{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896171"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896171","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος των επιγενετικών αλλαγών της ιστόνης 3 (Η3) στους παιδιατρικούς όγκους εγκεφάλου","abstract":"Οι όγκοι εγκεφάλου αποτελούν την δεύτερη πιο συχνή μορφή κακοήθειας της παιδικής ηλικίας μετά τη λευχαιμία και την κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας σε αυτό το πληθυσμό. Τα αστροκυττώματα αφορούν πρωτογενείς όγκους του εγκεφάλου που προέρχονται από νευρογλοιακά στελέχη ή προγονικά κύτταρα και ταξινομούνται σε διαφορετικούς βαθμούς κακοηθείας (Ι-ΙV). Διακρίνονται σε μη διηθητικούς, καλά διαφοροποιημένους όγκους και ορίζονται ως χαμηλού βαθμού κακοήθειας και σε διηθητικούς όγκους, υψηλού βαθμού κακοήθειας, που δύσκολα ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες θεραπευτικές μεθόδους. Στην αιτιοπαθογένεια τους περιλαμβάνονται γενετικοί καθώς και επιγενετικοί παράγοντες, οι όποιοι ρυθμίζουν σημαντικές κυτταρικές διεργασίες όπως τον έλεγχο του κυτταρικού κύκλου και της απόπτωσης, αντιγραφή και επιδιόρθωση του DNA, αναδιαμόρφωση της χρωματίνης, αποσιώπηση γονιδίων κ.α. Έχει παρατηρηθεί ότι, η λειτουργικότητα της ιστόνης 3 (Η3) εμπλέκεται στην παθογένεια των παιδιατρικών όγκων εγκεφάλου ενώ ετεροζυγωτές μεταλλάξεις στα γονίδια που κωδικοποιούν την ιστονη Η3.1 και Η3.3 συμβάλλουν στην ανάπτυξη υψηλόβαθμων αστροκυττωμάτων. Στη συγκεκριμένη εργασία διερευνήθηκε η παρουσία των επιγενετικών τροποποιήσεων (μεθυλίωση και ακετυλίωση) της Η3 σε 38 παιδιατρικούς αστροκυτταρικούς όγκους διαφορετικού βαθμού κακοήθειας. Ειδικότερα μελετήθηκε η τριμεθυλίωση στην λυσίνη 9 (H3K9me3) και στην λυσίνη 4 (H3K4me3) καθώς και η ακετυλίωση της λυσίνης 27 (H3K27Ac) οι οποίες συμβάλουν σε γονιδιακή ρύθμιση και συσχετίστηκαν με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των όγκων. Παρατηρήθηκε μεγαλύτερη συχνότητα των παιδιατρικών όγκων εγκεφάλου στα αγόρια συγκριτικά με τα κορίτσια, με κύρια θέση εντοπισμού τους την παρεγκεφαλίδα, ανεξαρτήτου φύλου. Η ανοσοιστοχημική αξιολόγηση έδειξε απορρύθμιση του κώδικα ιστονών κατά τη γλοιωματογένεση, με υψηλή έκφραση της τροποποίησης που προκαλεί αποσιώπηση γονιδίων (Η3Κ9me3) και μέτρια έκφραση αυτών που προκαλούν ενεργοποίηση (Η3Κ4me3 και Η3Κ27ac). Η τροποποίηση Η3Κ9me3 παρατηρήθηκε να υπερεκφράζεται στους παθολογικούς εγκεφαλικούς ιστούς σε όλους τους τύπους αστροκυτωμάτων σε σχέση με τον φυσιολογικό εγκεφαλικό ιστό. Μεταξύ αστροκυτωμάτων διαφορετικού βαθμού κακοήθειας, η τροποποίηση Η3Κ9me3 παρουσίασε υψηλή έκφραση κυρίως στα υψηλού βαθμού κακοήθειας αστροκυτώματα (ΙΙΙ και ΙV) υποδηλώνοντας τη συμμετοχή της στη γλοιωματογένεση και την πιθανή γονιδιακή καταστολή. Η τροποποίηση Η3Κ4me3 παρουσιάζει γενικά μέτρια έκφραση με χαμηλότερες τιμές στα αστροκυτώματα Ι και ΙΙ και σχετικά υψηλότερες στα αστροκυτώματα βαθμού ΙΙΙ και ΙV, υποδηλώνοντας ότι η γονιδιακή ενεργοποίηση αυξάνεται καθώς αυξάνεται ο βαθμός κακοήθειας των νεοπλασμάτων. Η τροποποίηση Η3Κ27ac παρουσιάζει επίσης μέτρια έκφραση με μικρές διακυμάνσεις (υψηλότερες τιμές στα χαμηλού βαθμού πιλοκυτταρικά και αστροκυτώματα ΙΙ και σχετικά χαμηλότερες στα αστροκυτώματα βαθμού ΙΙΙ και ΙV). Συμπερασματικά, ο συνδυασμός της Η3Κ9me3 