{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2894117"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2894117","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το νομικό καθεστώς (διεθνές και ενωσιακό) της διάλυσης πλοίων: υποχρεώσεις και ευθύνη του πλοιοκτήτη","abstract":"Η διαχείριση των αποβλήτων έχει αναχθεί σε κεφαλαιώδους σημασίας διεθνικό περιβαλλοντικό ζήτημα. Αξιοσημείωτο μέρος του συγκεκριμένου προβλήματος αποτελούν και τα πλοία που φτάνουν στο τέλος της ζωής τους και κυρίως οι αποφάσεις που κατευθύνουν την διάλυση ή άλλως την ανακύκλωσή τους. Δεδομένου ότι ο σκοπός της ολικής αποσύνθεσης του πλοίου συνίσταται στην επανεισαγωγή των συστατικών του στην αγορά, η ανακύκλωση νοείται –κατ’ αρχήν- όχι μόνο ως οικονομικώς εύλογη, αλλά και ως περιβαλλοντικά ενδεδειγμένη. Ωστόσο, η κατάσταση περιπλέκεται στο μέτρο που τα πλοία ήδη από την κατασκευή και στην πορεία από την εκμετάλλευσή τους επιβαρύνονται με πλήθος τοξικών, εύφλεκτων, ρυπογόνων ακόμα και ραδιενεργών ουσιών. Το σύνολο των επικίνδυνων αυτών ουσιών απελευθερώνεται κατά την διάλυση και επαπειλεί πρωτίστως τους εργαζόμενους, αλλά και το φυσικό περιβάλλον. Αυτομάτως προκύπτει ότι η διάλυση των πλοίων πρέπει να γίνεται κατά «τρόπο ασφαλή και περιβαλλοντικά ορθό», όπως προβλέπουν και τα νομοθετικά κείμενα που σχετίζονται με τη ρύθμισή της, ήτοι, η Σύμβαση της Βασιλείας, η οποία μολονότι δεν λαμβάνει υπόψη το scrapping από ρυθμιστικής άποψης, υποστηρίζεται ότι μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής. Ωστόσο, από την πρακτική έχει καταδειχθεί ότι η δυσχερής υπαγωγή των πλοίων στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Σύμβασης την καθιστά ανεφάρμοστη εν προκειμένω. Έτσι, το σχετικό ρυθμιστικό κενό θα επιχειρήσει να καλύψει από κάποιο μελλοντικό σημείο εφαρμογής η ειδικότερη σύμβαση του IMO για την ανακύκλωση πλοίων. Πράγματι, η προαναφερόμενη Σύμβαση (SRC) προορίζεται να ρυθμίσει διεξοδικά τη συνολική πορεία του πλοίου με άξονα την ανακύκλωση, ήδη από το στάδιο της ναυπήγησης. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει την κύρωση της από τον απαιτούμενο αριθμό κρατών, ώστε η ίδια να αποτελέσει ισχύον δίκαιο. Ταυτόχρονα πάντως, η κοινοτική νομοθεσία επιφυλάσσει ήδη ένα ειδικό καθεστώς υποχρεώσεων και ευθύνης για τον ενωσιακό πλοιοκτήτη, καθώς οι Κανονισμοί για τα απόβλητα (υπ’ αριθμ. 1013/2006) και για την ανακύκλωση πλοίων (υπ’ αριθμ. 1257/2013) ρυθμίζουν με λεπτομέρεια τις υποχρεώσεις που άπτονται της απόφασης της ανακύκλωσης και παράλληλα προβλέπουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για τη θεμελίωση ευθύνης, υπό προϋποθέσεις ακόμα και ποινικής.","abstract_html":"Η διαχείριση των αποβλήτων έχει αναχθεί σε κεφαλαιώδους σημασίας διεθνικό περιβαλλοντικό ζήτημα. Αξιοσημείωτο μέρος του συγκεκριμένου προβλήματος αποτελούν και τα πλοία που φτάνουν στο τέλος της ζωής τους και κυρίως οι αποφάσεις που κατευθύνουν την διάλυση ή άλλως την ανακύκλωσή τους. Δεδομένου ότι ο σκοπός της ολικής αποσύνθεσης του πλοίου συνίσταται στην επανεισαγωγή των συστατικών του στην αγορά, η ανακύκλωση νοείται –κατ’ αρχήν- όχι μόνο ως οικονομικώς εύλογη, αλλά και ως περιβαλλοντικά ενδεδειγμένη. Ωστόσο, η κατάσταση περιπλέκεται στο μέτρο που τα πλοία ήδη από την κατασκευή και στην πορεία από την εκμετάλλευσή τους επιβαρύνονται με πλήθος τοξικών, εύφλεκτων, ρυπογόνων ακόμα και ραδιενεργών ουσιών. Το σύνολο των επικίνδυνων αυτών ουσιών απελευθερώνεται κατά την διάλυση και επαπειλεί πρωτίστως τους εργαζόμενους, αλλά και το φυσικό περιβάλλον. Αυτομάτως προκύπτει ότι η διάλυση των πλοίων πρέπει να γίνεται κατά «τρόπο ασφαλή και περιβαλλοντικά ορθό», όπως προβλέπουν και τα νομοθετικά κείμενα που σχετίζονται