{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896260"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896260","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτοάνοσοι μηχανισμοί στις αιθουσαίες παθήσεις","abstract":"Εισαγωγή: Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αντιληπτή η ύπαρξη του αυτοάνοσου ιλίγγου. Σύμπτωμα που, αρκετές φορές, υποδιαγιγνώσκεται και υποθεραπεύεται, όταν παρουσιάζεται στα πλαίσια της συμπτωματολογίας κάποιας συστηματικής αυτοάνοσης πάθησης. Το αιθουσαίο σύστημα μπορεί να προσβληθεί από αυτόνοσους μηχανισμούς οδηγώντας σε έκπτωσή του. Τα στοιχεία που υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτών των μηχανισμών είναι, η παρουσία κυκλοφορούντων ανοσοσυμπλεγματων, τα αυτοαντισώματα και αυτοαντογόνα και η θετική ανταπόκριση στη χορήγηση ανοσοκατασταλτικής θεραπείας. Οι αιθουσαίες παθήσεις που μπορεί να οφείλονται σε αυτοάνοσους μηχανισμούς διακρίνονται στις τοπικές (νόσο Meniere, αυτοάνοση νόσο του έσω ωτός) και στις συστηματικές (όπως η νόσο Behcet, το σύνδρομο Cogan, αυτοάνοσες θυρεοειδοπάθειες). Μεθοδολογία: Διενεργήθη ανασκόπηση στο Pubmed χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά, όπως αυτοανοσία, αυτοαντίσωμα, αντοαντιγόνο, παθογένεση και νόσο Meniere, ανάμεσα στο Ιανουάριο του 1946 και το Δεκέμβριο του 2019. Προέκυψαν 287 άρθρα, από τα οποία τα 29, τηρούσαν τα κριτήρια εισόδου. Η αναζήτηση σε άλλες πηγές κατέληξε σε 21 επιπλέον τίτλους. Στην τελική ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν τελικά 50 πρωτότυπες μελέτες. Αποτελέσματα: Από την ανασκόπηση προέκυψαν 50 πρωτότυπα άρθρα που ερευνούσαν την ύπαρξη αυτοαντιγόνων, ειδικών για το έσω ους, αυτοαντισωμάτων, καθώς και άλλες ενδείξεις αυτοανοσίας, σε ασθενείς με νόσο Meniere. Οι βασικές πρωτεΐνες -αντιγόνα που προέκυψαν ήταν η HSP70 και το κολλαγόνο τύπου ΙΙ. Πάρα την πληθώρα, όμως, των εργασιών τα αποτελέσματα είναι διφορούμενα. Άλλες υποστηρίζουν την ισχυρή σχέση των αυτοαντιγόνων αυτών με την παθογένεια των αυτοάνοσων αιθουσαίων παθήσεων και οι υπόλοιπες ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια συσχέτιση. Συζήτηση: Από τη δεκαετία του 1980, που εμφανίστηκαν οι πρώτες απτές ενδείξεις ότι στις αιθουσαίες παθήσεις μεσολαβεί το ανοσοποιητικό σύστημα, πληθώρα εργασιών που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αυτό πραγματοποιείται, έχουν δημοσιευθεί. Ο ίλιγγος που οφείλεται σε αυτοάνοσες διαδικασίες είναι πλέον αποδεκτός ως οντότητα. Αρκετές μελέτες έχουν αναδείξει την προσβολή του έσω ωτός από διάφορες αυτοάνοσες συστηματικές νόσους, την επίπτωση της συμπτωματολογίας από το αιθουσαιοκοχλιακό νεύρο σε αυτές, τη συννοσηρότητα μεταξύ αιθουσαίων παθήσεων και συστηματικών αυτοάνοσων παθήσεων. Επίσης, την εμφάνιση κυκλοφορούντων ανοσοσυμπλεγμάτων καθώς και την ύπαρξη αντιγόνων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία. Υπάρχουν όμως και έρευνες που υποστηρίζουν το αντίθετο, καθώς στα αποτελέσματα τους δεν παρατηρείται αυτή η συσχέτιση. Μεγάλος αριθμός πρωτεϊνών έχει βρεθεί στο στόχαστρο ως πιθανά αντιγόνα σε ασθενείς με νόσο Meniere. Τα αποτελέσματα όμως δεν είναι ενθαρρυντικά. Παρ΄ ότι παλαιότερα, είχαν αναγνωρισθεί αντιγόνα ειδικά για το έσω ους, όπως η HSP70 ή το κολλαγόνο τύπου ΙΙ, ως πιθανοί στόχοι αυτοάνοσων μηχανισμών, πιο πρόσφατα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ενθαρρυντικά. Τα αυτοαντισώματα