{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2895600"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2895600","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αρχή της αυτονομίας της διαιτητικής συμφωνίας στην διεθνή εμπορική διαιτησία","abstract":"Η διεθνής εμπορική διαιτησία είναι ο εναλλακτικός μηχανισμός επίλυσης των διαφορών, σύμφωνα με τον οποίο αντί για το κρατικό δικαστήριο, μία ομάδα διακεκριμένων νομικών αναλαμβάνει να εκδικάσει μία υπόθεση η οποία άγεται ενώπιον της. Η διεθνής εμπορική διαιτησία αφορά συγκεκριμένα εμπορικές διαφορές και καταπιάνεται κατά κύριο λόγο με τις διαφορές που ανακύπτουν μεταξύ επιχειρήσεων. Όμως πότε ενεργοποιείται ο εν λόγω μηχανισμός ο οποίος αντικαθιστά την κλασική κρατική δικαιοδοσία όπως την γνωρίζουμε έως σήμερα; Η βάση στην οποία στηρίζεται ο μηχανισμός της διεθνούς διαιτησίας δεν είναι άλλος από την ίδια την διαιτητική συμφωνία. Η συμφωνία διαιτησίας είναι αυτή ακριβώς η συμφωνία με την οποία δύο ή περισσότερα μέρη συνομολογούν την προσφυγή τους σε ένα δικαιοδοτικό όργανο, αμερόληπτο και ουδέτερο, για τις διαφορές που απορρέουν από την κύρια συμφωνία τους, και μέσω αυτού του εγγράφου αποκλείουν το κρατικό δικαιοδοτικό όργανο από την εκδίκαση της υπόθεσης βάσει της διεθνούς δικαιοδοσίας του. Αν ελλείπει η εν λόγω συμφωνία , τότε δεν γίνεται να συσταθεί το διαιτητικό δικαστήριο και συνεπώς δεν είναι δυνατή η εκτέλεση διαιτητικής απόφασης αν δεν υπάρχει καμία συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση για να μπορέσει να γίνει η ενεργοποίηση της συμφωνίας διαιτησίας θα πρέπει να κληθεί σε εφαρμογή από ένα από τα διάδικα μέρη πριν από κάθε άμυνα επί της ουσίας, ήτοι στην αρχή της διαδικασίας (limine litis). H συμφωνία διαιτησίας είναι η απόδειξη ότι η όλη διαδικασία θεμελιώνεται στην συναίνεση των μερών (consensus) και στην κοινή επιθυμία τους να αποκλείσουν τα κρατικά δικαστήρια και να προσφύγουν στα διαιτητικά όργανα σε περίπτωση που ανακύψει οποιαδήποτε διαφορά σε σχέση με την κύρια σύμβαση στην οποία έχουν ήδη υποβληθεί. Ένα από τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται η παρούσα εργασία είναι το ζήτημα της αυτονομίας της διαιτητικής συμφωνίας σε σχέση με την κύρια σύμβαση, υπό την έννοια της μη επιρροής του κύρους της πρώτης από την δεύτερη. Μία ακόμη έκφανση της αρχής της αυτονομίας , η οποία έχει απασχολήσει την διεθνή θεωρία και νομολογία , είναι το ζήτημα της απαγκίστρωσης της διαιτητικής συμφωνίας από το κρατικό δίκαιο που καλείται σε εφαρμογή, υπό την έννοια ότι τυχόν προσκόμματα που τίθενται από αυτό να μην λαμβάνονται υπ΄όψιν ούτως ώστε να διασωθεί η βούληση των μερών και κατ'επέκταση και το κύρος της διαιτητικής ρήτρας. Τέλος , ένα ακόμη φλέγον ζήτημα που αναλύουμε στην παρούσα διπλωματική εργασία δεν είναι άλλο από την αρχή της δικαιοδοσίας επί της δικαιοδοσίας (competence-competence) σύμφωνα με την οποία ο διαιτητής έχει την δικαιοδοσία να κρίνει επί της δικαιοδοσίας καθώς και επί του κύρους της διαιτητικής ρήτρας. Εν ολίγοις , τα εν λόγω ζητήματα κρίνονται θεμελιώδους σημασίας καθώς σχετίζονται με την διάσωση του κύρους της διαιτητικής συμφωνίας και ως εκ τούτου με την διασφάλιση της διαιτησίας ως δικαιοδοτικού μηχανισμού που δεν του ελλείπει τίποτα σε σχέση με την κρατική δικαιοδοσία. Σε μία εποχή που οι διαφορές έχουν καταστεί όλο και πιο πολύπλοκες και απαιτούνται όλο και πιο εξειδικευμένες γνώσεις για ορισμένα