{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2894604"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2894604","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΗΜΕΡΑ","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποτύπωση της έννοιας της κυριαρχίας των κρατών, όπως γίνεται σήμερα αντιληπτή στον στην Ευρώπη. Προκειμένου την κατανόηση των αλλαγών που έχουν επέρθει αλλά και την εξαγωγή κάποιων βασικών συμπερασμάτων αναφορικά με την σύγχρονη έννοια της κυριαρχίας των κρατών, εξετάζονται επιμέρους πτυχές της άσκησης της κυριαρχίας εκ μέρους των κρατών σε συνδυασμό με την συμμετοχή τους σε υπερεθνικούς θεσμούς. Ειδικότερα στο πρώτο εν πολλοίς εισαγωγικό μέρος, εξετάζω την κλασσική έννοια της κυριαρχίας στο πλαίσιο μας διεθνοποιημένης και παγκοσμιοποιήμενης σύγχρονης κοινότητας, οπού η συμμετοχή των κρατών σε διεθνείς και υπερεθνικούς θεσμούς είναι αναπόφευκτη και έχει ως αποτέλεσμα την επιβολή περιορισμών στην άσκηση της κυριαρχίας τους, οι οποίοι όμως είναι προϊόν της επίσης κυρίαρχης βούλησης τους. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζω το θεσμικό πλαίσιο της σύγχρονης έννοιας της κυριαρχίας των κρατών-μελών σε σχέση με την ίδρυση και λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κλασική αντίληψη περί κυριαρχίας βρέθηκε ενώπιον νέων προκλήσεων στο πλαίσιο της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ιδίως δε μετά την Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), οπότε και ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτική πλέον ένωση κρατών, με την μορφή της συνομοσπονδίας («Staatenverbund»). Το ζήτημα είναι κατά πόσον, και μέχρι ποιου βαθμού, η συμμετοχή ενός κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η απονομή σειράς αρμοδιοτήτων σ' αυτήν συνάδουν προς την κυριαρχία του, καθώς τα κράτη-μέλη, καίτοι κυρίαρχα και μεταξύ τους ισότιμα, απώλεσαν εν μέρει, έναντι της Ένωσης, την «αρμοδιότητα της αρμοδιότητας». Η συζήτηση για το θέμα τούτο απέκτησε πρακτική διάσταση ιδίως στο πλαίσιο του προβλήματος της υπεροχής του ευρωπαϊκού έναντι του εσωτερικού δικαίου των κρατών-μελών, συμπεριλαμβανομένου του Συντάγματός τους, καθώς μια πλήρης υπεροχή του πρώτου έναντι του δευτέρου θα σήμαινε, κατ΄ ουσίαν την γενικευμένη απώλεια της κυριαρχίας τους. Στο τρίτο μέρος, εξετάζω την σταδιακή μετάβαση από την μονιστική θεώρηση του κράτους έθνους στην πλουραλιστική θεώρηση του κράτους- μέλους της ΕΕ, ως αναγκαία συνέπεια της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της δράσης των κρατών μέσα σε αυτήν. Όπως ήταν λογικό μεταξύ των διαφορετικών εννόμων τάξεων ανέκυψαν ποικίλες συγκρούσεις και αντιθέσεις και αποκορύφωμα αυτών, υπήρξε η διεκδίκηση της αρχής της υπεροχής. Στην προσπάθεια διαρρύθμισής τους διατυπώθηκε μια νέα εναλλακτική, ικανή να συμφιλιώσει τις αντιτιθέμενες αυτές όψεις, η εναλλακτική της θεωρίας του συνταγματικού πλουραλισμού. Επιχειρείται έτσι αρχικά μια σύντομη θεωρητική ανάλυση του φαινομένου και στη συνέχεια μια σύντομη παρουσίαση της πρακτικής εφαρμογής του. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, εξετάζω ειδικότερα την άσκηση της κυριαρχίας εκ μέρους των κρατών στο πλαίσιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Ενόψει του συστήματος των απονεμημένων αρμοδιοτήτων εκ μέρους των κρατών- μελών υπέρ των οργάνων της ΕΕ, η μεν αρμοδιότητα της νομισματικής πολιτικής συνιστά αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΕ, ενώ η άσκηση της οικονομικής πολιτικής παραμένει εθνική αρμοδιότητα και η ΕΕ έχει μόνο αρμοδιότητα συντονισμού των επιμέρους εθνικών οικονομικών πολιτικών. Ωστόσο, ο θεωρητικά σαφής αυτός διαχωρισμός ανατράπηκε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη και στα χρόνια που ακολούθησαν αυτήν, ενόψει της ανάγκης αντιμετώπισης της σε συνολικό επίπεδο. Η ως άνω διαπλοκή των αρμοδιοτήτων έθεσε σε αμφισβήτηση τα όρια της κυριαρχίας των κρατών, υπό την ειδικότερη εκδοχή της οικονομικής και δημοσιονομικής αυτονομίας τους, σε σχέση με την δράση των οργάνων της ΕΕ.