λίστα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων.","abstract_html":"Οι μεταμοσχεύσεις, ως πράξεις που χειρίζονται θέματα ζωής και θανάτου φέρνουν στην επιφάνεια νομικά, ηθικά και δογματικά διλήμματα. Ήδη με τη θέση σε ισχύ του πρώτου νόμου το 1978, τέθηκαν στο προσκήνιο τα πρώτα ζητήματα σχετικά με τη συμβατότητα των επεμβάσεων δωρεάς με τις θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις, προπάντων εκείνες που αφορούν το σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας. Αυτό συνδέεται με το γεγονός ότι συχνά η υγεία και η σωματική ακεραιότητα του δότη θυσιάζονται στο βωμό της σωτηρίας αντίστοιχων εννόμων αγαθών του λήπτη. Αναφορικά με τις δύο βασικές κατηγορίες μεταμοσχεύσεων, τις ex vivo και τις post mortem έχουν θεσπιστεί διαφορετικές προϋποθέσεις από το νόμο, ιδίως λόγω της ύπαρξης της συναίνεσης του δότη στην περίπτωση της εν ζωή αφαίρεσης οργάνου και την απουσία αυτής στην περίπτωση της μετά θάνατον αφαίρεσης. Σε σχέση με τη συναίνεση που δίνεται από τους ζωντανούς δότες δημιουργούνται προβλήματα που συνδέονται με την άρση του αδίκου του ιατρού, καθότι η αφαίρεση του οργάνου δεν αποτελεί πράξη που γίνεται αποκλειστικά προς το συμφέρον του δότη, όπως συμβαίνει στις λοιπές ιατρικές επεμβάσεις. Αντίστοιχα, στις μεταμοσχεύσεις με νεκρό δότη προκύπτουν ζητήματα βιοηθικής, συναίνεσης και συγκατάθεσης που σχετίζονται αφενός με τον εγκεφαλικό θάνατο, αφετέρου με τα συστήματα παροχής συναίνεσης που ισχύουν στην εκάστοτε έννομη τάξη, όπως με το προταθέν με το νόμο 3984/2011 σύστημα της ρητής αντίρρησης. Πέραν αυτής της πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα – αλλά κατηργημένης πλέον – ρύθμισης , ο νέος νόμος εισήγαγε μερικές ακόμα καινοτόμες τροποποιήσεις όπως είναι η «χιαστί» μεταμόσχευση και η «πρόταξη» ενός υποψηφίου στη λίστα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Ανδρίτσου Μαρία","Andritsou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:36:56Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2892435"],"render_values":[{"text":"uoadl:2892435","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2892435","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2892435","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2892435","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ανδρίτσου Μαρία","Andritsou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2892435","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2892435"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι μεταμοσχεύσεις, ως πράξεις που χειρίζονται θέματα ζωής και θανάτου φέρνουν στην επιφάνεια νομικά, ηθικά και δογματικά διλήμματα. Ήδη με τη θέση σε ισχύ του πρώτου νόμου το 1978, τέθηκαν στο προσκήνιο τα πρώτα ζητήματα σχετικά με τη συμβατότητα των επεμβάσεων δωρεάς με τις θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις, προπάντων εκείνες που αφορούν το σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας. Αυτό συνδέεται με το γεγονός ότι συχνά η υγεία και η σωματική ακεραιότητα του δότη θυσιάζονται στο βωμό της σωτηρίας αντίστοιχων εννόμων αγαθών του λήπτη. Αναφορικά με τις δύο βασικές κατηγορίες μεταμοσχεύσεων, τις ex vivo και τις post mortem έχουν θεσπιστεί διαφορετικές προϋποθέσεις από το νόμο, ιδίως λόγω της ύπαρξης της συναίνεσης του δότη στην περίπτωση της εν ζωή αφαίρεσης οργάνου και την απουσία αυτής στην περίπτωση της μετά θάνατον αφαίρεσης. Σε σχέση με τη συναίνεση που δίνεται από τους ζωντανούς δότες δημιουργούνται προβλήματα που συνδέονται με την άρση του αδίκου του ιατρού, καθότι η αφαίρεση του οργάνου δεν αποτελεί πράξη που γίνεται αποκλειστικά προς το συμφέρον του δότη, όπως συμβαίνει στις λοιπές ιατρικές επεμβάσεις. Αντίστοιχα, στις μεταμοσχεύσεις με νεκρό δότη προκύπτουν ζητήματα βιοηθικής, συναίνεσης και συγκατάθεσης που σχετίζονται αφενός με τον εγκεφαλικό θάνατο, αφετέρου με τα συστήματα παροχής συναίνεσης που ισχύουν στην εκάστοτε έννομη τάξη, όπως με το προταθέν με το νόμο 3984/2011 σύστημα της ρητής αντίρρησης. Πέραν αυτής της πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα – αλλά κατηργημένης πλέον – ρύθμισης , ο νέος νόμος εισήγαγε μερικές ακόμα καινοτόμες τροποποιήσεις όπως είναι η «χιαστί» μεταμόσχευση και η «πρόταξη» ενός υποψηφίου στη λίστα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων.","Transplants, just like any other subject that deals with life and death issues, raise legal, ethical and dogmatic dilemmas. With the introduction of the first Organ Donation Law in 1978, the first issues concerning the compatibility of donation operations with the fundamental constitutional provisions, in particular those concerning the right to personality and dignity, were brought to the fore. This is related to the fact that often the health and physical integrity of the donor are sacrificed on the altar of salvation of the recipient's respective legal goods. With regard to the two main types of transplants, ex vivo and post mortem, different requirements have been laid down by law, in particular because of the existence of donor consent