{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896448"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896448","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ιστορικό παιδικού τραύματος και αυτοκτονικότητα στη Διπολική Διαταραχή: ο ρόλος της παρορμητικότητας","abstract":"Στόχος: Το παιδικό τραύμα σχετίζεται με την αυτοκτονικότητα σε ασθενείς με διπολική διαταραχή (ΔΔ). Ωστόσο, δεν έχει ερευνηθεί εκτενώς εάν τη σχέση αυτή διαμεσολαβούν άλλοι παράγοντες, όπως η παρορμητικότητα. Αυτή η συγχρονική μελέτη σε διπολικούς ασθενείς σκόπευσε να διερευνήσει εάν η επίδραση παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα διαμεσολαβείται μερικώς τουλάχιστον από την επίδραση της παρορμητικότητας. Μέθοδος: Η ύπαρξη του παιδικού τραύματος και των υποτύπων του διερευνήθηκε με την κλίμακα Early Trauma Inventory Self Report-Short Form (ETI-SR-SF), της δια βίου αυτοκτονικότητας με την Suicidal Behaviors Questionnaire-Revised (SBQ-R) και της παρορμητικότητας και των υποτύπων της με την κλίμακα Barratt Impulsivity Scale-11 (BIS-11). Ελέγχθηκε με αναλύσεις πολλαπλών γραμμικών παλινδρομήσεων η επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα και την παρορμητικότητα, καθώς και της παρορμητικότητας στην αυτοκτονικότητα, διορθώνοντας για φύλο, ηλικία και διάγνωση (ΔΔ-Ι, ΔΔ-ΙΙ). Για την διερεύνηση του διαμεσολαβητικού ρόλου της ΒIS-11 και των υποτύπων της στην επίδραση του παιδικού τραύματος και των υποτύπων του στην αυτοκτονικότητα δημιουργήθηκαν μοντέλα δομικών εξισώσεων. Aποτελέσματα: Συμμετείχαν 78 ασθενείς με διάγνωση διπολικής διαταραχής σε νορμοθυμία (60.3% γυναίκες, 67.9% ΔΔ-Ι). Η ΕΤΙ-SR-SF προέβλεψε στατιστικά σημαντικά την SBQ-R (p= 0.004) και την ΒΙS-11 (p< 0.001), καθώς και η ΒΙS-11 την SBQ-R (p=0.001). Μελετώντας την ταυτόχρονη επίδραση όλων των υποτύπων του τραύματος και της παρορμητικότητας στην αυτοκτονικότητα, μόνο η σωματική κακοποίηση (p=0.012) και η γνωσιακή παρορμητικότητα (p< 0.001) προέβλεψαν την αυτοκτονικότητα. Στα μοντέλα δομικών εξισώσεων, η έμμεση επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα μέσω της παρορμητικότητας ήταν στατιστικά σημαντική (p=0.003) ενώ η άμεση επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα δεν ήταν στατιστικά σημαντική (πλήρης διαμεσολάβηση). Επιπλέον, ειδικότερα, τόσο η έμμεση επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα μέσω της γνωσιακής παρορμητικότητας (p=0.002) όσο και η άμεση επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα (p=0.013) ήταν στατιστικά σημαντικές (μερική διαμεσολάβηση). Συμπέρασμα: Το παιδικό τραύμα προβλέπει την αυτοκτονικότητα και την παρορμητικότητα, καθώς και η παρορμητικότητα την αυτοκτονικότητα. Πιο ειδικά, η σωματική κακοποίηση και η γνωσιακή παρορμητικότητα προβλέπουν την αυτοκτονικότητα. Η διαμεσολάβηση της παρορμητικότητας εξηγούσε πλήρως την επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα. Επιπλέον, ειδικότερα, η γνωσιακή παρορμητικότητα βρέθηκε να εξηγεί μερικώς την επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα. Επομένως, η διαχείριση της παρορμητικότητας και δη της γνωσιακής παρορμητικότητας είναι σημαντική για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της αυτοκτονικότητας σε διπολικούς ασθενείς με ιστορικό τραύματος.","abstract_html":"Στόχος: Το παιδικό τραύμα σχετίζεται με την αυτοκτονικότητα σε ασθενείς με διπολική διαταραχή (ΔΔ). Ωστόσο, δεν έχει ερευνηθεί εκτενώς εάν τη σχέση αυτή διαμεσολαβούν άλλοι παράγοντες, όπως η παρορμητικότητα. Αυτή η συγχρονική μελέτη σε διπολικούς ασθενείς σκόπευσε να διερευνήσει εάν η επίδραση παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα διαμεσολαβείται μερικώς