{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896343"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896343","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αιτιοπαθοεγενετική συσχέτιση ελικοβακτηριδιακής λοίμωξης και εντερικού τύπου αδενοκαρκινώματος στομάχου","abstract":"Το 1982 οι B.J. Marshall και J.R. Warren διαπίστωσαν ότι στο στομάχι πολλών ασθενών που έπασχαν από χρόνια γαστρίτιδα ή πεπτικό έλκος υπήρχε ένα μικρόβιο το οποίο κατάφεραν να καλλιεργήσουν και να απομονώσουν και το ονόμασαν, λόγω του σχήματος και της θέσης του, Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (ΗΡ). Από τότε το ΗP έχει ενοχοποιηθεί για πολλές από τις φλεγμονώδεις αλλά και νεοπλασματικές νόσους του στομάχου. Η λοίμωξη από τον HΡ είναι συχνή με παγκόσμια επικράτηση άνω του 50%. Τα ποσοστά λοίμωξης κυμαίνονται μεταξύ των χωρών, σχετιζόμενες κυρίως με την κοινωνικοοικονομική τάξη και αγγίζουν το 80-90%. στις αναπτυσσόμενες χώρες ενώ στις οικονομικά ανεπτυγμένες κυμαίνονται γύρω στο 30%. Όσον αφορά στον ελληνικό πληθυσμό υπολογίζεται ότι περίπου το 50% άνω των 30 ετών είναι μολυσμένο από ΗΡ. Λόγω του ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού μας δεν μπορεί από μόνο του να εξολοθρεύσει το βακτηρίδιο, αυτό μπορεί να βρίσκεται στο στομάχι για δεκαετίες χωρίς να εκδηλώνονται τα αντίστοιχα συμπτώματα, καθώς το 80% των προσβεβλημένων με το ΗΡ ατόμων είναι ασυμπτωματικοί. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει σημειωθεί αξιοσημείωτη πρόοδος στην κατανόηση των παραγόντων που σχετίζονται με την παθογένεια του H.Ρ και της λειτουργικής τους αλληλεπίδρασης με συστατικά του γαστρικού επιθηλιακού κυττάρου. Το ΗΡ είναι εξοπλισμένο με παθογόνους παράγοντες, που είτε δεσμεύονται στη μεμβράνη, είτε εκκρίνονται είτε εγχύονται στο κυτταρόπλασμα του γαστρικού επιθηλιακού κυττάρου μέσω του συστήματος έκκρισης τύπου IV (T4SS). Έτσι οι παράγοντες του ΗΡ αλληλεπιδρούν με τις λειτουργίες του κυττάρου ξενιστή, απορρυθμίζουν τους καταρράκτες σηματοδότησης του και οδηγούν στην έκλυση προφλεγμονωδών κυτοκινών, επάγουν την απόπτωση, την κυτταρική κινητικότητα και τον πολλαπλασιασμό. Μέσω αυτών των μονοπατιών σηματοδότησης προκαλείται επίμονος αποικισμός και φλεγμονή, διαταραχή της επιθηλιακής πολικότητας και ακεραιότητας και τελικά χρόνια γαστρίτιδα, έλκος και γαστρικές κακοήθειες. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού αντιπροσωπεύει μια γενετικά ετερογενή ομάδα με πολλά στελέχη, τα οποία δεν παίζουν όλα τον ίδιο ρόλο στην ανάπτυξη καρκινώματος. Η γενετική ποικιλότητα του H.Ρ έχει σημαντική συμβολή στην παθογένεια. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το κλινικό αποτέλεσμα της λοίμωξης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την παρουσία κάποιων παθογόνων γονιδίων στα στελέχη που έχουν μολύνει τον οργανισμό. Έχει αποδειχθεί ότι οι ισχυρότεροι λοιμογόνοι παράγοντες είναι μεταξύ των γονιδίων του νησιδίου παθογένειας cag, τα οποία κωδικοποιούν την CagA (cytotoxin-associated gene A). Μόλυνση με στελέχη ΗΡ που φιλοξενούν το νησίδιο παθογένειας cag σχετίζονται με έντονη φλεγμονή και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ελκών και γαστρικού καρκίνου. Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν λεπτομέρειες της αλληλεπίδρασης της CagA με την SHP2, μια γνωστή ογκοπρωτεΐνη που έχει βρεθεί μεταλλαγμένη σε μια ποικιλία ανθρώπινων κακοηθειών. Η Shp2 εμπλέκεται σε αρκετές σχετιζόμενες με τον καρκίνο διεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της διήθησης και της μετάστασης των καρκινικών κυττάρων, της απόπτωσης, της βλάβης του DNA, του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, του κυτταρικού κύκλου και της αντοχής στα φάρμακα. Επειδή η αλληλεπίδραση CagA-SHP2 απορυθμίζει την προ-ογκοπρωτεϊνη SHP2, ο σχηματισμός συμπλέγματος θεωρείται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην γαστρική καρκινογένεση. Εδώ εμπλέκονται τα εξαιρετικά πολυμορφικά μοτίβα EPIYA στο C-τελικό άκρο της CagA. Ο τύπος Ι CagA περιέχει ένα μόνο τμήμα EPIYA-C και προκαλεί ασταθές σύμπλοκο με την SHP2, ενώ ο τύπος ΙΙ CagA περιέχει πολλαπλά τμήματα EPIYA-C και σχηματίζει σταθερό σύμπλοκο με την SHP2. O αυξημένος αριθμός θέσεων CagA EPIYA-C του τύπου ΙΙ CagA σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης γαστρικού καρκίνου. Είναι πλέον γνωστό ότι όχι μόνο παράγοντες του ΗΡ αλλά και του ξενιστή καθορίζουν την τελική έκβαση της μόλυνσης. Ο γενετικός πολυμορφισμός του ατόμου, διαιτητικοί παράγοντες, το κάπνισμα, η γαστρική μικροβιακή χλωρίδα και η μακροχρόνια κατανάλωση των PPI επηρεάζουν την εξέλιξη της γαστρικής ελικοβακτηριδιακής βλάβης. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού φαίνεται να προάγει στον γαστρικό βλεννογόνο τις φαινοτυπικές αλλαγές που οδηγούν στην ανάπτυξη καρκίνου (ατροφία, εντερική μετάπλαση και δυσπλασία). Μια παρατεταμένη προκαρκινωματώδης διαδικασία, που διαρκεί δεκαετίες, προηγείται συνήθως του γαστρικού καρκίνου και περιλαμβάνει τη χρόνια γαστρίτιδα, την πολυεστιακή ατροφία, την εντερική μετάπλαση και την ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία. Η παθογένεση του σχετιζόμενου με το ΗP γαστρικού καρκίνου είναι μια πολυπαραγοντική και πολυσταδιακή διαδικασία και η ανάπτυξή της εξαρτάται από ένα συνδυασμό ξενιστικών, βακτηριακών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Είναι σημαντικό να αποκαλυφθεί περαιτέρω η καρκινογένεση που σχετίζεται με το Η.P, προκειμένου να αναπτυχθούν αποτελεσματικότερες θεραπείες για αυτή την κοινή αλλά θανατηφόρα κακοήθεια.","abstract_html":"Το 1982 οι B.J. Marshall και J.R. Warren διαπίστωσαν ότι στο στομάχι πολλών ασθενών που έπασχαν από χρόνια γαστρίτιδα ή πεπτικό έλκος υπήρχε ένα μικρόβιο το οποίο κατάφεραν να καλλιεργήσουν και να απομονώσουν και το ονόμασαν, λόγω του σχήματος και της θέσης του, Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (ΗΡ). Από τότε το ΗP έχει ενοχοποιηθεί για πολλές από τις φλεγμονώδεις αλλά και νεοπλασματικές νόσους του στομάχου. Η λοίμωξη από τον HΡ είναι συχνή με παγκόσμια επικράτηση άνω του 50%. Τα ποσοστά λοίμωξης κυμαίνονται μεταξύ των χωρών, σχετιζόμενες κυρίως με την κοινωνικοοικονομική τάξη και αγγίζουν το 80-90%. στις αναπτυσσόμενες χώρες ενώ στις οικονομικά ανεπτυγμένες κυμαίνονται γύρω στο 30%. Όσον αφορά στον ελληνικό πληθυσμό υπολογίζεται ότι περίπου το 50% άνω των 30 ετών είναι μολυσμένο από ΗΡ. Λόγω του ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού μας δεν μπορεί από μόνο του να εξολοθρεύσει το βακτηρίδιο, αυτό μπορεί να βρίσκεται στο στομάχι για δεκαετίες χωρίς να εκδηλώνονται τα αντίστοιχα συμπτώματα, καθώς το 80% των προσβεβλημένων με το ΗΡ ατόμων είναι ασυμπτωματικοί. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει σημειωθεί αξιοσημείωτη πρόοδος στην κατανόηση των παραγόντων που σχετίζονται με την παθογένεια του H.Ρ και της λειτουργικής τους αλληλεπίδρασης με συστατικά του γαστρικού επιθηλιακού κυττάρου. Το ΗΡ είναι εξοπλισμένο με παθογόνους παράγοντες, που είτε δεσμεύονται στη μεμβράνη, είτε εκκρίνονται είτε εγχύονται στο κυτταρόπλασμα του γαστρικού επιθηλιακού κυττάρου μέσω του συστήματος έκκρισης τύπου IV (T4SS). Έτσι οι παράγοντες του ΗΡ αλληλεπιδρούν με τις λειτουργίες του κυττάρου ξενιστή, απορρυθμίζουν τους καταρράκτες σηματοδότησης του και οδηγούν στην έκλυση προφλεγμονωδών κυτοκινών, επάγουν την απόπτωση, την κυτταρική κινητικότητα και τον πολλαπλασιασμό. Μέσω αυτών των μονοπατιών σηματοδότησης προκαλείται επίμονος αποικισμός και φλεγμονή, διαταραχή της επιθηλιακής πολικότητας και ακεραιότητας και τελικά χρόνια γαστρίτιδα, έλκος και γαστρικές κακοήθειες. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού αντιπροσωπεύει μια γενετικά ετερογενή ομάδα με πολλά στελέχη, τα οποία δεν παίζουν όλα τον ίδιο ρόλο στην ανάπτυξη καρκινώματος. Η γενετική ποικιλότητα του H.