{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2894435"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2894435","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε εθελοντές με υπέρταση σταδίου 1 και 2","abstract":"Σκοπός: Η αερόβια άσκηση, οι ασκήσεις αντιστάσεων και η ισομετρική άσκηση έχει δειχθεί ότι μειώνουν την αρτηριακή πίεση (ΑΠ) σε άτομα με φυσιολογική αρτηριακή πίεση (νορμοτασικά) και υπερτασικά. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να εξεταστεί η οξεία επίδραση του συνδυασμού ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, καθώς και η χρόνια επίδραση του συνδυασμού 3 τύπων άσκησης, αερόβιας, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, σε υπερτασικούς ασθενείς. Υλικό & Μέθοδος: Δεκατέσσερις ενήλικες εθελοντές, έξι γυναίκες και οκτώ άνδρες (ηλικία 55 ± 11 έτη; BMI, 31.0 ± 6.0 kg/m2; σωματικό λίπος, 34 ± 14%; περιφέρεια οσφύος, 102 ± 18 cm; mean ± SD) με υπέρταση σταδίου 1 και 2, μετά από μέτρηση βιοχημικών παραγόντων (σάκχαρο, ουρία, κρεατινίνη, ολική χοληστερόλη, HDL χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, LDL χοληστερόλη και HbA1c) και λειτουργικών παραμέτρων (10ME στις ασκήσεις: πιέσεις στήθους, χαμηλή κωπηλατική, εκτάσεις ώμων, κάμψεις γονάτων, εκτάσεις γονάτων, κάμψεις αγκώνων και εκτάσεις αγκώνων, μέτρηση μέγιστης ισομετρικής σύσπαση σε χειροδυναμόμετρο και δοκιμασία ποδηλάτησης, όπου εξετάστηκαν η ΜΚΣ, τα Watt max που επετεύχθησαν και το 80% των watt σε συνάρτηση με τη ΜΚΣ που επετεύχθη), καθώς και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με το ερωτηματολόγιο SF-36 (σωματική λειτουργικότητα, περιορισμοί λόγω σωματικής υγείας, περιορισμοί λόγω συναισθηματικών προβλημάτων, ενέργεια/κόπωση, συναισθηματική ευεξία, κοινωνικότητα, πόνος και γενική υγεία), πραγματοποίησαν μια συνεδρία άσκησης που συνδύαζε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση, προκειμένου να εξεταστεί η οξεία επίδραση αυτού του συνδυασμού άσκησης στην αρτηριακή πίεση. Ακολούθως, οι εθελοντές χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ισάριθμες ομάδες. Η μία ομάδα (Τ) πραγματοποιούσε 3 συνεδρίες άσκησης εβδομαδιαίως για 8 εβδομάδες. Η κάθε συνεδρία αποτελούταν από αερόβια άσκηση (45 λεπτά στο 60-80% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας), ασκήσεις αντιστάσεων [3 σετ των 10-15 επαναλήψεων στο 60-80% της μέγιστης δύναμης (1RM) και ισομετρική άσκηση (4 σετ στο 30% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά)]. Η άλλη ομάδα αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου (C) και εκτελούσε, επίσης, 3 συνεδρίες εβδομαδιαίως αλλά μόνο ισομετρικής άσκησης στο 5% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά. Αποτελέσματα: Mία ώρα μετά τη μεμονωμένη συνεδρία ασκήσεων με αντιστάσεις-ισομετρικής άσκησης οι μέσοι όροι της συστολικής (ΣΑΠ), της διαστολικής (ΔΑΠ) και της μέσης αρτηριακής πίεσης (ΜΑΠ) μειώθηκαν κατά 11 ± 2 mm Hg, 6 ± 1 mm Hg και 8 ± 1 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν την άσκηση (p <0.001). Μετά από 8 εβδομάδες άσκησης στην ομάδα Τ, η ΣΑΠ, η ΔΑΠ και η ΜΑΠ μειώθηκαν κατά 16 ± 4 mm Hg, 10 ± 3 mm Hg και 12 ± 3 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες τιμές πριν το δίμηνο πρόγραμμα άσκησης (p <0.05). Αυτές οι τιμές ήταν υψηλότερες (p <0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (SBP, 2 ± 1 mm Hg, DBP, 0 ± 1 mm Hg, ΜΒΡ, 1 ± 1 mm Hg, p> 0.05). Επιπλέον, μετά το πρόγραμμα άσκησης 8 εβδομάδων, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν στα επίπεδα ουρίας αίματος της ομάδας Τ (-7.3 ± 3.5 mg/dl, p = 0.047), ενώ σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν, επίσης, στην περίμετρο οσφύος (-4 ± 1 cm, p = 0.0011) σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν το πρόγραμμα άσκησης. Όσον αφορά στις λειτουργικές μετρήσεις, η πειραματική ομάδα (Τ) παρουσίασε βελτίωση όλων των αξιολογούμενων παραμέτρων της τάξης του 13-45% σε σχέση με τις αρχικές μετρήσεις (p< 0.05), εκτός από τη δύναμη χειρολαβής, τις εκτάσεις ώμων και τη μέγιστη καρδιακή συχνότητα που επετεύχθη σε δοκιμασία ποδηλάτησης προοδευτικά αυξανόμενης έντασης. Σχετικά με τη ποιότητα ζωής των συμμετεχόντων ασθενών, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν μόνο στο επίπεδο της σωματικής λειτουργικότητας (25 ± 7, p = 0.026). Όλες οι προαναφερόμενες μεταβολές που παρουσιάστηκαν στην Τ μετά την παρέμβαση άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων ήταν υψηλότερες (p<0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (p>0.05). Συμπέρασμα: Μία συνεδρία άσκησης που περιελάμβανε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση μείωσε τη ΣΑΠ, ΔΑΠ και ΜΑΠ μία ώρα μετά την άσκηση σε ενήλικες ασθενείς με υπέρταση σταδίου 1 και 2. Επίσης, στους ίδιους ασθενείς, οκτώ εβδομάδες άσκησης που περιελάμβανε συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης επέφεραν μακροπρόθεσμη μείωση στη ΣΑΠ, την ΔΑΠ και την ΜΑΠ.","abstract_html":"Σκοπός: Η αερόβια άσκηση, οι ασκήσεις αντιστάσεων και η ισομετρική άσκηση έχει δειχθεί ότι μειώνουν την αρτηριακή πίεση (ΑΠ) σε άτομα με φυσιολογική αρτηριακή πίεση (νορμοτασικά) και υπερτασικά. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να εξεταστεί η οξεία επίδραση του συνδυασμού ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, καθώς και η χρόνια επίδραση του συνδυασμού 3 τύπων άσκησης, αερόβιας, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, σε υπερτασικούς ασθενείς. Υλικό &amp; Μέθοδος: Δεκατέσσερις ενήλικες εθελοντές, έξι γυναίκες και οκτώ άνδρες (ηλικία 55 ± 11 έτη; BMI, 31.0 ± 6.0 kg/m2; σωματικό λίπος, 34 ± 14%; περιφέρεια οσφύος, 102 ± 18 cm; mean ± SD) με υπέρταση σταδίου 1 και 2, μετά από μέτρηση βιοχημικών παραγόντων (σάκχαρο, ουρία, κρεατινίνη, ολική χοληστερόλη, HDL χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, LDL χοληστερόλη και HbA1c) και λειτουργικών παραμέτρων (10ME στις ασκήσεις: πιέσεις στήθους, χαμηλή κωπηλατική, εκτάσεις ώμων, κάμψεις γονάτων, εκτάσεις γονάτων, κάμψεις αγκώνων και εκτάσεις αγκώνων, μέτρηση μέγιστης ισομετρικής σύσπαση σε χειροδυναμόμετρο και δοκιμασία ποδηλάτησης, όπου εξετάστηκαν η ΜΚΣ, τα Watt max που επετεύχθησαν και το 80% των watt σε συνάρτηση με τη ΜΚΣ που επετεύχθη), καθώς και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με το ερωτηματολόγιο SF-36 (σωματική λειτουργικότητα, περιορισμοί λόγω σωματικής υγείας, περιορισμοί λόγω συναισθηματικών προβλημάτων, ενέργεια/κόπωση, συναισθηματική ευεξία, κοινωνικότητα, πόνος και γενική υγεία), πραγματοποίησαν μια συνεδρία άσκησης που συνδύαζε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση, προκειμένου να εξεταστεί η οξεία επίδραση αυτού του συνδυασμού άσκησης στην αρτηριακή πίεση. Ακολούθως, οι εθελοντές χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ισάριθμες ομάδες. Η μία ομάδα (Τ) πραγματοποιούσε 3 συνεδρίες άσκησης εβδομαδιαίως για 8 εβδομάδες. Η κάθε συνεδρία αποτελούταν από αερόβια άσκηση (45 λεπτά στο 