in the event of organ resection in vivo and the absence of it in the event of post mortem removal. Regarding the consent given by living donors, problems connected with the removal of the wrongdoing of the physician arise, since removal of the organ is not an act performed solely in the interest of the donor, as is the case with other medical procedures. Moreover, deceased donor transplants result in bioethical and consent issues related to brain death, on the one hand, and consensual systems in force in the respective legal order, as provided by law 3984/2011. In addition to this unprecedented Greek - but now abolished - regulation, the new law introduced a few more innovative changes such as the \"crossed\" transplant and the \"placement on top\" of a candidate on the National Transplant Agency's list."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νομικά ζητήματα αναφορικά με τις Διατάξεις του ν. περί Μεταμοσχεύσεως Οργάνων (3984/2011): Σχέση του νόμου με Συνταγματικές Διατάξεις, Μεταμόσχευση Οργάνων από Ζώντα και Νεκρό δότη, Ζητήματα Βιοηθικής, Συναίνεσης και Συγκατάθεσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ανδρίτσου Μαρία","Andritsou Maria"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Οι μεταμοσχεύσεις, ως πράξεις που χειρίζονται θέματα ζωής και θανάτου φέρνουν στην επιφάνεια νομικά, ηθικά και δογματικά διλήμματα. Ήδη με τη θέση σε ισχύ του πρώτου νόμου το 1978, τέθηκαν στο προσκήνιο τα πρώτα ζητήματα σχετικά με τη συμβατότητα των επεμβάσεων δωρεάς με τις θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις, προπάντων εκείνες που αφορούν το σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας. Αυτό συνδέεται με το γεγονός ότι συχνά η υγεία και η σωματική ακεραιότητα του δότη θυσιάζονται στο βωμό της σωτηρίας αντίστοιχων εννόμων αγαθών του λήπτη. Αναφορικά με τις δύο βασικές κατηγορίες μεταμοσχεύσεων, τις ex vivo και τις post mortem έχουν θεσπιστεί διαφορετικές προϋποθέσεις από το νόμο, ιδίως λόγω της ύπαρξης της συναίνεσης του δότη στην περίπτωση της εν ζωή αφαίρεσης οργάνου και την απουσία αυτής στην περίπτωση της μετά θάνατον αφαίρεσης. Σε σχέση με τη συναίνεση που δίνεται από τους ζωντανούς δότες δημιουργούνται προβλήματα που συνδέονται με την άρση του αδίκου του ιατρού, καθότι η αφαίρεση του οργάνου δεν αποτελεί πράξη που γίνεται αποκλειστικά προς το συμφέρον του δότη, όπως συμβαίνει στις λοιπές ιατρικές επεμβάσεις. Αντίστοιχα, στις μεταμοσχεύσεις με νεκρό δότη προκύπτουν ζητήματα βιοηθικής, συναίνεσης και συγκατάθεσης που σχετίζονται αφενός με τον εγκεφαλικό θάνατο, αφετέρου με τα συστήματα παροχής συναίνεσης που ισχύουν στην εκάστοτε έννομη τάξη, όπως με το προταθέν με το νόμο 3984/2011 σύστημα της ρητής αντίρρησης. Πέραν αυτής της πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα – αλλά κατηργημένης πλέον – ρύθμισης , ο νέος νόμος εισήγαγε μερικές ακόμα καινοτόμες τροποποιήσεις όπως είναι η «χιαστί» μεταμόσχευση και η «πρόταξη» ενός υποψηφίου στη λίστα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων.","Transplants, just like any other subject that deals with life and death issues, raise legal, ethical and dogmatic dilemmas. With the introduction of the first Organ Donation Law in 1978, the first issues concerning the compatibility of donation operations with the fundamental constitutional provisions, in particular those concerning the right to personality and dignity, were brought to the fore. This is related to the fact that often the health and physical integrity of the donor are sacrificed on the altar of salvation of the recipient's respective legal goods. With regard to the two main types of transplants, ex vivo and post mortem, different requirements have been laid down by law, in particular because of the existence of donor consent in the event of organ resection in vivo and the absence of it in the event of post mortem removal. Regarding the consent given by living donors, problems connected with the removal of the wrongdoing of the physician arise, since removal of the organ is not an act performed solely in the interest of the donor, as is the case with other medical procedures. Moreover, deceased donor transplants result in bioethical and consent issues related to brain death, on the one hand, and consensual systems in force in the respective legal order, as provided by law 3984/2011. In addition to this unprecedented Greek - but now abolished - regulation, the new law introduced a few more innovative changes such as the \"crossed\" transplant and the \"placement on top\" of a candidate on the National Transplant Agency's list."],"dc:identifier":["uoadl:2892435","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2892435"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Νομικά ζητήματα αναφορικά με τις Διατάξεις του ν. περί Μεταμοσχεύσεως Οργάνων (3984/2011): Σχέση του νόμου με Συνταγματικές Διατάξεις, Μεταμόσχευση Οργάνων από Ζώντα και Νεκρό δότη, Ζητήματα Βιοηθικής, Συναίνεσης και Συγκατάθεσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:56Z"}