Ρ έχει σημαντική συμβολή στην παθογένεια. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το κλινικό αποτέλεσμα της λοίμωξης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την παρουσία κάποιων παθογόνων γονιδίων στα στελέχη που έχουν μολύνει τον οργανισμό. Έχει αποδειχθεί ότι οι ισχυρότεροι λοιμογόνοι παράγοντες είναι μεταξύ των γονιδίων του νησιδίου παθογένειας cag, τα οποία κωδικοποιούν την CagA (cytotoxin-associated gene A). Μόλυνση με στελέχη ΗΡ που φιλοξενούν το νησίδιο παθογένειας cag σχετίζονται με έντονη φλεγμονή και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ελκών και γαστρικού καρκίνου. Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν λεπτομέρειες της αλληλεπίδρασης της CagA με την SHP2, μια γνωστή ογκοπρωτεΐνη που έχει βρεθεί μεταλλαγμένη σε μια ποικιλία ανθρώπινων κακοηθειών. Η Shp2 εμπλέκεται σε αρκετές σχετιζόμενες με τον καρκίνο διεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της διήθησης και της μετάστασης των καρκινικών κυττάρων, της απόπτωσης, της βλάβης του DNA, του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, του κυτταρικού κύκλου και της αντοχής στα φάρμακα. Επειδή η αλληλεπίδραση CagA-SHP2 απορυθμίζει την προ-ογκοπρωτεϊνη SHP2, ο σχηματισμός συμπλέγματος θεωρείται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην γαστρική καρκινογένεση. Εδώ εμπλέκονται τα εξαιρετικά πολυμορφικά μοτίβα EPIYA στο C-τελικό άκρο της CagA. Ο τύπος Ι CagA περιέχει ένα μόνο τμήμα EPIYA-C και προκαλεί ασταθές σύμπλοκο με την SHP2, ενώ ο τύπος ΙΙ CagA περιέχει πολλαπλά τμήματα EPIYA-C και σχηματίζει σταθερό σύμπλοκο με την SHP2. O αυξημένος αριθμός θέσεων CagA EPIYA-C του τύπου ΙΙ CagA σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης γαστρικού καρκίνου. Είναι πλέον γνωστό ότι όχι μόνο παράγοντες του ΗΡ αλλά και του ξενιστή καθορίζουν την τελική έκβαση της μόλυνσης. Ο γενετικός πολυμορφισμός του ατόμου, διαιτητικοί παράγοντες, το κάπνισμα, η γαστρική μικροβιακή χλωρίδα και η μακροχρόνια κατανάλωση των PPI επηρεάζουν την εξέλιξη της γαστρικής ελικοβακτηριδιακής βλάβης. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού φαίνεται να προάγει στον γαστρικό βλεννογόνο τις φαινοτυπικές αλλαγές που οδηγούν στην ανάπτυξη καρκίνου (ατροφία, εντερική μετάπλαση και δυσπλασία). Μια παρατεταμένη προκαρκινωματώδης διαδικασία, που διαρκεί δεκαετίες, προηγείται συνήθως του γαστρικού καρκίνου και περιλαμβάνει τη χρόνια γαστρίτιδα, την πολυεστιακή ατροφία, την εντερική μετάπλαση και την ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία. Η παθογένεση του σχετιζόμενου με το ΗP γαστρικού καρκίνου είναι μια πολυπαραγοντική και πολυσταδιακή διαδικασία και η ανάπτυξή της εξαρτάται από ένα συνδυασμό ξενιστικών, βακτηριακών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Είναι σημαντικό να αποκαλυφθεί περαιτέρω η καρκινογένεση που σχετίζεται με το Η.P, προκειμένου να αναπτυχθούν αποτελεσματικότερες θεραπείες για αυτή την κοινή αλλά θανατηφόρα κακοήθεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Σακελλαρόπουλος Παναγιώτης","Sakellaropoulos Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896343"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896343","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896343","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896343","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896343","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σακελλαρόπουλος Παναγιώτης","Sakellaropoulos Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896343","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896343"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το 1982 οι B.J. Marshall και J.R. Warren διαπίστωσαν ότι στο στομάχι πολλών ασθενών που έπασχαν από χρόνια γαστρίτιδα ή πεπτικό έλκος υπήρχε ένα μικρόβιο το οποίο κατάφεραν να καλλιεργήσουν και να απομονώσουν και το ονόμασαν, λόγω του σχήματος