{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896220"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896220","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαταραχές Πήξης στον Καρκίνο του Προστάτη","abstract":"Ο καρκίνος του προστάτη (ΚΠ) αποτελεί το δεύτερο συχνότερο καρκίνο στους άνδρες παγκοσμίως. Σε όλο το φάσμα της κλινικής του πορείας μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές στην πήξη του αίματος, οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η απορρυθμιστική επίδραση των διαφόρων μορφών καρκίνου στους φυσιολογικούς μηχανισμούς πήξης και αιμόστασης ευνοεί την εξάπλωση του καρκίνου. Καθοριστικός στο φαινόμενο αυτό είναι ο ρόλος βασικών παραγόντων της πήξης όπως ο Ιστικός παράγοντας, η θρομβίνη, η ινική και τα αιμοπετάλια μέσω της προώθησης των πολύπλοκων διαδικασιών της αγγειογένεσης και της μετάστασης. Συγκεκριμένα για τον ΚΠ, πλήθος μελετών σε προκλινικό και κλινικό επίπεδο αναδεικνύουν τη συσχέτισή του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και ινωδόλυσης αλλά και την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Δημιουργείται έτσι το υπόβαθρο για την εκδήλωση τόσο θρομβωτικών όσο και αιμορραγικών διαταραχών πήξης. Η πιο χαρακτηριστική διαταραχή πήξης στον ΚΠ είναι η Διάχυτη Ενδαγγειακή Πήξη (ΔΕΠ). Συνήθως πρόκειται αρχικά για χρόνια και υποκλινική κατάσταση κατά την οποία οι διεργασίες πήξης και ινωδόλυσης αν και ενεργοποιημένες βρίσκονται σε ισορροπία, και η οποία στη συνέχεια μεταπίπτει σε οξεία μη αντιρροπούμενη ΔΕΠ με υπέρμετρη ινωδόλυση και προεξάρχουσες τις αιμορραγικές εκδηλώσεις. Η έγκαιρη αναγνώριση σε συνδυασμό με την άμεση υποστηρικτική και αιτιολογική αντιμετώπιση αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση της σοβαρής αυτής διαταραχής. Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (ΦΘΝ) περιγράφεται επίσης συχνά σε ασθενείς με ΚΠ και η αιτιοπαθογένειά της περιλαμβάνει πέραν της θρομβογονικότητας του καρκίνου, τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου και την επίδραση των διαφόρων μορφών θεραπείας. Η ριζική προστατεκτομή και η ορμονοθεραπεία με οιστρογόνα έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο γαι ΦΘΝ. Οι Ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους αποτελούν το φάρμακο εκλογής τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την προφύλαξη της ΦΘΝ. Αρκετά πιο σπάνια έχουν περιγραφεί σε έδαφος ΚΠ η Θρομβωτική Μικροαγγειοπάθεια (ΘΜ) με οξεία νεφρική βλάβη (Αιμολυτικό Ουραιμικό Σύνδρομο) και η Επίκτητη Αιμορροφιλία Α, ενώ μεμονωμένες είναι οι περιπτώσεις Πνευμονικής Νεοπλασματικής Θρομβωτικής Μικροαγγειοπάθειας, πορφύρας Henoch – Schοnlein και αυτοάνοσης θρομβοπενίας. Η συμμετοχή του ανοσολογικού συστήματος είναι καθοριστική στην παθογένεια των περισσοτέρων από αυτές τις σπάνιες διαταραχές πήξης. Η πλασμαφαίρεση στη ΘΜ και η ανοσοκατασταλτική αγωγή στην επίκτητη Αιμορροφιλία Α έχουν συνήθως επιτυχή αποτελέσματα σύμφωνα με τις λιγοστές αναφορές και θα πρέπει να συνδυάζονται με την αντινεοπλασματική θεραπεία. Ο καρκίνος του προστάτη (ΚΠ) αποτελεί το δεύτερο συχνότερο καρκίνο στους άνδρες παγκοσμίως. Σε όλο το φάσμα της κλινικής του πορείας μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές στην πήξη του αίματος, οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η απορρυθμιστική επίδραση των διαφόρων μορφών καρκίνου στους φυσιολογικούς μηχανισμούς πήξης και αιμόστασης ευνοεί την εξάπλωση του καρκίνου. Καθοριστικός στο φαινόμενο αυτό είναι ο ρόλος βασικών παραγόντων της πήξης όπως ο Ιστικός παράγοντας, η