{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896078"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896078","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαχείριση του πόνου με οπιοειδή στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών. Παρουσίαση της κρίσης","abstract":"Ο πόνος αποτελεί ένα πολυδιάστατο φαινόμενο, το οποίο αποτελεί την κύρια αιτία για την οποία οι ασθενείς επισκέπτονται το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) ενός νοσοκομείου. Η διαχείριση του πόνου στο τμήμα των επειγόντων αποτελεί σημαντικό δείκτη της παρεχόμενης υγειονομικής φροντίδας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντικειμενικός δείκτης ποιότητας. Τόσο ο οξύς, όσο και ο χρόνιος πόνος, αποτελούν συχνή αιτία προσέλευσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Αποτελεί κοινό σύμπτωμα πληθώρας ασθενειών και τραύματος. Η αντιμετώπιση του πόνου δεν θα έπρεπε να αμελείται από τους ιατρούς, διότι έχει καταστροφικές συνέπειες για τον ασθενή, τόσο άμεσες όσο και απώτερες. Ο πόνος μπορεί να αντιμετωπισθεί είτε με φαρμακευτικές είτε με παρεμβατικές τεχνικές. Στο ΤΕΠ είναι δύσκολες τόσο η αξιολόγηση του πόνου όσο και η αντιμετώπισή του λόγω των συνθηκών που επικρατούν, της άγνοιας των ιατρών όσον αφορά την αξιολόγησή του, την προκατάληψή τους, την αδυναμία των ασθενών να εκφράσουν τον πόνο τους κ.α. Από τη διεθνή βιβλιογραφία, έχει φανεί ότι ο πόνος υποθεραπεύεται. Κοινό συμπέρασμα των μελετών που έχουν διεξαχθεί παγκοσμίως τις τελευταίες δεκαετίες, είναι πως ο πόνος δε θεραπεύεται εντελώς και με το σωστό τρόπο από τους επαγγελματίες υγείας στα ΤΕΠ, φαινόμενο που είναι γνωστό ως ολιγοαναλγησία. Μη οπιοειδή αναλγητικά φάρμακα, όπως για παράδειγμα, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και η παρακεταμόλη χρησιμοποιούνται ευρέως για την αντιμετώπιση του οξέος μη επιπλεγμένου πόνου. Παρόλα αυτά για την αντιμετώπιση του μέτριου προς σοβαρού πόνου απαιτείται η χορήγηση οπιοειδών αναλγητικών παραγόντων. Τα κυριότερα οπιοειδή που χρησιμοποιούνται στο τμήμα των επειγόντων είναι η μορφίνη, η πεθιδίνη, η φεντανύλη και η υδρομορφόνη, ενώ στην Ελλάδα χρησιμοποιείται περισσότερο η τραμαδόλη. Σκοπός: Στόχος αυτής της έρευνας ήταν να μελετήσει την αντιμετώπιση του πόνου με οπιοειδή στο ΤΕΠ. Μεθοδολογία: Για τον παραπάνω σκοπό μοιράστηκαν ερωτηματολόγια σε ιατρούς που υπηρετούν στα ΤΕΠ κάποιων μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής, μελετήθηκαν και καταγράφησαν. Αποτελέσματα: Από την έρευνα προέκυψε πληθώρα αποτελεσμάτων. Πιο συγκεκριμένα προέκυψε ότι οι ιατροί χορηγούν αναλγητική αγωγή στα επείγοντα, σε ποσοστό 67%, εκ των οποίων χορηγεί οπιοειδή στα επείγοντα 36%, το 39% χορηγεί σπάνια και το 25% δε χορηγεί ποτέ. Τα αποτελέσματα αυτά, συμβαδίζουν με τη διεθνή βιβλιογραφία όπου επίσης φαίνεται μειωμένη πλέον χρήση των οπιοειδών στο ΤΕΠ. Συμπεράσματα: Οι ιατροί των νοσοκομείων της Αττικής εμφανίζονται φειδωλοί στη χορήγηση των οπιοειδών στο ΤΕΠ, όμως παρόλα αυτά θεωρούν ότι οι ασθενείς φεύγουν ικανοποιημένοι από αυτό.","abstract_html":"Ο πόνος αποτελεί ένα πολυδιάστατο φαινόμενο, το οποίο αποτελεί την κύρια αιτία για την οποία οι ασθενείς επισκέπτονται το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) ενός νοσοκομείου. Η διαχείριση του πόνου στο τμήμα των επειγόντων αποτελεί σημαντικό δείκτη της παρεχόμενης υγειονομικής