ζητήματα, κρίνεται μείζονος σημασίας η συνδρομή των διαιτητών που συνήθως είναι καταρτισμένοι και εξειδικευμένοι στο ζήτημα το οποίο καλούνται να κρίνουν.","abstract_html":"Η διεθνής εμπορική διαιτησία είναι ο εναλλακτικός μηχανισμός επίλυσης των διαφορών, σύμφωνα με τον οποίο αντί για το κρατικό δικαστήριο, μία ομάδα διακεκριμένων νομικών αναλαμβάνει να εκδικάσει μία υπόθεση η οποία άγεται ενώπιον της. Η διεθνής εμπορική διαιτησία αφορά συγκεκριμένα εμπορικές διαφορές και καταπιάνεται κατά κύριο λόγο με τις διαφορές που ανακύπτουν μεταξύ επιχειρήσεων. Όμως πότε ενεργοποιείται ο εν λόγω μηχανισμός ο οποίος αντικαθιστά την κλασική κρατική δικαιοδοσία όπως την γνωρίζουμε έως σήμερα; Η βάση στην οποία στηρίζεται ο μηχανισμός της διεθνούς διαιτησίας δεν είναι άλλος από την ίδια την διαιτητική συμφωνία. Η συμφωνία διαιτησίας είναι αυτή ακριβώς η συμφωνία με την οποία δύο ή περισσότερα μέρη συνομολογούν την προσφυγή τους σε ένα δικαιοδοτικό όργανο, αμερόληπτο και ουδέτερο, για τις διαφορές που απορρέουν από την κύρια συμφωνία τους, και μέσω αυτού του εγγράφου αποκλείουν το κρατικό δικαιοδοτικό όργανο από την εκδίκαση της υπόθεσης βάσει της διεθνούς δικαιοδοσίας του. Αν ελλείπει η εν λόγω συμφωνία , τότε δεν γίνεται να συσταθεί το διαιτητικό δικαστήριο και συνεπώς δεν είναι δυνατή η εκτέλεση διαιτητικής απόφασης αν δεν υπάρχει καμία συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση για να μπορέσει να γίνει η ενεργοποίηση της συμφωνίας διαιτησίας θα πρέπει να κληθεί σε εφαρμογή από ένα από τα διάδικα μέρη πριν από κάθε άμυνα επί της ουσίας, ήτοι στην αρχή της διαδικασίας (limine litis). H συμφωνία διαιτησίας είναι η απόδειξη ότι η όλη διαδικασία θεμελιώνεται στην συναίνεση των μερών (consensus) και στην κοινή επιθυμία τους να αποκλείσουν τα κρατικά δικαστήρια και να προσφύγουν στα διαιτητικά όργανα σε περίπτωση που ανακύψει οποιαδήποτε διαφορά σε σχέση με την κύρια σύμβαση στην οποία έχουν ήδη υποβληθεί. Ένα από τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται η παρούσα εργασία είναι το ζήτημα της αυτονομίας της διαιτητικής συμφωνίας σε σχέση με την κύρια σύμβαση, υπό την έννοια της μη επιρροής του κύρους της πρώτης από την δεύτερη. Μία ακόμη έκφανση της αρχής της αυτονομίας , η οποία έχει απασχολήσει την διεθνή θεωρία και νομολογία , είναι το ζήτημα της απαγκίστρωσης της διαιτητικής συμφωνίας από το κρατικό δίκαιο που καλείται σε εφαρμογή, υπό την έννοια ότι τυχόν προσκόμματα που τίθενται από αυτό να μην λαμβάνονται υπ΄όψιν ούτως ώστε να διασωθεί η βούληση των μερών και κατ&#x27;επέκταση και το κύρος της διαιτητικής ρήτρας. Τέλος , ένα ακόμη φλέγον ζήτημα που αναλύουμε στην παρούσα διπλωματική εργασία δεν είναι άλλο από την αρχή της δικαιοδοσίας επί της δικαιοδοσίας (competence-competence) σύμφωνα με την οποία ο διαιτητής έχει την δικαιοδοσία να κρίνει επί της δικαιοδοσίας καθώς και επί του κύρους της διαιτητικής ρήτρας. Εν ολίγοις , τα εν λόγω ζητήματα κρίνονται θεμελιώδους σημασίας καθώς σχετίζονται με την διάσωση του κύρους της διαιτητικής συμφωνίας και ως εκ τούτου με την διασφάλιση της διαιτησίας ως δικαιοδοτικού μηχανισμού που δεν του ελλείπει τίποτα σε σχέση με την κρατική δικαιοδοσία. Σε μία εποχή που οι διαφορές έχουν καταστεί όλο και πιο πολύπλοκες και απαιτούνται όλο και πιο εξειδικευμένες γνώσεις για ορισμένα ζητήματα, κρίνεται μείζονος σημασίας η συνδρομή των διαιτητών που συνήθως είναι καταρτισμένοι