εναντίον τους είτε δεν είναι τόσο ειδικά για το έσω ους ή δεν φαίνεται να συσχετίζονται τα επίπεδα τους με την οξεία φάση της νόσου ή με το αποτέλεσμα της χορηγούμενης θεραπείας. Αρνητικό στοιχείο όλων αυτών των μελετών, είναι το κατά κύριο λόγο, μικρό δείγμα των ασθενών που περιλαμβάνουν. Επίσης, σε αρκετές από αυτές χρησιμοποιούνται ως αντιγόνα, για τον έλεγχο πιθανής αυτοανοσίας, πρωτεΐνες έσω ωτός από ζωικά μοντέλα, καθώς είναι δύσκολή η προσπέλαση στο έσω ους ζώντων ανθρώπων. Τα αποτελέσματα μπορεί να αντικατοπτρίζουν τη διαφορά αυτή. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, είναι πιθανόν ανοσολογικοί παράγοντες να διαδραματίζουν ρόλο στην παθογένεια της νόσου Menière, τουλάχιστον σε κάποια υπο-ομάδα ασθενών. Τα αποτελέσματα, όμως, της βασικής έρευνας είναι αμφιλεγόμενα. Παραπάνω μελέτες με μεγαλύτερο αριθμό δείγματος, μεγαλύτερο αριθμό εξεταζόμενων αντισωμάτων/ αντιγόνων και χρησιμοποίηση διαφόρων μεθόδων ανίχνευσης, απαιτούνται για να διαλευκανθεί ο ρόλο τους στην παθογένεια του αυτοάνοσου ιλίγγου.","abstract_html":"Εισαγωγή: Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αντιληπτή η ύπαρξη του αυτοάνοσου ιλίγγου. Σύμπτωμα που, αρκετές φορές, υποδιαγιγνώσκεται και υποθεραπεύεται, όταν παρουσιάζεται στα πλαίσια της συμπτωματολογίας κάποιας συστηματικής αυτοάνοσης πάθησης. Το αιθουσαίο σύστημα μπορεί να προσβληθεί από αυτόνοσους μηχανισμούς οδηγώντας σε έκπτωσή του. Τα στοιχεία που υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτών των μηχανισμών είναι, η παρουσία κυκλοφορούντων ανοσοσυμπλεγματων, τα αυτοαντισώματα και αυτοαντογόνα και η θετική ανταπόκριση στη χορήγηση ανοσοκατασταλτικής θεραπείας. Οι αιθουσαίες παθήσεις που μπορεί να οφείλονται σε αυτοάνοσους μηχανισμούς διακρίνονται στις τοπικές (νόσο Meniere, αυτοάνοση νόσο του έσω ωτός) και στις συστηματικές (όπως η νόσο Behcet, το σύνδρομο Cogan, αυτοάνοσες θυρεοειδοπάθειες). Μεθοδολογία: Διενεργήθη ανασκόπηση στο Pubmed χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά, όπως αυτοανοσία, αυτοαντίσωμα, αντοαντιγόνο, παθογένεση και νόσο Meniere, ανάμεσα στο Ιανουάριο του 1946 και το Δεκέμβριο του 2019. Προέκυψαν 287 άρθρα, από τα οποία τα 29, τηρούσαν τα κριτήρια εισόδου. Η αναζήτηση σε άλλες πηγές κατέληξε σε 21 επιπλέον τίτλους. Στην τελική ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν τελικά 50 πρωτότυπες μελέτες. Αποτελέσματα: Από την ανασκόπηση προέκυψαν 50 πρωτότυπα άρθρα που ερευνούσαν την ύπαρξη αυτοαντιγόνων, ειδικών για το έσω ους, αυτοαντισωμάτων, καθώς και άλλες ενδείξεις αυτοανοσίας, σε ασθενείς με νόσο Meniere. Οι βασικές πρωτεΐνες -αντιγόνα που προέκυψαν ήταν η HSP70 και το κολλαγόνο τύπου ΙΙ. Πάρα την πληθώρα, όμως, των εργασιών τα αποτελέσματα είναι διφορούμενα. Άλλες υποστηρίζουν την ισχυρή σχέση των αυτοαντιγόνων αυτών με την παθογένεια των αυτοάνοσων αιθουσαίων παθήσεων και οι υπόλοιπες ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια συσχέτιση. Συζήτηση: Από τη δεκαετία του 1980, που εμφανίστηκαν οι πρώτες απτές ενδείξεις ότι στις αιθουσαίες παθήσεις μεσολαβεί το ανοσοποιητικό σύστημα, πληθώρα εργασιών που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αυτό πραγματοποιείται, έχουν δημοσιευθεί. Ο ίλιγγος που οφείλεται σε αυτοάνοσες διαδικασίες είναι πλέον αποδεκτός ως οντότητα. Αρκετές μελέτες έχουν αναδείξει την προσβολή του έσω ωτός από διάφορες αυτοάνοσες