60-80% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας), ασκήσεις αντιστάσεων [3 σετ των 10-15 επαναλήψεων στο 60-80% της μέγιστης δύναμης (1RM) και ισομετρική άσκηση (4 σετ στο 30% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά)]. Η άλλη ομάδα αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου (C) και εκτελούσε, επίσης, 3 συνεδρίες εβδομαδιαίως αλλά μόνο ισομετρικής άσκησης στο 5% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά. Αποτελέσματα: Mία ώρα μετά τη μεμονωμένη συνεδρία ασκήσεων με αντιστάσεις-ισομετρικής άσκησης οι μέσοι όροι της συστολικής (ΣΑΠ), της διαστολικής (ΔΑΠ) και της μέσης αρτηριακής πίεσης (ΜΑΠ) μειώθηκαν κατά 11 ± 2 mm Hg, 6 ± 1 mm Hg και 8 ± 1 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν την άσκηση (p &lt;0.001). Μετά από 8 εβδομάδες άσκησης στην ομάδα Τ, η ΣΑΠ, η ΔΑΠ και η ΜΑΠ μειώθηκαν κατά 16 ± 4 mm Hg, 10 ± 3 mm Hg και 12 ± 3 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες τιμές πριν το δίμηνο πρόγραμμα άσκησης (p &lt;0.05). Αυτές οι τιμές ήταν υψηλότερες (p &lt;0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (SBP, 2 ± 1 mm Hg, DBP, 0 ± 1 mm Hg, ΜΒΡ, 1 ± 1 mm Hg, p&gt; 0.05). Επιπλέον, μετά το πρόγραμμα άσκησης 8 εβδομάδων, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν στα επίπεδα ουρίας αίματος της ομάδας Τ (-7.3 ± 3.5 mg/dl, p = 0.047), ενώ σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν, επίσης, στην περίμετρο οσφύος (-4 ± 1 cm, p = 0.0011) σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν το πρόγραμμα άσκησης. Όσον αφορά στις λειτουργικές μετρήσεις, η πειραματική ομάδα (Τ) παρουσίασε βελτίωση όλων των αξιολογούμενων παραμέτρων της τάξης του 13-45% σε σχέση με τις αρχικές μετρήσεις (p&lt; 0.05), εκτός από τη δύναμη χειρολαβής, τις εκτάσεις ώμων και τη μέγιστη καρδιακή συχνότητα που επετεύχθη σε δοκιμασία ποδηλάτησης προοδευτικά αυξανόμενης έντασης. Σχετικά με τη ποιότητα ζωής των συμμετεχόντων ασθενών, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν μόνο στο επίπεδο της σωματικής λειτουργικότητας (25 ± 7, p = 0.026). Όλες οι προαναφερόμενες μεταβολές που παρουσιάστηκαν στην Τ μετά την παρέμβαση άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων ήταν υψηλότερες (p&lt;0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (p&gt;0.05). Συμπέρασμα: Μία συνεδρία άσκησης που περιελάμβανε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση μείωσε τη ΣΑΠ, ΔΑΠ και ΜΑΠ μία ώρα μετά την άσκηση σε ενήλικες ασθενείς με υπέρταση σταδίου 1 και 2. Επίσης, στους ίδιους ασθενείς, οκτώ εβδομάδες άσκησης που περιελάμβανε συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης επέφεραν μακροπρόθεσμη μείωση στη ΣΑΠ, την ΔΑΠ και την ΜΑΠ.","abstract_has_math":false,"creators":["Στεργίου Θεοφάνης","Stergiou Theofanis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2894435"],"render_values":[{"text":"uoadl:2894435","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894435","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894435","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2894435","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στεργίου Θεοφάνης","Stergiou Theofanis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2894435","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894435"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η αερόβια άσκηση, οι ασκήσεις αντιστάσεων και η ισομετρική άσκηση έχει δειχθεί ότι μειώνουν την αρτηριακή πίεση (ΑΠ) σε άτομα με φυσιολογική αρτηριακή πίεση (νορμοτασικά) και υπερτασικά. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να εξεταστεί η οξεία επίδραση του συνδυασμού ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, καθώς και η χρόνια επίδραση του συνδυασμού 3 τύπων άσκησης, αερόβιας, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, σε υπερτασικούς ασθενείς. Υλικό & Μέθοδος: Δεκατέσσερις ενήλικες εθελοντές, έξι γυναίκες και οκτώ άνδρες (ηλικία 55 ± 11 έτη; BMI, 31.0 ± 6.0 kg/m2; σωματικό λίπος, 34 ± 14%; περιφέρεια οσφύος, 102 ± 18 cm; mean ± SD) με υπέρταση σταδίου 1 και 2, μετά από μέτρηση βιοχημικών παραγόντων (σάκχαρο, ουρία, κρεατινίνη, ολική χοληστερόλη, HDL χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, LDL χοληστερόλη και HbA1c) και λειτουργικών παραμέτρων (10ME στις ασκήσεις: πιέσεις στήθους, χαμηλή κωπηλατική, εκτάσεις ώμων, κάμψεις γονάτων, εκτάσεις γονάτων, κάμψεις αγκώνων και εκτάσεις αγκώνων, μέτρηση μέγιστης ισομετρικής σύσπαση σε χειροδυναμόμετρο και δοκιμασία ποδηλάτησης, όπου εξετάστηκαν η ΜΚΣ, τα Watt max που επετεύχθησαν και το 80% των watt σε συνάρτηση με τη ΜΚΣ που επετεύχθη), καθώς και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με το ερωτηματολόγιο SF-36 (σωματική λειτουργικότητα, περιορισμοί λόγω σωματικής υγείας, περιορισμοί λόγω συναισθηματικών προβλημάτων, ενέργεια/κόπωση, συναισθηματική ευεξία, κοινωνικότητα, πόνος και γενική υγεία), πραγματοποίησαν μια συνεδρία άσκησης που συνδύαζε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση, προκειμένου να εξεταστεί η οξεία επίδραση αυτού του συνδυασμού άσκησης στην αρτηριακή πίεση. Ακολούθως, οι εθελοντές χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ισάριθμες ομάδες. Η μία ομάδα (Τ) πραγματοποιούσε 3 συνεδρίες άσκησης εβδομαδιαίως για 8 εβδομάδες. Η κάθε συνεδρία αποτελούταν από αερόβια άσκηση (45 λεπτά στο 60-80% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας), ασκήσεις αντιστάσεων [3 σετ των 10-15 επαναλήψεων στο 60-80% της μέγιστης δύναμης (1RM) και ισομετρική άσκηση (4 σετ στο 30% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά)]. Η άλλη ομάδα αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου (C) και εκτελούσε, επίσης, 3 συνεδρίες εβδομαδιαίως αλλά μόνο ισομετρικής άσκησης στο 5% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά. Αποτελέσματα: Mία ώρα μετά τη μεμονωμένη συνεδρία ασκήσεων με αντιστάσεις-ισομετρικής άσκησης οι μέσοι όροι της συστολικής (ΣΑΠ), της διαστολικής (ΔΑΠ) και της μέσης αρτηριακής πίεσης (ΜΑΠ) μειώθηκαν κατά 11 ± 2 mm Hg, 6 ± 1 mm Hg και 8 ± 1 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν την άσκηση (p <0.001). Μετά από 8 εβδομάδες άσκησης στην ομάδα Τ, η ΣΑΠ, η ΔΑΠ και η ΜΑΠ μειώθηκαν κατά 16 ± 4 mm Hg, 10 ± 3 mm Hg και 12 ± 3 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες τιμές πριν το δίμηνο πρόγραμμα άσκησης (p <0.05). Αυτές οι τιμές ήταν υψηλότερες (p <0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (SBP, 2 ± 1 mm Hg, DBP, 0 ± 1 mm Hg, ΜΒΡ, 1 ± 1 mm Hg, p> 0.05). Επιπλέον, μετά το πρόγραμμα άσκησης 8 εβδομάδων, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν στα επίπεδα ουρίας αίματος της ομάδας Τ (-7.3 ± 3.5 mg/dl, p = 0.047), ενώ σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν, επίσης, στην περίμετρο οσφύος (-4 ± 1 cm, p = 0.0011) σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν το πρόγραμμα άσκησης. Όσον αφορά στις λειτουργικές μετρήσεις, η πειραματική ομάδα (Τ) παρουσίασε βελτίωση