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποτύπωση της έννοιας της κυριαρχίας των κρατών, όπως γίνεται σήμερα αντιληπτή στον στην Ευρώπη. Προκειμένου την κατανόηση των αλλαγών που έχουν επέρθει αλλά και την εξαγωγή κάποιων βασικών συμπερασμάτων αναφορικά με την σύγχρονη έννοια της κυριαρχίας των κρατών, εξετάζονται επιμέρους πτυχές της άσκησης της κυριαρχίας εκ μέρους των κρατών σε συνδυασμό με την συμμετοχή τους σε υπερεθνικούς θεσμούς. Ειδικότερα στο πρώτο εν πολλοίς εισαγωγικό μέρος, εξετάζω την κλασσική έννοια της κυριαρχίας στο πλαίσιο μας διεθνοποιημένης και παγκοσμιοποιήμενης σύγχρονης κοινότητας, οπού η συμμετοχή των κρατών σε διεθνείς και υπερεθνικούς θεσμούς είναι αναπόφευκτη και έχει ως αποτέλεσμα την επιβολή περιορισμών στην άσκηση της κυριαρχίας τους, οι οποίοι όμως είναι προϊόν της επίσης κυρίαρχης βούλησης τους. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζω το θεσμικό πλαίσιο της σύγχρονης έννοιας της κυριαρχίας των κρατών-μελών σε σχέση με την ίδρυση και λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κλασική αντίληψη περί κυριαρχίας βρέθηκε ενώπιον νέων προκλήσεων στο πλαίσιο της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ιδίως δε μετά την Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), οπότε και ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτική πλέον ένωση κρατών, με την μορφή της συνομοσπονδίας («Staatenverbund»). Το ζήτημα είναι κατά πόσον, και μέχρι ποιου βαθμού, η συμμετοχή ενός κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η απονομή σειράς αρμοδιοτήτων σ&#x27; αυτήν συνάδουν προς την κυριαρχία του, καθώς τα κράτη-μέλη, καίτοι κυρίαρχα και μεταξύ τους ισότιμα, απώλεσαν εν μέρει, έναντι της Ένωσης, την «αρμοδιότητα της αρμοδιότητας». Η συζήτηση για το θέμα τούτο απέκτησε πρακτική διάσταση ιδίως στο πλαίσιο του προβλήματος της υπεροχής του ευρωπαϊκού έναντι του εσωτερικού δικαίου των κρατών-μελών, συμπεριλαμβανομένου του Συντάγματός τους, καθώς μια πλήρης υπεροχή του πρώτου έναντι του δευτέρου θα σήμαινε, κατ΄ ουσίαν την γενικευμένη απώλεια της κυριαρχίας τους. Στο τρίτο μέρος, εξετάζω την σταδιακή μετάβαση από την μονιστική θεώρηση του κράτους έθνους στην πλουραλιστική θεώρηση του κράτους- μέλους της ΕΕ, ως αναγκαία συνέπεια της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της δράσης των κρατών μέσα σε αυτήν. Όπως ήταν λογικό μεταξύ των διαφορετικών εννόμων τάξεων ανέκυψαν ποικίλες συγκρούσεις και αντιθέσεις και αποκορύφωμα αυτών, υπήρξε η διεκδίκηση της αρχής της υπεροχής. Στην προσπάθεια διαρρύθμισής τους διατυπώθηκε μια νέα εναλλακτική, ικανή να συμφιλιώσει τις αντιτιθέμενες αυτές όψεις, η εναλλακτική της θεωρίας του συνταγματικού πλουραλισμού. Επιχειρείται έτσι αρχικά μια σύντομη θεωρητική ανάλυση του φαινομένου και στη συνέχεια μια σύντομη παρουσίαση της πρακτικής εφαρμογής του. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, εξετάζω ειδικότερα την άσκηση της κυριαρχίας εκ μέρους των κρατών στο πλαίσιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Ενόψει του συστήματος των απονεμημένων αρμοδιοτήτων εκ μέρους των κρατών- μελών υπέρ των οργάνων της ΕΕ, η μεν αρμοδιότητα της νομισματικής πολιτικής συνιστά αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΕ, ενώ η άσκηση της οικονομικής πολιτικής παραμένει εθνική αρμοδιότητα και η ΕΕ έχει μόνο αρμοδιότητα συντονισμού των επιμέρους εθνικών οικονομικών πολιτικών. Ωστόσο, ο θεωρητικά σαφής αυτός διαχωρισμός ανατράπηκε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη και στα χρόνια που ακολούθησαν αυτήν, ενόψει της ανάγκης αντιμετώπισης της σε συνολικό επίπεδο. Η ως άνω διαπλοκή των αρμοδιοτήτων έθεσε σε αμφισβήτηση τα όρια της κυριαρχίας των κρατών, υπό την ειδικότερη εκδοχή της οικονομικής και δημοσιονομικής αυτονομίας τους, σε σχέση με την δράση των οργάνων της ΕΕ.