{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2893892"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2893892","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι πλατωνικές απόψεις για το κάλλος και τις τέχνες στον διάλογο «Φαίδρο»","abstract":"Κανένας άλλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος δεν αξιολόγησε το ωραίο και την τέχνη τόσο αρνητικά όσο ο Πλάτωνας. Κανένας άλλος δεν ύμνησε το ωραίο και την τέχνη όσο αυτός. Καταδίκασε την ποίηση, πολέμησε τη ρητορική, μείωσε τον γραπτό λόγο, προσέβαλε τις τέχνες εν γένει. Ταυτόχρονα εξήρε την ποίηση, συμφιλιώθηκε με τη ρητορική, αποδέχτηκε τον γραπτό λόγο, βρήκε το νόημα των τεχνών. Οι ακραίοι ισχυρισμοί του φιλοσόφου για το ωραίο και την τέχνη γίνονται καταφανείς στον διάλογο «Φαίδρο» φέρνοντάς μας έτσι στις παρυφές όχι μόνο της αισθητικής του θεωρίας αλλά και της ευρύτερης φιλοσοφική του σκέψης. Την αντινομία αυτή των απόψεων περί τέχνης του Πλάτωνα στον διάλογο «Φαίδρο» αποσκοπεί να αναδείξει η παρούσα μελέτη. Πιο συγκεκριμένα, αρχικά παρουσιάζεται το κάλλος ως το απόλυτο φως αλλά και ως μεταμορφωτική δύναμη που μαζί με τον έρωτα μπορούν να ανάγουν την ψυχή προς το θείο. Στη συνέχεια επιδιώκεται να ερμηνευτεί ο έκδηλα αντινομικός χαρακτήρας των πλατωνικών αποφάνσεων για την ποίηση και να τονιστεί η αξία της τέχνης μόνο όταν βασίζεται στην εσωτερική σχέση με τη μεταφυσική αρχή του κόσμου. Ως εκ τούτου, διακρίνεται ο καλός από τον κακό ποιητή, ο καλός από τον κακό ρήτορα, ο καλός από τον κακό μουσικό. Ο ίδιος μάλιστα ο συγγραφέας του διαλόγου, με τη χρήση του μύθου και τη εικόνας, χωρίς να χάνει την επιστημονική του φυσιογνωμία, αποδεικνύεται γνήσιος ποιητής και ο «Φαίδρος» γνήσιο καλλιτέχνημα. Παρατηρούμε να επιτίθεται κατά της σοφιστικής ρητορικής αλλά και να εισηγείται ένα πρόγραμμα «εξυγίανσης» της ρητορικής, έτσι ώστε να καταστεί η ίδια αληθινή τέχνη. Τέλος, επιχειρείται να εξεταστεί η σχέση του προφορικού και γραπτού λόγου, να παρουσιαστεί η πολύτιμη συνδρομή του μύθου και της εικόνας στο φιλοσοφικό σύστημα του Πλάτωνα αλλά και να καταγραφούν οι απόψεις του περί μουσικής. Απώτερος στόχος της παρούσας μελέτης είναι να τονιστεί η πλατωνική άποψη ότι η τέχνη και η φιλοσοφία όχι μόνο δεν είναι ασύμβατες αλλά αν συνεπικουρήσουν θα φέρουν πιο κοντά τον άνθρωπο στη σφαίρα της αλήθειας. Η ομορφιά έτσι μπορεί να σώσει τον κόσμο και τον άνθρωπο.","abstract_html":"Κανένας άλλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος δεν αξιολόγησε το ωραίο και την τέχνη τόσο αρνητικά όσο ο Πλάτωνας. Κανένας άλλος δεν ύμνησε το ωραίο και την τέχνη όσο αυτός. Καταδίκασε την ποίηση, πολέμησε τη ρητορική, μείωσε τον γραπτό λόγο, προσέβαλε τις τέχνες εν γένει. Ταυτόχρονα εξήρε την ποίηση, συμφιλιώθηκε με τη ρητορική, αποδέχτηκε τον γραπτό λόγο, βρήκε το νόημα των τεχνών. Οι ακραίοι ισχυρισμοί του φιλοσόφου για το ωραίο και την τέχνη γίνονται καταφανείς στον διάλογο «Φαίδρο» φέρνοντάς μας έτσι στις παρυφές όχι μόνο της αισθητικής του θεωρίας αλλά και της ευρύτερης φιλοσοφική του σκέψης. Την αντινομία αυτή των απόψεων περί τέχνης του Πλάτωνα στον διάλογο «Φαίδρο» αποσκοπεί να αναδείξει η παρούσα μελέτη. Πιο συγκεκριμένα, αρχικά παρουσιάζεται το κάλλος ως το απόλυτο φως αλλά και ως μεταμορφωτική δύναμη που μαζί με τον έρωτα μπορούν να ανάγουν την ψυχή προς το θείο. Στη συνέχεια επιδιώκεται να ερμηνευτεί ο έκδηλα αντινομικός χαρακτήρας των πλατωνικών αποφάνσεων για την ποίηση και να τονιστεί η αξία της τέχνης