θρομβίνη, η ινική και τα αιμοπετάλια μέσω της προώθησης των πολύπλοκων διαδικασιών της αγγειογένεσης και της μετάστασης. Συγκεκριμένα για τον ΚΠ, πλήθος μελετών σε προκλινικό και κλινικό επίπεδο αναδεικνύουν τη συσχέτισή του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και ινωδόλυσης αλλά και την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Δημιουργείται έτσι το υπόβαθρο για την εκδήλωση τόσο θρομβωτικών όσο και αιμορραγικών διαταραχών πήξης. Η πιο χαρακτηριστική διαταραχή πήξης στον ΚΠ είναι η Διάχυτη Ενδαγγειακή Πήξη (ΔΕΠ). Συνήθως πρόκειται αρχικά για χρόνια και υποκλινική κατάσταση κατά την οποία οι διεργασίες πήξης και ινωδόλυσης αν και ενεργοποιημένες βρίσκονται σε ισορροπία, και η οποία στη συνέχεια μεταπίπτει σε οξεία μη αντιρροπούμενη ΔΕΠ με υπέρμετρη ινωδόλυση και προεξάρχουσες τις αιμορραγικές εκδηλώσεις. Η έγκαιρη αναγνώριση σε συνδυασμό με την άμεση υποστηρικτική και αιτιολογική αντιμετώπιση αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση της σοβαρής αυτής διαταραχής. Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (ΦΘΝ) περιγράφεται επίσης συχνά σε ασθενείς με ΚΠ και η αιτιοπαθογένειά της περιλαμβάνει πέραν της θρομβογονικότητας του καρκίνου, τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου και την επίδραση των διαφόρων μορφών θεραπείας. Η ριζική προστατεκτομή και η ορμονοθεραπεία με οιστρογόνα έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο γαι ΦΘΝ. Οι Ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους αποτελούν το φάρμακο εκλογής τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την προφύλαξη της ΦΘΝ. Αρκετά πιο σπάνια έχουν περιγραφεί σε έδαφος ΚΠ η Θρομβωτική Μικροαγγειοπάθεια (ΘΜ) με οξεία νεφρική βλάβη (Αιμολυτικό Ουραιμικό Σύνδρομο) και η Επίκτητη Αιμορροφιλία Α, ενώ μεμονωμένες είναι οι περιπτώσεις Πνευμονικής Νεοπλασματικής Θρομβωτικής Μικροαγγειοπάθειας, πορφύρας Henoch – Schοnlein και αυτοάνοσης θρομβοπενίας. Η συμμετοχή του ανοσολογικού συστήματος είναι καθοριστική στην παθογένεια των περισσοτέρων από αυτές τις σπάνιες διαταραχές πήξης. Η πλασμαφαίρεση στη ΘΜ και η ανοσοκατασταλτική αγωγή στην επίκτητη Αιμορροφιλία Α έχουν συνήθως επιτυχή αποτελέσματα σύμφωνα με τις λιγοστές αναφορές και θα πρέπει να συνδυάζονται με την αντινεοπλασματική θεραπεία.","abstract_html":"Ο καρκίνος του προστάτη (ΚΠ) αποτελεί το δεύτερο συχνότερο καρκίνο στους άνδρες παγκοσμίως. Σε όλο το φάσμα της κλινικής του πορείας μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές στην πήξη του αίματος, οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η απορρυθμιστική επίδραση των διαφόρων μορφών καρκίνου στους φυσιολογικούς μηχανισμούς πήξης και αιμόστασης ευνοεί την εξάπλωση του καρκίνου. Καθοριστικός στο φαινόμενο αυτό είναι ο ρόλος βασικών παραγόντων της πήξης όπως ο Ιστικός παράγοντας, η θρομβίνη, η ινική και τα αιμοπετάλια μέσω της προώθησης των πολύπλοκων διαδικασιών της αγγειογένεσης και της μετάστασης. Συγκεκριμένα για τον ΚΠ, πλήθος μελετών σε προκλινικό και κλινικό επίπεδο αναδεικνύουν τη συσχέτισή του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και ινωδόλυσης αλλά και την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Δημιουργείται έτσι το υπόβαθρο για την εκδήλωση τόσο θρομβωτικών όσο και αιμορραγικών διαταραχών πήξης. Η πιο χαρακτηριστική διαταραχή πήξης στον ΚΠ είναι η Διάχυτη Ενδαγγειακή Πήξη (ΔΕΠ). Συνήθως πρόκειται αρχικά για χρόνια και υποκλινική κατάσταση κατά την οποία οι διεργασίες πήξης και ινωδόλυσης αν και ενεργοποιημένες βρίσκονται σε ισορροπία, και η οποία στη συνέχεια μεταπίπτει σε οξεία μη αντιρροπούμενη ΔΕΠ με υπέρμετρη ινωδόλυση και προεξάρχουσες τις αιμορραγικές εκδηλώσεις. Η έγκαιρη αναγνώριση σε συνδυασμό με την άμεση υποστηρικτική και αιτιολογική αντιμετώπιση αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση της σοβαρής αυτής διαταραχής. Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (ΦΘΝ) περιγράφεται επίσης συχνά σε ασθενείς με ΚΠ και η αιτιοπαθογένειά της περιλαμβάνει πέραν της θρομβογονικότητας του καρκίνου, τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου και την επίδραση των διαφόρων μορφών θεραπείας. Η ριζική προστατεκτομή και η ορμονοθεραπεία με οιστρογόνα έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο γαι ΦΘΝ. Οι Ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους αποτελούν το φάρμακο εκλογής τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την προφύλαξη της ΦΘΝ. Αρκετά πιο σπάνια έχουν περιγραφεί σε έδαφος ΚΠ η Θρομβωτική Μικροαγγειοπάθεια (ΘΜ) με οξεία νεφρική βλάβη (Αιμολυτικό Ουραιμικό Σύνδρομο) και η Επίκτητη Αιμορροφιλία Α, ενώ μεμονωμένες είναι οι περιπτώσεις Πνευμονικής Νεοπλασματικής Θρομβωτικής Μικροαγγειοπάθειας, πορφύρας Henoch – Schοnlein και αυτοάνοσης θρομβοπενίας. Η συμμετοχή του ανοσολογικού συστήματος είναι καθοριστική στην παθογένεια των περισσοτέρων από αυτές τις σπάνιες διαταραχές πήξης. Η πλασμαφαίρεση στη ΘΜ και η ανοσοκατασταλτική αγωγή στην επίκτητη Αιμορροφιλία Α έχουν συνήθως επιτυχή αποτελέσματα σύμφωνα με τις λιγοστές αναφορές και θα πρέπει να συνδυάζονται με την αντινεοπλασματική θεραπεία. Ο καρκίνος του προστάτη (ΚΠ) αποτελεί το δεύτερο συχνότερο καρκίνο στους άνδρες παγκοσμίως. Σε όλο το φάσμα της κλινικής του πορείας μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές στην πήξη του αίματος, οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η απορρυθμιστική επίδραση των διαφόρων μορφών καρκίνου στους φυσιολογικούς μηχανισμούς πήξης και αιμόστασης ευνοεί την εξάπλωση του καρκίνου. Καθοριστικός στο φαινόμενο αυτό είναι ο ρόλος βασικών παραγόντων της πήξης όπως ο Ιστικός παράγοντας, η θρομβίνη, η ινική και τα αιμοπετάλια μέσω της προώθησης των πολύπλοκων διαδικασιών της αγγειογένεσης και της μετάστασης. Συγκεκριμένα για τον ΚΠ, πλήθος μελετών σε προκλινικό και κλινικό επίπεδο αναδεικνύουν τη συσχέτισή του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και ινωδόλυσης αλλά και την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Δημιουργείται έτσι το υπόβαθρο για την εκδήλωση τόσο θρομβωτικών όσο και αιμορραγικών διαταραχών πήξης. Η πιο χαρακτηριστική διαταραχή πήξης στον ΚΠ είναι η Διάχυτη Ενδαγγειακή Πήξη (ΔΕΠ). Συνήθως πρόκειται αρχικά για χρόνια και υποκλινική κατάσταση κατά την οποία οι διεργασίες πήξης και ινωδόλυσης αν και ενεργοποιημένες βρίσκονται σε ισορροπία, και η οποία στη συνέχεια μεταπίπτει σε οξεία μη αντιρροπούμενη ΔΕΠ με υπέρμετρη ινωδόλυση και προεξάρχουσες τις αιμορραγικές εκδηλώσεις. Η έγκαιρη αναγνώριση σε συνδυασμό με την άμεση υποστηρικτική και αιτιολογική αντιμετώπιση αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση της σοβαρής αυτής διαταραχής. Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (ΦΘΝ) περιγράφεται επίσης συχνά σε ασθενείς με ΚΠ και η αιτιοπαθογένειά της περιλαμβάνει πέραν της θρομβογονικότητας του καρκίνου, τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου και την επίδραση των διαφόρων μορφών θεραπείας. Η ριζική προστατεκτομή και η ορμονοθεραπεία με οιστρογόνα έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο γαι ΦΘΝ. Οι Ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους αποτελούν το φάρμακο εκλογής τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την προφύλαξη της ΦΘΝ. Αρκετά πιο σπάνια έχουν περιγραφεί σε έδαφος ΚΠ η Θρομβωτική Μικροαγγειοπάθεια (ΘΜ) με οξεία νεφρική βλάβη (Αιμολυτικό Ουραιμικό Σύνδρομο) και η Επίκτητη Αιμορροφιλία Α, ενώ μεμονωμένες είναι οι περιπτώσεις Πνευμονικής Νεοπλασματικής Θρομβωτικής Μικροαγγειοπάθειας, πορφύρας Henoch – Schοnlein και αυτοάνοσης θρομβοπενίας. Η συμμετοχή του ανοσολογικού συστήματος είναι καθοριστική στην παθογένεια των περισσοτέρων από αυτές τις σπάνιες διαταραχές πήξης. Η πλασμαφαίρεση στη ΘΜ και η ανοσοκατασταλτική αγωγή στην επίκτητη Αιμορροφιλία Α έχουν συνήθως επιτυχή αποτελέσματα σύμφωνα με τις λιγοστές αναφορές και θα πρέπει να συνδυάζονται με την αντινεοπλασματική θεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαξεβάνος Παναγιώτης","Baxevanos Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896220"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896220","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896220","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896220","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896220","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαξεβάνος Παναγιώτης","Baxevanos Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896220","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896220"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του προστάτη (ΚΠ) αποτελεί το δεύτερο συχνότερο καρκίνο στους άνδρες παγκοσμίως. Σε όλο το φάσμα της κλινικής του πορείας μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές στην πήξη του αίματος, οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η απορρυθμιστική επίδραση των διαφόρων μορφών καρκίνου στους φυσιολογικούς μηχανισμούς πήξης και αιμόστασης ευνοεί την εξάπλωση του καρκίνου. Καθοριστικός στο φαινόμενο αυτό είναι ο ρόλος βασικών παραγόντων της πήξης όπως ο Ιστικός παράγοντας, η θρομβίνη, η ινική και τα αιμοπετάλια μέσω της προώθησης των πολύπλοκων διαδικασιών της αγγειογένεσης και της μετάστασης. Συγκεκριμένα για τον ΚΠ, πλήθος μελετών σε προκλινικό και κλινικό επίπεδο αναδεικνύουν τη συσχέτισή του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και ινωδόλυσης αλλά και την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Δημιουργείται έτσι το υπόβαθρο για την εκδήλωση τόσο θρομβωτικών όσο και αιμορραγικών διαταραχών πήξης. Η πιο χαρακτηριστική διαταραχή πήξης στον ΚΠ είναι η Διάχυτη Ενδαγγειακή Πήξη (ΔΕΠ). Συνήθως πρόκειται αρχικά για χρόνια και υποκλινική κατάσταση κατά την οποία οι διεργασίες πήξης και ινωδόλυσης αν και ενεργοποιημένες βρίσκονται σε ισορροπία, και η οποία στη συνέχεια μεταπίπτει σε οξεία μη αντιρροπούμενη ΔΕΠ με υπέρμετρη ινωδόλυση και προεξάρχουσες τις αιμορραγικές εκδηλώσεις. Η έγκαιρη αναγνώριση σε συνδυασμό με την άμεση υποστηρικτική και αιτιολογική αντιμετώπιση αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση της σοβαρής αυτής διαταραχής. Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (ΦΘΝ) περιγράφεται επίσης συχνά σε ασθενείς με ΚΠ και η αιτιοπαθογένειά της περιλαμβάνει πέραν της θρομβογονικότητας του καρκίνου, τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου και την επίδραση των διαφόρων μορφών θεραπείας. Η ριζική προστατεκτομή και η ορμονοθεραπεία με οιστρογόνα έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο γαι ΦΘΝ. Οι Ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους αποτελούν το φάρμακο εκλογής τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την προφύλαξη της ΦΘΝ. Αρκετά