και της θέσης του, Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (ΗΡ). Από τότε το ΗP έχει ενοχοποιηθεί για πολλές από τις φλεγμονώδεις αλλά και νεοπλασματικές νόσους του στομάχου. Η λοίμωξη από τον HΡ είναι συχνή με παγκόσμια επικράτηση άνω του 50%. Τα ποσοστά λοίμωξης κυμαίνονται μεταξύ των χωρών, σχετιζόμενες κυρίως με την κοινωνικοοικονομική τάξη και αγγίζουν το 80-90%. στις αναπτυσσόμενες χώρες ενώ στις οικονομικά ανεπτυγμένες κυμαίνονται γύρω στο 30%. Όσον αφορά στον ελληνικό πληθυσμό υπολογίζεται ότι περίπου το 50% άνω των 30 ετών είναι μολυσμένο από ΗΡ. Λόγω του ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού μας δεν μπορεί από μόνο του να εξολοθρεύσει το βακτηρίδιο, αυτό μπορεί να βρίσκεται στο στομάχι για δεκαετίες χωρίς να εκδηλώνονται τα αντίστοιχα συμπτώματα, καθώς το 80% των προσβεβλημένων με το ΗΡ ατόμων είναι ασυμπτωματικοί. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει σημειωθεί αξιοσημείωτη πρόοδος στην κατανόηση των παραγόντων που σχετίζονται με την παθογένεια του H.Ρ και της λειτουργικής τους αλληλεπίδρασης με συστατικά του γαστρικού επιθηλιακού κυττάρου. Το ΗΡ είναι εξοπλισμένο με παθογόνους παράγοντες, που είτε δεσμεύονται στη μεμβράνη, είτε εκκρίνονται είτε εγχύονται στο κυτταρόπλασμα του γαστρικού επιθηλιακού κυττάρου μέσω του συστήματος έκκρισης τύπου IV (T4SS). Έτσι οι παράγοντες του ΗΡ αλληλεπιδρούν με τις λειτουργίες του κυττάρου ξενιστή, απορρυθμίζουν τους καταρράκτες σηματοδότησης του και οδηγούν στην έκλυση προφλεγμονωδών κυτοκινών, επάγουν την απόπτωση, την κυτταρική κινητικότητα και τον πολλαπλασιασμό. Μέσω αυτών των μονοπατιών σηματοδότησης προκαλείται επίμονος αποικισμός και φλεγμονή, διαταραχή της επιθηλιακής πολικότητας και ακεραιότητας και τελικά χρόνια γαστρίτιδα, έλκος και γαστρικές κακοήθειες. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού αντιπροσωπεύει μια γενετικά ετερογενή ομάδα με πολλά στελέχη, τα οποία δεν παίζουν όλα τον ίδιο ρόλο στην ανάπτυξη καρκινώματος. Η γενετική ποικιλότητα του H.Ρ έχει σημαντική συμβολή στην παθογένεια. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το κλινικό αποτέλεσμα της λοίμωξης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την παρουσία κάποιων παθογόνων γονιδίων στα στελέχη που έχουν μολύνει τον οργανισμό. Έχει αποδειχθεί ότι οι ισχυρότεροι λοιμογόνοι παράγοντες είναι μεταξύ των γονιδίων του νησιδίου παθογένειας cag, τα οποία κωδικοποιούν την CagA (cytotoxin-associated gene A). Μόλυνση με στελέχη ΗΡ που φιλοξενούν το νησίδιο παθογένειας cag σχετίζονται με έντονη φλεγμονή και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ελκών και γαστρικού καρκίνου. Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν λεπτομέρειες της αλληλεπίδρασης της CagA με την SHP2, μια γνωστή ογκοπρωτεΐνη που έχει βρεθεί μεταλλαγμένη σε μια ποικιλία ανθρώπινων κακοηθειών. Η Shp2 εμπλέκεται σε αρκετές σχετιζόμενες με τον καρκίνο διεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της διήθησης και της μετάστασης των καρκινικών κυττάρων, της απόπτωσης, της βλάβης του DNA, του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, του κυτταρικού κύκλου και της αντοχής στα φάρμακα. Επειδή η αλληλεπίδραση CagA-SHP2 απορυθμίζει την προ-ογκοπρωτεϊνη SHP2, ο σχηματισμός συμπλέγματος θεωρείται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην γαστρική καρκινογένεση. Εδώ εμπλέκονται τα εξαιρετικά πολυμορφικά μοτίβα EPIYA στο C-τελικό άκρο της CagA. Ο τύπος Ι CagA περιέχει ένα μόνο τμήμα EPIYA-C και προκαλεί ασταθές σύμπλοκο με την SHP2, ενώ ο τύπος ΙΙ CagA περιέχει πολλαπλά τμήματα EPIYA-C και σχηματίζει σταθερό σύμπλοκο με την SHP2. O αυξημένος αριθμός θέσεων CagA EPIYA-C του τύπου ΙΙ CagA σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης γαστρικού καρκίνου. Είναι πλέον γνωστό ότι όχι μόνο παράγοντες του ΗΡ αλλά και του ξενιστή καθορίζουν την τελική έκβαση της μόλυνσης. Ο γενετικός πολυμορφισμός του ατόμου, διαιτητικοί παράγοντες, το κάπνισμα, η γαστρική μικροβιακή χλωρίδα και η μακροχρόνια κατανάλωση των PPI επηρεάζουν την εξέλιξη της γαστρικής ελικοβακτηριδιακής βλάβης. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού φαίνεται να προάγει στον γαστρικό βλεννογόνο τις φαινοτυπικές αλλαγές που οδηγούν στην ανάπτυξη καρκίνου (ατροφία, εντερική μετάπλαση και δυσπλασία). Μια παρατεταμένη προκαρκινωματώδης διαδικασία, που διαρκεί δεκαετίες, προηγείται συνήθως του γαστρικού καρκίνου και περιλαμβάνει τη χρόνια γαστρίτιδα, την πολυεστιακή ατροφία, την εντερική μετάπλαση και την ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία. Η παθογένεση του σχετιζόμενου με το ΗP γαστρικού καρκίνου είναι μια πολυπαραγοντική και πολυσταδιακή διαδικασία και η ανάπτυξή της εξαρτάται από ένα συνδυασμό ξενιστικών, βακτηριακών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Είναι σημαντικό να αποκαλυφθεί περαιτέρω η καρκινογένεση που σχετίζεται με το Η.P, προκειμένου να αναπτυχθούν αποτελεσματικότερες θεραπείες για αυτή την κοινή αλλά θανατηφόρα κακοήθεια.","In 1982 B.J. Marshall and J.R. Warren found that in the stomach of many patients who suffered from chronic gastritis or peptic ulcer, there was a microbe that managed to grow and isolate and named it Helicobacter pylori (HP) because of its shape and location. Since then, HP has been implicated in many of the inflammatory and neoplastic diseases of the stomach. HP infection is common with a global prevalence of more than 50%. The rates of infection vary between countries, mainly related to the socio-economic class and reaching 80-90% in developing countries while in economically developed countries it is around 30%. As far as the Greek population is concerned, it is estimated that about 50% over 30 years of age is infected by HP. Due to the fact that our body's immune system can not kill the bacteria itself, it may be in the stomach for decades without the corresponding symptoms, as 80% of people infected with the HP are asymptomatic. Over the last three decades, considerable progress has been made in understanding the factors related to the pathogenesis of H. pylori and their functional interaction with gastric epithelial cell components. HP is equipped with pathogens that either bind to the membrane, are secreted or injected into the cytoplasm of the gastric epithelial cell via the IV type (T4SS) secretion system. Thus, HP agents interact with host cell functions, deregulate their signaling cascades and lead to the release of proinflammatory cytokines, induce apoptosis, cellular mobility and proliferation. Through these signaling pathways, persistent colonization and inflammation, epithelial polarity and integrity disorder are induced and ultimately chronic gastritis, ulcer and gastric malignancies. Helicobacter pylori represents a genetically heterogeneous group with many strains, which do not all play the same role in carcinoma development. The genetic diversity of H.F has an important contribution to pathogenesis. There are strong indications that the clinical effect of the infection depends to a large extent on the presence of some pathogenic genes in the strains infected with the organism. It has been shown that the strongest infectious agents are among the cag pathogen islet genes, which encode CagA (cytotoxin-associated gene A). Infection with HP strains harboring the cag pathogen islet is associated with intense inflammation and an increased risk of ulcers and gastric cancer. Recent details of the interaction of CagA with SHP2, a known oncoprotein found to be mutated in a variety of human malignancies, have recently been discovered. Shp2 is involved in several cancer-related processes, including tumor cell infiltration and metastasis, apoptosis, DNA damage, cell proliferation, cell cycle, and drug resistance. Because the