{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2894305"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2894305","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΕΝΖΥΜΙΚΗ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΛΥΚΟΖΙΤΩΝ ΣΤΕΒΙΟΛΗΣ ΤΟΥ ΦΥΤΟΥ STEVIA REBAUDIANA BERTONI ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΕΠΙΓΕΥΣΗΣ","abstract":"Το αυξανόμενο ποσοστό παχυσαρκίας και τα προβλήματα υγείας του μεταβολισμού (διαβήτης, καρδιαγγειακά νοσήματα, αρτηριακή πίεση) στρέφει τους καταναλωτές στη διερεύνηση υγιεινών εναλλακτικών επιλογών διατροφής, με μειωμένη ζάχαρη και λιπαρά. Στην τρέχουσα αγορά τροφίμων είναι διαθέσιμα γλυκαντικά συνθετικής προέλευσης όπως ασπαρτάμη, σουκραλόζη, κυκλαμικά άλατα κλπ. τα οποία, αν και παρέχουν γλυκιά γεύση χωρίς θερμίδες, έχουν συχνά κατηγορηθεί για τοξικότητα. Το γεγονός αυτό προωθεί την αυξανόμενη ανάγκη για κατανάλωση φυσικών γλυκαντικών, όπως τα γλυκαντικά από το φυτό Stevia rebaudiana Bertoni (200-300 φορές πιο γλυκά από τη ζάχαρη, μηδέν θερμίδες). Ωστόσο, αν και η χρήση της ως φυσικό γλυκαντικό έχει εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία (ΕC 1131/2011), η ανταπόκριση των καταναλωτών είναι ακόμη συγκρατημένη, λόγω της ανεπιθύμητης μεταλλικής και πικρής επίγευσής της. Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάδειξη των γλυκαντικών ουσιών της stevia (γλυκοζίτες στεβιόλης) μέσω της απομάκρυνσης της πικρής και μεταλλικής επίγευσής τους, με μεθόδους ενζυμικής μεταγλυκοζυλίωσης. Δοκιμάστηκαν ενζυμικά συστήματα και κλωνοποιήθηκε κατάλληλο γονίδιο με στόχο την παραγωγή ενζύμου γλουκανσουκράσης της σουκρόζης. Εξετάστηκαν διαφορετικά ένζυμα τα οποία υδρολύουν ένα υπόστρωμα-δότη και απελευθερώνουν μια μονάδα σακχάρου, την οποία στη συνέχεια μεταγλυκοζυλιώνουν στον γλυκοζίτη στεβιόλης – δέκτη, αλλάζοντας τη δομή του. Παράγοντες βελτιστοποίησης αυτών των αντιδράσεων ήταν αρχικά η επιλογή των αποδοτικότερων ενζύμων στα κατάλληλα υποστρώματα δότες, της ποσότητας του ενζύμου, του χρόνου επώασης της αντίδρασης, αλλά και της συγκέντρωσης του γλυκοζίτη με σκοπό τη μέγιστη απόδοση μεταγλυκοζυλίωσης.","abstract_html":"Το αυξανόμενο ποσοστό παχυσαρκίας και τα προβλήματα υγείας του μεταβολισμού (διαβήτης, καρδιαγγειακά νοσήματα, αρτηριακή πίεση) στρέφει τους καταναλωτές στη διερεύνηση υγιεινών εναλλακτικών επιλογών διατροφής, με μειωμένη ζάχαρη και λιπαρά. Στην τρέχουσα αγορά τροφίμων είναι διαθέσιμα γλυκαντικά συνθετικής προέλευσης όπως ασπαρτάμη, σουκραλόζη, κυκλαμικά άλατα κλπ. τα οποία, αν και παρέχουν γλυκιά γεύση χωρίς θερμίδες, έχουν συχνά κατηγορηθεί για τοξικότητα. Το γεγονός αυτό προωθεί την αυξανόμενη ανάγκη για κατανάλωση φυσικών γλυκαντικών, όπως τα γλυκαντικά από το φυτό Stevia rebaudiana Bertoni (200-300 φορές πιο γλυκά από τη ζάχαρη, μηδέν θερμίδες). Ωστόσο, αν και η χρήση της ως φυσικό γλυκαντικό έχει εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία (ΕC 1131/2011), η ανταπόκριση των καταναλωτών είναι ακόμη συγκρατημένη, λόγω της ανεπιθύμητης μεταλλικής και πικρής επίγευσής της. Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάδειξη των γλυκαντικών ουσιών της stevia (γλυκοζίτες στεβιόλης) μέσω της απομάκρυνσης της πικρής και μεταλλικής επίγευσής τους, με μεθόδους ενζυμικής μεταγλυκοζυλίωσης. Δοκιμάστηκαν ενζυμικά συστήματα και κλωνοποιήθηκε κατάλληλο γονίδιο με στόχο την παραγωγή ενζύμου γλουκανσουκράσης της σουκρόζης. Εξετάστηκαν διαφορετικά ένζυμα τα οποία υδρολύουν ένα υπόστρωμα-δότη και απελευθερώνουν μια μονάδα σακχάρου, την οποία στη συνέχεια μεταγλυκοζυλιώνουν στον γλυκοζίτη στεβιόλης – δέκτη, αλλάζοντας τη δομή του. Παράγοντες βελτιστοποίησης αυτών των αντιδράσεων ήταν αρχικά η επιλογή των αποδοτικότερων ενζύμων στα κατάλληλα υποστρώματα δότες, της ποσότητας του ενζύμου, του χρόνου επώασης της αντίδρασης, αλλά και της συγκέντρωσης του γλυκοζίτη με σκοπό τη μέγιστη απόδοση μεταγλυκοζυλίωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Χοροζιάν Κοχάρ-Κορίν","Chorozian Kochar-Korin"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:04Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2894305"],"render_values":[{"text":"uoadl:2894305","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894305","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894305","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2894305","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χοροζιάν Κοχάρ-Κορίν","Chorozian Kochar-Korin"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2894305","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894305"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το αυξανόμενο ποσοστό παχυσαρκίας και τα προβλήματα υγείας του μεταβολισμού (διαβήτης, καρδιαγγειακά νοσήματα, αρτηριακή πίεση) στρέφει τους καταναλωτές στη διερεύνηση υγιεινών εναλλακτικών επιλογών διατροφής, με μειωμένη ζάχαρη και λιπαρά. Στην τρέχουσα αγορά τροφίμων είναι διαθέσιμα γλυκαντικά συνθετικής προέλευσης όπως ασπαρτάμη, σουκραλόζη, κυκλαμικά άλατα κλπ. τα οποία, αν και παρέχουν γλυκιά γεύση χωρίς θερμίδες, έχουν συχνά κατηγορηθεί για τοξικότητα. Το γεγονός αυτό προωθεί την αυξανόμενη ανάγκη για κατανάλωση φυσικών γλυκαντικών, όπως τα γλυκαντικά από το φυτό Stevia rebaudiana Bertoni (200-300 φορές πιο γλυκά από τη ζάχαρη, μηδέν θερμίδες). Ωστόσο, αν και η χρήση της ως φυσικό γλυκαντικό έχει εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία (ΕC 1131/2011), η ανταπόκριση των καταναλωτών είναι ακόμη συγκρατημένη, λόγω της ανεπιθύμητης μεταλλικής και πικρής επίγευσής της. Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάδειξη των γλυκαντικών ουσιών της stevia (γλυκοζίτες στεβιόλης) μέσω της απομάκρυνσης της πικρής και μεταλλικής επίγευσής τους, με μεθόδους ενζυμικής μεταγλυκοζυλίωσης. Δοκιμάστηκαν ενζυμικά συστήματα και κλωνοποιήθηκε κατάλληλο γονίδιο με στόχο την παραγωγή ενζύμου γλουκανσουκράσης της σουκρόζης. Εξετάστηκαν διαφορετικά ένζυμα τα οποία υδρολύουν ένα υπόστρωμα-δότη και απελευθερώνουν μια μονάδα σακχάρου, την οποία στη συνέχεια μεταγλυκοζυλιώνουν στον γλυκοζίτη στεβιόλης – δέκτη, αλλάζοντας τη δομή του. Παράγοντες βελτιστοποίησης αυτών των αντιδράσεων ήταν αρχικά η επιλογή των αποδοτικότερων ενζύμων στα κατάλληλα υποστρώματα δότες, της ποσότητας του ενζύμου, του χρόνου επώασης της αντίδρασης, αλλά και της συγκέντρωσης του γλυκοζίτη με σκοπό τη μέγιστη απόδοση μεταγλυκοζυλίωσης.","Τhe demand for natural sweeteners as alternatives for sucrose is constantly increasing due to the worldwide ever-growing incidence of obesity, diabetes, hyperlipidemia, and dental caries in children. On the other hand, the use of artificial (synthetic) sweeteners, like aspartame, acesulfame, saccharin, sucralose, and neotame, is strongly discouraged, due to several toxic side effects. Stevia plant is likely to remain a major source of noncaloric high-potency sweeteners for the growing natural food market in the future. But, although the sales of products that contain Stevia compounds as the sole alternative sweetener source have more than doubled in the last 4 years, the bitter aftertaste of steviol glycosides, perceived by almost half of the human population, is still a troublesome feature. During the last 10 years, a great dealof attention has been paid toimprove the quality of taste and simultaneously to increase the sweetness of steviol glycosides. Enzymatic glucosylation is a strategy to reduce stevioside bitterness, but reported glucosylation reactions suﬀer from low productivities. Here we tested enzymes which hydrolyse a substrate-donor, releasing a monosaccharide, and binds with the steviol glucoside acceptor. In order to maximize the yield of these reactions we tested the enzyme loading, the reaction time, the temperature and the steviol glucoside concentration."