συστηματικές νόσους, την επίπτωση της συμπτωματολογίας από το αιθουσαιοκοχλιακό νεύρο σε αυτές, τη συννοσηρότητα μεταξύ αιθουσαίων παθήσεων και συστηματικών αυτοάνοσων παθήσεων. Επίσης, την εμφάνιση κυκλοφορούντων ανοσοσυμπλεγμάτων καθώς και την ύπαρξη αντιγόνων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία. Υπάρχουν όμως και έρευνες που υποστηρίζουν το αντίθετο, καθώς στα αποτελέσματα τους δεν παρατηρείται αυτή η συσχέτιση. Μεγάλος αριθμός πρωτεϊνών έχει βρεθεί στο στόχαστρο ως πιθανά αντιγόνα σε ασθενείς με νόσο Meniere. Τα αποτελέσματα όμως δεν είναι ενθαρρυντικά. Παρ΄ ότι παλαιότερα, είχαν αναγνωρισθεί αντιγόνα ειδικά για το έσω ους, όπως η HSP70 ή το κολλαγόνο τύπου ΙΙ, ως πιθανοί στόχοι αυτοάνοσων μηχανισμών, πιο πρόσφατα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ενθαρρυντικά. Τα αυτοαντισώματα εναντίον τους είτε δεν είναι τόσο ειδικά για το έσω ους ή δεν φαίνεται να συσχετίζονται τα επίπεδα τους με την οξεία φάση της νόσου ή με το αποτέλεσμα της χορηγούμενης θεραπείας. Αρνητικό στοιχείο όλων αυτών των μελετών, είναι το κατά κύριο λόγο, μικρό δείγμα των ασθενών που περιλαμβάνουν. Επίσης, σε αρκετές από αυτές χρησιμοποιούνται ως αντιγόνα, για τον έλεγχο πιθανής αυτοανοσίας, πρωτεΐνες έσω ωτός από ζωικά μοντέλα, καθώς είναι δύσκολή η προσπέλαση στο έσω ους ζώντων ανθρώπων. Τα αποτελέσματα μπορεί να αντικατοπτρίζουν τη διαφορά αυτή. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, είναι πιθανόν ανοσολογικοί παράγοντες να διαδραματίζουν ρόλο στην παθογένεια της νόσου Menière, τουλάχιστον σε κάποια υπο-ομάδα ασθενών. Τα αποτελέσματα, όμως, της βασικής έρευνας είναι αμφιλεγόμενα. Παραπάνω μελέτες με μεγαλύτερο αριθμό δείγματος, μεγαλύτερο αριθμό εξεταζόμενων αντισωμάτων/ αντιγόνων και χρησιμοποίηση διαφόρων μεθόδων ανίχνευσης, απαιτούνται για να διαλευκανθεί ο ρόλο τους στην παθογένεια του αυτοάνοσου ιλίγγου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζάγορα Ελευθερία","Zagora Eleftheria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896260"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896260","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896260","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896260","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896260","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζάγορα Ελευθερία","Zagora Eleftheria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896260","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896260"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αντιληπτή η ύπαρξη του αυτοάνοσου ιλίγγου. Σύμπτωμα που, αρκετές φορές, υποδιαγιγνώσκεται και υποθεραπεύεται, όταν παρουσιάζεται στα πλαίσια της συμπτωματολογίας κάποιας συστηματικής αυτοάνοσης πάθησης. Το αιθουσαίο σύστημα μπορεί να προσβληθεί από αυτόνοσους μηχανισμούς οδηγώντας σε έκπτωσή του. Τα στοιχεία που υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτών των μηχανισμών είναι, η παρουσία κυκλοφορούντων ανοσοσυμπλεγματων, τα αυτοαντισώματα και αυτοαντογόνα και η θετική ανταπόκριση στη χορήγηση ανοσοκατασταλτικής θεραπείας. Οι αιθουσαίες παθήσεις που μπορεί να οφείλονται σε αυτοάνοσους μηχανισμούς διακρίνονται στις τοπικές (νόσο Meniere, αυτοάνοση νόσο του έσω ωτός) και στις συστηματικές (όπως η νόσο Behcet, το σύνδρομο Cogan, αυτοάνοσες θυρεοειδοπάθειες). Μεθοδολογία: Διενεργήθη ανασκόπηση στο Pubmed χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά, όπως αυτοανοσία, αυτοαντίσωμα, αντοαντιγόνο, παθογένεση και νόσο Meniere, ανάμεσα στο Ιανουάριο του 1946 και το Δεκέμβριο του 2019. Προέκυψαν 287 άρθρα, από τα οποία τα 29, τηρούσαν τα κριτήρια εισόδου. Η αναζήτηση σε άλλες πηγές κατέληξε σε 21 επιπλέον τίτλους. Στην τελική ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν τελικά 50 πρωτότυπες μελέτες. Αποτελέσματα: Από την ανασκόπηση προέκυψαν 50 πρωτότυπα άρθρα που ερευνούσαν την ύπαρξη αυτοαντιγόνων, ειδικών για το έσω ους, αυτοαντισωμάτων, καθώς και άλλες ενδείξεις αυτοανοσίας, σε ασθενείς με νόσο Meniere. Οι βασικές πρωτεΐνες -αντιγόνα που προέκυψαν ήταν η HSP70 και το κολλαγόνο τύπου ΙΙ. Πάρα την πληθώρα, όμως, των εργασιών τα αποτελέσματα είναι διφορούμενα. Άλλες υποστηρίζουν την ισχυρή σχέση των αυτοαντιγόνων αυτών με την παθογένεια των αυτοάνοσων αιθουσαίων παθήσεων και οι υπόλοιπες ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια συσχέτιση. Συζήτηση: Από τη δεκαετία του 1980, που εμφανίστηκαν οι πρώτες απτές ενδείξεις ότι στις αιθουσαίες παθήσεις μεσολαβεί το ανοσοποιητικό σύστημα, πληθώρα εργασιών που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αυτό πραγματοποιείται, έχουν δημοσιευθεί. Ο ίλιγγος που οφείλεται σε αυτοάνοσες διαδικασίες είναι πλέον αποδεκτός ως οντότητα. Αρκετές μελέτες έχουν αναδείξει την προσβολή του έσω ωτός από διάφορες αυτοάνοσες συστηματικές νόσους, την επίπτωση της συμπτωματολογίας από το αιθουσαιοκοχλιακό νεύρο σε αυτές, τη συννοσηρότητα μεταξύ αιθουσαίων παθήσεων και συστηματικών αυτοάνοσων παθήσεων. Επίσης, την εμφάνιση κυκλοφορούντων ανοσοσυμπλεγμάτων καθώς και την ύπαρξη αντιγόνων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία. Υπάρχουν όμως και έρευνες που υποστηρίζουν το αντίθετο, καθώς στα αποτελέσματα τους δεν παρατηρείται αυτή η συσχέτιση. Μεγάλος αριθμός πρωτεϊνών έχει βρεθεί στο στόχαστρο ως πιθανά αντιγόνα σε ασθενείς με νόσο Meniere. Τα αποτελέσματα όμως δεν είναι ενθαρρυντικά. Παρ΄ ότι παλαιότερα, είχαν αναγνωρισθεί αντιγόνα ειδικά για το έσω ους, όπως η HSP70 ή το κολλαγόνο τύπου ΙΙ, ως πιθανοί στόχοι αυτοάνοσων μηχανισμών, πιο πρόσφατα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ενθαρρυντικά. Τα αυτοαντισώματα εναντίον τους είτε δεν είναι τόσο ειδικά για το έσω ους ή δεν φαίνεται να συσχετίζονται τα επίπεδα τους με την οξεία φάση της νόσου ή με το αποτέλεσμα της χορηγούμενης θεραπείας. Αρνητικό στοιχείο όλων αυτών των μελετών, είναι το κατά κύριο λόγο, μικρό δείγμα των ασθενών που περιλαμβάνουν. Επίσης, σε αρκετές από αυτές χρησιμοποιούνται ως αντιγόνα, για τον έλεγχο πιθανής αυτοανοσίας, πρωτεΐνες έσω ωτός από ζωικά μοντέλα, καθώς είναι δύσκολή η προσπέλαση στο έσω ους ζώντων ανθρώπων. Τα αποτελέσματα μπορεί να αντικατοπτρίζουν τη διαφορά αυτή. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, είναι πιθανόν ανοσολογικοί παράγοντες να διαδραματίζουν ρόλο στην παθογένεια της νόσου Menière, τουλάχιστον σε κάποια υπο-ομάδα ασθενών. Τα αποτελέσματα, όμως, της βασικής έρευνας είναι αμφιλεγόμενα. Παραπάνω μελέτες με μεγαλύτερο αριθμό δείγματος, μεγαλύτερο αριθμό εξεταζόμενων αντισωμάτων/ αντιγόνων και χρησιμοποίηση διαφόρων μεθόδων ανίχνευσης, απαιτούνται για να διαλευκανθεί ο ρόλο τους στην παθογένεια του αυτοάνοσου ιλίγγου.","Introduction: Ιincreasing attention has the role of the immune system in mediating cochleovestibular