μόνο όταν βασίζεται στην εσωτερική σχέση με τη μεταφυσική αρχή του κόσμου. Ως εκ τούτου, διακρίνεται ο καλός από τον κακό ποιητή, ο καλός από τον κακό ρήτορα, ο καλός από τον κακό μουσικό. Ο ίδιος μάλιστα ο συγγραφέας του διαλόγου, με τη χρήση του μύθου και τη εικόνας, χωρίς να χάνει την επιστημονική του φυσιογνωμία, αποδεικνύεται γνήσιος ποιητής και ο «Φαίδρος» γνήσιο καλλιτέχνημα. Παρατηρούμε να επιτίθεται κατά της σοφιστικής ρητορικής αλλά και να εισηγείται ένα πρόγραμμα «εξυγίανσης» της ρητορικής, έτσι ώστε να καταστεί η ίδια αληθινή τέχνη. Τέλος, επιχειρείται να εξεταστεί η σχέση του προφορικού και γραπτού λόγου, να παρουσιαστεί η πολύτιμη συνδρομή του μύθου και της εικόνας στο φιλοσοφικό σύστημα του Πλάτωνα αλλά και να καταγραφούν οι απόψεις του περί μουσικής. Απώτερος στόχος της παρούσας μελέτης είναι να τονιστεί η πλατωνική άποψη ότι η τέχνη και η φιλοσοφία όχι μόνο δεν είναι ασύμβατες αλλά αν συνεπικουρήσουν θα φέρουν πιο κοντά τον άνθρωπο στη σφαίρα της αλήθειας. Η ομορφιά έτσι μπορεί να σώσει τον κόσμο και τον άνθρωπο.","abstract_has_math":false,"creators":["Γλυτσού Σοφία","Glytsou Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:36:59Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2893892"],"render_values":[{"text":"uoadl:2893892","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2893892","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2893892","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2893892","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γλυτσού Σοφία","Glytsou Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2893892","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2893892"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Κανένας άλλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος δεν αξιολόγησε το ωραίο και την τέχνη τόσο αρνητικά όσο ο Πλάτωνας. Κανένας άλλος δεν ύμνησε το ωραίο και την τέχνη όσο αυτός. Καταδίκασε την ποίηση, πολέμησε τη ρητορική, μείωσε τον γραπτό λόγο, προσέβαλε τις τέχνες εν γένει. Ταυτόχρονα εξήρε την ποίηση, συμφιλιώθηκε με τη ρητορική, αποδέχτηκε τον γραπτό λόγο, βρήκε το νόημα των τεχνών. Οι ακραίοι ισχυρισμοί του φιλοσόφου για το ωραίο και την τέχνη γίνονται καταφανείς στον διάλογο «Φαίδρο» φέρνοντάς μας έτσι στις παρυφές όχι μόνο της αισθητικής του θεωρίας αλλά και της ευρύτερης φιλοσοφική του σκέψης. Την αντινομία αυτή των απόψεων περί τέχνης του Πλάτωνα στον διάλογο «Φαίδρο» αποσκοπεί να αναδείξει η παρούσα μελέτη. Πιο συγκεκριμένα, αρχικά παρουσιάζεται το κάλλος ως το απόλυτο φως αλλά και ως μεταμορφωτική δύναμη που μαζί με τον έρωτα μπορούν να ανάγουν την ψυχή προς το θείο. Στη συνέχεια επιδιώκεται να ερμηνευτεί ο έκδηλα αντινομικός χαρακτήρας των πλατωνικών αποφάνσεων για την ποίηση και να τονιστεί η αξία της τέχνης μόνο όταν βασίζεται στην εσωτερική σχέση με τη μεταφυσική αρχή του κόσμου. Ως εκ τούτου, διακρίνεται ο καλός από τον κακό ποιητή, ο καλός από τον κακό ρήτορα, ο καλός από τον κακό μουσικό. Ο ίδιος μάλιστα ο συγγραφέας του διαλόγου, με τη χρήση του μύθου και τη εικόνας, χωρίς να χάνει την επιστημονική του φυσιογνωμία, αποδεικνύεται γνήσιος ποιητής και ο «Φαίδρος» γνήσιο καλλιτέχνημα. Παρατηρούμε να επιτίθεται κατά της σοφιστικής ρητορικής αλλά και να εισηγείται ένα πρόγραμμα «εξυγίανσης» της ρητορικής, έτσι ώστε να καταστεί η ίδια αληθινή τέχνη. Τέλος, επιχειρείται να εξεταστεί η σχέση του προφορικού και γραπτού λόγου, να παρουσιαστεί η πολύτιμη συνδρομή