{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2895972"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2895972","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της αερόβιας άσκησης συγκριτικά με τη μη εφαρμογή άσκησης σε φυσιολογικές, και ψυχολογικές παραμέτρους ασθενών με HIV: Συστηματική Ανασκόπηση","abstract":"Εισαγωγή: Η επιδημία της HIV λοίμωξης/AIDS παραμένει ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας σε παγκόσμια κλίμακα με 37,9 εκατομμύρια άτομα να ζουν με τον ιό HIV κατά το έτος 2018. Η ανάπτυξη νέων θεραπειών έναντι του ιού έχει μειώσει σημαντικά τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα που οφείλεται στον ιό HIV και καθιστά πλέον τη λοίμωξη HIV χρόνιο νόσημα. Παρόλα αυτά, η αντιρετροϊκή θεραπεία επιφέρει ουσιαστικούς περιορισμούς, με την πρόκληση ενός μεγάλου αριθμού ανεπιθύμητων σωματικών και ψυχολογικών διαταραχών. Η εφαρμογή σωματικής άσκησης σε οροθετικά άτομα αποτελεί πλέον μια επωφελή και ασφαλή συμπληρωματική θεραπεία, ανεκτή από τους ασθενείς. Η συμμετοχή ατόμων με λοίμωξη HIV σε πρόγραμμα άσκησης φαίνεται ότι λειτουργεί θεραπευτικά, περιορίζοντας τις παρενέργειες της αντιρετροϊκής αγωγής και βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του συγκεκριμένου πληθυσμού. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση της επιβλεπόμενης αερόβιας άσκησης, συνεχόμενης μορφής, σε φυσιολογικές, λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους ασθενών με HIV. Υλικό και Μέθοδος: Συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, PEDro και CENTRAL καθώς και στις λίστες βιβλιογραφικών παραπομπών των κατάλληλων προς εισαγωγή στη μελέτη άρθρων, για την ανεύρεση σχετικών μελετών που να έχουν δημοσιευτεί έως και τον Ιούλιο του 2019. Στη συστηματική ανασκόπηση εισήχθησαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, οι οποίες συνέκριναν την εφαρμογή συνεχόμενης μορφής αερόβιας άσκησης υπό επίβλεψη, με τη μη εφαρμογή άσκησης (συνήθης φροντίδα) σε οροθετικούς ασθενείς σε όλα τα στάδια της νόσου, με ή χωρίς συννοσηρότητες, ηλικίας ≥18 ετών. Από τη μελέτη εξαιρέθηκαν οι μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην Αγγλική γλώσσα. Η συστηματική ανασκόπηση διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA. Η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το Cochrane Collaboration’s tool for assessing risk of bias. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση της σχετικής βιβλιογραφίας προέκυψαν συνολικά 287 αναφορές, ενώ βάσει των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού κατάλληλες κρίθηκαν τελικά 13 μελέτες. Το ποσοστό απόσυρσης ήταν 19,3%. Στην πλειονότητα τους οι συμμετέχοντες βρίσκονταν σε στάδιο μη AIDS και λάμβαναν αντιρετροϊκή αγωγή. Το πρόγραμμα άσκησης περιελάμβανε κυρίως περπάτημα, τζόκινγκ, τρέξιμο και ποδηλάτηση. Η διάρκεια της άσκησης κυμαίνονταν από 20 έως 45 λεπτά με συχνότητα 3 φορές/εβδομάδα. Στο σύνολό τους οι μελέτες εφήρμοσαν αερόβια άσκηση μέτριας έντασης. Η σωματική άσκηση φαίνεται να επιδρά ευεργετικά στην αερόβια ικανότητα των οροθετικών ασθενών, όπως αυτή προσδιορίστηκε μέσα από τον υπολογισμό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου αλλά και της 6-λεπτης δοκιμασίας βάδισης. Η σωματική λειτουργική ικανότητα ενισχύθηκε και η ψυχολογική κατάσταση βελτιώθηκε, με τους συμμετέχοντες των ομάδων παρέμβασης να παρουσιάζουν υψηλότερο ποσοστό θετικής στάσης και μειωμένη καταθλιπτική συμπτωματολογία. Θετικές συσχετίσεις βρέθηκαν μεταξύ αερόβιας άσκησης και των FVC και PEF, ενώ τα αποτελέσματα για την FEV1 ήταν διφορούμενα. Διφορούμενα βρέθηκαν και τα αποτελέσματα της συσχέτισης μεταξύ αερόβιας άσκησης και της αρτηριακής πίεσης, της καρδιακής συχνότητας και της εξέλιξης της νόσου, όπως αυτή αξιολογήθηκε με τον προσδιορισμό των CD4 T-λεμφοκυττάρων. Συμπεράσματα: Το υπό επίβλεψη πρόγραμμα αερόβιας άσκησης συνεχόμενης μορφής και μέτριας έντασης σχετίζεται με βελτιώσεις στην καρδιοναναπνευστική αντοχή, στη