πιο σπάνια έχουν περιγραφεί σε έδαφος ΚΠ η Θρομβωτική Μικροαγγειοπάθεια (ΘΜ) με οξεία νεφρική βλάβη (Αιμολυτικό Ουραιμικό Σύνδρομο) και η Επίκτητη Αιμορροφιλία Α, ενώ μεμονωμένες είναι οι περιπτώσεις Πνευμονικής Νεοπλασματικής Θρομβωτικής Μικροαγγειοπάθειας, πορφύρας Henoch – Schοnlein και αυτοάνοσης θρομβοπενίας. Η συμμετοχή του ανοσολογικού συστήματος είναι καθοριστική στην παθογένεια των περισσοτέρων από αυτές τις σπάνιες διαταραχές πήξης. Η πλασμαφαίρεση στη ΘΜ και η ανοσοκατασταλτική αγωγή στην επίκτητη Αιμορροφιλία Α έχουν συνήθως επιτυχή αποτελέσματα σύμφωνα με τις λιγοστές αναφορές και θα πρέπει να συνδυάζονται με την αντινεοπλασματική θεραπεία. Ο καρκίνος του προστάτη (ΚΠ) αποτελεί το δεύτερο συχνότερο καρκίνο στους άνδρες παγκοσμίως. Σε όλο το φάσμα της κλινικής του πορείας μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές στην πήξη του αίματος, οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η απορρυθμιστική επίδραση των διαφόρων μορφών καρκίνου στους φυσιολογικούς μηχανισμούς πήξης και αιμόστασης ευνοεί την εξάπλωση του καρκίνου. Καθοριστικός στο φαινόμενο αυτό είναι ο ρόλος βασικών παραγόντων της πήξης όπως ο Ιστικός παράγοντας, η θρομβίνη, η ινική και τα αιμοπετάλια μέσω της προώθησης των πολύπλοκων διαδικασιών της αγγειογένεσης και της μετάστασης. Συγκεκριμένα για τον ΚΠ, πλήθος μελετών σε προκλινικό και κλινικό επίπεδο αναδεικνύουν τη συσχέτισή του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και ινωδόλυσης αλλά και την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Δημιουργείται έτσι το υπόβαθρο για την εκδήλωση τόσο θρομβωτικών όσο και αιμορραγικών διαταραχών πήξης. Η πιο χαρακτηριστική διαταραχή πήξης στον ΚΠ είναι η Διάχυτη Ενδαγγειακή Πήξη (ΔΕΠ). Συνήθως πρόκειται αρχικά για χρόνια και υποκλινική κατάσταση κατά την οποία οι διεργασίες πήξης και ινωδόλυσης αν και ενεργοποιημένες βρίσκονται σε ισορροπία, και η οποία στη συνέχεια μεταπίπτει σε οξεία μη αντιρροπούμενη ΔΕΠ με υπέρμετρη ινωδόλυση και προεξάρχουσες τις αιμορραγικές εκδηλώσεις. Η έγκαιρη αναγνώριση σε συνδυασμό με την άμεση υποστηρικτική και αιτιολογική αντιμετώπιση αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση της σοβαρής αυτής διαταραχής. Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (ΦΘΝ) περιγράφεται επίσης συχνά σε ασθενείς με ΚΠ και η αιτιοπαθογένειά της περιλαμβάνει πέραν της θρομβογονικότητας του καρκίνου, τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου και την επίδραση των διαφόρων μορφών θεραπείας. Η ριζική προστατεκτομή και η ορμονοθεραπεία με οιστρογόνα έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο γαι ΦΘΝ. Οι Ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους αποτελούν το φάρμακο εκλογής τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την προφύλαξη της ΦΘΝ. Αρκετά πιο σπάνια έχουν περιγραφεί σε έδαφος ΚΠ η Θρομβωτική Μικροαγγειοπάθεια (ΘΜ) με οξεία νεφρική βλάβη (Αιμολυτικό Ουραιμικό Σύνδρομο) και η Επίκτητη Αιμορροφιλία Α, ενώ μεμονωμένες είναι οι περιπτώσεις Πνευμονικής Νεοπλασματικής Θρομβωτικής Μικροαγγειοπάθειας, πορφύρας Henoch – Schοnlein και αυτοάνοσης θρομβοπενίας. Η συμμετοχή του ανοσολογικού συστήματος είναι καθοριστική στην παθογένεια των περισσοτέρων από αυτές τις σπάνιες διαταραχές πήξης. Η πλασμαφαίρεση στη ΘΜ και η ανοσοκατασταλτική αγωγή στην επίκτητη Αιμορροφιλία Α έχουν συνήθως επιτυχή αποτελέσματα σύμφωνα με τις λιγοστές αναφορές και θα πρέπει να συνδυάζονται με την αντινεοπλασματική θεραπεία.","Prostate cancer (PC) is the second most common cancer in men worldwide. Across the