με τη ρύθμισή της, ήτοι, η Σύμβαση της Βασιλείας, η οποία μολονότι δεν λαμβάνει υπόψη το scrapping από ρυθμιστικής άποψης, υποστηρίζεται ότι μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής. Ωστόσο, από την πρακτική έχει καταδειχθεί ότι η δυσχερής υπαγωγή των πλοίων στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Σύμβασης την καθιστά ανεφάρμοστη εν προκειμένω. Έτσι, το σχετικό ρυθμιστικό κενό θα επιχειρήσει να καλύψει από κάποιο μελλοντικό σημείο εφαρμογής η ειδικότερη σύμβαση του IMO για την ανακύκλωση πλοίων. Πράγματι, η προαναφερόμενη Σύμβαση (SRC) προορίζεται να ρυθμίσει διεξοδικά τη συνολική πορεία του πλοίου με άξονα την ανακύκλωση, ήδη από το στάδιο της ναυπήγησης. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει την κύρωση της από τον απαιτούμενο αριθμό κρατών, ώστε η ίδια να αποτελέσει ισχύον δίκαιο. Ταυτόχρονα πάντως, η κοινοτική νομοθεσία επιφυλάσσει ήδη ένα ειδικό καθεστώς υποχρεώσεων και ευθύνης για τον ενωσιακό πλοιοκτήτη, καθώς οι Κανονισμοί για τα απόβλητα (υπ’ αριθμ. 1013/2006) και για την ανακύκλωση πλοίων (υπ’ αριθμ. 1257/2013) ρυθμίζουν με λεπτομέρεια τις υποχρεώσεις που άπτονται της απόφασης της ανακύκλωσης και παράλληλα προβλέπουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για τη θεμελίωση ευθύνης, υπό προϋποθέσεις ακόμα και ποινικής.","abstract_has_math":false,"creators":["Φαρμακίδη Δέσποινα","Farmakidi Despoina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:04Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2894117"],"render_values":[{"text":"uoadl:2894117","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894117","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894117","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2894117","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φαρμακίδη Δέσποινα","Farmakidi Despoina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2894117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894117"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διαχείριση των αποβλήτων έχει αναχθεί σε κεφαλαιώδους σημασίας διεθνικό περιβαλλοντικό ζήτημα. Αξιοσημείωτο μέρος του συγκεκριμένου προβλήματος αποτελούν και τα πλοία που φτάνουν στο τέλος της ζωής τους και κυρίως οι αποφάσεις που κατευθύνουν την διάλυση ή άλλως την ανακύκλωσή τους. Δεδομένου ότι ο σκοπός της ολικής αποσύνθεσης του πλοίου συνίσταται στην επανεισαγωγή των συστατικών του στην αγορά, η ανακύκλωση νοείται –κατ’ αρχήν- όχι μόνο ως οικονομικώς εύλογη, αλλά και ως περιβαλλοντικά ενδεδειγμένη. Ωστόσο, η κατάσταση περιπλέκεται στο μέτρο που τα πλοία ήδη από την κατασκευή και στην πορεία από την εκμετάλλευσή τους επιβαρύνονται με πλήθος τοξικών, εύφλεκτων, ρυπογόνων ακόμα και ραδιενεργών ουσιών. Το σύνολο των επικίνδυνων αυτών ουσιών απελευθερώνεται κατά την διάλυση και επαπειλεί πρωτίστως τους εργαζόμενους, αλλά και το φυσικό περιβάλλον. Αυτομάτως προκύπτει ότι η διάλυση των πλοίων πρέπει να γίνεται κατά «τρόπο ασφαλή και περιβαλλοντικά ορθό», όπως προβλέπουν και τα νομοθετικά κείμενα που σχετίζονται με τη ρύθμισή της, ήτοι, η Σύμβαση της Βασιλείας, η οποία μολονότι δεν λαμβάνει υπόψη το scrapping από ρυθμιστικής άποψης, υποστηρίζεται ότι μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής. Ωστόσο, από την πρακτική έχει καταδειχθεί ότι η δυσχερής υπαγωγή των πλοίων στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Σύμβασης την καθιστά ανεφάρμοστη εν προκειμένω. Έτσι, το σχετικό ρυθμιστικό κενό θα επιχειρήσει να καλύψει από κάποιο μελλοντικό σημείο εφαρμογής η ειδικότερη σύμβαση του IMO για την ανακύκλωση πλοίων. Πράγματι, η προαναφερόμενη Σύμβαση (SRC) προορίζεται να ρυθμίσει διεξοδικά τη συνολική πορεία του πλοίου με άξονα την ανακύκλωση, ήδη από το στάδιο της ναυπήγησης. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει την κύρωση της από τον απαιτούμενο αριθμό κρατών, ώστε η ίδια να αποτελέσει ισχύον δίκαιο. Ταυτόχρονα πάντως, η κοινοτική νομοθεσία επιφυλάσσει ήδη ένα ειδικό καθεστώς υποχρεώσεων και ευθύνης για τον ενωσιακό πλοιοκτήτη, καθώς οι Κανονισμοί για τα απόβλητα (υπ’ αριθμ. 1013/2006) και για την ανακύκλωση πλοίων (υπ’ αριθμ. 1257/2013) ρυθμίζουν με λεπτομέρεια τις υποχρεώσεις που άπτονται της απόφασης της ανακύκλωσης και παράλληλα προβλέπουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για τη θεμελίωση ευθύνης, υπό προϋποθέσεις ακόμα και ποινικής.","Waste management constitutes an environmental matter of paramount importance at international level. Importantly, end-of-life-vessels form part of this matter, especially due to the decisions, on the part of the shipowners, which determine the circumstances under which ship demolition (or ship recycling) takes place. It may be undisputed that the main purpose of ship recycling, namely the reuse of the ship components, is not only sound in an economic sense, but also environmentally friendly. However, the abovementioned statement is perplexed, as vessels tend to contain a wide variety of toxic, flammable, polluting or even radioactive substances. This precise dangerous mixture is released during the demolition process and thus threatens shipbreaking workers, and also the environment. Consequently, the recycling of ships should be conducted in a “safe and environmentally sound manner”, as stated in several related international law conventions. Indeed, the Basel Convention, which has been associated with ship demolition, provides accordingly. However, practice has confirmed the said Convention’s incompetency to treat end-of-life-vessels as waste and, hence, to govern them. This necessitates the implementation of a more suitable convention, i.e. the Hong Kong Convention, which is specifically designed to extensively cover end-of-life-vessels. However, the aforementioned instrument is not yet into force, due to insufficient ratification. Concurrently, though, the Community already subjects EU shipowners to a special obligation and liability regime pertaining to ship recycling, arising out of two specific Regulations (under nos. 1013/2006 and 1257/2013, regulating waste management and ship recycling respectively) that both provide for the owners’ obligations in detail and include bases for establishing their (potentially criminal) liability."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το νομικό καθεστώς (διεθνές και ενωσιακό) της διάλυσης πλοίων: υποχρεώσεις και ευθύνη του πλοιοκτήτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φαρμακίδη Δέσποινα","Farmakidi Despoina"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η διαχείριση των αποβλήτων έχει αναχθεί σε κεφαλαιώδους σημασίας διεθνικό περιβαλλοντικό ζήτημα. Αξιοσημείωτο μέρος του συγκεκριμένου προβλήματος αποτελούν και τα πλοία που φτάνουν στο τέλος της ζωής τους και κυρίως οι αποφάσεις που κατευθύνουν την διάλυση ή άλλως την ανακύκλωσή τους. Δεδομένου ότι ο σκοπός της ολικής αποσύνθεσης του πλοίου συνίσταται στην επανεισαγωγή των συστατικών του στην αγορά, η ανακύκλωση νοείται –κατ’ αρχήν- όχι μόνο ως οικονομικώς εύλογη, αλλά και ως περιβαλλοντικά ενδεδειγμένη. Ωστόσο, η κατάσταση περιπλέκεται στο μέτρο που τα πλοία ήδη από την κατασκευή και στην πορεία από την εκμετάλλευσή τους επιβαρύνονται με πλήθος τοξικών, εύφλεκτων, ρυπογόνων ακόμα και ραδιενεργών ουσιών. Το σύνολο των επικίνδυνων αυτών ουσιών απελευθερώνεται κατά την διάλυση και επαπειλεί πρωτίστως τους εργαζόμενους, αλλά και