λειτουργική ικανότητα και στην ψυχολογική κατάσταση HIV οροθετικών ενηλίκων. Ωστόσο, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά, καθώς περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η επιδημία της HIV λοίμωξης/AIDS παραμένει ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας σε παγκόσμια κλίμακα με 37,9 εκατομμύρια άτομα να ζουν με τον ιό HIV κατά το έτος 2018. Η ανάπτυξη νέων θεραπειών έναντι του ιού έχει μειώσει σημαντικά τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα που οφείλεται στον ιό HIV και καθιστά πλέον τη λοίμωξη HIV χρόνιο νόσημα. Παρόλα αυτά, η αντιρετροϊκή θεραπεία επιφέρει ουσιαστικούς περιορισμούς, με την πρόκληση ενός μεγάλου αριθμού ανεπιθύμητων σωματικών και ψυχολογικών διαταραχών. Η εφαρμογή σωματικής άσκησης σε οροθετικά άτομα αποτελεί πλέον μια επωφελή και ασφαλή συμπληρωματική θεραπεία, ανεκτή από τους ασθενείς. Η συμμετοχή ατόμων με λοίμωξη HIV σε πρόγραμμα άσκησης φαίνεται ότι λειτουργεί θεραπευτικά, περιορίζοντας τις παρενέργειες της αντιρετροϊκής αγωγής και βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του συγκεκριμένου πληθυσμού. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση της επιβλεπόμενης αερόβιας άσκησης, συνεχόμενης μορφής, σε φυσιολογικές, λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους ασθενών με HIV. Υλικό και Μέθοδος: Συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, PEDro και CENTRAL καθώς και στις λίστες βιβλιογραφικών παραπομπών των κατάλληλων προς εισαγωγή στη μελέτη άρθρων, για την ανεύρεση σχετικών μελετών που να έχουν δημοσιευτεί έως και τον Ιούλιο του 2019. Στη συστηματική ανασκόπηση εισήχθησαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, οι οποίες συνέκριναν την εφαρμογή συνεχόμενης μορφής αερόβιας άσκησης υπό επίβλεψη, με τη μη εφαρμογή άσκησης (συνήθης φροντίδα) σε οροθετικούς ασθενείς σε όλα τα στάδια της νόσου, με ή χωρίς συννοσηρότητες, ηλικίας ≥18 ετών. Από τη μελέτη εξαιρέθηκαν οι μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην Αγγλική γλώσσα. Η συστηματική ανασκόπηση διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA. Η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το Cochrane Collaboration’s tool for assessing risk of bias. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση της σχετικής βιβλιογραφίας προέκυψαν συνολικά 287 αναφορές, ενώ βάσει των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού κατάλληλες κρίθηκαν τελικά 13 μελέτες. Το ποσοστό απόσυρσης ήταν 19,3%. Στην πλειονότητα τους οι συμμετέχοντες βρίσκονταν σε στάδιο μη AIDS και λάμβαναν αντιρετροϊκή αγωγή. Το πρόγραμμα άσκησης περιελάμβανε κυρίως περπάτημα, τζόκινγκ, τρέξιμο και ποδηλάτηση. Η διάρκεια της άσκησης κυμαίνονταν από 20 έως 45 λεπτά με συχνότητα 3 φορές/εβδομάδα. Στο σύνολό τους οι μελέτες εφήρμοσαν αερόβια άσκηση μέτριας έντασης. Η σωματική άσκηση φαίνεται να επιδρά ευεργετικά στην αερόβια ικανότητα των οροθετικών ασθενών, όπως αυτή προσδιορίστηκε μέσα από τον υπολογισμό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου αλλά και της 6-λεπτης δοκιμασίας βάδισης. Η σωματική λειτουργική ικανότητα ενισχύθηκε και η ψυχολογική κατάσταση βελτιώθηκε, με τους συμμετέχοντες των ομάδων παρέμβασης να παρουσιάζουν υψηλότερο ποσοστό θετικής στάσης και μειωμένη καταθλιπτική συμπτωματολογία. Θετικές συσχετίσεις βρέθηκαν μεταξύ αερόβιας άσκησης και των FVC και PEF, ενώ τα αποτελέσματα για την FEV1 ήταν διφορούμενα. Διφορούμενα βρέθηκαν και τα αποτελέσματα της συσχέτισης μεταξύ αερόβιας άσκησης και της αρτηριακής πίεσης, της καρδιακής συχνότητας και της εξέλιξης της νόσου, όπως αυτή αξιολογήθηκε με τον προσδιορισμό των CD4 T-λεμφοκυττάρων. Συμπεράσματα: Το υπό επίβλεψη πρόγραμμα αερόβιας άσκησης συνεχόμενης μορφής και μέτριας έντασης σχετίζεται με βελτιώσεις στην καρδιοναναπνευστική αντοχή, στη λειτουργική ικανότητα και στην ψυχολογική κατάσταση HIV οροθετικών ενηλίκων. Ωστόσο, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά, καθώς περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλατζή Παναγιώτα","Kalatzi Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2895972"],"render_values":[{"text":"uoadl:2895972","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895972","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895972","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2895972","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλατζή Παναγιώτα","Kalatzi Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2895972","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895972"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η επιδημία της HIV λοίμωξης/AIDS παραμένει ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας σε παγκόσμια κλίμακα με 37,9 εκατομμύρια άτομα να ζουν με τον ιό HIV κατά το έτος 2018. Η ανάπτυξη νέων θεραπειών έναντι του ιού έχει μειώσει σημαντικά τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα που οφείλεται στον ιό HIV και καθιστά πλέον τη λοίμωξη HIV χρόνιο νόσημα. Παρόλα αυτά, η αντιρετροϊκή θεραπεία επιφέρει ουσιαστικούς περιορισμούς, με την πρόκληση ενός μεγάλου αριθμού ανεπιθύμητων σωματικών και ψυχολογικών διαταραχών. Η εφαρμογή σωματικής άσκησης σε οροθετικά άτομα αποτελεί πλέον μια επωφελή και ασφαλή συμπληρωματική θεραπεία, ανεκτή από τους ασθενείς. Η συμμετοχή ατόμων με λοίμωξη HIV σε πρόγραμμα άσκησης φαίνεται ότι λειτουργεί θεραπευτικά, περιορίζοντας τις παρενέργειες της αντιρετροϊκής αγωγής και βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του συγκεκριμένου πληθυσμού. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση της επιβλεπόμενης αερόβιας άσκησης, συνεχόμενης μορφής, σε φυσιολογικές, λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους ασθενών με HIV. Υλικό και Μέθοδος: Συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, PEDro και CENTRAL καθώς και στις λίστες βιβλιογραφικών παραπομπών των κατάλληλων προς εισαγωγή στη μελέτη άρθρων, για την ανεύρεση σχετικών μελετών που να έχουν δημοσιευτεί έως και τον Ιούλιο του 2019. Στη συστηματική ανασκόπηση εισήχθησαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, οι οποίες συνέκριναν την εφαρμογή συνεχόμενης μορφής αερόβιας άσκησης υπό επίβλεψη, με τη μη εφαρμογή άσκησης (συνήθης φροντίδα) σε οροθετικούς ασθενείς σε όλα τα στάδια της νόσου, με ή χωρίς συννοσηρότητες, ηλικίας ≥18 ετών. Από τη μελέτη εξαιρέθηκαν οι μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην Αγγλική γλώσσα. Η συστηματική ανασκόπηση διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA. Η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το Cochrane Collaboration’s tool for assessing risk of bias. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση της σχετικής βιβλιογραφίας προέκυψαν συνολικά 287 αναφορές, ενώ βάσει των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού κατάλληλες κρίθηκαν τελικά 13 μελέτες. Το ποσοστό απόσυρσης ήταν 19,3%. Στην πλειονότητα τους οι συμμετέχοντες βρίσκονταν σε στάδιο μη AIDS και λάμβαναν αντιρετροϊκή αγωγή. Το πρόγραμμα άσκησης περιελάμβανε κυρίως περπάτημα, τζόκινγκ, τρέξιμο και ποδηλάτηση. Η διάρκεια της άσκησης κυμαίνονταν από 20 έως 45 λεπτά με συχνότητα 3 φορές/εβδομάδα. Στο σύνολό τους οι μελέτες εφήρμοσαν αερόβια άσκηση μέτριας έντασης. Η σωματική άσκηση φαίνεται να επιδρά ευεργετικά στην αερόβια ικανότητα των οροθετικών ασθενών, όπως αυτή προσδιορίστηκε μέσα από τον υπολογισμό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου αλλά και της 6-λεπτης δοκιμασίας βάδισης. Η σωματική λειτουργική ικανότητα ενισχύθηκε και η ψυχολογική κατάσταση βελτιώθηκε, με τους συμμετέχοντες των ομάδων παρέμβασης να παρουσιάζουν υψηλότερο ποσοστό θετικής στάσης και μειωμένη καταθλιπτική συμπτωματολογία. Θετικές συσχετίσεις βρέθηκαν μεταξύ αερόβιας άσκησης και των FVC και PEF, ενώ τα αποτελέσματα για την FEV1 ήταν διφορούμενα. Διφορούμενα βρέθηκαν και τα αποτελέσματα της συσχέτισης μεταξύ αερόβιας άσκησης και της αρτηριακής πίεσης, της