και εξειδικευμένοι στο ζήτημα το οποίο καλούνται να κρίνουν.","abstract_has_math":false,"creators":["Δατσέρη Στυλιανή","Datseri Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:12Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2895600"],"render_values":[{"text":"uoadl:2895600","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895600","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895600","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2895600","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δατσέρη Στυλιανή","Datseri Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2895600","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895600"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διεθνής εμπορική διαιτησία είναι ο εναλλακτικός μηχανισμός επίλυσης των διαφορών, σύμφωνα με τον οποίο αντί για το κρατικό δικαστήριο, μία ομάδα διακεκριμένων νομικών αναλαμβάνει να εκδικάσει μία υπόθεση η οποία άγεται ενώπιον της. Η διεθνής εμπορική διαιτησία αφορά συγκεκριμένα εμπορικές διαφορές και καταπιάνεται κατά κύριο λόγο με τις διαφορές που ανακύπτουν μεταξύ επιχειρήσεων. Όμως πότε ενεργοποιείται ο εν λόγω μηχανισμός ο οποίος αντικαθιστά την κλασική κρατική δικαιοδοσία όπως την γνωρίζουμε έως σήμερα; Η βάση στην οποία στηρίζεται ο μηχανισμός της διεθνούς διαιτησίας δεν είναι άλλος από την ίδια την διαιτητική συμφωνία. Η συμφωνία διαιτησίας είναι αυτή ακριβώς η συμφωνία με την οποία δύο ή περισσότερα μέρη συνομολογούν την προσφυγή τους σε ένα δικαιοδοτικό όργανο, αμερόληπτο και ουδέτερο, για τις διαφορές που απορρέουν από την κύρια συμφωνία τους, και μέσω αυτού του εγγράφου αποκλείουν το κρατικό δικαιοδοτικό όργανο από την εκδίκαση της υπόθεσης βάσει της διεθνούς δικαιοδοσίας του. Αν ελλείπει η εν λόγω συμφωνία , τότε δεν γίνεται να συσταθεί το διαιτητικό δικαστήριο και συνεπώς δεν είναι δυνατή η εκτέλεση διαιτητικής απόφασης αν δεν υπάρχει καμία συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση για να μπορέσει να γίνει η ενεργοποίηση της συμφωνίας διαιτησίας θα πρέπει να κληθεί σε εφαρμογή από ένα από τα διάδικα μέρη πριν από κάθε άμυνα επί της ουσίας, ήτοι στην αρχή της διαδικασίας (limine litis). H συμφωνία διαιτησίας είναι η απόδειξη ότι η όλη διαδικασία θεμελιώνεται στην συναίνεση των μερών (consensus) και στην κοινή επιθυμία τους να αποκλείσουν τα κρατικά δικαστήρια και να προσφύγουν στα διαιτητικά όργανα σε περίπτωση που ανακύψει οποιαδήποτε διαφορά σε σχέση με την κύρια σύμβαση στην οποία έχουν ήδη υποβληθεί. Ένα από τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται η παρούσα εργασία είναι το ζήτημα της αυτονομίας της διαιτητικής συμφωνίας σε σχέση με την κύρια σύμβαση, υπό την έννοια της μη επιρροής του κύρους της πρώτης από την δεύτερη. Μία ακόμη έκφανση της αρχής της αυτονομίας , η οποία έχει απασχολήσει την διεθνή θεωρία και νομολογία , είναι το ζήτημα της απαγκίστρωσης της διαιτητικής συμφωνίας από το κρατικό δίκαιο που καλείται σε εφαρμογή, υπό την έννοια ότι τυχόν προσκόμματα που τίθενται από αυτό να μην λαμβάνονται υπ΄όψιν ούτως ώστε να διασωθεί η βούληση των μερών και κατ'επέκταση και το κύρος της διαιτητικής ρήτρας. Τέλος , ένα ακόμη φλέγον ζήτημα που αναλύουμε στην παρούσα διπλωματική εργασία δεν είναι άλλο από την αρχή της δικαιοδοσίας επί της δικαιοδοσίας (competence-competence) σύμφωνα με την οποία ο διαιτητής έχει την δικαιοδοσία να κρίνει επί της δικαιοδοσίας