το φυσικό περιβάλλον. Αυτομάτως προκύπτει ότι η διάλυση των πλοίων πρέπει να γίνεται κατά «τρόπο ασφαλή και περιβαλλοντικά ορθό», όπως προβλέπουν και τα νομοθετικά κείμενα που σχετίζονται με τη ρύθμισή της, ήτοι, η Σύμβαση της Βασιλείας, η οποία μολονότι δεν λαμβάνει υπόψη το scrapping από ρυθμιστικής άποψης, υποστηρίζεται ότι μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής. Ωστόσο, από την πρακτική έχει καταδειχθεί ότι η δυσχερής υπαγωγή των πλοίων στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Σύμβασης την καθιστά ανεφάρμοστη εν προκειμένω. Έτσι, το σχετικό ρυθμιστικό κενό θα επιχειρήσει να καλύψει από κάποιο μελλοντικό σημείο εφαρμογής η ειδικότερη σύμβαση του IMO για την ανακύκλωση πλοίων. Πράγματι, η προαναφερόμενη Σύμβαση (SRC) προορίζεται να ρυθμίσει διεξοδικά τη συνολική πορεία του πλοίου με άξονα την ανακύκλωση, ήδη από το στάδιο της ναυπήγησης. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει την κύρωση της από τον απαιτούμενο αριθμό κρατών, ώστε η ίδια να αποτελέσει ισχύον δίκαιο. Ταυτόχρονα πάντως, η κοινοτική νομοθεσία επιφυλάσσει ήδη ένα ειδικό καθεστώς υποχρεώσεων και ευθύνης για τον ενωσιακό πλοιοκτήτη, καθώς οι Κανονισμοί για τα απόβλητα (υπ’ αριθμ. 1013/2006) και για την ανακύκλωση πλοίων (υπ’ αριθμ. 1257/2013) ρυθμίζουν με λεπτομέρεια τις υποχρεώσεις που άπτονται της απόφασης της ανακύκλωσης και παράλληλα προβλέπουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για τη θεμελίωση ευθύνης, υπό προϋποθέσεις ακόμα και ποινικής.","Waste management constitutes an environmental matter of paramount importance at international level. Importantly, end-of-life-vessels form part of this matter, especially due to the decisions, on the part of the shipowners, which determine the circumstances under which ship demolition (or ship recycling) takes place. It may be undisputed that the main purpose of ship recycling, namely the reuse of the ship components, is not only sound in an economic sense, but also environmentally friendly. However, the abovementioned statement is perplexed, as vessels tend to contain a wide variety of toxic, flammable, polluting or even radioactive substances. This precise dangerous mixture is released during the demolition process and thus threatens shipbreaking workers, and also the environment. Consequently, the recycling of ships should be conducted in a “safe and environmentally sound manner”, as stated in several related international law conventions. Indeed, the Basel Convention, which has been associated with ship demolition, provides accordingly. However, practice has confirmed the said Convention’s incompetency to treat end-of-life-vessels as waste and, hence, to govern them. This necessitates the implementation of a more suitable convention, i.e. the Hong Kong Convention, which is specifically designed to extensively cover end-of-life-vessels. However, the aforementioned instrument is not yet into force, due to insufficient ratification. Concurrently, though, the Community already subjects EU shipowners to a special obligation and liability regime pertaining to ship recycling, arising out of two specific Regulations (under nos. 1013/2006 and 1257/2013, regulating waste management and ship recycling respectively) that both provide for the owners’ obligations in detail and include bases for establishing their (potentially criminal) liability."],"dc:identifier":["uoadl:2894117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894117"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το νομικό καθεστώς (διεθνές και ενωσιακό) της διάλυσης πλοίων: υποχρεώσεις και ευθύνη του πλοιοκτήτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:04Z"}