φροντίδας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντικειμενικός δείκτης ποιότητας. Τόσο ο οξύς, όσο και ο χρόνιος πόνος, αποτελούν συχνή αιτία προσέλευσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Αποτελεί κοινό σύμπτωμα πληθώρας ασθενειών και τραύματος. Η αντιμετώπιση του πόνου δεν θα έπρεπε να αμελείται από τους ιατρούς, διότι έχει καταστροφικές συνέπειες για τον ασθενή, τόσο άμεσες όσο και απώτερες. Ο πόνος μπορεί να αντιμετωπισθεί είτε με φαρμακευτικές είτε με παρεμβατικές τεχνικές. Στο ΤΕΠ είναι δύσκολες τόσο η αξιολόγηση του πόνου όσο και η αντιμετώπισή του λόγω των συνθηκών που επικρατούν, της άγνοιας των ιατρών όσον αφορά την αξιολόγησή του, την προκατάληψή τους, την αδυναμία των ασθενών να εκφράσουν τον πόνο τους κ.α. Από τη διεθνή βιβλιογραφία, έχει φανεί ότι ο πόνος υποθεραπεύεται. Κοινό συμπέρασμα των μελετών που έχουν διεξαχθεί παγκοσμίως τις τελευταίες δεκαετίες, είναι πως ο πόνος δε θεραπεύεται εντελώς και με το σωστό τρόπο από τους επαγγελματίες υγείας στα ΤΕΠ, φαινόμενο που είναι γνωστό ως ολιγοαναλγησία. Μη οπιοειδή αναλγητικά φάρμακα, όπως για παράδειγμα, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και η παρακεταμόλη χρησιμοποιούνται ευρέως για την αντιμετώπιση του οξέος μη επιπλεγμένου πόνου. Παρόλα αυτά για την αντιμετώπιση του μέτριου προς σοβαρού πόνου απαιτείται η χορήγηση οπιοειδών αναλγητικών παραγόντων. Τα κυριότερα οπιοειδή που χρησιμοποιούνται στο τμήμα των επειγόντων είναι η μορφίνη, η πεθιδίνη, η φεντανύλη και η υδρομορφόνη, ενώ στην Ελλάδα χρησιμοποιείται περισσότερο η τραμαδόλη. Σκοπός: Στόχος αυτής της έρευνας ήταν να μελετήσει την αντιμετώπιση του πόνου με οπιοειδή στο ΤΕΠ. Μεθοδολογία: Για τον παραπάνω σκοπό μοιράστηκαν ερωτηματολόγια σε ιατρούς που υπηρετούν στα ΤΕΠ κάποιων μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής, μελετήθηκαν και καταγράφησαν. Αποτελέσματα: Από την έρευνα προέκυψε πληθώρα αποτελεσμάτων. Πιο συγκεκριμένα προέκυψε ότι οι ιατροί χορηγούν αναλγητική αγωγή στα επείγοντα, σε ποσοστό 67%, εκ των οποίων χορηγεί οπιοειδή στα επείγοντα 36%, το 39% χορηγεί σπάνια και το 25% δε χορηγεί ποτέ. Τα αποτελέσματα αυτά, συμβαδίζουν με τη διεθνή βιβλιογραφία όπου επίσης φαίνεται μειωμένη πλέον χρήση των οπιοειδών στο ΤΕΠ. Συμπεράσματα: Οι ιατροί των νοσοκομείων της Αττικής εμφανίζονται φειδωλοί στη χορήγηση των οπιοειδών στο ΤΕΠ, όμως παρόλα αυτά θεωρούν ότι οι ασθενείς φεύγουν ικανοποιημένοι από αυτό.","abstract_has_math":false,"creators":["Παρτσινέβελου Χριστίνα-Ειρήνη","Partsinevelou Cristina-Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896078"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896078","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896078","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896078","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896078","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παρτσινέβελου Χριστίνα-Ειρήνη","Partsinevelou Cristina-Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896078","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896078"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο πόνος αποτελεί ένα πολυδιάστατο φαινόμενο, το οποίο αποτελεί την κύρια αιτία για την οποία οι ασθενείς επισκέπτονται το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) ενός νοσοκομείου. Η διαχείριση του πόνου στο τμήμα των επειγόντων αποτελεί σημαντικό