καθώς και επί του κύρους της διαιτητικής ρήτρας. Εν ολίγοις , τα εν λόγω ζητήματα κρίνονται θεμελιώδους σημασίας καθώς σχετίζονται με την διάσωση του κύρους της διαιτητικής συμφωνίας και ως εκ τούτου με την διασφάλιση της διαιτησίας ως δικαιοδοτικού μηχανισμού που δεν του ελλείπει τίποτα σε σχέση με την κρατική δικαιοδοσία. Σε μία εποχή που οι διαφορές έχουν καταστεί όλο και πιο πολύπλοκες και απαιτούνται όλο και πιο εξειδικευμένες γνώσεις για ορισμένα ζητήματα, κρίνεται μείζονος σημασίας η συνδρομή των διαιτητών που συνήθως είναι καταρτισμένοι και εξειδικευμένοι στο ζήτημα το οποίο καλούνται να κρίνουν.","International commercial arbitration is the alternative dispute resolution mechanism whereby a group of prominent jurists undertakes to hear a case before it, instead of the state court. International commercial arbitration deals specifically with commercial disputes and deals primarily with disputes arising between companies. But when is this mechanism activated that replaces classical state jurisdiction as we know it today? The basis of the international arbitration mechanism is no other than the arbitration agreement itself. The arbitration agreement is precisely the agreement whereby two or more parties conclude their appeal to a judicial body, impartial and neutral, for disputes arising out of their principal agreement, and thereby exclude the state court from adjudication of the case under its jurisdiction. If this agreement is missing, then the arbitral tribunal cannot be established and therefore no arbitration award can be enforced unless there is an agreement. In any event, before the arbitration agreement can be activated, one of the parties to the dispute must be summoned before any substantive defense, ie at the beginning of the proceedings (limine litis). The arbitration agreement is proof that the whole process is based on the consensus of the parties and their common desire to exclude the state courts and to appeal to the arbitration bodies in the event of any dispute over the main contract in which they already have submitted. One of the issues with which the present work is concerned is the question of the autonomy of the arbitration agreement in relation to the main contract, in the sense of not influencing the validity of the former by the latter. Another manifestation of the principle of autonomy, which has dealt with international theory and jurisprudence, is the issue of unbundling the arbitration agreement from the applicable state law, in the sense that any obstacles posed by it are not taken into account. in order to preserve the will of the parties and by extension the validity of the arbitration clause. Finally, another important issue we are discussing in this thesis is none other than the principle of competence-competence according to which the arbitrator has jurisdiction to rule on the jurisdiction and the validity of the arbitration clause. . In short, these issues are of fundamental importance as they relate to the preservation of the validity of the arbitration agreement and thus to the safeguarding of arbitration as a judicial mechanism that lacks nothing in relation to state jurisdiction. At a time when disputes have become increasingly complex and more and more specialized knowledge is required on certain issues, it is of paramount importance that the assistance of arbitrators who are usually qualified and specialized in the matter they are called upon to judge."