τουλάχιστον από την επίδραση της παρορμητικότητας. Μέθοδος: Η ύπαρξη του παιδικού τραύματος και των υποτύπων του διερευνήθηκε με την κλίμακα Early Trauma Inventory Self Report-Short Form (ETI-SR-SF), της δια βίου αυτοκτονικότητας με την Suicidal Behaviors Questionnaire-Revised (SBQ-R) και της παρορμητικότητας και των υποτύπων της με την κλίμακα Barratt Impulsivity Scale-11 (BIS-11). Ελέγχθηκε με αναλύσεις πολλαπλών γραμμικών παλινδρομήσεων η επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα και την παρορμητικότητα, καθώς και της παρορμητικότητας στην αυτοκτονικότητα, διορθώνοντας για φύλο, ηλικία και διάγνωση (ΔΔ-Ι, ΔΔ-ΙΙ). Για την διερεύνηση του διαμεσολαβητικού ρόλου της ΒIS-11 και των υποτύπων της στην επίδραση του παιδικού τραύματος και των υποτύπων του στην αυτοκτονικότητα δημιουργήθηκαν μοντέλα δομικών εξισώσεων. Aποτελέσματα: Συμμετείχαν 78 ασθενείς με διάγνωση διπολικής διαταραχής σε νορμοθυμία (60.3% γυναίκες, 67.9% ΔΔ-Ι). Η ΕΤΙ-SR-SF προέβλεψε στατιστικά σημαντικά την SBQ-R (p= 0.004) και την ΒΙS-11 (p&lt; 0.001), καθώς και η ΒΙS-11 την SBQ-R (p=0.001). Μελετώντας την ταυτόχρονη επίδραση όλων των υποτύπων του τραύματος και της παρορμητικότητας στην αυτοκτονικότητα, μόνο η σωματική κακοποίηση (p=0.012) και η γνωσιακή παρορμητικότητα (p&lt; 0.001) προέβλεψαν την αυτοκτονικότητα. Στα μοντέλα δομικών εξισώσεων, η έμμεση επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα μέσω της παρορμητικότητας ήταν στατιστικά σημαντική (p=0.003) ενώ η άμεση επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα δεν ήταν στατιστικά σημαντική (πλήρης διαμεσολάβηση). Επιπλέον, ειδικότερα, τόσο η έμμεση επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα μέσω της γνωσιακής παρορμητικότητας (p=0.002) όσο και η άμεση επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα (p=0.013) ήταν στατιστικά σημαντικές (μερική διαμεσολάβηση). Συμπέρασμα: Το παιδικό τραύμα προβλέπει την αυτοκτονικότητα και την παρορμητικότητα, καθώς και η παρορμητικότητα την αυτοκτονικότητα. Πιο ειδικά, η σωματική κακοποίηση και η γνωσιακή παρορμητικότητα προβλέπουν την αυτοκτονικότητα. Η διαμεσολάβηση της παρορμητικότητας εξηγούσε πλήρως την επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα. Επιπλέον, ειδικότερα, η γνωσιακή παρορμητικότητα βρέθηκε να εξηγεί μερικώς την επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα. Επομένως, η διαχείριση της παρορμητικότητας και δη της γνωσιακής παρορμητικότητας είναι σημαντική για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της αυτοκτονικότητας σε διπολικούς ασθενείς με ιστορικό τραύματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Δραμιλαράκη Σοφία","Dramilaraki Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896448"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896448","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896448","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896448","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896448","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δραμιλαράκη Σοφία","Dramilaraki Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896448","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896448"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος: Το παιδικό τραύμα σχετίζεται με την αυτοκτονικότητα σε ασθενείς με διπολική διαταραχή (ΔΔ). Ωστόσο, δεν έχει ερευνηθεί εκτενώς εάν τη σχέση αυτή διαμεσολαβούν άλλοι παράγοντες, όπως η παρορμητικότητα. Αυτή η συγχρονική μελέτη σε διπολικούς ασθενείς σκόπευσε να διερευνήσει εάν η επίδραση παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα διαμεσολαβείται μερικώς τουλάχιστον από την επίδραση της