{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2895887"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2895887","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επάρκεια των σχολικών νοσηλευτών στην ανάληψη φροντίδας μαθητών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1","abstract":"Εισαγωγή: o Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 (ΣΔ1) εμφανίζεται κατά την παιδική ηλικία και επηρεάζει σημαντικά σχεδόν όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής ενός παιδιού καθώς και της οικογένειάς του. Η αντιμετώπισή του είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και απαιτεί τη συνεργασία πολλών και διαφορετικών επαγγελματιών υγείας Το σχολείο οφείλει να υποστηρίξει τους μαθητές με ΣΔ1 και σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει η παρουσία σχολικού νοσηλευτή. Σκοπός: Δεδομένου ότι οι ελληνικές μελέτες για τον ρόλο των σχολικών νοσηλευτών είναι ελάχιστες, η παρούσα έρευνα έχει στόχο: (α) να διερευνήσει την αυτοαποτελεσματικότητα των σχολικών νοσηλευτών στην παροχή εκπαίδευσης για το ΣΔ1 και στη διαχείρισή του εντός της σχολικής μονάδας, και (β) να εντοπίσει τις παραμέτρους που σχετίζονται με υψηλότερα επίπεδα αυτοαποτελεσματικότητας κατά την εκτέλεση των συγκεκριμένων ενεργειών. Υλικό & Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μελέτη συγχρονικού τύπου σε δείγμα 80 που είχαν στη φροντίδα τους μαθητή με ΣΔ1, κατά το σχολικό έτος 2018-2019. Η συλλογή δεδομένων έγινε με χρήση ερωτηματολογίου που αποστάλθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη (Π.Ε.Α.Ν.Δ.) στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο 250 σχολικών νοσηλευτών κατά το χρονικό διάστημα Απρίλιος 2019 έως Ιούνιο 2019. Το ποσοστό ανταπόκρισης ήταν 41,2%. Το ερωτηματολόγιο περιελάμβανε κοινωνικο-δημογραφικά χαρακτηριστικά, και δύο κλίμακες αυτοαποτελεσματικότητας για την εκπαίδευση και διαχείριση του ΣΔ1. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων δήλωσε υψηλή έως πλήρη αυτοαποτελεσματικότητα στην παροχή εκπαίδευσης για τον ΣΔ1 (53,8%) και μέτρια στη διαχείριση του (51.8%). Οι συγκεκριμένοι δείκτης συσχετίστηκαν με το άγχος των σχολικών νοσηλευτών. Οι περισσότεροι μαθητές με ΣΔ1 είχαν πολύ καλή κατάσταση υγείας (82.6%) και δεν είχαν κάνει απουσίες το τελευταίο εξάμηνο εξαιτίας του νοσήματός τους (71,3%). Η πλειοψηφία των γονιών επισκέπτονταν από 1 έως 5 φορές τον χρόνο το σχολείο για τον ΣΔ1 του παιδιού τους. Η συμμόρφωση των παιδιών στη θεραπεία και στη δίαιτα συσχετίστηκε με τη γνώση και την κατάστασης υγείας τους. Τα παιδιά με αντλία ινσουλίνης είχαν καλύτερη γνώση του ΣΔ1 από τα παιδιά που έκαναν χρήση πολλαπλών ενέσεων ινσουλίνης (p=0,012.) Συμπεράσματα: Η μελέτη έδειξε ότι οι σχολικοί νοσηλευτές νιώθουν πιο σίγουροι να παρέχουν εκπαίδευση παρά να διαχειρίζονται τον ΣΔ1, το άγχος τους σχετίζεται με την αν τιληπτή αυτοαποτελεσματικότητά τους καθώς και με την εμπιστοσύνη των γονιών παιδιών με ΣΔ1. Η παρουσία σχολικού νοσηλευτή επιδρά θετικά στα παιδιά με ΣΔ1 (πολύ καλή κατάσταση υγείας των παιδιών, ελάχιστες απουσίες από το σχολείο και λίγες επισκέψεις των γονιών τους στο σχολείο ).","abstract_html":"Εισαγωγή: o Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 (ΣΔ1) εμφανίζεται κατά την παιδική ηλικία και επηρεάζει σημαντικά σχεδόν όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής ενός παιδιού καθώς και της οικογένειάς του. Η αντιμετώπισή του είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και απαιτεί τη συνεργασία πολλών και διαφορετικών επαγγελματιών υγείας Το σχολείο οφείλει να υποστηρίξει τους μαθητές με ΣΔ1 και σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει η παρουσία σχολικού νοσηλευτή. Σκοπός: Δεδομένου