και της Η3Κ4me3 φαίνεται να εμπλέκεται στη διεργασία της γλοιωματογένεσης παρουσιάζοντας υψηλότερη έκφραση στα υψηλής κακοήθειας γλοιώματα, όπου και πιθανώς επηρεάζουν τη γονιδιακή ρύθμιση. Οι τροποποιήσεις αυτές της ιστόνης H3 χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης σε ένα μεγαλύτερο αριθμό δειγμάτων, με στόχο των εντοπισμό διφασικών γονιδίων που εμπλέκονται στη γλοιωματογένεση. Η πληρέστερη κατανόηση των μοριακών μηχανισμών και των γονιδίων που επηρεάζονται από αυτές τις Η3 τροποποιήσεις κατά την ανάπτυξη των παιδιατρικών εγκεφαλικών όγκων, μπορεί να αποδειχτεί προγνωστικής σημασίας, συμβάλλοντας στη καλύτερη στρωματοποίηση των ασθενών και στην εκτίμηση του κινδύνου ανάπτυξης όγκων εγκεφάλου.","abstract_html":"Οι όγκοι εγκεφάλου αποτελούν την δεύτερη πιο συχνή μορφή κακοήθειας της παιδικής ηλικίας μετά τη λευχαιμία και την κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας σε αυτό το πληθυσμό. Τα αστροκυττώματα αφορούν πρωτογενείς όγκους του εγκεφάλου που προέρχονται από νευρογλοιακά στελέχη ή προγονικά κύτταρα και ταξινομούνται σε διαφορετικούς βαθμούς κακοηθείας (Ι-ΙV). Διακρίνονται σε μη διηθητικούς, καλά διαφοροποιημένους όγκους και ορίζονται ως χαμηλού βαθμού κακοήθειας και σε διηθητικούς όγκους, υψηλού βαθμού κακοήθειας, που δύσκολα ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες θεραπευτικές μεθόδους. Στην αιτιοπαθογένεια τους περιλαμβάνονται γενετικοί καθώς και επιγενετικοί παράγοντες, οι όποιοι ρυθμίζουν σημαντικές κυτταρικές διεργασίες όπως τον έλεγχο του κυτταρικού κύκλου και της απόπτωσης, αντιγραφή και επιδιόρθωση του DNA, αναδιαμόρφωση της χρωματίνης, αποσιώπηση γονιδίων κ.α. Έχει παρατηρηθεί ότι, η λειτουργικότητα της ιστόνης 3 (Η3) εμπλέκεται στην παθογένεια των παιδιατρικών όγκων εγκεφάλου ενώ ετεροζυγωτές μεταλλάξεις στα γονίδια που κωδικοποιούν την ιστονη Η3.1 και Η3.3 συμβάλλουν στην ανάπτυξη υψηλόβαθμων αστροκυττωμάτων. Στη συγκεκριμένη εργασία διερευνήθηκε η παρουσία των επιγενετικών τροποποιήσεων (μεθυλίωση και ακετυλίωση) της Η3 σε 38 παιδιατρικούς αστροκυτταρικούς όγκους διαφορετικού βαθμού κακοήθειας. Ειδικότερα μελετήθηκε η τριμεθυλίωση στην λυσίνη 9 (H3K9me3) και στην λυσίνη 4 (H3K4me3) καθώς και η ακετυλίωση της λυσίνης 27 (H3K27Ac) οι οποίες συμβάλουν σε γονιδιακή ρύθμιση και συσχετίστηκαν με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των όγκων. Παρατηρήθηκε μεγαλύτερη συχνότητα των παιδιατρικών όγκων εγκεφάλου στα αγόρια συγκριτικά με τα κορίτσια, με κύρια θέση εντοπισμού τους την παρεγκεφαλίδα, ανεξαρτήτου φύλου. Η ανοσοιστοχημική αξιολόγηση έδειξε απορρύθμιση του κώδικα ιστονών κατά τη γλοιωματογένεση, με υψηλή έκφραση της τροποποίησης που προκαλεί αποσιώπηση γονιδίων (Η3Κ9me3) και μέτρια έκφραση αυτών που προκαλούν ενεργοποίηση (Η3Κ4me3 και Η3Κ27ac). Η τροποποίηση Η3Κ9me3 παρατηρήθηκε να υπερεκφράζεται στους παθολογικούς εγκεφαλικούς ιστούς σε όλους τους τύπους αστροκυτωμάτων σε σχέση με τον φυσιολογικό εγκεφαλικό ιστό. Μεταξύ αστροκυτωμάτων διαφορετικού βαθμού κακοήθειας, η τροποποίηση Η3Κ9me3 παρουσίασε υψηλή έκφραση κυρίως στα υψηλού βαθμού κακοήθειας αστροκυτώματα (ΙΙΙ και ΙV) υποδηλώνοντας τη συμμετοχή της στη γλοιωματογένεση και την πιθανή γονιδιακή καταστολή. Η τροποποίηση Η3Κ4me3 παρουσιάζει γενικά μέτρια έκφραση με