όλων των αξιολογούμενων παραμέτρων της τάξης του 13-45% σε σχέση με τις αρχικές μετρήσεις (p< 0.05), εκτός από τη δύναμη χειρολαβής, τις εκτάσεις ώμων και τη μέγιστη καρδιακή συχνότητα που επετεύχθη σε δοκιμασία ποδηλάτησης προοδευτικά αυξανόμενης έντασης. Σχετικά με τη ποιότητα ζωής των συμμετεχόντων ασθενών, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν μόνο στο επίπεδο της σωματικής λειτουργικότητας (25 ± 7, p = 0.026). Όλες οι προαναφερόμενες μεταβολές που παρουσιάστηκαν στην Τ μετά την παρέμβαση άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων ήταν υψηλότερες (p<0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (p>0.05). Συμπέρασμα: Μία συνεδρία άσκησης που περιελάμβανε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση μείωσε τη ΣΑΠ, ΔΑΠ και ΜΑΠ μία ώρα μετά την άσκηση σε ενήλικες ασθενείς με υπέρταση σταδίου 1 και 2. Επίσης, στους ίδιους ασθενείς, οκτώ εβδομάδες άσκησης που περιελάμβανε συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης επέφεραν μακροπρόθεσμη μείωση στη ΣΑΠ, την ΔΑΠ και την ΜΑΠ.","Aim: Aerobic, resistance, or isometric exercise has been shown to reduce blood pressure (BP) in normotensive and hypertensive individuals. The aim of this study was to examine the acute effect of combining resistance and isometric exercise, as well as the training effect of combining 3 types of exercise (i.e., aerobic, resistance and isometric exercise) on BP of hypertensive patients. Material & Method: Fourteen adults, six females and eight males (age, 55 ± 11 yrs; BMI, 31.0 ± 6.0 kg/m2; body fat, 34 ± 14 %; waist circumference, 102 ± 18 cm; mean ± SD), with stage 1 and 2 hypertension, after the baseline measurements of biochemical (glucose, urea, creatinine, total cholesterol, HDL cholesterol, triglycerides, LDL cholesterol and HbA1c) and functional parameters (10RM in exercises: chest press, low row, shoulder extension, elbow flexion, elbow extension, knee flexion, knee extension, maximal isometric strength in a handgrip dynamometer and cycling test where HRmax, Watt max achieved, and 80% of watts achieved at HRmax), along with quality of life assessment using the questionnaire SF-36 (Physical functioning, role limitations due to physical health, role limitations due to emotional problems, energy / fatigue, emotional well-being, social functioning, pain and general health) performed a combined resistance and isometric exercise bout to examine the acute effect of this exercise combination on their BP. Afterwards, volunteers were randomly divided into two equal groups (n=7 each). One group (T) participated in an exercise training program consisted of 3 exercise sessions per week for 8 weeks. Specifically, each training session consisted of aerobic (45 min at 60–80% of maximal heart rate), resistance (3 sets of 10–15 repetitions at 60–80% of 1RM) and isometric (4 sets at 30% maximum handgrip strength for 2 min) exercise. The other group served as a control group (C) and performed 3 exercise sessions per week of isometric exercise only, at 5% of maximum handgrip strength for 2 min. Results: One hour after the resistance-isometric exercise bout, the average systolic (SBP), diastolic (DBP) and mean arterial blood pressure (MBP) were reduced by 11 ± 2 mm Hg, 6 ± 1 mm Hg and 8 ± 1 mm Hg, respectively, compared to pre-exercise levels (p < 0.001). After 8 weeks of exercise training in the T group SBP, DBP and MBP were reduced by 16 ± 4 mm Hg, 10 ± 3 mm Hg