ότι οι ελληνικές μελέτες για τον ρόλο των σχολικών νοσηλευτών είναι ελάχιστες, η παρούσα έρευνα έχει στόχο: (α) να διερευνήσει την αυτοαποτελεσματικότητα των σχολικών νοσηλευτών στην παροχή εκπαίδευσης για το ΣΔ1 και στη διαχείρισή του εντός της σχολικής μονάδας, και (β) να εντοπίσει τις παραμέτρους που σχετίζονται με υψηλότερα επίπεδα αυτοαποτελεσματικότητας κατά την εκτέλεση των συγκεκριμένων ενεργειών. Υλικό &amp; Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μελέτη συγχρονικού τύπου σε δείγμα 80 που είχαν στη φροντίδα τους μαθητή με ΣΔ1, κατά το σχολικό έτος 2018-2019. Η συλλογή δεδομένων έγινε με χρήση ερωτηματολογίου που αποστάλθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη (Π.Ε.Α.Ν.Δ.) στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο 250 σχολικών νοσηλευτών κατά το χρονικό διάστημα Απρίλιος 2019 έως Ιούνιο 2019. Το ποσοστό ανταπόκρισης ήταν 41,2%. Το ερωτηματολόγιο περιελάμβανε κοινωνικο-δημογραφικά χαρακτηριστικά, και δύο κλίμακες αυτοαποτελεσματικότητας για την εκπαίδευση και διαχείριση του ΣΔ1. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων δήλωσε υψηλή έως πλήρη αυτοαποτελεσματικότητα στην παροχή εκπαίδευσης για τον ΣΔ1 (53,8%) και μέτρια στη διαχείριση του (51.8%). Οι συγκεκριμένοι δείκτης συσχετίστηκαν με το άγχος των σχολικών νοσηλευτών. Οι περισσότεροι μαθητές με ΣΔ1 είχαν πολύ καλή κατάσταση υγείας (82.6%) και δεν είχαν κάνει απουσίες το τελευταίο εξάμηνο εξαιτίας του νοσήματός τους (71,3%). Η πλειοψηφία των γονιών επισκέπτονταν από 1 έως 5 φορές τον χρόνο το σχολείο για τον ΣΔ1 του παιδιού τους. Η συμμόρφωση των παιδιών στη θεραπεία και στη δίαιτα συσχετίστηκε με τη γνώση και την κατάστασης υγείας τους. Τα παιδιά με αντλία ινσουλίνης είχαν καλύτερη γνώση του ΣΔ1 από τα παιδιά που έκαναν χρήση πολλαπλών ενέσεων ινσουλίνης (p=0,012.) Συμπεράσματα: Η μελέτη έδειξε ότι οι σχολικοί νοσηλευτές νιώθουν πιο σίγουροι να παρέχουν εκπαίδευση παρά να διαχειρίζονται τον ΣΔ1, το άγχος τους σχετίζεται με την αν τιληπτή αυτοαποτελεσματικότητά τους καθώς και με την εμπιστοσύνη των γονιών παιδιών με ΣΔ1. Η παρουσία σχολικού νοσηλευτή επιδρά θετικά στα παιδιά με ΣΔ1 (πολύ καλή κατάσταση υγείας των παιδιών, ελάχιστες απουσίες από το σχολείο και λίγες επισκέψεις των γονιών τους στο σχολείο ).","abstract_has_math":false,"creators":["Μούκα Μαριάννα","Mouka Marianna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2895887"],"render_values":[{"text":"uoadl:2895887","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895887","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895887","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2895887","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μούκα Μαριάννα","Mouka Marianna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2895887","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895887"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: o Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 (ΣΔ1) εμφανίζεται κατά την παιδική ηλικία και επηρεάζει σημαντικά σχεδόν όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής ενός παιδιού καθώς και της οικογένειάς του. Η αντιμετώπισή του είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και απαιτεί τη συνεργασία πολλών και διαφορετικών επαγγελματιών υγείας Το σχολείο οφείλει να υποστηρίξει τους μαθητές με ΣΔ1 και σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει η παρουσία σχολικού νοσηλευτή. Σκοπός: Δεδομένου ότι οι ελληνικές μελέτες για τον ρόλο των σχολικών νοσηλευτών είναι ελάχιστες, η παρούσα έρευνα έχει στόχο: (α) να διερευνήσει την αυτοαποτελεσματικότητα των σχολικών νοσηλευτών στην παροχή εκπαίδευσης για το ΣΔ1 και στη διαχείρισή του εντός της σχολικής μονάδας, και (β) να εντοπίσει τις παραμέτρους που σχετίζονται με υψηλότερα επίπεδα αυτοαποτελεσματικότητας κατά την εκτέλεση των συγκεκριμένων ενεργειών. Υλικό & Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μελέτη συγχρονικού τύπου σε δείγμα 80 που είχαν στη φροντίδα τους μαθητή με ΣΔ1, κατά το σχολικό έτος 2018-2019. Η συλλογή δεδομένων έγινε με χρήση ερωτηματολογίου που αποστάλθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη (Π.