καρδιακής συχνότητας και της εξέλιξης της νόσου, όπως αυτή αξιολογήθηκε με τον προσδιορισμό των CD4 T-λεμφοκυττάρων. Συμπεράσματα: Το υπό επίβλεψη πρόγραμμα αερόβιας άσκησης συνεχόμενης μορφής και μέτριας έντασης σχετίζεται με βελτιώσεις στην καρδιοναναπνευστική αντοχή, στη λειτουργική ικανότητα και στην ψυχολογική κατάσταση HIV οροθετικών ενηλίκων. Ωστόσο, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά, καθώς περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.","Background: The HIV / AIDS epidemic continues to be a major public health problem globally, with 37.9 million people living with HIV in 2018. The development of new treatments has significantly reduced HIV morbidity and mortality and HIV infection is now considered as a chronic disease. However, antiretroviral therapy has substantial limitations, causing a large number of physical and psychological adverse effects. Current knowledge indicates that physical exercise is a beneficial and safe complementary treatment, well tolerated by HIV infected individuals. The participation of HIV – seropositive individuals in an exercise program seems to have a therapeutic effect, reducing the side effects of antiretroviral treatment and improving the quality of life of this population. Objective: To investigate the impact of supervised, continuous aerobic exercise on physiological, functional and psychological parameters of HIV infected patients. Methods: A systematic review was conducted on electronic databases PubMed, PEDro and CENTRAL, as well as on reference lists of eligible for inclusion in the study papers, in order to identify relevant literature that has been published until July 2019. Randomized controlled trials evaluating the effect of continuous, supervised aerobic exercise compared to no exercise (usual care) on physiological, functional or psychological parameters in HIV infected patients were included in the study. Participants could be at any stage of the disease and with or without co-morbidities. Only those studies with participants 18 years of age or older were included in this systematic review, while those that were not written in English were excluded. The systematic review was carried out in accordance to PRISMA guidelines. The risk of bias assessment was conducted according to the Cochrane Collaboration’s tool for assessing risk of bias. Results: The literature review resulted in a total of 287 studies from which 13 were judged to be eligible, according to the inclusion and exclusion criteria that have been set. The withdrawal rate was 19.3%. The majority of participants was without AIDS and was receiving antiretroviral treatment. The training program consisted mainly of walking, jogging, running and cycling. The duration of the exercise varied from 20 to 45 minutes and its frequency was 3 times/week. Moderate-intensity aerobic exercise was implemented in all studies. Exercise seems to have beneficial effects on the aerobic capacity of seropositive patients as determined by the calculation of the maximum oxygen uptake and the 6-minute walk test. Physical functioning and psychological well-being were improved, with intervention group participants showing a higher positive attitude and reduced depressive symptoms. Positive correlations were found between aerobic exercise and FVC and PEF, while the results for FEV1 were inconsistent. Inconsistency was also found regarding the potential associations between aerobic exercise and blood pressure, heart rate and disease progression, as assessed by CD4 T-cell assay. Conclusion: The continuous, supervised aerobic exercise program of moderate intensity is associated with improvements in cardiorespiratory endurance, functional capacity, and psychological status in HIV-positive adults. However, the findings of this systematic review must be interpreted cautiously as further research is needed to draw safe