χαμηλότερες τιμές στα αστροκυτώματα Ι και ΙΙ και σχετικά υψηλότερες στα αστροκυτώματα βαθμού ΙΙΙ και ΙV, υποδηλώνοντας ότι η γονιδιακή ενεργοποίηση αυξάνεται καθώς αυξάνεται ο βαθμός κακοήθειας των νεοπλασμάτων. Η τροποποίηση Η3Κ27ac παρουσιάζει επίσης μέτρια έκφραση με μικρές διακυμάνσεις (υψηλότερες τιμές στα χαμηλού βαθμού πιλοκυτταρικά και αστροκυτώματα ΙΙ και σχετικά χαμηλότερες στα αστροκυτώματα βαθμού ΙΙΙ και ΙV). Συμπερασματικά, ο συνδυασμός της Η3Κ9me3 και της Η3Κ4me3 φαίνεται να εμπλέκεται στη διεργασία της γλοιωματογένεσης παρουσιάζοντας υψηλότερη έκφραση στα υψηλής κακοήθειας γλοιώματα, όπου και πιθανώς επηρεάζουν τη γονιδιακή ρύθμιση. Οι τροποποιήσεις αυτές της ιστόνης H3 χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης σε ένα μεγαλύτερο αριθμό δειγμάτων, με στόχο των εντοπισμό διφασικών γονιδίων που εμπλέκονται στη γλοιωματογένεση. Η πληρέστερη κατανόηση των μοριακών μηχανισμών και των γονιδίων που επηρεάζονται από αυτές τις Η3 τροποποιήσεις κατά την ανάπτυξη των παιδιατρικών εγκεφαλικών όγκων, μπορεί να αποδειχτεί προγνωστικής σημασίας, συμβάλλοντας στη καλύτερη στρωματοποίηση των ασθενών και στην εκτίμηση του κινδύνου ανάπτυξης όγκων εγκεφάλου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζηντίλη Αιμιλία","Zindily Aimilia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896171"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896171","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896171","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896171","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896171","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζηντίλη Αιμιλία","Zindily Aimilia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896171","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896171"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι όγκοι εγκεφάλου αποτελούν την δεύτερη πιο συχνή μορφή κακοήθειας της παιδικής ηλικίας μετά τη λευχαιμία και την κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας σε αυτό το πληθυσμό. Τα αστροκυττώματα αφορούν πρωτογενείς όγκους του εγκεφάλου που προέρχονται από νευρογλοιακά στελέχη ή προγονικά κύτταρα και ταξινομούνται σε διαφορετικούς βαθμούς κακοηθείας (Ι-ΙV). Διακρίνονται σε μη διηθητικούς, καλά διαφοροποιημένους όγκους και ορίζονται ως χαμηλού βαθμού κακοήθειας και σε διηθητικούς όγκους, υψηλού βαθμού κακοήθειας, που δύσκολα ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες θεραπευτικές μεθόδους. Στην αιτιοπαθογένεια τους περιλαμβάνονται γενετικοί καθώς και επιγενετικοί παράγοντες, οι όποιοι ρυθμίζουν σημαντικές κυτταρικές διεργασίες όπως τον έλεγχο του κυτταρικού κύκλου και της απόπτωσης, αντιγραφή και επιδιόρθωση του DNA, αναδιαμόρφωση της χρωματίνης, αποσιώπηση γονιδίων κ.α. Έχει παρατηρηθεί ότι, η λειτουργικότητα της ιστόνης 3 (Η3) εμπλέκεται στην παθογένεια των παιδιατρικών όγκων εγκεφάλου ενώ ετεροζυγωτές μεταλλάξεις στα γονίδια που κωδικοποιούν την ιστονη Η3.1 και Η3.3 συμβάλλουν στην ανάπτυξη υψηλόβαθμων αστροκυττωμάτων. Στη συγκεκριμένη εργασία διερευνήθηκε η παρουσία των επιγενετικών τροποποιήσεων (μεθυλίωση και ακετυλίωση) της Η3 σε 38 παιδιατρικούς αστροκυτταρικούς όγκους διαφορετικού βαθμού κακοήθειας. Ειδικότερα μελετήθηκε η τριμεθυλίωση στην λυσίνη 9 (H3K9me3) και