Ε.Α.Ν.Δ.) στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο 250 σχολικών νοσηλευτών κατά το χρονικό διάστημα Απρίλιος 2019 έως Ιούνιο 2019. Το ποσοστό ανταπόκρισης ήταν 41,2%. Το ερωτηματολόγιο περιελάμβανε κοινωνικο-δημογραφικά χαρακτηριστικά, και δύο κλίμακες αυτοαποτελεσματικότητας για την εκπαίδευση και διαχείριση του ΣΔ1. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων δήλωσε υψηλή έως πλήρη αυτοαποτελεσματικότητα στην παροχή εκπαίδευσης για τον ΣΔ1 (53,8%) και μέτρια στη διαχείριση του (51.8%). Οι συγκεκριμένοι δείκτης συσχετίστηκαν με το άγχος των σχολικών νοσηλευτών. Οι περισσότεροι μαθητές με ΣΔ1 είχαν πολύ καλή κατάσταση υγείας (82.6%) και δεν είχαν κάνει απουσίες το τελευταίο εξάμηνο εξαιτίας του νοσήματός τους (71,3%). Η πλειοψηφία των γονιών επισκέπτονταν από 1 έως 5 φορές τον χρόνο το σχολείο για τον ΣΔ1 του παιδιού τους. Η συμμόρφωση των παιδιών στη θεραπεία και στη δίαιτα συσχετίστηκε με τη γνώση και την κατάστασης υγείας τους. Τα παιδιά με αντλία ινσουλίνης είχαν καλύτερη γνώση του ΣΔ1 από τα παιδιά που έκαναν χρήση πολλαπλών ενέσεων ινσουλίνης (p=0,012.) Συμπεράσματα: Η μελέτη έδειξε ότι οι σχολικοί νοσηλευτές νιώθουν πιο σίγουροι να παρέχουν εκπαίδευση παρά να διαχειρίζονται τον ΣΔ1, το άγχος τους σχετίζεται με την αν τιληπτή αυτοαποτελεσματικότητά τους καθώς και με την εμπιστοσύνη των γονιών παιδιών με ΣΔ1. Η παρουσία σχολικού νοσηλευτή επιδρά θετικά στα παιδιά με ΣΔ1 (πολύ καλή κατάσταση υγείας των παιδιών, ελάχιστες απουσίες από το σχολείο και λίγες επισκέψεις των γονιών τους στο σχολείο ).","Introduction: Type 1 Diabetes Mellitus (T1D) is one of the most common endocrine disorders in children and adolescents with a substantial impact on their daily life, as well as their families. Diabetes management is complex and requires the collaboration among different health care professionals. Students with T1DM experience many challenges in schools related to disease management, development, and in-school support by teachers and school nurses. Aim: Given the lack of published studies of school nurses’ perceptions of their self-efficacy in diabetes education and management within the school settings in Greece, the present study aims to: (a) investigate the school nurses self-efficacy in providing diabetes education and in diabetes management for students with T1DM, and (b) identify the parameters associated with higher levels of self-efficacy in diabetes education and management. Materials and Methods: A cross-sectional study was conducted using online survey questionnaire, which was mailed to a convenience sample of 250 school nurses by the National Association for the Fight against Juvenile Diabetes (P.E.A.N.D.) via Google Forms. The response rate was 41.2%; 103 of 250 surveys mailed were returned. The data analysis included the 80 out of 103 respondents who provided diabetes care to students in public mainstream schools. Results: The majority of the participants reported high levels of self-efficacy in providing education for T1DM (53.8%) and moderate levels of self-efficacy in managing its symptoms (51.8%). Both self-efficacy measures were related to school nurse’s reported anxiety in diabetes management. The majority of students with T1DM (82.6%) were in good or very good health according to nurses’ report and with no absences from school in the last semester, because of the disease. The stress experienced by school nurses in caring for children with T1DM was found to be related to their self-efficacy in providing education and management for diabetes, as well as the frequency of parental visits to the school. Children's compliance with treatment and adherence to dietary recommendations was associated with their knowledge of the condition and their overall health status. Children using an insulin pump were more knowledgeable about diabetes than those using. Conclusions: The results of this study showed that Greek school nurses feel more confident in providing education about diabetes to students, their families and school staff than in managing diabetes within school settings. Anxiety among school nurses was related to their perceived self-efficacy in diabetes education and management, as well as to the levels of parental trust in their child's care at school. Future research should further explore the needs for educating and supporting school nurses in taking better care of children with T1DM."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επάρκεια των σχολικών νοσηλευτών στην ανάληψη φροντίδας μαθητών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μούκα Μαριάννα","Mouka Marianna"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: o Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 (ΣΔ1) εμφανίζεται κατά την παιδική ηλικία και επηρεάζει σημαντικά σχεδόν όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής ενός παιδιού καθώς και της οικογένειάς του. Η αντιμετώπισή του είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και απαιτεί τη συνεργασία πολλών και διαφορετικών επαγγελματιών υγείας Το σχολείο οφείλει να υποστηρίξει τους μαθητές με ΣΔ1 και σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει η παρουσία σχολικού νοσηλευτή. Σκοπός: Δεδομένου ότι οι ελληνικές μελέτες για τον ρόλο των σχολικών νοσηλευτών είναι ελάχιστες, η παρούσα έρευνα έχει στόχο: (α) να διερευνήσει την αυτοαποτελεσματικότητα των σχολικών νοσηλευτών στην παροχή εκπαίδευσης για το ΣΔ1 και στη διαχείρισή του εντός της σχολικής μονάδας, και (β) να εντοπίσει τις παραμέτρους που σχετίζονται με υψηλότερα επίπεδα αυτοαποτελεσματικότητας κατά την εκτέλεση των συγκεκριμένων ενεργειών. Υλικό & Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μελέτη συγχρονικού τύπου σε δείγμα 80 που είχαν στη φροντίδα τους μαθητή με ΣΔ1, κατά το σχολικό έτος 2018-2019. Η συλλογή δεδομένων έγινε με χρήση ερωτηματολογίου που αποστάλθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη (Π.Ε.Α.Ν.Δ.) στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο 250 σχολικών νοσηλευτών κατά το χρονικό διάστημα Απρίλιος 2019 έως Ιούνιο 2019. Το ποσοστό ανταπόκρισης ήταν 41,2%. Το ερωτηματολόγιο περιελάμβανε κοινωνικο-δημογραφικά χαρακτηριστικά, και δύο κλίμακες αυτοαποτελεσματικότητας για την εκπαίδευση και διαχείριση του ΣΔ1. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων δήλωσε υψηλή έως πλήρη αυτοαποτελεσματικότητα στην παροχή εκπαίδευσης για τον ΣΔ1 (53,8%) και μέτρια στη διαχείριση του (51.8%). Οι συγκεκριμένοι δείκτης συσχετίστηκαν με το άγχος των σχολικών νοσηλευτών. Οι περισσότεροι μαθητές με ΣΔ1 είχαν πολύ καλή κατάσταση υγείας (82.6%) και δεν είχαν κάνει απουσίες το τελευταίο εξάμηνο εξαιτίας του νοσήματός τους (71,3%). Η πλειοψηφία των γονιών επισκέπτονταν από 1 έως 5 φορές τον χρόνο το σχολείο για τον ΣΔ1 του παιδιού τους. Η συμμόρφωση των παιδιών στη θεραπεία και στη δίαιτα συσχετίστηκε με τη γνώση και την κατάστασης υγείας τους. Τα παιδιά με αντλία ινσουλίνης