conclusions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της αερόβιας άσκησης συγκριτικά με τη μη εφαρμογή άσκησης σε φυσιολογικές, και ψυχολογικές παραμέτρους ασθενών με HIV: Συστηματική Ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλατζή Παναγιώτα","Kalatzi Panagiota"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η επιδημία της HIV λοίμωξης/AIDS παραμένει ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας σε παγκόσμια κλίμακα με 37,9 εκατομμύρια άτομα να ζουν με τον ιό HIV κατά το έτος 2018. Η ανάπτυξη νέων θεραπειών έναντι του ιού έχει μειώσει σημαντικά τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα που οφείλεται στον ιό HIV και καθιστά πλέον τη λοίμωξη HIV χρόνιο νόσημα. Παρόλα αυτά, η αντιρετροϊκή θεραπεία επιφέρει ουσιαστικούς περιορισμούς, με την πρόκληση ενός μεγάλου αριθμού ανεπιθύμητων σωματικών και ψυχολογικών διαταραχών. Η εφαρμογή σωματικής άσκησης σε οροθετικά άτομα αποτελεί πλέον μια επωφελή και ασφαλή συμπληρωματική θεραπεία, ανεκτή από τους ασθενείς. Η συμμετοχή ατόμων με λοίμωξη HIV σε πρόγραμμα άσκησης φαίνεται ότι λειτουργεί θεραπευτικά, περιορίζοντας τις παρενέργειες της αντιρετροϊκής αγωγής και βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του συγκεκριμένου πληθυσμού. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση της επιβλεπόμενης αερόβιας άσκησης, συνεχόμενης μορφής, σε φυσιολογικές, λειτουργικές και ψυχολογικές παραμέτρους ασθενών με HIV. Υλικό και Μέθοδος: Συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, PEDro και CENTRAL καθώς και στις λίστες βιβλιογραφικών παραπομπών των κατάλληλων προς εισαγωγή στη μελέτη άρθρων, για την ανεύρεση σχετικών μελετών που να έχουν δημοσιευτεί έως και τον Ιούλιο του 2019. Στη συστηματική ανασκόπηση εισήχθησαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, οι οποίες συνέκριναν την εφαρμογή συνεχόμενης μορφής αερόβιας άσκησης υπό επίβλεψη, με τη μη εφαρμογή άσκησης (συνήθης φροντίδα) σε οροθετικούς ασθενείς σε όλα τα στάδια της νόσου, με ή χωρίς συννοσηρότητες, ηλικίας ≥18 ετών. Από τη μελέτη εξαιρέθηκαν οι μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην Αγγλική γλώσσα. Η συστηματική ανασκόπηση διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA. Η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το Cochrane Collaboration’s tool for assessing risk of bias. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση της σχετικής βιβλιογραφίας προέκυψαν συνολικά 287 αναφορές, ενώ βάσει των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού κατάλληλες κρίθηκαν τελικά 13 μελέτες. Το ποσοστό απόσυρσης ήταν 19,3%. Στην πλειονότητα τους οι συμμετέχοντες βρίσκονταν σε στάδιο μη AIDS και λάμβαναν αντιρετροϊκή αγωγή. Το πρόγραμμα άσκησης περιελάμβανε κυρίως περπάτημα, τζόκινγκ, τρέξιμο και ποδηλάτηση. Η διάρκεια της άσκησης κυμαίνονταν από 20 έως 45 λεπτά με συχνότητα 3 φορές/εβδομάδα. Στο σύνολό τους οι μελέτες εφήρμοσαν αερόβια άσκηση μέτριας έντασης. Η σωματική άσκηση φαίνεται να επιδρά ευεργετικά στην αερόβια ικανότητα των οροθετικών ασθενών, όπως αυτή προσδιορίστηκε μέσα από τον υπολογισμό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου αλλά και της 6-λεπτης δοκιμασίας βάδισης. Η σωματική λειτουργική ικανότητα ενισχύθηκε και η ψυχολογική κατάσταση βελτιώθηκε, με τους συμμετέχοντες των ομάδων παρέμβασης να παρουσιάζουν υψηλότερο ποσοστό θετικής στάσης και μειωμένη καταθλιπτική συμπτωματολογία. Θετικές συσχετίσεις βρέθηκαν μεταξύ αερόβιας άσκησης και των FVC και PEF, ενώ τα αποτελέσματα για την FEV1 ήταν διφορούμενα. Διφορούμενα βρέθηκαν και τα αποτελέσματα της συσχέτισης μεταξύ αερόβιας άσκησης και της αρτηριακής πίεσης, της καρδιακής συχνότητας και της εξέλιξης της νόσου, όπως αυτή αξιολογήθηκε με τον προσδιορισμό των CD4 T-λεμφοκυττάρων. Συμπεράσματα: Το υπό επίβλεψη πρόγραμμα αερόβιας άσκησης συνεχόμενης μορφής και μέτριας έντασης σχετίζεται με βελτιώσεις στην καρδιοναναπνευστική αντοχή, στη λειτουργική ικανότητα και στην ψυχολογική κατάσταση