στην λυσίνη 4 (H3K4me3) καθώς και η ακετυλίωση της λυσίνης 27 (H3K27Ac) οι οποίες συμβάλουν σε γονιδιακή ρύθμιση και συσχετίστηκαν με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των όγκων. Παρατηρήθηκε μεγαλύτερη συχνότητα των παιδιατρικών όγκων εγκεφάλου στα αγόρια συγκριτικά με τα κορίτσια, με κύρια θέση εντοπισμού τους την παρεγκεφαλίδα, ανεξαρτήτου φύλου. Η ανοσοιστοχημική αξιολόγηση έδειξε απορρύθμιση του κώδικα ιστονών κατά τη γλοιωματογένεση, με υψηλή έκφραση της τροποποίησης που προκαλεί αποσιώπηση γονιδίων (Η3Κ9me3) και μέτρια έκφραση αυτών που προκαλούν ενεργοποίηση (Η3Κ4me3 και Η3Κ27ac). Η τροποποίηση Η3Κ9me3 παρατηρήθηκε να υπερεκφράζεται στους παθολογικούς εγκεφαλικούς ιστούς σε όλους τους τύπους αστροκυτωμάτων σε σχέση με τον φυσιολογικό εγκεφαλικό ιστό. Μεταξύ αστροκυτωμάτων διαφορετικού βαθμού κακοήθειας, η τροποποίηση Η3Κ9me3 παρουσίασε υψηλή έκφραση κυρίως στα υψηλού βαθμού κακοήθειας αστροκυτώματα (ΙΙΙ και ΙV) υποδηλώνοντας τη συμμετοχή της στη γλοιωματογένεση και την πιθανή γονιδιακή καταστολή. Η τροποποίηση Η3Κ4me3 παρουσιάζει γενικά μέτρια έκφραση με χαμηλότερες τιμές στα αστροκυτώματα Ι και ΙΙ και σχετικά υψηλότερες στα αστροκυτώματα βαθμού ΙΙΙ και ΙV, υποδηλώνοντας ότι η γονιδιακή ενεργοποίηση αυξάνεται καθώς αυξάνεται ο βαθμός κακοήθειας των νεοπλασμάτων. Η τροποποίηση Η3Κ27ac παρουσιάζει επίσης μέτρια έκφραση με μικρές διακυμάνσεις (υψηλότερες τιμές στα χαμηλού βαθμού πιλοκυτταρικά και αστροκυτώματα ΙΙ και σχετικά χαμηλότερες στα αστροκυτώματα βαθμού ΙΙΙ και ΙV). Συμπερασματικά, ο συνδυασμός της Η3Κ9me3 και της Η3Κ4me3 φαίνεται να εμπλέκεται στη διεργασία της γλοιωματογένεσης παρουσιάζοντας υψηλότερη έκφραση στα υψηλής κακοήθειας γλοιώματα, όπου και πιθανώς επηρεάζουν τη γονιδιακή ρύθμιση. Οι τροποποιήσεις αυτές της ιστόνης H3 χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης σε ένα μεγαλύτερο αριθμό δειγμάτων, με στόχο των εντοπισμό διφασικών γονιδίων που εμπλέκονται στη γλοιωματογένεση. Η πληρέστερη κατανόηση των μοριακών μηχανισμών και των γονιδίων που επηρεάζονται από αυτές τις Η3 τροποποιήσεις κατά την ανάπτυξη των παιδιατρικών εγκεφαλικών όγκων, μπορεί να αποδειχτεί προγνωστικής σημασίας, συμβάλλοντας στη καλύτερη στρωματοποίηση των ασθενών και στην εκτίμηση του κινδύνου ανάπτυξης όγκων εγκεφάλου.","Brain Tumors are the second most common form of malignancy in childhood after leukemia and the leading cause of morbidity and mortality. Astrocytomas are the primary brain tumors, derived from neuro-glial or progenitor cells and are classified into different grade of malignancy tumors (I-IV). They are distinguished in well-differentiated, non invasive tumors which are characterized as low grade gliomas and in invasive tumors, high grade gliomas with dismal prognosis and difficult to respond to existing therapeutic approaches. Their pathogenic mechanisms involve the interplay of genetic and epigenetic factors which regulate important cellular processes such as the control of cell cycle and apoptosis, replication and repair of DNA, chromatin remodeling, gene silencing etc. The proper structure and function of histone 3 (H3) has been associated with the pathogenesis of pediatric brain tumors. Heterozygous mutations in genes that encode H3.1 and H3.3 histones have