entire spectrum of disease, coagulation disorders are likely to occur and contribute to increased morbidity and mortality. The disrupting effect of many cancers on the normal coagulation and hemostatic pathways facilitates tumor growth and dissemination. Basic clotting factors such as tissue factor, thrombin, fibrin and platelets have a crucial role in this interplay, by promoting the complex processes of angiogenesis and metastasis. Specifically in PC, multiple preclinical and clinical studies have shown its association with the enhancement of both coagulation and fibrinolytic activity as well as the activation of platelets. Thus, these conditions lead to the occurrence of both thrombotic and bleeding disorders. The most characteristic coagulation disorder in PC is Disseminated Intravascular Coagulation (DIC). Frequently this disorder presents initially as a chronic and subclinical state in which coagulation and fibrinolysis are activated in a balanced way, while it suddenly progresses to an acute decompensated DIC with enhanced fibrinolysis and severe bleeding manifestations. Early diagnosis with prompt symptomatic and antineoplastic treatment are needed for the successful management of this potentially fatal disorder. Venous Thromboembolic Disease (VTD) is also frequently described in patients with PC. Besides the thrombogenic potential of cancer, the etiopathogenesis of VTD in PC includes individual risk factors and the impact of cancer treatments. Radical prostatectomy and hormone therapy, mainly estrogens, are associated with increased risk of VTD. Low molecular weight heparins are the drug of choice in both treatment and prevention of VTD. Very rare coagulation disorders that have been reported in patients with PC are thrombotic microangiopathy with features of hemolytic uremic syndrome and acquired hemophilia A, and far fewer are the cases of pulmonary tumor thrombotic microangiopathy, Henoch-Schonlein purpura and immune thrombocytopenia. Involvement of the immune system is critical for the pathogenesis of most of these rare disorders. Plasmapheresis in thrombotic microangiopathy and immunosuppressive medications in acquired hemophilia A were effective measures according to the few reports."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαταραχές Πήξης στον Καρκίνο του Προστάτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαξεβάνος Παναγιώτης","Baxevanos Panagiotis"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο καρκίνος του προστάτη (ΚΠ) αποτελεί το δεύτερο συχνότερο καρκίνο στους άνδρες παγκοσμίως. Σε όλο το φάσμα της κλινικής του πορείας μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές στην πήξη του αίματος, οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η απορρυθμιστική επίδραση των διαφόρων μορφών καρκίνου στους φυσιολογικούς μηχανισμούς πήξης και αιμόστασης ευνοεί την εξάπλωση του καρκίνου. Καθοριστικός στο φαινόμενο αυτό είναι ο ρόλος βασικών παραγόντων της πήξης όπως ο Ιστικός παράγοντας, η θρομβίνη, η ινική και τα αιμοπετάλια μέσω της προώθησης των πολύπλοκων διαδικασιών της αγγειογένεσης και της μετάστασης. Συγκεκριμένα για τον ΚΠ, πλήθος μελετών σε προκλινικό και κλινικό επίπεδο αναδεικνύουν τη συσχέτισή του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και ινωδόλυσης αλλά και την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Δημιουργείται έτσι το υπόβαθρο για την εκδήλωση τόσο θρομβωτικών όσο και αιμορραγικών διαταραχών πήξης. Η πιο χαρακτηριστική διαταραχή πήξης στον ΚΠ είναι η Διάχυτη Ενδαγγειακή Πήξη (ΔΕΠ). Συνήθως πρόκειται αρχικά για χρόνια και υποκλινική κατάσταση κατά την οποία οι διεργασίες πήξης και ινωδόλυσης αν και ενεργοποιημένες βρίσκονται σε ισορροπία, και η οποία στη συνέχεια μεταπίπτει σε οξεία μη αντιρροπούμενη ΔΕΠ με υπέρμετρη ινωδόλυση και προεξάρχουσες τις αιμορραγικές εκδηλώσεις. Η έγκαιρη αναγνώριση σε συνδυασμό με την άμεση υποστηρικτική και αιτιολογική αντιμετώπιση αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση της σοβαρής αυτής διαταραχής. Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (ΦΘΝ) περιγράφεται επίσης συχνά σε ασθενείς με ΚΠ και η αιτιοπαθογένειά της περιλαμβάνει πέραν της θρομβογονικότητας του καρκίνου, τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου και την επίδραση των διαφόρων μορφών θεραπείας. Η ριζική προστατεκτομή και η ορμονοθεραπεία με οιστρογόνα έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο γαι ΦΘΝ. Οι Ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους αποτελούν το φάρμακο εκλογής τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την προφύλαξη της ΦΘΝ. Αρκετά πιο σπάνια έχουν περιγραφεί σε έδαφος ΚΠ η Θρομβωτική Μικροαγγειοπάθεια (ΘΜ) με οξεία νεφρική βλάβη (Αιμολυτικό Ουραιμικό Σύνδρομο) και η Επίκτητη Αιμορροφιλία Α, ενώ μεμονωμένες είναι οι περιπτώσεις Πνευμονικής Νεοπλασματικής Θρομβωτικής Μικροαγγειοπάθειας, πορφύρας Henoch – Schοnlein και αυτοάνοσης θρομβοπενίας. Η συμμετοχή του ανοσολογικού συστήματος είναι καθοριστική στην παθογένεια των περισσοτέρων από αυτές τις σπάνιες διαταραχές πήξης. Η πλασμαφαίρεση στη ΘΜ και η ανοσοκατασταλτική αγωγή στην επίκτητη Αιμορροφιλία Α έχουν συνήθως επιτυχή αποτελέσματα σύμφωνα με τις λιγοστές αναφορές και θα πρέπει να συνδυάζονται με την αντινεοπλασματική θεραπεία. Ο καρκίνος του προστάτη (ΚΠ) αποτελεί το δεύτερο συχνότερο καρκίνο στους άνδρες παγκοσμίως. Σε όλο το φάσμα της κλινικής του πορείας μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές στην πήξη του αίματος, οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η απορρυθμιστική επίδραση των διαφόρων μορφών καρκίνου στους φυσιολογικούς μηχανισμούς πήξης και αιμόστασης ευνοεί την εξάπλωση του καρκίνου. Καθοριστικός στο φαινόμενο αυτό είναι ο ρόλος βασικών παραγόντων της πήξης όπως ο Ιστικός παράγοντας, η θρομβίνη, η ινική και τα αιμοπετάλια μέσω της προώθησης των πολύπλοκων διαδικασιών της αγγειογένεσης και της μετάστασης. Συγκεκριμένα για τον ΚΠ, πλήθος μελετών σε προκλινικό και κλινικό επίπεδο αναδεικνύουν τη συσχέτισή του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και ινωδόλυσης αλλά και την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Δημιουργείται έτσι το υπόβαθρο για την εκδήλωση τόσο θρομβωτικών όσο και αιμορραγικών διαταραχών πήξης. Η πιο χαρακτηριστική διαταραχή πήξης στον ΚΠ είναι η Διάχυτη Ενδαγγειακή Πήξη (ΔΕΠ). Συνήθως πρόκειται αρχικά για χρόνια και υποκλινική κατάσταση κατά την οποία οι διεργασίες πήξης και ινωδόλυσης αν και ενεργοποιημένες βρίσκονται σε ισορροπία, και η οποία στη συνέχεια μεταπίπτει σε οξεία μη αντιρροπούμενη ΔΕΠ με υπέρμετρη ινωδόλυση και προεξάρχουσες τις αιμορραγικές εκδηλώσεις. Η έγκαιρη αναγνώριση σε συνδυασμό με την άμεση υποστηρικτική και αιτιολογική αντιμετώπιση αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση της σοβαρής αυτής διαταραχής. Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (ΦΘΝ) περιγράφεται επίσης συχνά σε ασθενείς με ΚΠ και η αιτιοπαθογένειά της περιλαμβάνει πέραν της θρομβογονικότητας του καρκίνου, τους ατομικούς παράγοντες κινδύνου και την επίδραση των διαφόρων μορφών θεραπείας. Η ριζική προστατεκτομή και η ορμονοθεραπεία με οιστρογόνα έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο γαι ΦΘΝ. Οι Ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους αποτελούν το φάρμακο εκλογής τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την προφύλαξη της ΦΘΝ. Αρκετά πιο σπάνια έχουν περιγραφεί σε έδαφος ΚΠ η Θρομβωτική Μικροαγγειοπάθεια (ΘΜ) με οξεία νεφρική βλάβη (Αιμολυτικό Ουραιμικό Σύνδρομο) και η Επίκτητη Αιμορροφιλία Α, ενώ μεμονωμένες είναι οι περιπτώσεις Πνευμονικής Νεοπλασματικής Θρομβωτικής Μικροαγγειοπάθειας, πορφύρας Henoch – Schοnlein και αυτοάνοσης θρομβοπενίας. Η συμμετοχή του ανοσολογικού συστήματος είναι καθοριστική στην παθογένεια των περισσοτέρων από αυτές τις σπάνιες διαταραχές πήξης. Η πλασμαφαίρεση στη ΘΜ και η ανοσοκατασταλτική αγωγή στην επίκτητη Αιμορροφιλία Α έχουν συνήθως επιτυχή αποτελέσματα σύμφωνα με τις λιγοστές αναφορές και θα πρέπει να συνδυάζονται με την αντινεοπλασματική θεραπεία.","Prostate cancer (PC) is the second most common cancer in men worldwide. Across the entire spectrum of disease, coagulation disorders are likely to occur and contribute to increased morbidity and mortality. The disrupting effect of many cancers on the normal coagulation and hemostatic pathways facilitates tumor growth and dissemination. Basic clotting factors such as tissue factor, thrombin, fibrin and platelets have a crucial role in this interplay, by promoting the complex processes of angiogenesis and metastasis. Specifically in PC, multiple preclinical and clinical studies have shown its association with the enhancement of both coagulation and fibrinolytic activity as well as the activation of platelets. Thus, these conditions lead to the occurrence of both thrombotic and bleeding disorders. The most characteristic coagulation disorder in PC is Disseminated Intravascular Coagulation (DIC). Frequently this disorder presents initially as a chronic and subclinical state in which coagulation and fibrinolysis are activated in a balanced way, while it suddenly progresses to an acute decompensated DIC with enhanced fibrinolysis and severe bleeding manifestations. Early diagnosis with prompt symptomatic and antineoplastic treatment are needed for the successful management of this potentially fatal disorder. Venous Thromboembolic Disease (VTD) is also frequently described in patients with PC. Besides the thrombogenic potential of cancer, the etiopathogenesis of VTD in PC includes individual risk factors and the impact of cancer treatments. Radical prostatectomy and hormone therapy, mainly estrogens, are associated with increased risk of VTD. Low molecular weight heparins are the drug of choice in both treatment and prevention of VTD. Very rare coagulation disorders that have been reported in patients with PC are thrombotic microangiopathy with features of hemolytic uremic syndrome and acquired hemophilia A, and far fewer are the cases of pulmonary tumor thrombotic microangiopathy, Henoch-Schonlein purpura and immune thrombocytopenia. Involvement of the immune system is critical for the pathogenesis of most of these rare disorders. Plasmapheresis in thrombotic microangiopathy and immunosuppressive medications in acquired hemophilia A were effective measures according to the few reports."],"dc:identifier":["uoadl:2896220","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896220"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαταραχές Πήξης στον Καρκίνο του Προστάτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:21Z"}