CagA-SHP2 interaction deregulates the pro-oncoprotein SHP2, cluster formation is thought to play an important role in gastric carcinogenesis. The highly polymorphic EPIYA motifs at the C-terminus of CagA play an important role. CagA type I contains only one EPIYA-C segment and causes unstable complex with SHP2, whereas Type II CagA contains multiple EPIYA-C segments and forms a stable complex with SHP2. An increased number of CagA EPIYA-C sites of CagA typeII is associated with an increased risk of gastric cancer. It is now known that not only HP factors but also host parameters determine the final outcome of the infection. Genetic polymorphism of the individual, dietary factors, smoking, gastric microbial flora and long-term consumption of PPIs influence the progression of gastric helicobacter damage. Helicobacter pylori appears to promote the phenotypic changes that lead to the development of cancer (atrophy, intestinal metaplasia and dysplasia) in the gastric mucosa. A prolonged precancerous procedure, lasting decades, usually precedes gastric cancer and includes chronic gastritis, multifocal atrophy, intestinal metaplasia and intraepithelial neoplasia. The pathogenesis of HP-related gastric cancer is a multifactorial and multistage process and its development depends on a combination of host, bacterial and environmental factors. It is important to further reveal the HP-related carcinogenicity in order to develop more effective treatments for this common but fatal malady."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αιτιοπαθοεγενετική συσχέτιση ελικοβακτηριδιακής λοίμωξης και εντερικού τύπου αδενοκαρκινώματος στομάχου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σακελλαρόπουλος Παναγιώτης","Sakellaropoulos Panagiotis"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το 1982 οι B.J. Marshall και J.R. Warren διαπίστωσαν ότι στο στομάχι πολλών ασθενών που έπασχαν από χρόνια γαστρίτιδα ή πεπτικό έλκος υπήρχε ένα μικρόβιο το οποίο κατάφεραν να καλλιεργήσουν και να απομονώσουν και το ονόμασαν, λόγω του σχήματος και της θέσης του, Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (ΗΡ). Από τότε το ΗP έχει ενοχοποιηθεί για πολλές από τις φλεγμονώδεις αλλά και νεοπλασματικές νόσους του στομάχου. Η λοίμωξη από τον HΡ είναι συχνή με παγκόσμια επικράτηση άνω του 50%. Τα ποσοστά λοίμωξης κυμαίνονται μεταξύ των χωρών, σχετιζόμενες κυρίως με την κοινωνικοοικονομική τάξη και αγγίζουν το 80-90%. στις αναπτυσσόμενες χώρες ενώ στις οικονομικά ανεπτυγμένες κυμαίνονται γύρω στο 30%. Όσον αφορά στον ελληνικό πληθυσμό υπολογίζεται ότι περίπου το 50% άνω των 30 ετών είναι μολυσμένο από ΗΡ. Λόγω του ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού μας δεν μπορεί από μόνο του να εξολοθρεύσει το βακτηρίδιο, αυτό μπορεί να βρίσκεται στο στομάχι για δεκαετίες χωρίς να εκδηλώνονται τα αντίστοιχα συμπτώματα, καθώς το 80% των προσβεβλημένων με το ΗΡ ατόμων είναι ασυμπτωματικοί. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει σημειωθεί αξιοσημείωτη πρόοδος στην κατανόηση των παραγόντων που σχετίζονται με την παθογένεια του H.Ρ και της λειτουργικής τους αλληλεπίδρασης με συστατικά του γαστρικού επιθηλιακού κυττάρου. Το ΗΡ είναι εξοπλισμένο με παθογόνους παράγοντες, που είτε δεσμεύονται στη μεμβράνη, είτε εκκρίνονται είτε εγχύονται στο κυτταρόπλασμα του γαστρικού επιθηλιακού κυττάρου μέσω του συστήματος έκκρισης τύπου IV (T4SS). Έτσι οι παράγοντες του ΗΡ αλληλεπιδρούν με τις λειτουργίες του κυττάρου ξενιστή, απορρυθμίζουν τους καταρράκτες σηματοδότησης του και οδηγούν στην έκλυση προφλεγμονωδών κυτοκινών, επάγουν την απόπτωση, την κυτταρική κινητικότητα και τον πολλαπλασιασμό. Μέσω αυτών των μονοπατιών σηματοδότησης προκαλείται επίμονος αποικισμός και φλεγμονή, διαταραχή της επιθηλιακής πολικότητας και ακεραιότητας και τελικά χρόνια γαστρίτιδα, έλκος και γαστρικές κακοήθειες. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού αντιπροσωπεύει μια γενετικά ετερογενή ομάδα με πολλά στελέχη, τα οποία δεν παίζουν όλα τον ίδιο ρόλο στην ανάπτυξη καρκινώματος. Η γενετική ποικιλότητα του H.Ρ έχει σημαντική συμβολή στην παθογένεια. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το κλινικό αποτέλεσμα της λοίμωξης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την παρουσία κάποιων παθογόνων γονιδίων στα στελέχη που έχουν μολύνει τον οργανισμό. Έχει αποδειχθεί ότι οι ισχυρότεροι λοιμογόνοι παράγοντες είναι μεταξύ των γονιδίων του νησιδίου παθογένειας cag, τα οποία κωδικοποιούν την CagA (cytotoxin-associated gene A). Μόλυνση με στελέχη ΗΡ που φιλοξενούν το νησίδιο παθογένειας cag σχετίζονται με έντονη φλεγμονή και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ελκών και γαστρικού καρκίνου. Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν λεπτομέρειες της αλληλεπίδρασης της CagA με την SHP2, μια γνωστή ογκοπρωτεΐνη που έχει βρεθεί μεταλλαγμένη σε μια ποικιλία ανθρώπινων κακοηθειών. Η Shp2 εμπλέκεται σε αρκετές σχετιζόμενες με τον καρκίνο διεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της διήθησης και της μετάστασης των καρκινικών κυττάρων, της απόπτωσης, της βλάβης του DNA, του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, του κυτταρικού κύκλου και της αντοχής στα φάρμακα. Επειδή η αλληλεπίδραση CagA-SHP2 απορυθμίζει την προ-ογκοπρωτεϊνη SHP2, ο σχηματισμός συμπλέγματος θεωρείται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην γαστρική καρκινογένεση. Εδώ εμπλέκονται τα εξαιρετικά πολυμορφικά μοτίβα EPIYA στο C-τελικό άκρο της CagA. Ο τύπος Ι CagA περιέχει ένα μόνο τμήμα EPIYA-C και προκαλεί ασταθές σύμπλοκο με την SHP2, ενώ ο τύπος ΙΙ CagA περιέχει πολλαπλά τμήματα EPIYA-C και σχηματίζει σταθερό σύμπλοκο με την SHP2. O αυξημένος αριθμός θέσεων CagA EPIYA-C του τύπου ΙΙ CagA σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης γαστρικού καρκίνου. Είναι πλέον γνωστό ότι όχι μόνο παράγοντες του ΗΡ αλλά και του ξενιστή καθορίζουν την τελική έκβαση της μόλυνσης. Ο γενετικός πολυμορφισμός του ατόμου, διαιτητικοί παράγοντες, το κάπνισμα, η γαστρική μικροβιακή χλωρίδα και η μακροχρόνια κατανάλωση των PPI επηρεάζουν την εξέλιξη της γαστρικής ελικοβακτηριδιακής βλάβης. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού φαίνεται να προάγει στον γαστρικό βλεννογόνο τις φαινοτυπικές αλλαγές που οδηγούν στην ανάπτυξη καρκίνου (ατροφία, εντερική μετάπλαση και δυσπλασία). Μια παρατεταμένη προκαρκινωματώδης διαδικασία, που διαρκεί δεκαετίες, προηγείται συνήθως του γαστρικού καρκίνου και περιλαμβάνει τη χρόνια γαστρίτιδα, την πολυεστιακή ατροφία, την εντερική μετάπλαση και την ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία. Η παθογένεση του σχετιζόμενου με το ΗP γαστρικού καρκίνου είναι μια πολυπαραγοντική και πολυσταδιακή διαδικασία και η ανάπτυξή της εξαρτάται από ένα συνδυασμό ξενιστικών, βακτηριακών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Είναι σημαντικό να αποκαλυφθεί περαιτέρω η καρκινογένεση που σχετίζεται με το Η.P, προκειμένου να αναπτυχθούν αποτελεσματικότερες θεραπείες για αυτή την κοινή αλλά θανατηφόρα κακοήθεια.","In 1982 B.J. Marshall and J.R. Warren found that in the stomach of many patients who suffered from chronic gastritis or peptic ulcer, there was a microbe that managed to grow and isolate and named it Helicobacter pylori (HP) because of its shape and location. Since then, HP has been implicated in many of the inflammatory and neoplastic diseases of the stomach. HP infection is common with a global prevalence of more than 50%. The rates of infection vary between countries, mainly related to the socio-economic class and reaching 80-90% in developing countries while in economically developed countries it is around 30%. As far as the Greek population is concerned, it is estimated that about 50% over 30 years of age is