pathologies received in recent years. Autoimmune vertigo is a recognized condition, nowadays. Nevertheless, there are cases, especially in association with systemic autoimmune diseases, in which it is underdiagnosed and undertreatment. Autoimmune vertigo can present as an isolated disorder (Meniere disease) or in association with a systemic one (AIEDs, Cogan, Behcet). Methodology: PubMed search using key terms to identify articles published between January 1946 and December 2019. Additionally, any landmark works discussed in this body of literature were obtained and relevant information were extracted. 50 of the articles were included to the review. Results: Review identified 50 original articles concerning autoimmunity and autoantibodies, for MD patients. The most significant antigen-proteins identified were HSP70 and type II collagen. The results of the study were controversially. Conclusion: Since 1980s, when the first tangible evidence has emerged that vestibular diseases are mediated by the immune system, a wealth of work has been published. Vertigo due to autoimmune processes is now accepted as an entity. Several studies have shown the inner ear to be affected by various autoimmune systemic diseases, evidence for the incidence of symptomatology of the vestibule, the co-morbidity between vestibular and systemic autoimmune disease. Association of vertigo and autoimmune diseases has been largely documented, suggesting that autoimmune disorders could be overrepresented in patients with vertigo in comparison to the general population. There is evidence of circulating immune complexes in the serum of patients with autoimmune disease and of autoantigens. Both of them might be target for both diagnosis and treatment. However, there are studies that do not support the autoimmune mechanism, as their results do not show strong correlation. A large number of proteins have been targeted as potential antigens in patients with Meniere's disease. Although, in the past, inner ear-specific antigens, such as HSP70 or type II collagen, have been identified as potential targets of autoimmune mechanisms, more recent papers are not as encouraging. The autoantibodies/ autoantigens are either not specific for the inner ear or they are not in correlation with the acute phase of the disease or the outcome of the treatment given. disadvantage of all these studies is the small sample of patients included. In addition, many of those antigens are from animal inner ear tissues. Studies with larger sample, variety of autoantibodies/ autoantigens and different detection methods, are needed to clarify the role of autoimmunity in the pathogenesis of autoimmune vertigo."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτοάνοσοι μηχανισμοί στις αιθουσαίες παθήσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζάγορα Ελευθερία","Zagora Eleftheria"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αντιληπτή η ύπαρξη του αυτοάνοσου ιλίγγου. Σύμπτωμα που, αρκετές φορές, υποδιαγιγνώσκεται και υποθεραπεύεται, όταν παρουσιάζεται στα πλαίσια της συμπτωματολογίας κάποιας συστηματικής αυτοάνοσης πάθησης. Το αιθουσαίο σύστημα μπορεί να προσβληθεί από αυτόνοσους μηχανισμούς οδηγώντας σε έκπτωσή του. Τα στοιχεία που υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτών των μηχανισμών είναι, η παρουσία κυκλοφορούντων