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΕΝΖΥΜΙΚΗ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΛΥΚΟΖΙΤΩΝ ΣΤΕΒΙΟΛΗΣ ΤΟΥ ΦΥΤΟΥ STEVIA REBAUDIANA BERTONI ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΕΠΙΓΕΥΣΗΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χοροζιάν Κοχάρ-Κορίν","Chorozian Kochar-Korin"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το αυξανόμενο ποσοστό παχυσαρκίας και τα προβλήματα υγείας του μεταβολισμού (διαβήτης, καρδιαγγειακά νοσήματα, αρτηριακή πίεση) στρέφει τους καταναλωτές στη διερεύνηση υγιεινών εναλλακτικών επιλογών διατροφής, με μειωμένη ζάχαρη και λιπαρά. Στην τρέχουσα αγορά τροφίμων είναι διαθέσιμα γλυκαντικά συνθετικής προέλευσης όπως ασπαρτάμη, σουκραλόζη, κυκλαμικά άλατα κλπ. τα οποία, αν και παρέχουν γλυκιά γεύση χωρίς θερμίδες, έχουν συχνά κατηγορηθεί για τοξικότητα. Το γεγονός αυτό προωθεί την αυξανόμενη ανάγκη για κατανάλωση φυσικών γλυκαντικών, όπως τα γλυκαντικά από το φυτό Stevia rebaudiana Bertoni (200-300 φορές πιο γλυκά από τη ζάχαρη, μηδέν θερμίδες). Ωστόσο, αν και η χρήση της ως φυσικό γλυκαντικό έχει εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία (ΕC 1131/2011), η ανταπόκριση των καταναλωτών είναι ακόμη συγκρατημένη, λόγω της ανεπιθύμητης μεταλλικής και πικρής επίγευσής της. Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάδειξη των γλυκαντικών ουσιών της stevia (γλυκοζίτες στεβιόλης) μέσω της απομάκρυνσης της πικρής και μεταλλικής επίγευσής τους, με μεθόδους ενζυμικής μεταγλυκοζυλίωσης. Δοκιμάστηκαν ενζυμικά συστήματα και κλωνοποιήθηκε κατάλληλο γονίδιο με στόχο την παραγωγή ενζύμου γλουκανσουκράσης της σουκρόζης. Εξετάστηκαν διαφορετικά ένζυμα τα οποία υδρολύουν ένα υπόστρωμα-δότη και απελευθερώνουν μια μονάδα σακχάρου, την οποία στη συνέχεια μεταγλυκοζυλιώνουν στον γλυκοζίτη στεβιόλης – δέκτη, αλλάζοντας τη δομή του. Παράγοντες βελτιστοποίησης αυτών των αντιδράσεων ήταν αρχικά η επιλογή των αποδοτικότερων ενζύμων στα κατάλληλα υποστρώματα δότες, της ποσότητας του ενζύμου, του χρόνου επώασης της αντίδρασης, αλλά και της συγκέντρωσης του γλυκοζίτη με σκοπό τη μέγιστη απόδοση μεταγλυκοζυλίωσης.","Τhe demand for natural sweeteners as alternatives for sucrose is constantly increasing due to the worldwide ever-growing incidence of obesity, diabetes, hyperlipidemia, and dental caries in children. On the other hand, the use of artificial (synthetic) sweeteners, like aspartame, acesulfame, saccharin, sucralose, and neotame, is strongly discouraged, due to several toxic side effects. Stevia plant is likely to remain a major source of noncaloric high-potency sweeteners for the growing natural food market in the future. But, although the sales of products that contain Stevia compounds as the sole alternative sweetener source have more than doubled in the last 4 years, the bitter aftertaste of steviol glycosides, perceived by almost half of the human population, is still a troublesome feature. During the last 10 years, a great dealof attention has been paid toimprove the quality of taste and simultaneously to increase the sweetness of steviol glycosides. Enzymatic glucosylation is a strategy to reduce stevioside bitterness, but reported glucosylation reactions suﬀer from low productivities. Here we tested enzymes which hydrolyse a substrate-donor, releasing a monosaccharide, and binds with the steviol glucoside acceptor. In order to maximize the yield of these reactions we tested the enzyme loading, the reaction time, the temperature and the steviol glucoside concentration."],"dc:identifier":["uoadl:2894305","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894305"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΕΝΖΥΜΙΚΗ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΛΥΚΟΖΙΤΩΝ ΣΤΕΒΙΟΛΗΣ ΤΟΥ ΦΥΤΟΥ STEVIA REBAUDIANA BERTONI ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΕΠΙΓΕΥΣΗΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:04Z"}