του μύθου και της εικόνας στο φιλοσοφικό σύστημα του Πλάτωνα αλλά και να καταγραφούν οι απόψεις του περί μουσικής. Απώτερος στόχος της παρούσας μελέτης είναι να τονιστεί η πλατωνική άποψη ότι η τέχνη και η φιλοσοφία όχι μόνο δεν είναι ασύμβατες αλλά αν συνεπικουρήσουν θα φέρουν πιο κοντά τον άνθρωπο στη σφαίρα της αλήθειας. Η ομορφιά έτσι μπορεί να σώσει τον κόσμο και τον άνθρωπο.","No ancient Greek philosopher has evaluated fine art as negatively as Plato. And no one has praised fine art as much as he did. He condemned poetry, he fought rhetoric, he belittled written speech; he insulted the arts in general. At the same time, he praised poetry, reconciled with rhetoric, accepted the written word, found the meaning of the arts. The philosopher's extreme claims to fine art are evident in the ‘Phaedrus’ dialogue, bringing us to the brink of not only his aesthetic theory but also his broader philosophical thinking. The purpose of this study is to illustrate this antithesis of Plato's views on the ‘Phaedrus’ dialogue. More specifically, beauty is initially presented as the absolute light but also as a transformative force that combined with love, ‘eros’, can raise the soul to the divine. It is then sought to interpret the manifestly opposing nature of Platonic judgments on poetry and to emphasize the value of art only when it is based on the inner relationship with the metaphysical principle of the world. Therefore, the good poet is distinguished from the bad one, the good orator from the bad, the good musician from the bad. Indeed, the author of the dialogue himself, making use of myth and imagery, without losing his scientific character, proves to be a genuine poet and ‘Phaedrus’ a genuine artist. We see him attacking the sophisticated rhetoric and suggesting a program of rhetoric \"rationalization\", so that it becomes true art. Finally, the study attempts to examine the relationship between oral and written speech, to present the valuable contribution of myth and imagery to Plato's philosophical system and to record his views on music. The ultimate aim of the present study is to emphasize the Platonic view that art and philosophy are not only compatible but when used together, they will bring man closer to the realm of truth. Beauty can thus save the world and man."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι πλατωνικές απόψεις για το κάλλος και τις τέχνες στον διάλογο «Φαίδρο»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γλυτσού Σοφία","Glytsou Sofia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Κανένας άλλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος δεν αξιολόγησε το ωραίο και την τέχνη τόσο αρνητικά όσο ο Πλάτωνας. Κανένας άλλος δεν ύμνησε το ωραίο και την τέχνη όσο αυτός. Καταδίκασε την ποίηση, πολέμησε τη ρητορική, μείωσε τον γραπτό λόγο, προσέβαλε τις τέχνες εν γένει. Ταυτόχρονα εξήρε την ποίηση, συμφιλιώθηκε με τη ρητορική, αποδέχτηκε τον γραπτό λόγο, βρήκε το νόημα των τεχνών. Οι ακραίοι ισχυρισμοί του φιλοσόφου για το ωραίο και την τέχνη γίνονται καταφανείς στον διάλογο «Φαίδρο» φέρνοντάς μας έτσι στις παρυφές όχι μόνο της αισθητικής του θεωρίας αλλά και της ευρύτερης φιλοσοφική του σκέψης. Την αντινομία αυτή των απόψεων περί τέχνης του Πλάτωνα στον διάλογο «Φαίδρο» αποσκοπεί να αναδείξει η παρούσα μελέτη. Πιο συγκεκριμένα, αρχικά παρουσιάζεται το κάλλος ως το απόλυτο φως αλλά και ως μεταμορφωτική δύναμη που μαζί με τον έρωτα