infected by HP. Due to the fact that our body's immune system can not kill the bacteria itself, it may be in the stomach for decades without the corresponding symptoms, as 80% of people infected with the HP are asymptomatic. Over the last three decades, considerable progress has been made in understanding the factors related to the pathogenesis of H. pylori and their functional interaction with gastric epithelial cell components. HP is equipped with pathogens that either bind to the membrane, are secreted or injected into the cytoplasm of the gastric epithelial cell via the IV type (T4SS) secretion system. Thus, HP agents interact with host cell functions, deregulate their signaling cascades and lead to the release of proinflammatory cytokines, induce apoptosis, cellular mobility and proliferation. Through these signaling pathways, persistent colonization and inflammation, epithelial polarity and integrity disorder are induced and ultimately chronic gastritis, ulcer and gastric malignancies. Helicobacter pylori represents a genetically heterogeneous group with many strains, which do not all play the same role in carcinoma development. The genetic diversity of H.F has an important contribution to pathogenesis. There are strong indications that the clinical effect of the infection depends to a large extent on the presence of some pathogenic genes in the strains infected with the organism. It has been shown that the strongest infectious agents are among the cag pathogen islet genes, which encode CagA (cytotoxin-associated gene A). Infection with HP strains harboring the cag pathogen islet is associated with intense inflammation and an increased risk of ulcers and gastric cancer. Recent details of the interaction of CagA with SHP2, a known oncoprotein found to be mutated in a variety of human malignancies, have recently been discovered. Shp2 is involved in several cancer-related processes, including tumor cell infiltration and metastasis, apoptosis, DNA damage, cell proliferation, cell cycle, and drug resistance. Because the CagA-SHP2 interaction deregulates the pro-oncoprotein SHP2, cluster formation is thought to play an important role in gastric carcinogenesis. The highly polymorphic EPIYA motifs at the C-terminus of CagA play an important role. CagA type I contains only one EPIYA-C segment and causes unstable complex with SHP2, whereas Type II CagA contains multiple EPIYA-C segments and forms a stable complex with SHP2. An increased number of CagA EPIYA-C sites of CagA typeII is associated with an increased risk of gastric cancer. It is now known that not only HP factors but also host parameters determine the final outcome of the infection. Genetic polymorphism of the individual, dietary factors, smoking, gastric microbial flora and long-term consumption of PPIs influence the progression of gastric helicobacter damage. Helicobacter pylori appears to promote the phenotypic changes that lead to the development of cancer (atrophy, intestinal metaplasia and dysplasia) in the gastric mucosa. A prolonged precancerous procedure, lasting decades, usually precedes gastric cancer and includes chronic gastritis, multifocal atrophy, intestinal metaplasia and intraepithelial neoplasia. The pathogenesis of HP-related gastric cancer is a multifactorial and multistage process and its development depends on a combination of host, bacterial and environmental factors. It is important to further reveal the HP-related carcinogenicity in order to develop more effective treatments for this common but fatal malady."],"dc:identifier":["uoadl:2896343","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896343"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αιτιοπαθοεγενετική συσχέτιση ελικοβακτηριδιακής λοίμωξης και εντερικού τύπου αδενοκαρκινώματος στομάχου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:36Z"}