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναστασίου Μαρία","Anastasiou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:06Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2894604"],"render_values":[{"text":"uoadl:2894604","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894604","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894604","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2894604","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναστασίου Μαρία","Anastasiou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2894604","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894604"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποτύπωση της έννοιας της κυριαρχίας των κρατών, όπως γίνεται σήμερα αντιληπτή στον στην Ευρώπη. Προκειμένου την κατανόηση των αλλαγών που έχουν επέρθει αλλά και την εξαγωγή κάποιων βασικών συμπερασμάτων αναφορικά με την σύγχρονη έννοια της κυριαρχίας των κρατών, εξετάζονται επιμέρους πτυχές της άσκησης της κυριαρχίας εκ μέρους των κρατών σε συνδυασμό με την συμμετοχή τους σε υπερεθνικούς θεσμούς. Ειδικότερα στο πρώτο εν πολλοίς εισαγωγικό μέρος, εξετάζω την κλασσική έννοια της κυριαρχίας στο πλαίσιο μας διεθνοποιημένης και παγκοσμιοποιήμενης σύγχρονης κοινότητας, οπού η συμμετοχή των κρατών σε διεθνείς και υπερεθνικούς θεσμούς είναι αναπόφευκτη και έχει ως αποτέλεσμα την επιβολή περιορισμών στην άσκηση της κυριαρχίας τους, οι οποίοι όμως είναι προϊόν της επίσης κυρίαρχης βούλησης τους. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζω το θεσμικό πλαίσιο της σύγχρονης έννοιας της κυριαρχίας των κρατών-μελών σε σχέση με την ίδρυση και λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κλασική αντίληψη περί κυριαρχίας βρέθηκε ενώπιον νέων προκλήσεων στο πλαίσιο της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ιδίως δε μετά την Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), οπότε και ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτική πλέον ένωση κρατών, με την μορφή της συνομοσπονδίας («Staatenverbund»). Το ζήτημα είναι κατά πόσον, και μέχρι ποιου βαθμού, η συμμετοχή ενός κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η απονομή σειράς αρμοδιοτήτων σ' αυτήν συνάδουν προς την κυριαρχία του, καθώς τα κράτη-μέλη, καίτοι κυρίαρχα και μεταξύ τους ισότιμα, απώλεσαν εν μέρει, έναντι της Ένωσης, την «αρμοδιότητα της αρμοδιότητας». Η συζήτηση για το θέμα τούτο απέκτησε πρακτική διάσταση ιδίως στο πλαίσιο του προβλήματος της υπεροχής του ευρωπαϊκού έναντι του εσωτερικού δικαίου των κρατών-μελών, συμπεριλαμβανομένου του Συντάγματός τους, καθώς μια πλήρης υπεροχή του πρώτου έναντι του δευτέρου θα σήμαινε, κατ΄ ουσίαν την γενικευμένη απώλεια της κυριαρχίας τους. Στο τρίτο μέρος, εξετάζω την σταδιακή μετάβαση από την μονιστική θεώρηση του κράτους έθνους στην πλουραλιστική θεώρηση του κράτους- μέλους της ΕΕ, ως αναγκαία συνέπεια της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της δράσης των κρατών μέσα σε αυτήν. Όπως ήταν λογικό μεταξύ των διαφορετικών εννόμων τάξεων ανέκυψαν ποικίλες συγκρούσεις και αντιθέσεις και αποκορύφωμα αυτών, υπήρξε η διεκδίκηση της αρχής της υπεροχής. Στην προσπάθεια διαρρύθμισής τους διατυπώθηκε μια νέα εναλλακτική, ικανή να συμφιλιώσει τις αντιτιθέμενες αυτές όψεις, η εναλλακτική της θεωρίας του συνταγματικού πλουραλισμού. Επιχειρείται έτσι αρχικά μια σύντομη θεωρητική ανάλυση του φαινομένου και στη συνέχεια μια σύντομη παρουσίαση της πρακτικής εφαρμογής του. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, εξετάζω ειδικότερα την άσκηση της κυριαρχίας εκ μέρους των κρατών στο πλαίσιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Ενόψει του συστήματος των απονεμημένων αρμοδιοτήτων εκ μέρους των κρατών- μελών υπέρ των οργάνων της ΕΕ, η μεν αρμοδιότητα της νομισματικής πολιτικής συνιστά αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΕ, ενώ η άσκηση της οικονομικής πολιτικής παραμένει εθνική αρμοδιότητα και η ΕΕ έχει μόνο αρμοδιότητα συντονισμού των επιμέρους εθνικών οικονομικών πολιτικών. Ωστόσο, ο θεωρητικά σαφής αυτός διαχωρισμός ανατράπηκε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη και στα χρόνια που ακολούθησαν αυτήν, ενόψει της ανάγκης αντιμετώπισης της σε συνολικό επίπεδο. Η ως άνω διαπλοκή των αρμοδιοτήτων έθεσε σε αμφισβήτηση τα όρια της κυριαρχίας των κρατών, υπό την ειδικότερη εκδοχή της οικονομικής και δημοσιονομικής αυτονομίας τους, σε σχέση με την δράση των οργάνων της ΕΕ.","The purpose of this thesis is to reflect the concept of sovereignty of states as it is perceived in Europe today. In order to understand the changes that have taken place and to draw some key conclusions about the modern concept of state sovereignty, I examine individual aspects of the exercise of sovereignty by states in conjunction with their participation in supranational institutions are examined. Particularly in the first introductory part, I examine the classical concept of sovereignty in our internationalized and globalized modern community, where the participation of states in international and supranational institutions is inevitable and has the effect of imposing restrictions on the exercise of their sovereignty, but which are also a outcome of their dominant will. In the second part, I examine the institutional framework of the modern concept of sovereignty of the Member States in relation to the establishment and functioning of the European Union. The classic notion of sovereignty has faced new challenges in the process of European integration, especially after the Maastricht Treaty (1992), at which time the European Union was established as a political union of states, in the form of a confederation ('Staatenverbund'). The question is to what extent the participation of a state in the European Union and the conferral of powers on it are in line with its sovereignty, as the Member States, although are still concerned as sovereign and equal to each other, they have lost partly to the Union, the \"competence of competence\". The debate on this issue has acquired a practical dimension in particular in the context of the problem of the principal of the primacy of the Community Law over the domestic law of the Member States, including their constitution, as a complete supremacy of the former over the latter would essentially mean a general loss of their sovereignty. In the third part, I examine the gradual transition from the monopolistic view of the nation state to the pluralistic view of the EU Member State as a necessary consequence of the functioning of the European Union and the action of the states within it. It was logical that different conflicts arose between the different legal classes and the culmination of these was the claim of the principle of the primacy. During the attempt to reformulate these conflicts, a new alternative, capable of reconciling these opposing views, was formulated, the alternative to the theory of constitutional pluralism. This is followed by a brief theoretical analysis of the phenomenon and then a brief presentation of its practical application. In the fourth and final part, I examine specifically the exercise of sovereignty by States within the framework of Economic and Monetary Union. In view of the system of powers conferred on Member States in favor of the EU institutions, monetary policy competence is characterized as an exclusive competence of the EU, while pursuing economic policy remains a national competence and the EU has only the power to co-ordinate individual national finances politicians. However, this theoretically clear separation was overturned during the economic crisis in Europe and in the years that followed, in view of the need to tackle it at the global level. This overlapping of competences has called into question the limits of the sovereignty