{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2892914"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2892914","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι υπό το φως του διεθνούς δικαίου","abstract":"Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι έχει χαρακτηριστεί ως το όχημα για την εξασφάλιση και προώθηση των συλλογικών διεκδικήσεων των ατόμων σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο λόγω του ηχηρού και βιωματικού χαρακτήρα που λαμβάνει όσο και της βαρύτητας της έκφρασης την οποία μετουσιώνει. Βέβαια, το δικαίωμα έχει ακολουθήσει μια εξελικτική πορεία έτσι ώστε η έννοια να διευρύνεται, με την εμφάνιση ολοένα και περισσότερων μορφών συνάθροισης που ανταποκρίνονται περισσότερο στις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά και δικαιολογούνται ακριβώς λόγω της αυτοπεποίθησης ομάδων αλλά και μεμονομένων ατόμων στο να ακουστούν και να υποστηρίξουν τη θέση τους. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή έχει συνεπιφέρει και μια αρνητική διάσταση, η οποία έχει καταλήξει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, αυτό των ενεργειών παρεμβολής στην άσκησή του, οι οποίες συχνά μπορούν να καταλήξουν είτε στον υπερβολικό του περιορισμό του δικαιώματος είτε ακόμα και στη βίαιη καταστολή του. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση του δικαιώματος στη συνάθροιση υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου. Κύριος προβληματισμός είναι αφενός το κατά πόσον οι εξελίξεις στο δικαίωμα μπορεί να έχουν θετικό αντίκτυπο, με την εμφάνιση νέων μορφών συνάθροισης και τη διεύρυνση της παρεχόμενης προστασίας σε αυτές, και αφετέρου πώς η σύγχρονη πραγματικότητα είναι δυνατό να δημιουργήσει προκλήσεις γύρω από την ομαλή διεξαγωγή του δικαιώματος. Και τα δυο αυτά μέρη του προβληματισμού αναπτύσσονται στο δεύτερο σκέλος της εργασίας, αφού στο πρώτο επιχειρείται μια προσπάθεια ανάπτυξης της παραδοσιακής θεώρησης του δικαιώματος, προκειμένου να προηγηθούν βασικές επισημάνσεις για τη διεθνώς αναγνωρισμένη μορφή συνάθροισης, να γίνουν κατανοητοί οι προβληματισμοί που εγείρονται γύρω από τα νέα δεδομένα αλλα και να καταστεί εφικτή μια δυνατότητα σύγκρισης παραδοσιακού και νέου. Έτσι, στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά της συνάθροισης, οι μορφές με τις οποίες μέχρι τώρα εμφανιζόταν, οι αρχές που πρέπει να ακολουθούνται κατά την άσκηση του δικαιώματος στην ελευθερία συνάθροισης, αλλά και οι υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούνται από πλευράς κρατών. Αντιθέτως, το δεύτερο μέρος εστιάζει στις εξελίξεις στο δικαίωμα, ενώ οι προβληματισμοί ξεδιπλώνονται σε δυο πόλους: από τη μια πλευρά αν, δεδομένων των εξελίξεων, θα έπρεπε ή όχι, να διευρυνθεί η έννοια του δικαιώματος και να συμπεριλάβει και τα νέα δεδομένα και από την άλλη, αν οι προκλήσεις που παρουσιάζονται είναι τέτοιας έντασης ώστε να πρέπει να θωρακιστεί πιο αποτελεσματικά. Η εργασία καταλήγει στη διαπίστωση ότι το δικαίωμα στη συνάθροιση δεν έχει παραμείνει στατικό και διαρκώς μεταβάλλεται, με τις εξελίξεις να έχουν τόσο θετικές όσο και αρνητικές προεκτάσεις και ζωντανό αντίκτυπο τα πρόσφατα περιστατικά ανά τον κόσμο. Η ανάγκη παροχής ενός περισσότερο εξειδεικευμένου πλαισίου κατευθυντήριων γραμμών και αποσαφήνισης εννοιών καθίσταται αναγκαία. Ελπίδα για δράση προς αυτή την κατεύθυνση είναι η πρόσφατη πρωτοβουλία Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υλοποίηση ενός προσχεδίου Γενικού Σχολίου επί του δικαιώματος στο συνέρχεσθαι, που θα επιλύσει σίγουρα πολλά από τα ερωτήματα που τέθηκαν με την παρούσα.","abstract_html":"Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι έχει χαρακτηριστεί ως το όχημα για την εξασφάλιση και προώθηση των συλλογικών διεκδικήσεων των ατόμων σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο λόγω του ηχηρού και βιωματικού χαρακτήρα που λαμβάνει όσο και της βαρύτητας της έκφρασης την οποία μετουσιώνει. Βέβαια, το δικαίωμα έχει ακολουθήσει μια εξελικτική πορεία έτσι ώστε η έννοια να διευρύνεται, με την εμφάνιση ολοένα και περισσότερων μορφών συνάθροισης που ανταποκρίνονται περισσότερο στις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά και δικαιολογούνται ακριβώς λόγω της αυτοπεποίθησης ομάδων αλλά και μεμονομένων ατόμων στο να ακουστούν και να υποστηρίξουν τη θέση τους. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή έχει συνεπιφέρει και μια αρνητική διάσταση, η οποία έχει καταλήξει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, αυτό των ενεργειών παρεμβολής στην άσκησή του, οι οποίες συχνά μπορούν να καταλήξουν είτε στον υπερβολικό του περιορισμό του δικαιώματος είτε ακόμα και στη βίαιη καταστολή του. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση του δικαιώματος στη συνάθροιση υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου. Κύριος προβληματισμός είναι αφενός το κατά πόσον οι εξελίξεις στο δικαίωμα μπορεί να έχουν θετικό αντίκτυπο, με την εμφάνιση νέων μορφών συνάθροισης και τη διεύρυνση της παρεχόμενης προστασίας σε αυτές, και αφετέρου πώς η σύγχρονη πραγματικότητα είναι δυνατό να δημιουργήσει προκλήσεις γύρω από την ομαλή διεξαγωγή του δικαιώματος. Και τα δυο αυτά μέρη του προβληματισμού αναπτύσσονται στο δεύτερο σκέλος της εργασίας, αφού στο πρώτο επιχειρείται μια προσπάθεια ανάπτυξης της παραδοσιακής θεώρησης του δικαιώματος, προκειμένου να προηγηθούν βασικές επισημάνσεις για τη διεθνώς αναγνωρισμένη μορφή συνάθροισης, να γίνουν κατανοητοί οι προβληματισμοί που εγείρονται γύρω από τα νέα δεδομένα αλλα και να καταστεί εφικτή μια δυνατότητα σύγκρισης παραδοσιακού και νέου. Έτσι, στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά της συνάθροισης, οι μορφές με τις οποίες μέχρι τώρα εμφανιζόταν, οι αρχές που πρέπει να ακολουθούνται κατά την άσκηση του δικαιώματος στην ελευθερία συνάθροισης, αλλά και οι υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούνται από πλευράς κρατών. Αντιθέτως, το δεύτερο μέρος εστιάζει στις εξελίξεις στο δικαίωμα, ενώ οι προβληματισμοί ξεδιπλώνονται σε δυο πόλους: από τη μια πλευρά αν, δεδομένων των εξελίξεων, θα έπρεπε ή όχι, να διευρυνθεί η έννοια του δικαιώματος και να συμπεριλάβει και τα νέα δεδομένα και από την άλλη, αν οι προκλήσεις που παρουσιάζονται είναι τέτοιας έντασης ώστε να πρέπει να θωρακιστεί πιο αποτελεσματικά. Η εργασία καταλήγει στη διαπίστωση ότι το δικαίωμα στη συνάθροιση δεν έχει παραμείνει στατικό και διαρκώς μεταβάλλεται, με τις εξελίξεις να έχουν τόσο θετικές όσο και αρνητικές προεκτάσεις και ζωντανό αντίκτυπο τα πρόσφατα περιστατικά ανά τον κόσμο. Η ανάγκη παροχής ενός περισσότερο εξειδεικευμένου πλαισίου κατευθυντήριων γραμμών και αποσαφήνισης εννοιών καθίσταται αναγκαία. Ελπίδα για δράση προς αυτή την κατεύθυνση είναι η πρόσφατη πρωτοβουλία Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υλοποίηση ενός προσχεδίου Γενικού Σχολίου επί του δικαιώματος στο συνέρχεσθαι, που θα επιλύσει σίγουρα πολλά από τα ερωτήματα που τέθηκαν με την παρούσα.","abstract_has_math":false,"creators":["Σταυροπούλου Ευσταθία","Stavropoulou Efstathia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:36:56Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2892914"],"render_values":[{"text":"uoadl:2892914","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2892914","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2892914","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2892914","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σταυροπούλου Ευσταθία","Stavropoulou Efstathia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2892914","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2892914"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι έχει χαρακτηριστεί ως το όχημα για την εξασφάλιση και προώθηση των συλλογικών διεκδικήσεων των ατόμων σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο λόγω του ηχηρού και βιωματικού χαρακτήρα που λαμβάνει όσο και της βαρύτητας της έκφρασης την οποία μετουσιώνει. Βέβαια, το δικαίωμα έχει ακολουθήσει μια εξελικτική πορεία έτσι ώστε η έννοια να διευρύνεται, με την εμφάνιση ολοένα και περισσότερων μορφών συνάθροισης που ανταποκρίνονται περισσότερο στις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά και δικαιολογούνται ακριβώς λόγω της αυτοπεποίθησης ομάδων αλλά και μεμονομένων ατόμων στο να ακουστούν και να υποστηρίξουν τη θέση τους. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή έχει συνεπιφέρει και μια αρνητική διάσταση, η οποία έχει καταλήξει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, αυτό των ενεργειών παρεμβολής στην άσκησή του, οι οποίες συχνά μπορούν να καταλήξουν είτε στον υπερβολικό του περιορισμό του δικαιώματος είτε ακόμα και στη βίαιη καταστολή του. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση του δικαιώματος στη συνάθροιση υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου. Κύριος προβληματισμός είναι αφενός το κατά πόσον οι εξελίξεις στο δικαίωμα μπορεί να έχουν θετικό αντίκτυπο, με την εμφάνιση νέων μορφών συνάθροισης και τη διεύρυνση της παρεχόμενης προστασίας σε αυτές, και αφετέρου πώς η σύγχρονη πραγματικότητα είναι δυνατό να δημιουργήσει προκλήσεις γύρω από την ομαλή διεξαγωγή του δικαιώματος. Και τα δυο αυτά μέρη του προβληματισμού αναπτύσσονται στο δεύτερο σκέλος της εργασίας, αφού στο πρώτο επιχειρείται μια προσπάθεια ανάπτυξης της παραδοσιακής θεώρησης του δικαιώματος, προκειμένου να προηγηθούν βασικές επισημάνσεις για τη διεθνώς αναγνωρισμένη μορφή συνάθροισης, να γίνουν κατανοητοί οι προβληματισμοί που εγείρονται γύρω από τα νέα δεδομένα αλλα και να καταστεί εφικτή μια δυνατότητα σύγκρισης παραδοσιακού και νέου. Έτσι, στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά της συνάθροισης, οι μορφές με τις οποίες μέχρι τώρα εμφανιζόταν, οι αρχές που πρέπει να ακολουθούνται κατά την άσκηση του δικαιώματος στην ελευθερία συνάθροισης, αλλά και οι υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούνται από πλευράς κρατών. Αντιθέτως, το δεύτερο μέρος εστιάζει στις εξελίξεις στο δικαίωμα, ενώ οι προβληματισμοί ξεδιπλώνονται σε δυο πόλους: από τη μια πλευρά αν, δεδομένων των εξελίξεων, θα έπρεπε ή όχι, να διευρυνθεί η έννοια του δικαιώματος και να συμπεριλάβει και τα νέα δεδομένα και από την άλλη, αν οι προκλήσεις που παρουσιάζονται είναι τέτοιας έντασης ώστε να πρέπει να θωρακιστεί πιο αποτελεσματικά. Η εργασία καταλήγει στη διαπίστωση ότι το δικαίωμα στη συνάθροιση δεν έχει παραμείνει στατικό και διαρκώς μεταβάλλεται, με τις εξελίξεις να έχουν τόσο θετικές όσο και αρνητικές προεκτάσεις και ζωντανό αντίκτυπο τα πρόσφατα περιστατικά ανά τον κόσμο. Η ανάγκη παροχής ενός περισσότερο εξειδεικευμένου πλαισίου κατευθυντήριων γραμμών και αποσαφήνισης εννοιών καθίσταται αναγκαία. Ελπίδα για δράση προς αυτή την κατεύθυνση είναι η πρόσφατη πρωτοβουλία Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υλοποίηση ενός προσχεδίου Γενικού Σχολίου επί του δικαιώματος στο συνέρχεσθαι, που θα επιλύσει σίγουρα πολλά από τα ερωτήματα που τέθηκαν με την παρούσα.","The right to assembly has been characterized as a vehicle for securing and promoting the collective aspirations of individuals worldwide, due to its resounding and experiential nature and the gravity of the expression it carries. Of course, the right has followed an evolutionary path so that the concept has expanded, with the emergence of new forms of assembly that are more responsive to the needs of society, and justified precisely by the confidence of groups and individuals in being heard and in supporting their opinions. This development has also a negative dimension, which has led to a recurring pattern of interference with the exercise of the right and can often lead either to its excessive restriction or to its violent suppression. The purpose of this paper is to review the right to assembly in the light of international law. The main concern is, on the one hand, that developments in law can have a positive impact, with the emergence of new forms of assembly and the broadening of protection afforded to them, and, on the