ανοσοσυμπλεγματων, τα αυτοαντισώματα και αυτοαντογόνα και η θετική ανταπόκριση στη χορήγηση ανοσοκατασταλτικής θεραπείας. Οι αιθουσαίες παθήσεις που μπορεί να οφείλονται σε αυτοάνοσους μηχανισμούς διακρίνονται στις τοπικές (νόσο Meniere, αυτοάνοση νόσο του έσω ωτός) και στις συστηματικές (όπως η νόσο Behcet, το σύνδρομο Cogan, αυτοάνοσες θυρεοειδοπάθειες). Μεθοδολογία: Διενεργήθη ανασκόπηση στο Pubmed χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά, όπως αυτοανοσία, αυτοαντίσωμα, αντοαντιγόνο, παθογένεση και νόσο Meniere, ανάμεσα στο Ιανουάριο του 1946 και το Δεκέμβριο του 2019. Προέκυψαν 287 άρθρα, από τα οποία τα 29, τηρούσαν τα κριτήρια εισόδου. Η αναζήτηση σε άλλες πηγές κατέληξε σε 21 επιπλέον τίτλους. Στην τελική ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν τελικά 50 πρωτότυπες μελέτες. Αποτελέσματα: Από την ανασκόπηση προέκυψαν 50 πρωτότυπα άρθρα που ερευνούσαν την ύπαρξη αυτοαντιγόνων, ειδικών για το έσω ους, αυτοαντισωμάτων, καθώς και άλλες ενδείξεις αυτοανοσίας, σε ασθενείς με νόσο Meniere. Οι βασικές πρωτεΐνες -αντιγόνα που προέκυψαν ήταν η HSP70 και το κολλαγόνο τύπου ΙΙ. Πάρα την πληθώρα, όμως, των εργασιών τα αποτελέσματα είναι διφορούμενα. Άλλες υποστηρίζουν την ισχυρή σχέση των αυτοαντιγόνων αυτών με την παθογένεια των αυτοάνοσων αιθουσαίων παθήσεων και οι υπόλοιπες ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια συσχέτιση. Συζήτηση: Από τη δεκαετία του 1980, που εμφανίστηκαν οι πρώτες απτές ενδείξεις ότι στις αιθουσαίες παθήσεις μεσολαβεί το ανοσοποιητικό σύστημα, πληθώρα εργασιών που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αυτό πραγματοποιείται, έχουν δημοσιευθεί. Ο ίλιγγος που οφείλεται σε αυτοάνοσες διαδικασίες είναι πλέον αποδεκτός ως οντότητα. Αρκετές μελέτες έχουν αναδείξει την προσβολή του έσω ωτός από διάφορες αυτοάνοσες συστηματικές νόσους, την επίπτωση της συμπτωματολογίας από το αιθουσαιοκοχλιακό νεύρο σε αυτές, τη συννοσηρότητα μεταξύ αιθουσαίων παθήσεων και συστηματικών αυτοάνοσων παθήσεων. Επίσης, την εμφάνιση κυκλοφορούντων ανοσοσυμπλεγμάτων καθώς και την ύπαρξη αντιγόνων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία. Υπάρχουν όμως και έρευνες που υποστηρίζουν το αντίθετο, καθώς στα αποτελέσματα τους δεν παρατηρείται αυτή η συσχέτιση. Μεγάλος αριθμός πρωτεϊνών έχει βρεθεί στο στόχαστρο ως πιθανά αντιγόνα σε ασθενείς με νόσο Meniere. Τα αποτελέσματα όμως δεν είναι ενθαρρυντικά. Παρ΄ ότι παλαιότερα, είχαν αναγνωρισθεί αντιγόνα ειδικά για το έσω ους, όπως η HSP70 ή το κολλαγόνο τύπου ΙΙ, ως πιθανοί στόχοι αυτοάνοσων μηχανισμών, πιο πρόσφατα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ενθαρρυντικά. Τα αυτοαντισώματα εναντίον τους είτε δεν είναι τόσο ειδικά για το έσω ους ή δεν φαίνεται να συσχετίζονται τα επίπεδα τους με την οξεία φάση της νόσου ή με το αποτέλεσμα της χορηγούμενης θεραπείας. Αρνητικό στοιχείο όλων αυτών των μελετών, είναι το κατά κύριο λόγο, μικρό δείγμα των ασθενών που περιλαμβάνουν. Επίσης, σε αρκετές από αυτές χρησιμοποιούνται ως αντιγόνα, για τον έλεγχο πιθανής αυτοανοσίας, πρωτεΐνες έσω ωτός από ζωικά μοντέλα, καθώς είναι δύσκολή η προσπέλαση στο έσω ους ζώντων ανθρώπων. Τα αποτελέσματα μπορεί να αντικατοπτρίζουν τη διαφορά αυτή. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, είναι πιθανόν ανοσολογικοί παράγοντες να διαδραματίζουν ρόλο στην παθογένεια της νόσου Menière, τουλάχιστον σε κάποια υπο-ομάδα ασθενών. Τα αποτελέσματα, όμως, της βασικής έρευνας είναι αμφιλεγόμενα. Παραπάνω μελέτες με μεγαλύτερο αριθμό δείγματος, μεγαλύτερο αριθμό εξεταζόμενων αντισωμάτων/ αντιγόνων και χρησιμοποίηση διαφόρων μεθόδων ανίχνευσης, απαιτούνται για να διαλευκανθεί ο ρόλο τους στην παθογένεια του αυτοάνοσου ιλίγγου.","Introduction: Ιincreasing attention has the role of the immune system in mediating cochleovestibular pathologies received in recent years. Autoimmune vertigo is a recognized condition, nowadays. Nevertheless, there are cases, especially in association with systemic autoimmune diseases, in which it is underdiagnosed and undertreatment. Autoimmune vertigo can present as an isolated disorder (Meniere disease) or in association with a systemic one (AIEDs, Cogan, Behcet). Methodology: PubMed search using key terms to identify articles published between January 1946 and December 2019. Additionally, any landmark works discussed in this body of literature were obtained and relevant information were extracted. 50 of the articles were included to the review. Results: Review identified 50 original articles concerning autoimmunity and autoantibodies, for MD patients. The most significant antigen-proteins identified were HSP70 and type II collagen. The results of the study were controversially. Conclusion: Since 1980s, when the first tangible evidence has emerged that vestibular diseases are mediated by the immune system, a wealth of work has been published. Vertigo due to autoimmune processes is now accepted as an entity. Several studies have shown the inner ear to be affected by various autoimmune systemic diseases, evidence for the incidence of symptomatology of the vestibule, the co-morbidity between vestibular and systemic autoimmune disease. Association of vertigo and autoimmune diseases has been largely documented, suggesting that autoimmune disorders could be overrepresented in patients with vertigo in comparison to the general population. There is evidence of circulating immune complexes in the serum of patients with autoimmune disease and of autoantigens. Both of them might be target for both diagnosis and treatment. However, there are studies that do not support the autoimmune mechanism, as their results do not show strong correlation. A large number of proteins have been targeted as potential antigens in patients with Meniere's disease. Although, in the past, inner ear-specific antigens, such as HSP70 or type II collagen, have been identified as potential targets of autoimmune mechanisms, more recent papers are not as encouraging. The autoantibodies/ autoantigens are either not specific for the inner ear or they are not in correlation with the acute phase of the disease or the outcome of the treatment given. disadvantage of all these studies is the small sample of patients included. In addition, many of those antigens are from animal inner ear tissues. Studies with larger sample, variety of autoantibodies/ autoantigens and different detection methods, are needed to clarify the role of autoimmunity in the pathogenesis of autoimmune vertigo."],"dc:identifier":["uoadl:2896260","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896260"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αυτοάνοσοι μηχανισμοί στις αιθουσαίες παθήσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:36Z"}