of states, in the more specific form of their economic and budgetary autonomy, in relation to the action of the EU institutions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΗΜΕΡΑ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναστασίου Μαρία","Anastasiou Maria"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποτύπωση της έννοιας της κυριαρχίας των κρατών, όπως γίνεται σήμερα αντιληπτή στον στην Ευρώπη. Προκειμένου την κατανόηση των αλλαγών που έχουν επέρθει αλλά και την εξαγωγή κάποιων βασικών συμπερασμάτων αναφορικά με την σύγχρονη έννοια της κυριαρχίας των κρατών, εξετάζονται επιμέρους πτυχές της άσκησης της κυριαρχίας εκ μέρους των κρατών σε συνδυασμό με την συμμετοχή τους σε υπερεθνικούς θεσμούς. Ειδικότερα στο πρώτο εν πολλοίς εισαγωγικό μέρος, εξετάζω την κλασσική έννοια της κυριαρχίας στο πλαίσιο μας διεθνοποιημένης και παγκοσμιοποιήμενης σύγχρονης κοινότητας, οπού η συμμετοχή των κρατών σε διεθνείς και υπερεθνικούς θεσμούς είναι αναπόφευκτη και έχει ως αποτέλεσμα την επιβολή περιορισμών στην άσκηση της κυριαρχίας τους, οι οποίοι όμως είναι προϊόν της επίσης κυρίαρχης βούλησης τους. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζω το θεσμικό πλαίσιο της σύγχρονης έννοιας της κυριαρχίας των κρατών-μελών σε σχέση με την ίδρυση και λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κλασική αντίληψη περί κυριαρχίας βρέθηκε ενώπιον νέων προκλήσεων στο πλαίσιο της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ιδίως δε μετά την Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), οπότε και ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτική πλέον ένωση κρατών, με την μορφή της συνομοσπονδίας («Staatenverbund»). Το ζήτημα είναι κατά πόσον, και μέχρι ποιου βαθμού, η συμμετοχή ενός κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η απονομή σειράς αρμοδιοτήτων σ' αυτήν συνάδουν προς την κυριαρχία του, καθώς τα κράτη-μέλη, καίτοι κυρίαρχα και μεταξύ τους ισότιμα, απώλεσαν εν μέρει, έναντι της Ένωσης, την «αρμοδιότητα της αρμοδιότητας». Η συζήτηση για το θέμα τούτο απέκτησε πρακτική διάσταση ιδίως στο πλαίσιο του προβλήματος της υπεροχής του ευρωπαϊκού έναντι του εσωτερικού δικαίου των κρατών-μελών, συμπεριλαμβανομένου του Συντάγματός τους, καθώς μια πλήρης υπεροχή του πρώτου έναντι του δευτέρου θα σήμαινε, κατ΄ ουσίαν την γενικευμένη απώλεια της κυριαρχίας τους. Στο τρίτο μέρος, εξετάζω την σταδιακή μετάβαση από την μονιστική θεώρηση του κράτους έθνους στην πλουραλιστική θεώρηση του κράτους- μέλους της ΕΕ, ως αναγκαία συνέπεια της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της δράσης των κρατών μέσα σε αυτήν. Όπως ήταν λογικό μεταξύ των διαφορετικών εννόμων τάξεων ανέκυψαν ποικίλες συγκρούσεις και αντιθέσεις και αποκορύφωμα αυτών, υπήρξε η διεκδίκηση της αρχής της υπεροχής. Στην προσπάθεια διαρρύθμισής τους διατυπώθηκε μια νέα εναλλακτική, ικανή να συμφιλιώσει τις αντιτιθέμενες αυτές όψεις, η εναλλακτική της θεωρίας του συνταγματικού πλουραλισμού. Επιχειρείται έτσι αρχικά μια σύντομη θεωρητική ανάλυση του φαινομένου και στη συνέχεια μια σύντομη παρουσίαση της πρακτικής εφαρμογής του. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, εξετάζω ειδικότερα την άσκηση της κυριαρχίας εκ μέρους των κρατών στο πλαίσιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Ενόψει του συστήματος των απονεμημένων αρμοδιοτήτων εκ μέρους των κρατών- μελών υπέρ των οργάνων της ΕΕ, η μεν αρμοδιότητα της νομισματικής πολιτικής συνιστά αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΕ, ενώ η άσκηση της οικονομικής πολιτικής παραμένει εθνική αρμοδιότητα και η ΕΕ έχει μόνο αρμοδιότητα συντονισμού των επιμέρους εθνικών οικονομικών πολιτικών. Ωστόσο, ο θεωρητικά σαφής αυτός διαχωρισμός ανατράπηκε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη και στα χρόνια που ακολούθησαν αυτήν, ενόψει της ανάγκης αντιμετώπισης της σε συνολικό επίπεδο. Η ως άνω διαπλοκή των αρμοδιοτήτων έθεσε