παρορμητικότητας. Μέθοδος: Η ύπαρξη του παιδικού τραύματος και των υποτύπων του διερευνήθηκε με την κλίμακα Early Trauma Inventory Self Report-Short Form (ETI-SR-SF), της δια βίου αυτοκτονικότητας με την Suicidal Behaviors Questionnaire-Revised (SBQ-R) και της παρορμητικότητας και των υποτύπων της με την κλίμακα Barratt Impulsivity Scale-11 (BIS-11). Ελέγχθηκε με αναλύσεις πολλαπλών γραμμικών παλινδρομήσεων η επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα και την παρορμητικότητα, καθώς και της παρορμητικότητας στην αυτοκτονικότητα, διορθώνοντας για φύλο, ηλικία και διάγνωση (ΔΔ-Ι, ΔΔ-ΙΙ). Για την διερεύνηση του διαμεσολαβητικού ρόλου της ΒIS-11 και των υποτύπων της στην επίδραση του παιδικού τραύματος και των υποτύπων του στην αυτοκτονικότητα δημιουργήθηκαν μοντέλα δομικών εξισώσεων. Aποτελέσματα: Συμμετείχαν 78 ασθενείς με διάγνωση διπολικής διαταραχής σε νορμοθυμία (60.3% γυναίκες, 67.9% ΔΔ-Ι). Η ΕΤΙ-SR-SF προέβλεψε στατιστικά σημαντικά την SBQ-R (p= 0.004) και την ΒΙS-11 (p< 0.001), καθώς και η ΒΙS-11 την SBQ-R (p=0.001). Μελετώντας την ταυτόχρονη επίδραση όλων των υποτύπων του τραύματος και της παρορμητικότητας στην αυτοκτονικότητα, μόνο η σωματική κακοποίηση (p=0.012) και η γνωσιακή παρορμητικότητα (p< 0.001) προέβλεψαν την αυτοκτονικότητα. Στα μοντέλα δομικών εξισώσεων, η έμμεση επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα μέσω της παρορμητικότητας ήταν στατιστικά σημαντική (p=0.003) ενώ η άμεση επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα δεν ήταν στατιστικά σημαντική (πλήρης διαμεσολάβηση). Επιπλέον, ειδικότερα, τόσο η έμμεση επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα μέσω της γνωσιακής παρορμητικότητας (p=0.002) όσο και η άμεση επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα (p=0.013) ήταν στατιστικά σημαντικές (μερική διαμεσολάβηση). Συμπέρασμα: Το παιδικό τραύμα προβλέπει την αυτοκτονικότητα και την παρορμητικότητα, καθώς και η παρορμητικότητα την αυτοκτονικότητα. Πιο ειδικά, η σωματική κακοποίηση και η γνωσιακή παρορμητικότητα προβλέπουν την αυτοκτονικότητα. Η διαμεσολάβηση της παρορμητικότητας εξηγούσε πλήρως την επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα. Επιπλέον, ειδικότερα, η γνωσιακή παρορμητικότητα βρέθηκε να εξηγεί μερικώς την επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα. Επομένως, η διαχείριση της παρορμητικότητας και δη της γνωσιακής παρορμητικότητας είναι σημαντική για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της αυτοκτονικότητας σε διπολικούς ασθενείς με ιστορικό τραύματος.","Aim: Childhood trauma (CT) is correlated with suicidality among patients with bipolar disorder (BD). However, it has not been adequately investigated if a third factor, for instance impulsivity, mediates the effect of CT on suicidality in BD. Objectives. To explore potential mediatory effects of impulsivity in the pathway from CT to suicidality in BD. Methods: CT was assessed with the Early Trauma Inventory Self Report-Short Form (ETI-SR-SF), impulsivity with the Barratt Impulsivity Scale-11 (BIS-11) while lifetime suicidality was investigated with the Suicidal Behaviors Questionnaire-Revised (SBQ-R).The effect of childhood trauma on suicidality and impulsivity was examined with multiple lineal regressions, as well as the effect of impulsivity on suicidality, including gender, age and diagnosis (BD-I, BD-II) as covariates. Structural equation models were created for the examination of the mediatory role of BIS-11 and its subtypes on the effect of childhood trauma and its subtypes on suicidality. Results: We included 78 BD euthymic patients (60.3% female, 67.9% BD-I). ETI-SR-SF