δείκτη της παρεχόμενης υγειονομικής φροντίδας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντικειμενικός δείκτης ποιότητας. Τόσο ο οξύς, όσο και ο χρόνιος πόνος, αποτελούν συχνή αιτία προσέλευσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Αποτελεί κοινό σύμπτωμα πληθώρας ασθενειών και τραύματος. Η αντιμετώπιση του πόνου δεν θα έπρεπε να αμελείται από τους ιατρούς, διότι έχει καταστροφικές συνέπειες για τον ασθενή, τόσο άμεσες όσο και απώτερες. Ο πόνος μπορεί να αντιμετωπισθεί είτε με φαρμακευτικές είτε με παρεμβατικές τεχνικές. Στο ΤΕΠ είναι δύσκολες τόσο η αξιολόγηση του πόνου όσο και η αντιμετώπισή του λόγω των συνθηκών που επικρατούν, της άγνοιας των ιατρών όσον αφορά την αξιολόγησή του, την προκατάληψή τους, την αδυναμία των ασθενών να εκφράσουν τον πόνο τους κ.α. Από τη διεθνή βιβλιογραφία, έχει φανεί ότι ο πόνος υποθεραπεύεται. Κοινό συμπέρασμα των μελετών που έχουν διεξαχθεί παγκοσμίως τις τελευταίες δεκαετίες, είναι πως ο πόνος δε θεραπεύεται εντελώς και με το σωστό τρόπο από τους επαγγελματίες υγείας στα ΤΕΠ, φαινόμενο που είναι γνωστό ως ολιγοαναλγησία. Μη οπιοειδή αναλγητικά φάρμακα, όπως για παράδειγμα, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και η παρακεταμόλη χρησιμοποιούνται ευρέως για την αντιμετώπιση του οξέος μη επιπλεγμένου πόνου. Παρόλα αυτά για την αντιμετώπιση του μέτριου προς σοβαρού πόνου απαιτείται η χορήγηση οπιοειδών αναλγητικών παραγόντων. Τα κυριότερα οπιοειδή που χρησιμοποιούνται στο τμήμα των επειγόντων είναι η μορφίνη, η πεθιδίνη, η φεντανύλη και η υδρομορφόνη, ενώ στην Ελλάδα χρησιμοποιείται περισσότερο η τραμαδόλη. Σκοπός: Στόχος αυτής της έρευνας ήταν να μελετήσει την αντιμετώπιση του πόνου με οπιοειδή στο ΤΕΠ. Μεθοδολογία: Για τον παραπάνω σκοπό μοιράστηκαν ερωτηματολόγια σε ιατρούς που υπηρετούν στα ΤΕΠ κάποιων μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής, μελετήθηκαν και καταγράφησαν. Αποτελέσματα: Από την έρευνα προέκυψε πληθώρα αποτελεσμάτων. Πιο συγκεκριμένα προέκυψε ότι οι ιατροί χορηγούν αναλγητική αγωγή στα επείγοντα, σε ποσοστό 67%, εκ των οποίων χορηγεί οπιοειδή στα επείγοντα 36%, το 39% χορηγεί σπάνια και το 25% δε χορηγεί ποτέ. Τα αποτελέσματα αυτά, συμβαδίζουν με τη διεθνή βιβλιογραφία όπου επίσης φαίνεται μειωμένη πλέον χρήση των οπιοειδών στο ΤΕΠ. Συμπεράσματα: Οι ιατροί των νοσοκομείων της Αττικής εμφανίζονται φειδωλοί στη χορήγηση των οπιοειδών στο ΤΕΠ, όμως παρόλα αυτά θεωρούν ότι οι ασθενείς φεύγουν ικανοποιημένοι από αυτό.","Pain is a multidimensional phenomenon, which is the main reason why patients visit a hospital’s emergency department. The way pain is dealt with, is an objective measure of provided medical care. Acute and chronic pain are both usual causes for visiting the emergency department. Pain is a common symptom of many diseases and trauma. Pain treatment should not be neglected by doctors, because it has catastrophic consequences for patients for their current state but also for their future. Pain can be managed with either pharmaceutical or non pharmaceutical techniques. In the ED there is difficulty in both evaluating and managing pain, because of the circumstances under which doctors and nurses have to work, the doctors’ lack of knowledge regarding pain and its management, the patients’ inability to express pain etc. According to bibliography, pain is not cured properly and adequately