been shown to contribute to the development of high-grade astrocytomas. This study investigates the presence of epigenetic modifications (methylation and acetylation) of histone 3 in 38 pediatric astrocytic tumors, of different grades. We studied the trimethylation in lysine 9 (H3K9me3) and lysine 4 (H3K4me3) along with acetylation in lysine 27 (H3K27ac) which contribute to gene regulation and were correlated with the clinicopathological characteristics of the tumors. A higher incidence of pediatric brain tumors was observed in boys compared to girls and the majority of tumors were found located in the cerebellum. Immunohistochemical evaluation showed deregulation of histone code during gliomatogenesis with high expression of H3K9me3 modification that is involved in gene silencing and moderate expression of activating inducers (H3K4me3 and H3K27ac). The H3K9me3 modification was overexpressed in all astrocytoma grades compared with normal brain tissue. Among different grades s, H3K9me3 modification was highly expressed mainly in high grade astrocytomas (III and IV) indicating its involvement in gliomagenesis and the possible mediation of gene suppression. The H3K4me3 modification exhibited generally moderate expression with lower values in astrocytomas I and II and relatively higher in grade III and IV astrocytomas, suggesting that gene activation increases with higher grade. The H3K27ac modification also presented moderate expression with slight fluctuations (higher values in low-grade pilocytic astrocytomas and astrocytomas II and relatively lower in grade III and IV astrocytomas). In conclusion, the combination of H3K9 and H3K4 trimethylation is possibly involved in the pathogenesis of pediatric astrocytomas presenting higher expression in high grade astrocytomas, affecting gene expression. The detection of these histone H3 modifications needs to be further investigatted in a larger number of tissue samples in order to identify biphasic genes that are involved in gliomagenesis. A better understanding of the molecular mechanisms and genes which are affected by these Η3 modifications during the development of pediatric brain tumors may prove of prognostic value for better stratification of patients and better risk assessment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος των επιγενετικών αλλαγών της ιστόνης 3 (Η3) στους παιδιατρικούς όγκους εγκεφάλου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζηντίλη Αιμιλία","Zindily Aimilia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Οι όγκοι εγκεφάλου αποτελούν την δεύτερη πιο συχνή μορφή κακοήθειας της παιδικής ηλικίας μετά τη λευχαιμία και την κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας σε αυτό το πληθυσμό. Τα αστροκυττώματα αφορούν πρωτογενείς όγκους του εγκεφάλου που προέρχονται από νευρογλοιακά στελέχη ή προγονικά κύτταρα και ταξινομούνται σε διαφορετικούς βαθμούς κακοηθείας (Ι-ΙV). Διακρίνονται σε μη διηθητικούς, καλά διαφοροποιημένους όγκους και ορίζονται ως χαμηλού βαθμού κακοήθειας και σε διηθητικούς όγκους, υψηλού βαθμού κακοήθειας, που δύσκολα ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες θεραπευτικές μεθόδους. Στην αιτιοπαθογένεια τους περιλαμβάνονται γενετικοί καθώς και επιγενετικοί παράγοντες, οι όποιοι ρυθμίζουν σημαντικές κυτταρικές διεργασίες όπως τον έλεγχο του κυτταρικού κύκλου και της απόπτωσης, αντιγραφή και επιδιόρθωση του DNA, αναδιαμόρφωση της χρωματίνης, αποσιώπηση γονιδίων κ.