μπορούν να ανάγουν την ψυχή προς το θείο. Στη συνέχεια επιδιώκεται να ερμηνευτεί ο έκδηλα αντινομικός χαρακτήρας των πλατωνικών αποφάνσεων για την ποίηση και να τονιστεί η αξία της τέχνης μόνο όταν βασίζεται στην εσωτερική σχέση με τη μεταφυσική αρχή του κόσμου. Ως εκ τούτου, διακρίνεται ο καλός από τον κακό ποιητή, ο καλός από τον κακό ρήτορα, ο καλός από τον κακό μουσικό. Ο ίδιος μάλιστα ο συγγραφέας του διαλόγου, με τη χρήση του μύθου και τη εικόνας, χωρίς να χάνει την επιστημονική του φυσιογνωμία, αποδεικνύεται γνήσιος ποιητής και ο «Φαίδρος» γνήσιο καλλιτέχνημα. Παρατηρούμε να επιτίθεται κατά της σοφιστικής ρητορικής αλλά και να εισηγείται ένα πρόγραμμα «εξυγίανσης» της ρητορικής, έτσι ώστε να καταστεί η ίδια αληθινή τέχνη. Τέλος, επιχειρείται να εξεταστεί η σχέση του προφορικού και γραπτού λόγου, να παρουσιαστεί η πολύτιμη συνδρομή του μύθου και της εικόνας στο φιλοσοφικό σύστημα του Πλάτωνα αλλά και να καταγραφούν οι απόψεις του περί μουσικής. Απώτερος στόχος της παρούσας μελέτης είναι να τονιστεί η πλατωνική άποψη ότι η τέχνη και η φιλοσοφία όχι μόνο δεν είναι ασύμβατες αλλά αν συνεπικουρήσουν θα φέρουν πιο κοντά τον άνθρωπο στη σφαίρα της αλήθειας. Η ομορφιά έτσι μπορεί να σώσει τον κόσμο και τον άνθρωπο.","No ancient Greek philosopher has evaluated fine art as negatively as Plato. And no one has praised fine art as much as he did. He condemned poetry, he fought rhetoric, he belittled written speech; he insulted the arts in general. At the same time, he praised poetry, reconciled with rhetoric, accepted the written word, found the meaning of the arts. The philosopher's extreme claims to fine art are evident in the ‘Phaedrus’ dialogue, bringing us to the brink of not only his aesthetic theory but also his broader philosophical thinking. The purpose of this study is to illustrate this antithesis of Plato's views on the ‘Phaedrus’ dialogue. More specifically, beauty is initially presented as the absolute light but also as a transformative force that combined with love, ‘eros’, can raise the soul to the divine. It is then sought to interpret the manifestly opposing nature of Platonic judgments on poetry and to emphasize the value of art only when it is based on the inner relationship with the metaphysical principle of the world. Therefore, the good poet is distinguished from the bad one, the good orator from the bad, the good musician from the bad. Indeed, the author of the dialogue himself, making use of myth and imagery, without losing his scientific character, proves to be a genuine poet and ‘Phaedrus’ a genuine artist. We see him attacking the sophisticated rhetoric and suggesting a program of rhetoric \"rationalization\", so that it becomes true art. Finally, the study attempts to examine the relationship between oral and written speech, to present the valuable contribution of myth and imagery to Plato's philosophical system and to record his views on music. The ultimate aim of the present study is to emphasize the Platonic view that art and philosophy are not only compatible but when used together, they will bring man closer to the realm of truth. Beauty can thus save the world and man."],"dc:identifier":["uoadl:2893892","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2893892"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Οι πλατωνικές απόψεις για το κάλλος και τις τέχνες στον διάλογο «Φαίδρο»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:59Z"}