and patients suffer, a phenomenon called oligoanalgesia. Non opioid analgetics, ie nonsteroid anti-inflammatory drugs and paracetamol are widely used for treating acute pain. However, for the management of moderate to severe pain, the use of opioid analgetics is mandatory. Opioids that are used more, are morphine, meperidine, fentanyl and hydromorphone, while in Greece tramadol is used mostly. Aims: The aim of this research is to study the management of pain in the ED, the use of opioids by clinicians who work in the ED and their fear of opioids’ side-effects. Method: For this cause questionnaires were given to doctors who work in emergency departments of some hospitals in Attica, in Greece, were filled in by them and later written down. Results: From the study came out that doctors do medicate analgesia in the ED, in the amount of 67%, of which 36% always give opioids, 39% gives rarely and 25% never uses opioids in the managementof pain. These results agree with global bibliography, that shows low use of opioids in ED. Conclusion: Doctors in the emergency departments of Attica dont’t use opioids so much for pain management, however, they believe that patients are satisfied when they leave hospitals."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαχείριση του πόνου με οπιοειδή στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών. Παρουσίαση της κρίσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παρτσινέβελου Χριστίνα-Ειρήνη","Partsinevelou Cristina-Eirini"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο πόνος αποτελεί ένα πολυδιάστατο φαινόμενο, το οποίο αποτελεί την κύρια αιτία για την οποία οι ασθενείς επισκέπτονται το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) ενός νοσοκομείου. Η διαχείριση του πόνου στο τμήμα των επειγόντων αποτελεί σημαντικό δείκτη της παρεχόμενης υγειονομικής φροντίδας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντικειμενικός δείκτης ποιότητας. Τόσο ο οξύς, όσο και ο χρόνιος πόνος, αποτελούν συχνή αιτία προσέλευσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Αποτελεί κοινό σύμπτωμα πληθώρας ασθενειών και τραύματος. Η αντιμετώπιση του πόνου δεν θα έπρεπε να αμελείται από τους ιατρούς, διότι έχει καταστροφικές συνέπειες για τον ασθενή, τόσο άμεσες όσο και απώτερες. Ο πόνος μπορεί να αντιμετωπισθεί είτε με φαρμακευτικές είτε με παρεμβατικές τεχνικές. Στο ΤΕΠ είναι δύσκολες τόσο η αξιολόγηση του πόνου όσο και η αντιμετώπισή του λόγω των συνθηκών που επικρατούν, της άγνοιας των ιατρών όσον αφορά την αξιολόγησή του, την προκατάληψή τους, την αδυναμία των ασθενών να εκφράσουν τον πόνο τους κ.α. Από τη διεθνή βιβλιογραφία, έχει φανεί ότι ο πόνος υποθεραπεύεται. Κοινό συμπέρασμα των μελετών που έχουν διεξαχθεί παγκοσμίως τις τελευταίες δεκαετίες, είναι πως ο πόνος δε θεραπεύεται εντελώς και με το σωστό τρόπο από τους επαγγελματίες υγείας στα ΤΕΠ, φαινόμενο που είναι γνωστό ως ολιγοαναλγησία. Μη οπιοειδή αναλγητικά φάρμακα, όπως για παράδειγμα, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και η παρακεταμόλη χρησιμοποιούνται ευρέως για την αντιμετώπιση του οξέος μη επιπλεγμένου πόνου. Παρόλα αυτά για την αντιμετώπιση του μέτριου προς σοβαρού πόνου απαιτείται η χορήγηση οπιοειδών αναλγητικών παραγόντων. Τα κυριότερα οπιοειδή που χρησιμοποιούνται στο τμήμα των επειγόντων είναι η μορφίνη, η πεθιδίνη, η φεντανύλη και η