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αρχή της αυτονομίας της διαιτητικής συμφωνίας στην διεθνή εμπορική διαιτησία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δατσέρη Στυλιανή","Datseri Styliani"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η διεθνής εμπορική διαιτησία είναι ο εναλλακτικός μηχανισμός επίλυσης των διαφορών, σύμφωνα με τον οποίο αντί για το κρατικό δικαστήριο, μία ομάδα διακεκριμένων νομικών αναλαμβάνει να εκδικάσει μία υπόθεση η οποία άγεται ενώπιον της. Η διεθνής εμπορική διαιτησία αφορά συγκεκριμένα εμπορικές διαφορές και καταπιάνεται κατά κύριο λόγο με τις διαφορές που ανακύπτουν μεταξύ επιχειρήσεων. Όμως πότε ενεργοποιείται ο εν λόγω μηχανισμός ο οποίος αντικαθιστά την κλασική κρατική δικαιοδοσία όπως την γνωρίζουμε έως σήμερα; Η βάση στην οποία στηρίζεται ο μηχανισμός της διεθνούς διαιτησίας δεν είναι άλλος από την ίδια την διαιτητική συμφωνία. Η συμφωνία διαιτησίας είναι αυτή ακριβώς η συμφωνία με την οποία δύο ή περισσότερα μέρη συνομολογούν την προσφυγή τους σε ένα δικαιοδοτικό όργανο, αμερόληπτο και ουδέτερο, για τις διαφορές που απορρέουν από την κύρια συμφωνία τους, και μέσω αυτού του εγγράφου αποκλείουν το κρατικό δικαιοδοτικό όργανο από την εκδίκαση της υπόθεσης βάσει της διεθνούς δικαιοδοσίας του. Αν ελλείπει η εν λόγω συμφωνία , τότε δεν γίνεται να συσταθεί το διαιτητικό δικαστήριο και συνεπώς δεν είναι δυνατή η εκτέλεση διαιτητικής απόφασης αν δεν υπάρχει καμία συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση για να μπορέσει να γίνει η ενεργοποίηση της συμφωνίας διαιτησίας θα πρέπει να κληθεί σε εφαρμογή από ένα από τα διάδικα μέρη πριν από κάθε άμυνα επί της ουσίας, ήτοι στην αρχή της διαδικασίας (limine litis). H συμφωνία διαιτησίας είναι η απόδειξη ότι η όλη διαδικασία θεμελιώνεται στην συναίνεση των μερών (consensus) και στην κοινή επιθυμία τους να αποκλείσουν τα κρατικά δικαστήρια και να προσφύγουν στα διαιτητικά όργανα σε περίπτωση που ανακύψει οποιαδήποτε διαφορά σε σχέση με την κύρια σύμβαση στην οποία έχουν ήδη υποβληθεί. Ένα από τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται η παρούσα εργασία είναι το ζήτημα της αυτονομίας της διαιτητικής συμφωνίας σε σχέση με την κύρια σύμβαση, υπό την έννοια της μη επιρροής του κύρους της πρώτης από την δεύτερη. Μία ακόμη έκφανση της αρχής της αυτονομίας , η οποία έχει απασχολήσει την διεθνή θεωρία και νομολογία , είναι το ζήτημα της απαγκίστρωσης της διαιτητικής συμφωνίας από το κρατικό δίκαιο που καλείται σε εφαρμογή, υπό την έννοια ότι τυχόν προσκόμματα που τίθενται από αυτό να μην λαμβάνονται υπ΄όψιν ούτως ώστε να διασωθεί η βούληση των μερών και κατ'επέκταση και το κύρος της διαιτητικής ρήτρας. Τέλος , ένα ακόμη φλέγον ζήτημα που αναλύουμε στην παρούσα διπλωματική εργασία δεν είναι άλλο από την αρχή της δικαιοδοσίας επί της δικαιοδοσίας (competence-competence) σύμφωνα με την οποία ο διαιτητής έχει την δικαιοδοσία να κρίνει επί της δικαιοδοσίας καθώς και επί του κύρους της διαιτητικής ρήτρας. Εν ολίγοις , τα εν λόγω ζητήματα κρίνονται θεμελιώδους σημασίας καθώς σχετίζονται με την διάσωση του κύρους της διαιτητικής συμφωνίας και ως εκ τούτου με την διασφάλιση της διαιτησίας ως δικαιοδοτικού μηχανισμού που δεν του ελλείπει τίποτα σε σχέση με την κρατική δικαιοδοσία. Σε μία εποχή που οι διαφορές έχουν καταστεί