HIV οροθετικών ενηλίκων. Ωστόσο, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά, καθώς περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.","Background: The HIV / AIDS epidemic continues to be a major public health problem globally, with 37.9 million people living with HIV in 2018. The development of new treatments has significantly reduced HIV morbidity and mortality and HIV infection is now considered as a chronic disease. However, antiretroviral therapy has substantial limitations, causing a large number of physical and psychological adverse effects. Current knowledge indicates that physical exercise is a beneficial and safe complementary treatment, well tolerated by HIV infected individuals. The participation of HIV – seropositive individuals in an exercise program seems to have a therapeutic effect, reducing the side effects of antiretroviral treatment and improving the quality of life of this population. Objective: To investigate the impact of supervised, continuous aerobic exercise on physiological, functional and psychological parameters of HIV infected patients. Methods: A systematic review was conducted on electronic databases PubMed, PEDro and CENTRAL, as well as on reference lists of eligible for inclusion in the study papers, in order to identify relevant literature that has been published until July 2019. Randomized controlled trials evaluating the effect of continuous, supervised aerobic exercise compared to no exercise (usual care) on physiological, functional or psychological parameters in HIV infected patients were included in the study. Participants could be at any stage of the disease and with or without co-morbidities. Only those studies with participants 18 years of age or older were included in this systematic review, while those that were not written in English were excluded. The systematic review was carried out in accordance to PRISMA guidelines. The risk of bias assessment was conducted according to the Cochrane Collaboration’s tool for assessing risk of bias. Results: The literature review resulted in a total of 287 studies from which 13 were judged to be eligible, according to the inclusion and exclusion criteria that have been set. The withdrawal rate was 19.3%. The majority of participants was without AIDS and was receiving antiretroviral treatment. The training program consisted mainly of walking, jogging, running and cycling. The duration of the exercise varied from 20 to 45 minutes and its frequency was 3 times/week. Moderate-intensity aerobic exercise was implemented in all studies. Exercise seems to have beneficial effects on the aerobic capacity of seropositive patients as determined by the calculation of the maximum oxygen uptake and the 6-minute walk test. Physical functioning and psychological well-being were improved, with intervention group participants showing a higher positive attitude and reduced depressive symptoms. Positive correlations were found between aerobic exercise and FVC and PEF, while the results for FEV1 were inconsistent. Inconsistency was also found regarding the potential associations between aerobic exercise and blood pressure, heart rate and disease progression, as assessed by CD4 T-cell assay. Conclusion: The continuous, supervised aerobic exercise program of moderate intensity is associated with improvements in cardiorespiratory endurance, functional capacity, and psychological status in HIV-positive adults. However, the findings of this systematic review must be interpreted cautiously as further research is needed to draw safe conclusions."],"dc:identifier":["uoadl:2895972","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2895972"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της αερόβιας άσκησης συγκριτικά με τη μη εφαρμογή άσκησης σε φυσιολογικές, και ψυχολογικές παραμέτρους ασθενών με HIV: Συστηματική Ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:21Z"}