and 12 ± 3 mm Hg, respectively, compared to pre-training values (p < 0.05). These values were higher (p < 0.05) than the corresponding values in the C group, where no significant changes were observed (SBP, 2 ± 1 mm Hg; DBP, 0 ± 1 mm Hg; MBP, 1 ± 1 mm Hg; p > 0.05). In addition, as a result of exercise training, significant differences were found in the blood urea levels of the training (T) group (-7.3 ± 3.5 mg/dl, p = 0.047), while significant differences were also observed in the waist circumference (-4 ± 1 cm, p = 0.0011) compared to pre-exercise levels. In terms of functional assessment, the training group exhibited improvements in all the parameters examined by13-45% over the baseline measurements (p< 0.05), except the handgrip strength, shoulder extension strength and the maximum heart rate achieved in a incremental cycling test. The quality of life assessment revealed significant differences regarding physical functioning (25 ± 7, p = 0.026). All these values were higher (p< 0.05) than the corresponding values in the C group, where no changes were observed (p > 0.05). Conclusion: One bout of resistance-isometric exercise acutely reduced SBP, DBP, and MBP one hour post-exercise in adult patients with stage 1 and 2 hypertension, while 8 weeks of exercise training that combined aerobic, resistance, and isometric exercise resulted in a long-term reduction of SBP, DBP, and MBP."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε εθελοντές με υπέρταση σταδίου 1 και 2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στεργίου Θεοφάνης","Stergiou Theofanis"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Σκοπός: Η αερόβια άσκηση, οι ασκήσεις αντιστάσεων και η ισομετρική άσκηση έχει δειχθεί ότι μειώνουν την αρτηριακή πίεση (ΑΠ) σε άτομα με φυσιολογική αρτηριακή πίεση (νορμοτασικά) και υπερτασικά. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να εξεταστεί η οξεία επίδραση του συνδυασμού ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, καθώς και η χρόνια επίδραση του συνδυασμού 3 τύπων άσκησης, αερόβιας, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, σε υπερτασικούς ασθενείς. Υλικό & Μέθοδος: Δεκατέσσερις ενήλικες εθελοντές, έξι γυναίκες και οκτώ άνδρες (ηλικία 55 ± 11 έτη; BMI, 31.0 ± 6.0 kg/m2; σωματικό λίπος, 34 ± 14%; περιφέρεια οσφύος, 102 ± 18 cm; mean ± SD) με υπέρταση σταδίου 1 και 2, μετά από μέτρηση βιοχημικών παραγόντων (σάκχαρο, ουρία, κρεατινίνη, ολική χοληστερόλη, HDL χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, LDL χοληστερόλη και HbA1c) και λειτουργικών παραμέτρων (10ME στις ασκήσεις: πιέσεις στήθους, χαμηλή κωπηλατική, εκτάσεις ώμων, κάμψεις γονάτων, εκτάσεις γονάτων, κάμψεις αγκώνων και εκτάσεις αγκώνων, μέτρηση μέγιστης ισομετρικής σύσπαση σε χειροδυναμόμετρο και δοκιμασία ποδηλάτησης, όπου εξετάστηκαν η ΜΚΣ, τα Watt max που επετεύχθησαν και το 80% των watt σε συνάρτηση με τη ΜΚΣ που επετεύχθη), καθώς και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με το ερωτηματολόγιο SF-36 (σωματική λειτουργικότητα, περιορισμοί λόγω σωματικής υγείας, περιορισμοί λόγω συναισθηματικών προβλημάτων, ενέργεια/κόπωση, συναισθηματική ευεξία, κοινωνικότητα, πόνος και γενική υγεία), πραγματοποίησαν μια συνεδρία άσκησης που συνδύαζε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση, προκειμένου να εξεταστεί η οξεία επίδραση αυτού του συνδυασμού άσκησης στην αρτηριακή πίεση. Ακολούθως, οι εθελοντές χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ισάριθμες