όλο και πιο πολύπλοκες και απαιτούνται όλο και πιο εξειδικευμένες γνώσεις για ορισμένα ζητήματα, κρίνεται μείζονος σημασίας η συνδρομή των διαιτητών που συνήθως είναι καταρτισμένοι και εξειδικευμένοι στο ζήτημα το οποίο καλούνται να κρίνουν.","International commercial arbitration is the alternative dispute resolution mechanism whereby a group of prominent jurists undertakes to hear a case before it, instead of the state court. International commercial arbitration deals specifically with commercial disputes and deals primarily with disputes arising between companies. But when is this mechanism activated that replaces classical state jurisdiction as we know it today? The basis of the international arbitration mechanism is no other than the arbitration agreement itself. The arbitration agreement is precisely the agreement whereby two or more parties conclude their appeal to a judicial body, impartial and neutral, for disputes arising out of their principal agreement, and thereby exclude the state court from adjudication of the case under its jurisdiction. If this agreement is missing, then the arbitral tribunal cannot be established and therefore no arbitration award can be enforced unless there is an agreement. In any event, before the arbitration agreement can be activated, one of the parties to the dispute must be summoned before any substantive defense, ie at the beginning of the proceedings (limine litis). The arbitration agreement is proof that the whole process is based on the consensus of the parties and their common desire to exclude the state courts and to appeal to the arbitration bodies in the event of any dispute over the main contract in which they already have submitted. One of the issues with which the present work is concerned is the question of the autonomy of the arbitration agreement in relation to the main contract, in the sense of not influencing the validity of the former by the latter. Another manifestation of the principle of autonomy, which has dealt with international theory and jurisprudence, is the issue of unbundling the arbitration agreement from the applicable state law, in the sense that any obstacles posed by it are not taken into account. in order to preserve the will of the parties and by extension the validity of the arbitration clause. Finally, another important issue we are discussing in this thesis is none other than the principle of competence-competence according to which the arbitrator has jurisdiction to rule on the jurisdiction and the validity of the arbitration clause. . In short, these issues are of fundamental importance as they relate to the preservation of the validity of the arbitration agreement and thus to the safeguarding of arbitration as a judicial mechanism that lacks nothing in relation to state jurisdiction. At a time when disputes have become increasingly complex and more and more specialized knowledge is required on certain issues, it is of paramount importance that the assistance of arbitrators who are usually qualified and specialized in the matter they are called upon to judge."],"dc:identifier":["uoadl:2895600","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895600"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η αρχή της αυτονομίας της διαιτητικής συμφωνίας στην διεθνή εμπορική διαιτησία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:12Z"}