είχαν καλύτερη γνώση του ΣΔ1 από τα παιδιά που έκαναν χρήση πολλαπλών ενέσεων ινσουλίνης (p=0,012.) Συμπεράσματα: Η μελέτη έδειξε ότι οι σχολικοί νοσηλευτές νιώθουν πιο σίγουροι να παρέχουν εκπαίδευση παρά να διαχειρίζονται τον ΣΔ1, το άγχος τους σχετίζεται με την αν τιληπτή αυτοαποτελεσματικότητά τους καθώς και με την εμπιστοσύνη των γονιών παιδιών με ΣΔ1. Η παρουσία σχολικού νοσηλευτή επιδρά θετικά στα παιδιά με ΣΔ1 (πολύ καλή κατάσταση υγείας των παιδιών, ελάχιστες απουσίες από το σχολείο και λίγες επισκέψεις των γονιών τους στο σχολείο ).","Introduction: Type 1 Diabetes Mellitus (T1D) is one of the most common endocrine disorders in children and adolescents with a substantial impact on their daily life, as well as their families. Diabetes management is complex and requires the collaboration among different health care professionals. Students with T1DM experience many challenges in schools related to disease management, development, and in-school support by teachers and school nurses. Aim: Given the lack of published studies of school nurses’ perceptions of their self-efficacy in diabetes education and management within the school settings in Greece, the present study aims to: (a) investigate the school nurses self-efficacy in providing diabetes education and in diabetes management for students with T1DM, and (b) identify the parameters associated with higher levels of self-efficacy in diabetes education and management. Materials and Methods: A cross-sectional study was conducted using online survey questionnaire, which was mailed to a convenience sample of 250 school nurses by the National Association for the Fight against Juvenile Diabetes (P.E.A.N.D.) via Google Forms. The response rate was 41.2%; 103 of 250 surveys mailed were returned. The data analysis included the 80 out of 103 respondents who provided diabetes care to students in public mainstream schools. Results: The majority of the participants reported high levels of self-efficacy in providing education for T1DM (53.8%) and moderate levels of self-efficacy in managing its symptoms (51.8%). Both self-efficacy measures were related to school nurse’s reported anxiety in diabetes management. The majority of students with T1DM (82.6%) were in good or very good health according to nurses’ report and with no absences from school in the last semester, because of the disease. The stress experienced by school nurses in caring for children with T1DM was found to be related to their self-efficacy in providing education and management for diabetes, as well as the frequency of parental visits to the school. Children's compliance with treatment and adherence to dietary recommendations was associated with their knowledge of the condition and their overall health status. Children using an insulin pump were more knowledgeable about diabetes than those using. Conclusions: The results of this study showed that Greek school nurses feel more confident in providing education about diabetes to students, their families and school staff than in managing diabetes within school settings. Anxiety among school nurses was related to their perceived self-efficacy in diabetes education and management, as well as to the levels of parental trust in their child's care at school. Future research should further explore the needs for educating and supporting school nurses in taking better care of children with T1DM."],"dc:identifier":["uoadl:2895887","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895887"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επάρκεια των σχολικών νοσηλευτών στην ανάληψη φροντίδας μαθητών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:16Z"}