ομάδες. Η μία ομάδα (Τ) πραγματοποιούσε 3 συνεδρίες άσκησης εβδομαδιαίως για 8 εβδομάδες. Η κάθε συνεδρία αποτελούταν από αερόβια άσκηση (45 λεπτά στο 60-80% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας), ασκήσεις αντιστάσεων [3 σετ των 10-15 επαναλήψεων στο 60-80% της μέγιστης δύναμης (1RM) και ισομετρική άσκηση (4 σετ στο 30% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά)]. Η άλλη ομάδα αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου (C) και εκτελούσε, επίσης, 3 συνεδρίες εβδομαδιαίως αλλά μόνο ισομετρικής άσκησης στο 5% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά. Αποτελέσματα: Mία ώρα μετά τη μεμονωμένη συνεδρία ασκήσεων με αντιστάσεις-ισομετρικής άσκησης οι μέσοι όροι της συστολικής (ΣΑΠ), της διαστολικής (ΔΑΠ) και της μέσης αρτηριακής πίεσης (ΜΑΠ) μειώθηκαν κατά 11 ± 2 mm Hg, 6 ± 1 mm Hg και 8 ± 1 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν την άσκηση (p <0.001). Μετά από 8 εβδομάδες άσκησης στην ομάδα Τ, η ΣΑΠ, η ΔΑΠ και η ΜΑΠ μειώθηκαν κατά 16 ± 4 mm Hg, 10 ± 3 mm Hg και 12 ± 3 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες τιμές πριν το δίμηνο πρόγραμμα άσκησης (p <0.05). Αυτές οι τιμές ήταν υψηλότερες (p <0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (SBP, 2 ± 1 mm Hg, DBP, 0 ± 1 mm Hg, ΜΒΡ, 1 ± 1 mm Hg, p> 0.05). Επιπλέον, μετά το πρόγραμμα άσκησης 8 εβδομάδων, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν στα επίπεδα ουρίας αίματος της ομάδας Τ (-7.3 ± 3.5 mg/dl, p = 0.047), ενώ σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν, επίσης, στην περίμετρο οσφύος (-4 ± 1 cm, p = 0.0011) σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν το πρόγραμμα άσκησης. Όσον αφορά στις λειτουργικές μετρήσεις, η πειραματική ομάδα (Τ) παρουσίασε βελτίωση όλων των αξιολογούμενων παραμέτρων της τάξης του 13-45% σε σχέση με τις αρχικές μετρήσεις (p< 0.05), εκτός από τη δύναμη χειρολαβής, τις εκτάσεις ώμων και τη μέγιστη καρδιακή συχνότητα που επετεύχθη σε δοκιμασία ποδηλάτησης προοδευτικά αυξανόμενης έντασης. Σχετικά με τη ποιότητα ζωής των συμμετεχόντων ασθενών, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν μόνο στο επίπεδο της σωματικής λειτουργικότητας (25 ± 7, p = 0.026). Όλες οι προαναφερόμενες μεταβολές που παρουσιάστηκαν στην Τ μετά την παρέμβαση άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων ήταν υψηλότερες (p<0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (p>0.05). Συμπέρασμα: Μία συνεδρία άσκησης που περιελάμβανε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση μείωσε τη ΣΑΠ, ΔΑΠ και ΜΑΠ μία ώρα μετά την άσκηση σε ενήλικες ασθενείς με υπέρταση σταδίου 1 και 2. Επίσης, στους ίδιους ασθενείς, οκτώ εβδομάδες άσκησης που περιελάμβανε συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης επέφεραν μακροπρόθεσμη μείωση στη ΣΑΠ, την ΔΑΠ και την ΜΑΠ.","Aim: Aerobic, resistance, or isometric exercise has been shown to reduce blood pressure (BP) in normotensive and hypertensive individuals. The aim of this study was to examine the acute effect of combining resistance and isometric exercise, as well as the training effect of combining 3 types of exercise (i.e., aerobic, resistance and isometric exercise) on BP of hypertensive patients. Material & Method: Fourteen adults, six females and eight males (age, 55 ± 11 yrs; BMI, 31.0 ± 6.0 kg/m2; body fat, 34 ± 14 %; waist circumference, 102 ± 18 cm; mean ± SD), with stage 1 and 2 hypertension, after