other hand, how modern reality can pose challenges to the smooth exercise of the right. Both parts of this concern are developed in the second part of the paper, with the former attempting to elaborate on the traditional view of the right to assembly, in order to advance key points about the internationally recognized forms of assembly, to understand the concerns raised about the new facts but also to make possible a comparison between traditional and new. Thus, the first part presents the basic features of assembly, the forms in which it has hitherto appeared, the principles to be followed in exercising the right to freedom of assembly, and the obligations to be obeyed by States. On the contrary, the second part focuses on developments in law, while the concerns unfold in two poles: on the one hand whether, given developments, the concept of the right should or should not be broadened to include new facts and else, if the challenges presented are of such intensity that they need to be shielded more effectively. The paper concludes that the right to assembly has not remained static and is constantly changing, with developments having both positive and negative implications and with living impact the recent events around the world. The need to provide a more sophisticated framework of guidelines and clarification of concepts becomes necessary. Hope for action in this direction is the recent initiative of the Human Rights Committee to implement a draft General Comment on the right to assembly, which will certainly resolve many of the questions raised here."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι υπό το φως του διεθνούς δικαίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σταυροπούλου Ευσταθία","Stavropoulou Efstathia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι έχει χαρακτηριστεί ως το όχημα για την εξασφάλιση και προώθηση των συλλογικών διεκδικήσεων των ατόμων σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο λόγω του ηχηρού και βιωματικού χαρακτήρα που λαμβάνει όσο και της βαρύτητας της έκφρασης την οποία μετουσιώνει. Βέβαια, το δικαίωμα έχει ακολουθήσει μια εξελικτική πορεία έτσι ώστε η έννοια να διευρύνεται, με την εμφάνιση ολοένα και περισσότερων μορφών συνάθροισης που ανταποκρίνονται περισσότερο στις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά και δικαιολογούνται ακριβώς λόγω της αυτοπεποίθησης ομάδων αλλά και μεμονομένων ατόμων στο να ακουστούν και να υποστηρίξουν τη θέση τους. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή έχει συνεπιφέρει και μια αρνητική διάσταση, η οποία έχει καταλήξει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, αυτό των ενεργειών παρεμβολής στην άσκησή του, οι οποίες συχνά μπορούν να καταλήξουν είτε στον υπερβολικό του περιορισμό του δικαιώματος είτε ακόμα και στη βίαιη καταστολή του. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση του δικαιώματος στη συνάθροιση υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου. Κύριος προβληματισμός είναι αφενός το κατά πόσον οι εξελίξεις στο δικαίωμα μπορεί να έχουν θετικό αντίκτυπο, με την εμφάνιση νέων μορφών συνάθροισης και τη διεύρυνση της παρεχόμενης προστασίας σε αυτές, και αφετέρου πώς η σύγχρονη πραγματικότητα είναι δυνατό να δημιουργήσει προκλήσεις γύρω από την ομαλή διεξαγωγή του δικαιώματος. Και τα δυο αυτά μέρη του προβληματισμού αναπτύσσονται στο δεύτερο σκέλος της εργασίας, αφού στο πρώτο επιχειρείται μια προσπάθεια ανάπτυξης της παραδοσιακής θεώρησης του δικαιώματος, προκειμένου να προηγηθούν βασικές επισημάνσεις για τη διεθνώς αναγνωρισμένη μορφή συνάθροισης, να γίνουν κατανοητοί οι προβληματισμοί που εγείρονται γύρω από τα νέα δεδομένα αλλα και να καταστεί εφικτή μια δυνατότητα σύγκρισης παραδοσιακού και νέου. Έτσι, στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά της συνάθροισης, οι μορφές με τις οποίες μέχρι τώρα εμφανιζόταν, οι αρχές που πρέπει να ακολουθούνται κατά την άσκηση του δικαιώματος στην ελευθερία συνάθροισης, αλλά και οι υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούνται από πλευράς κρατών. Αντιθέτως, το δεύτερο μέρος εστιάζει στις εξελίξεις στο δικαίωμα, ενώ οι προβληματισμοί ξεδιπλώνονται σε δυο πόλους: από τη μια πλευρά αν, δεδομένων των εξελίξεων, θα έπρεπε ή όχι, να διευρυνθεί η έννοια του δικαιώματος και να συμπεριλάβει και τα νέα δεδομένα και από την άλλη, αν οι προκλήσεις που παρουσιάζονται είναι τέτοιας έντασης ώστε να πρέπει να θωρακιστεί πιο αποτελεσματικά. Η εργασία καταλήγει στη διαπίστωση ότι το δικαίωμα στη συνάθροιση δεν έχει παραμείνει στατικό και διαρκώς μεταβάλλεται, με τις εξελίξεις να έχουν τόσο θετικές όσο και αρνητικές προεκτάσεις και ζωντανό αντίκτυπο τα πρόσφατα περιστατικά ανά τον κόσμο. Η ανάγκη παροχής ενός περισσότερο εξειδεικευμένου πλαισίου κατευθυντήριων γραμμών και αποσαφήνισης εννοιών καθίσταται αναγκαία. Ελπίδα για δράση προς αυτή την κατεύθυνση είναι η πρόσφατη πρωτοβουλία Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υλοποίηση ενός προσχεδίου Γενικού Σχολίου επί του δικαιώματος στο συνέρχεσθαι, που θα επιλύσει σίγουρα πολλά από τα ερωτήματα που τέθηκαν με την παρούσα.","The right to assembly has been characterized as a vehicle for securing and promoting the collective aspirations of individuals worldwide, due to its resounding and experiential nature and the gravity of the expression it carries. Of course, the right has followed an evolutionary path so that the concept has expanded, with the emergence of new forms of assembly that are more responsive to the needs of society, and justified precisely by the confidence of groups and individuals in being heard and in supporting their opinions. This development has also a negative dimension, which has led to a recurring pattern of interference with the exercise of the right and can often lead either to its excessive restriction or to its violent suppression. The purpose of this paper is to review the right to assembly in the light of international law. The main concern is, on the one hand, that developments in law can have a positive impact, with the emergence of new forms of assembly and the broadening of protection afforded to them, and, on the other hand, how modern reality can pose challenges to the smooth exercise of the right. Both parts of this concern are developed in the second part of the paper, with the former attempting to elaborate on the traditional view of the right to assembly, in order to advance key points about the internationally recognized forms of assembly, to understand the concerns raised about the new facts but also to make possible a comparison between traditional and new. Thus, the first part presents the basic features of assembly, the forms in which it has hitherto appeared, the principles to be followed in exercising the right to freedom of assembly, and the obligations to be obeyed by States. On the contrary, the second part focuses on developments in law, while the concerns unfold in two poles: on the one hand whether, given developments, the concept of the right should or should not be broadened to include new facts and else, if the challenges presented are of such intensity that they need to be shielded more effectively. The paper concludes that the right to assembly has not remained static and is constantly changing, with developments having both positive and negative implications and with living impact the recent events around the world. The need to provide a more sophisticated framework of guidelines and clarification of concepts becomes necessary. Hope for action in this direction is the recent initiative of the Human Rights Committee to implement a draft General Comment on the right to assembly, which will certainly resolve many of the questions raised here."],"dc:identifier":["uoadl:2892914","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2892914"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι υπό το φως του διεθνούς δικαίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:56Z"}