α. Έχει παρατηρηθεί ότι, η λειτουργικότητα της ιστόνης 3 (Η3) εμπλέκεται στην παθογένεια των παιδιατρικών όγκων εγκεφάλου ενώ ετεροζυγωτές μεταλλάξεις στα γονίδια που κωδικοποιούν την ιστονη Η3.1 και Η3.3 συμβάλλουν στην ανάπτυξη υψηλόβαθμων αστροκυττωμάτων. Στη συγκεκριμένη εργασία διερευνήθηκε η παρουσία των επιγενετικών τροποποιήσεων (μεθυλίωση και ακετυλίωση) της Η3 σε 38 παιδιατρικούς αστροκυτταρικούς όγκους διαφορετικού βαθμού κακοήθειας. Ειδικότερα μελετήθηκε η τριμεθυλίωση στην λυσίνη 9 (H3K9me3) και στην λυσίνη 4 (H3K4me3) καθώς και η ακετυλίωση της λυσίνης 27 (H3K27Ac) οι οποίες συμβάλουν σε γονιδιακή ρύθμιση και συσχετίστηκαν με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των όγκων. Παρατηρήθηκε μεγαλύτερη συχνότητα των παιδιατρικών όγκων εγκεφάλου στα αγόρια συγκριτικά με τα κορίτσια, με κύρια θέση εντοπισμού τους την παρεγκεφαλίδα, ανεξαρτήτου φύλου. Η ανοσοιστοχημική αξιολόγηση έδειξε απορρύθμιση του κώδικα ιστονών κατά τη γλοιωματογένεση, με υψηλή έκφραση της τροποποίησης που προκαλεί αποσιώπηση γονιδίων (Η3Κ9me3) και μέτρια έκφραση αυτών που προκαλούν ενεργοποίηση (Η3Κ4me3 και Η3Κ27ac). Η τροποποίηση Η3Κ9me3 παρατηρήθηκε να υπερεκφράζεται στους παθολογικούς εγκεφαλικούς ιστούς σε όλους τους τύπους αστροκυτωμάτων σε σχέση με τον φυσιολογικό εγκεφαλικό ιστό. Μεταξύ αστροκυτωμάτων διαφορετικού βαθμού κακοήθειας, η τροποποίηση Η3Κ9me3 παρουσίασε υψηλή έκφραση κυρίως στα υψηλού βαθμού κακοήθειας αστροκυτώματα (ΙΙΙ και ΙV) υποδηλώνοντας τη συμμετοχή της στη γλοιωματογένεση και την πιθανή γονιδιακή καταστολή. Η τροποποίηση Η3Κ4me3 παρουσιάζει γενικά μέτρια έκφραση με χαμηλότερες τιμές στα αστροκυτώματα Ι και ΙΙ και σχετικά υψηλότερες στα αστροκυτώματα βαθμού ΙΙΙ και ΙV, υποδηλώνοντας ότι η γονιδιακή ενεργοποίηση αυξάνεται καθώς αυξάνεται ο βαθμός κακοήθειας των νεοπλασμάτων. Η τροποποίηση Η3Κ27ac παρουσιάζει επίσης μέτρια έκφραση με μικρές διακυμάνσεις (υψηλότερες τιμές στα χαμηλού βαθμού πιλοκυτταρικά και αστροκυτώματα ΙΙ και σχετικά χαμηλότερες στα αστροκυτώματα βαθμού ΙΙΙ και ΙV). Συμπερασματικά, ο συνδυασμός της Η3Κ9me3 και της Η3Κ4me3 φαίνεται να εμπλέκεται στη διεργασία της γλοιωματογένεσης παρουσιάζοντας υψηλότερη έκφραση στα υψηλής κακοήθειας γλοιώματα, όπου και πιθανώς επηρεάζουν τη γονιδιακή ρύθμιση. Οι τροποποιήσεις αυτές της ιστόνης H3 χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης σε ένα μεγαλύτερο αριθμό δειγμάτων, με στόχο των εντοπισμό διφασικών γονιδίων που εμπλέκονται στη γλοιωματογένεση. Η πληρέστερη κατανόηση των μοριακών μηχανισμών και των γονιδίων που επηρεάζονται από αυτές τις Η3 τροποποιήσεις κατά την ανάπτυξη των παιδιατρικών εγκεφαλικών όγκων, μπορεί να αποδειχτεί προγνωστικής σημασίας, συμβάλλοντας στη καλύτερη στρωματοποίηση των ασθενών και στην εκτίμηση του κινδύνου ανάπτυξης όγκων εγκεφάλου.","Brain Tumors are the second most common form of malignancy in childhood after leukemia and the leading cause of morbidity and mortality. Astrocytomas are the primary brain tumors, derived from neuro-glial or progenitor cells and are classified into different grade of