σε αμφισβήτηση τα όρια της κυριαρχίας των κρατών, υπό την ειδικότερη εκδοχή της οικονομικής και δημοσιονομικής αυτονομίας τους, σε σχέση με την δράση των οργάνων της ΕΕ.","The purpose of this thesis is to reflect the concept of sovereignty of states as it is perceived in Europe today. In order to understand the changes that have taken place and to draw some key conclusions about the modern concept of state sovereignty, I examine individual aspects of the exercise of sovereignty by states in conjunction with their participation in supranational institutions are examined. Particularly in the first introductory part, I examine the classical concept of sovereignty in our internationalized and globalized modern community, where the participation of states in international and supranational institutions is inevitable and has the effect of imposing restrictions on the exercise of their sovereignty, but which are also a outcome of their dominant will. In the second part, I examine the institutional framework of the modern concept of sovereignty of the Member States in relation to the establishment and functioning of the European Union. The classic notion of sovereignty has faced new challenges in the process of European integration, especially after the Maastricht Treaty (1992), at which time the European Union was established as a political union of states, in the form of a confederation ('Staatenverbund'). The question is to what extent the participation of a state in the European Union and the conferral of powers on it are in line with its sovereignty, as the Member States, although are still concerned as sovereign and equal to each other, they have lost partly to the Union, the \"competence of competence\". The debate on this issue has acquired a practical dimension in particular in the context of the problem of the principal of the primacy of the Community Law over the domestic law of the Member States, including their constitution, as a complete supremacy of the former over the latter would essentially mean a general loss of their sovereignty. In the third part, I examine the gradual transition from the monopolistic view of the nation state to the pluralistic view of the EU Member State as a necessary consequence of the functioning of the European Union and the action of the states within it. It was logical that different conflicts arose between the different legal classes and the culmination of these was the claim of the principle of the primacy. During the attempt to reformulate these conflicts, a new alternative, capable of reconciling these opposing views, was formulated, the alternative to the theory of constitutional pluralism. This is followed by a brief theoretical analysis of the phenomenon and then a brief presentation of its practical application. In the fourth and final part, I examine specifically the exercise of sovereignty by States within the framework of Economic and Monetary Union. In view of the system of powers conferred on Member States in favor of the EU institutions, monetary policy competence is characterized as an exclusive competence of the EU, while pursuing economic policy remains a national competence and the EU has only the power to co-ordinate individual national finances politicians. However, this theoretically clear separation was overturned during the economic crisis in Europe and in the years that followed, in view of the need to tackle it at the global level. This overlapping of competences has called into question the limits of the sovereignty of states, in the more specific form of their economic and budgetary autonomy, in relation to the action of the EU institutions."],"dc:identifier":["uoadl:2894604","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894604"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΗΜΕΡΑ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:06Z"}