significantly predicted SBQ-R (p= 0.004) and BIS-11 (p< 0.001), while BIS-11 significantly predicted SBQ-R (p= 0.001). In a model including ETI-SR-SF and BIS dimensions, only ETISR-SF physical abuse (p=0.012) and BIS attentional (p<0.001) subscales significantly predicted SBQ-R. In structural equation models, the indirect effect of childhood trauma on suicidality via impulsivity was significant (p= 0.003) while the direct effect of childhood trauma on suicidality was non-significant (complete mediation). In specific, both the indirect effect of physical abuse on suicidality via attentional impulsivity (p=0.002) and the direct effect of physical abuse on suicidality (p=0.013) were statistically significant (partial mediation). Conclusion: Childhood trauma predicts suicidality and impulsivity, while impulsivity predicts suicidality. In specific, physical abuse and attentional impulsivity predict suicidality. The mediatory role of impulsivity completely explained the effect of childhood trauma on suicidality. Moreover, attentional impulsivity partially mediates the effect of physical abuse on suicidality. Therefore, management of impulsivity and especially of attentional impulsivity is crucial for the prevention and management of suicidality among BD patients with a history of childhood trauma."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ιστορικό παιδικού τραύματος και αυτοκτονικότητα στη Διπολική Διαταραχή: ο ρόλος της παρορμητικότητας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δραμιλαράκη Σοφία","Dramilaraki Sofia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Στόχος: Το παιδικό τραύμα σχετίζεται με την αυτοκτονικότητα σε ασθενείς με διπολική διαταραχή (ΔΔ). Ωστόσο, δεν έχει ερευνηθεί εκτενώς εάν τη σχέση αυτή διαμεσολαβούν άλλοι παράγοντες, όπως η παρορμητικότητα. Αυτή η συγχρονική μελέτη σε διπολικούς ασθενείς σκόπευσε να διερευνήσει εάν η επίδραση παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα διαμεσολαβείται μερικώς τουλάχιστον από την επίδραση της παρορμητικότητας. Μέθοδος: Η ύπαρξη του παιδικού τραύματος και των υποτύπων του διερευνήθηκε με την κλίμακα Early Trauma Inventory Self Report-Short Form (ETI-SR-SF), της δια βίου αυτοκτονικότητας με την Suicidal Behaviors Questionnaire-Revised (SBQ-R) και της παρορμητικότητας και των υποτύπων της με την κλίμακα Barratt Impulsivity Scale-11 (BIS-11). Ελέγχθηκε με αναλύσεις πολλαπλών γραμμικών παλινδρομήσεων η επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα και την παρορμητικότητα, καθώς και της παρορμητικότητας στην αυτοκτονικότητα, διορθώνοντας για φύλο, ηλικία και διάγνωση (ΔΔ-Ι, ΔΔ-ΙΙ). Για την διερεύνηση του διαμεσολαβητικού ρόλου της ΒIS-11 και των υποτύπων της στην επίδραση του παιδικού τραύματος και των υποτύπων του στην αυτοκτονικότητα δημιουργήθηκαν μοντέλα δομικών εξισώσεων. Aποτελέσματα: Συμμετείχαν 78 ασθενείς με διάγνωση διπολικής διαταραχής σε νορμοθυμία (60.3% γυναίκες, 67.9% ΔΔ-Ι). Η ΕΤΙ-SR-SF προέβλεψε στατιστικά σημαντικά την SBQ-R (p= 0.004) και την ΒΙS-11 (p< 0.001), καθώς και η ΒΙS-11 την SBQ-R (p=0.001). Μελετώντας την ταυτόχρονη επίδραση όλων των υποτύπων του τραύματος και της παρορμητικότητας στην αυτοκτονικότητα, μόνο η σωματική κακοποίηση (p=0.012) και η γνωσιακή παρορμητικότητα (p< 0.001) προέβλεψαν την αυτοκτονικότητα. Στα μοντέλα δομικών εξισώσεων, η έμμεση επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα μέσω της παρορμητικότητας ήταν στατιστικά σημαντική (p=0.003) ενώ η άμεση επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα δεν ήταν στατιστικά σημαντική (πλήρης διαμεσολάβηση). Επιπλέον, ειδικότερα, τόσο η έμμεση επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα μέσω της γνωσιακής παρορμητικότητας (p=0.002) όσο και η άμεση επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα (p=0.013) ήταν στατιστικά σημαντικές (μερική διαμεσολάβηση). Συμπέρασμα: Το παιδικό τραύμα προβλέπει την αυτοκτονικότητα και την παρορμητικότητα, καθώς και η παρορμητικότητα την αυτοκτονικότητα. Πιο ειδικά, η σωματική κακοποίηση και η γνωσιακή παρορμητικότητα προβλέπουν την αυτοκτονικότητα. Η διαμεσολάβηση της παρορμητικότητας εξηγούσε πλήρως την επίδραση του παιδικού τραύματος στην αυτοκτονικότητα. Επιπλέον, ειδικότερα, η γνωσιακή παρορμητικότητα βρέθηκε να εξηγεί μερικώς την επίδραση της σωματικής κακοποίησης στην αυτοκτονικότητα. Επομένως, η διαχείριση της παρορμητικότητας και δη της γνωσιακής παρορμητικότητας είναι σημαντική για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της αυτοκτονικότητας σε διπολικούς ασθενείς με ιστορικό τραύματος.","Aim: Childhood trauma (CT) is correlated with suicidality among patients with bipolar disorder (BD). However, it has not been adequately investigated if a third factor, for instance impulsivity, mediates the effect of CT on suicidality in BD. Objectives. To explore potential mediatory effects of impulsivity in the pathway from CT to suicidality in BD. Methods: CT was assessed with the Early Trauma Inventory Self Report-Short Form (ETI-SR-SF), impulsivity with the Barratt Impulsivity Scale-11 (BIS-11) while lifetime suicidality was investigated with the Suicidal Behaviors Questionnaire-Revised (SBQ-R).The effect of childhood trauma on suicidality and impulsivity was examined with multiple lineal regressions, as well as the effect of impulsivity on suicidality, including gender, age and diagnosis (BD-I, BD-II) as covariates. Structural equation models were created for the examination of the mediatory role of BIS-11 and its subtypes on the effect of childhood trauma and its subtypes on suicidality. Results: We included 78 BD euthymic patients (60.3% female, 67.9% BD-I). ETI-SR-SF significantly predicted SBQ-R (p= 0.004) and BIS-11 (p< 0.001), while BIS-11 significantly predicted SBQ-R (p= 0.001). In a model including ETI-SR-SF and BIS dimensions, only ETISR-SF physical abuse (p=0.012) and BIS attentional (p<0.001) subscales significantly predicted SBQ-R. In structural equation models, the indirect effect of childhood trauma on suicidality via impulsivity was significant (p= 0.003) while the direct effect of childhood trauma on suicidality was non-significant (complete mediation). In specific, both the indirect effect of physical abuse on suicidality via attentional impulsivity (p=0.002) and the direct effect of physical abuse on suicidality (p=0.013) were statistically significant (partial mediation). Conclusion: Childhood trauma predicts suicidality and impulsivity, while impulsivity predicts suicidality. In specific, physical abuse and attentional impulsivity predict suicidality. The mediatory role of impulsivity completely explained the effect of childhood trauma on suicidality. Moreover, attentional impulsivity partially mediates the effect of physical abuse on suicidality. Therefore, management of impulsivity and especially of attentional impulsivity is crucial for the prevention and management of suicidality among BD patients with a history of childhood trauma."],"dc:identifier":["uoadl:2896448","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896448"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ιστορικό παιδικού τραύματος και αυτοκτονικότητα στη Διπολική Διαταραχή: ο ρόλος της παρορμητικότητας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:36Z"}