malignancy tumors (I-IV). They are distinguished in well-differentiated, non invasive tumors which are characterized as low grade gliomas and in invasive tumors, high grade gliomas with dismal prognosis and difficult to respond to existing therapeutic approaches. Their pathogenic mechanisms involve the interplay of genetic and epigenetic factors which regulate important cellular processes such as the control of cell cycle and apoptosis, replication and repair of DNA, chromatin remodeling, gene silencing etc. The proper structure and function of histone 3 (H3) has been associated with the pathogenesis of pediatric brain tumors. Heterozygous mutations in genes that encode H3.1 and H3.3 histones have been shown to contribute to the development of high-grade astrocytomas. This study investigates the presence of epigenetic modifications (methylation and acetylation) of histone 3 in 38 pediatric astrocytic tumors, of different grades. We studied the trimethylation in lysine 9 (H3K9me3) and lysine 4 (H3K4me3) along with acetylation in lysine 27 (H3K27ac) which contribute to gene regulation and were correlated with the clinicopathological characteristics of the tumors. A higher incidence of pediatric brain tumors was observed in boys compared to girls and the majority of tumors were found located in the cerebellum. Immunohistochemical evaluation showed deregulation of histone code during gliomatogenesis with high expression of H3K9me3 modification that is involved in gene silencing and moderate expression of activating inducers (H3K4me3 and H3K27ac). The H3K9me3 modification was overexpressed in all astrocytoma grades compared with normal brain tissue. Among different grades s, H3K9me3 modification was highly expressed mainly in high grade astrocytomas (III and IV) indicating its involvement in gliomagenesis and the possible mediation of gene suppression. The H3K4me3 modification exhibited generally moderate expression with lower values in astrocytomas I and II and relatively higher in grade III and IV astrocytomas, suggesting that gene activation increases with higher grade. The H3K27ac modification also presented moderate expression with slight fluctuations (higher values in low-grade pilocytic astrocytomas and astrocytomas II and relatively lower in grade III and IV astrocytomas). In conclusion, the combination of H3K9 and H3K4 trimethylation is possibly involved in the pathogenesis of pediatric astrocytomas presenting higher expression in high grade astrocytomas, affecting gene expression. The detection of these histone H3 modifications needs to be further investigatted in a larger number of tissue samples in order to identify biphasic genes that are involved in gliomagenesis. A better understanding of the molecular mechanisms and genes which are affected by these Η3 modifications during the development of pediatric brain tumors may prove of prognostic value for better stratification of patients and better risk assessment."],"dc:identifier":["uoadl:2896171","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896171"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος των επιγενετικών αλλαγών της ιστόνης 3 (Η3) στους παιδιατρικούς όγκους εγκεφάλου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:21Z"}