the baseline measurements of biochemical (glucose, urea, creatinine, total cholesterol, HDL cholesterol, triglycerides, LDL cholesterol and HbA1c) and functional parameters (10RM in exercises: chest press, low row, shoulder extension, elbow flexion, elbow extension, knee flexion, knee extension, maximal isometric strength in a handgrip dynamometer and cycling test where HRmax, Watt max achieved, and 80% of watts achieved at HRmax), along with quality of life assessment using the questionnaire SF-36 (Physical functioning, role limitations due to physical health, role limitations due to emotional problems, energy / fatigue, emotional well-being, social functioning, pain and general health) performed a combined resistance and isometric exercise bout to examine the acute effect of this exercise combination on their BP. Afterwards, volunteers were randomly divided into two equal groups (n=7 each). One group (T) participated in an exercise training program consisted of 3 exercise sessions per week for 8 weeks. Specifically, each training session consisted of aerobic (45 min at 60–80% of maximal heart rate), resistance (3 sets of 10–15 repetitions at 60–80% of 1RM) and isometric (4 sets at 30% maximum handgrip strength for 2 min) exercise. The other group served as a control group (C) and performed 3 exercise sessions per week of isometric exercise only, at 5% of maximum handgrip strength for 2 min. Results: One hour after the resistance-isometric exercise bout, the average systolic (SBP), diastolic (DBP) and mean arterial blood pressure (MBP) were reduced by 11 ± 2 mm Hg, 6 ± 1 mm Hg and 8 ± 1 mm Hg, respectively, compared to pre-exercise levels (p < 0.001). After 8 weeks of exercise training in the T group SBP, DBP and MBP were reduced by 16 ± 4 mm Hg, 10 ± 3 mm Hg and 12 ± 3 mm Hg, respectively, compared to pre-training values (p < 0.05). These values were higher (p < 0.05) than the corresponding values in the C group, where no significant changes were observed (SBP, 2 ± 1 mm Hg; DBP, 0 ± 1 mm Hg; MBP, 1 ± 1 mm Hg; p > 0.05). In addition, as a result of exercise training, significant differences were found in the blood urea levels of the training (T) group (-7.3 ± 3.5 mg/dl, p = 0.047), while significant differences were also observed in the waist circumference (-4 ± 1 cm, p = 0.0011) compared to pre-exercise levels. In terms of functional assessment, the training group exhibited improvements in all the parameters examined by13-45% over the baseline measurements (p< 0.05), except the handgrip strength, shoulder extension strength and the maximum heart rate achieved in a incremental cycling test. The quality of life assessment revealed significant differences regarding physical functioning (25 ± 7, p = 0.026). All these values were higher (p< 0.05) than the corresponding values in the C group, where no changes were observed (p > 0.05). Conclusion: One bout of resistance-isometric exercise acutely reduced SBP, DBP, and MBP one hour post-exercise in adult patients with stage 1 and 2 hypertension, while 8 weeks of exercise training that combined aerobic, resistance, and isometric exercise resulted in a long-term reduction of SBP, DBP, and MBP."],"dc:identifier":["uoadl:2894435","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894435"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε εθελοντές με υπέρταση σταδίου 1 και 2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:06Z"}