υδρομορφόνη, ενώ στην Ελλάδα χρησιμοποιείται περισσότερο η τραμαδόλη. Σκοπός: Στόχος αυτής της έρευνας ήταν να μελετήσει την αντιμετώπιση του πόνου με οπιοειδή στο ΤΕΠ. Μεθοδολογία: Για τον παραπάνω σκοπό μοιράστηκαν ερωτηματολόγια σε ιατρούς που υπηρετούν στα ΤΕΠ κάποιων μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής, μελετήθηκαν και καταγράφησαν. Αποτελέσματα: Από την έρευνα προέκυψε πληθώρα αποτελεσμάτων. Πιο συγκεκριμένα προέκυψε ότι οι ιατροί χορηγούν αναλγητική αγωγή στα επείγοντα, σε ποσοστό 67%, εκ των οποίων χορηγεί οπιοειδή στα επείγοντα 36%, το 39% χορηγεί σπάνια και το 25% δε χορηγεί ποτέ. Τα αποτελέσματα αυτά, συμβαδίζουν με τη διεθνή βιβλιογραφία όπου επίσης φαίνεται μειωμένη πλέον χρήση των οπιοειδών στο ΤΕΠ. Συμπεράσματα: Οι ιατροί των νοσοκομείων της Αττικής εμφανίζονται φειδωλοί στη χορήγηση των οπιοειδών στο ΤΕΠ, όμως παρόλα αυτά θεωρούν ότι οι ασθενείς φεύγουν ικανοποιημένοι από αυτό.","Pain is a multidimensional phenomenon, which is the main reason why patients visit a hospital’s emergency department. The way pain is dealt with, is an objective measure of provided medical care. Acute and chronic pain are both usual causes for visiting the emergency department. Pain is a common symptom of many diseases and trauma. Pain treatment should not be neglected by doctors, because it has catastrophic consequences for patients for their current state but also for their future. Pain can be managed with either pharmaceutical or non pharmaceutical techniques. In the ED there is difficulty in both evaluating and managing pain, because of the circumstances under which doctors and nurses have to work, the doctors’ lack of knowledge regarding pain and its management, the patients’ inability to express pain etc. According to bibliography, pain is not cured properly and adequately and patients suffer, a phenomenon called oligoanalgesia. Non opioid analgetics, ie nonsteroid anti-inflammatory drugs and paracetamol are widely used for treating acute pain. However, for the management of moderate to severe pain, the use of opioid analgetics is mandatory. Opioids that are used more, are morphine, meperidine, fentanyl and hydromorphone, while in Greece tramadol is used mostly. Aims: The aim of this research is to study the management of pain in the ED, the use of opioids by clinicians who work in the ED and their fear of opioids’ side-effects. Method: For this cause questionnaires were given to doctors who work in emergency departments of some hospitals in Attica, in Greece, were filled in by them and later written down. Results: From the study came out that doctors do medicate analgesia in the ED, in the amount of 67%, of which 36% always give opioids, 39% gives rarely and 25% never uses opioids in the managementof pain. These results agree with global bibliography, that shows low use of opioids in ED. Conclusion: Doctors in the emergency departments of Attica dont’t use opioids so much for pain management, however, they believe that patients are satisfied when they leave hospitals."],"dc:identifier":["uoadl:2896078","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896078"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαχείριση του πόνου με οπιοειδή στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών. Παρουσίαση της κρίσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:21Z"}