{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896496"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896496","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Καρδιαγγειακή νόσος και ρευματικά νοσήματα","abstract":"Οι ασθενείς με χρόνιες φλεγμονώδεις ρευματικές παθήσεις (CIRD) διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου (CVD), οι οποίοι αποδίδονται όχι μόνο στους κλασσικούς παράγοντες κινδύνου, αλλά και στην παρουσία της χρόνιας συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης. Η αθηροσκλήρωση, ο ακρογωνιαίος λίθος των καρδιαγγειακών νοσημάτων, είναι γνωστό ότι επιταχύνεται στα CIRD. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα προωθεί την αθηρωμάτωση και συσχετίζεται με την προ-κλινική αθηροσκλήρωση, η οποία είναι ισοδύναμη με αυτή του σακχαρώδη διαβήτη, κάτι που φαίνεται επίσης να ισχύει για τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο. Τα δεδομένα σχετικά με την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και την ψωριασική αρθρίτιδα, αν και πιο περιορισμένα, υποστηρίζουν επίσης αυξημένο καριαγγειακό κίνδυνο σε αυτούς τους ασθενείς. Η συσχέτιση μεταξύ φλεγμονής και αθηροσκλήρωσης, έχει διερευνηθεί διεξοδικά τις τελευταίες 3 δεκαετίες και ο ρόλος της φλεγμονής στην παθογένεση και την εξέλιξη της αθηρογένεσης έχει πλέον εδραιωθεί καλά. Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, το οξειδωτικό στρες στα αγγειακά ενδοθηλιακά κύτταρα και η συσσώρευση των μακροφάγων, το μονοπάτι των Toll like υποδοχέων (TLR) , ο σχηματισμός του NLPR-3 φλεγμονοσώματος και η επακόλουθη προφλεγμονώδη παραγωγή κυτοκινών, όπως η TNFA, η IL-1β, η IL-6 και η TNF κυτοκίνη 1α είναι λίγοι από τους μηχανισμούς που εμπλέκονται στην αθηρογενετική διαδικασία. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι τα αντιφλεγμονώδη βιολογικά φάρμακα, όπως οι παράγοντες anti-TNF και anti-IL1β, μπορούν να επιβραδύνουν την αθηρογόνο διαδικασία, θέτοντας έτσι νέους θεραπευτικούς στόχους για τον έγκαιρο και αποτελεσματικό έλεγχο της νόσου και την καταστολή της φλεγμονής, σε συνδυασμό με την επιθετική διαχείριση των κλασικών παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου.","abstract_html":"Οι ασθενείς με χρόνιες φλεγμονώδεις ρευματικές παθήσεις (CIRD) διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου (CVD), οι οποίοι αποδίδονται όχι μόνο στους κλασσικούς παράγοντες κινδύνου, αλλά και στην παρουσία της χρόνιας συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης. Η αθηροσκλήρωση, ο ακρογωνιαίος λίθος των καρδιαγγειακών νοσημάτων, είναι γνωστό ότι επιταχύνεται στα CIRD. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα προωθεί την αθηρωμάτωση και συσχετίζεται με την προ-κλινική αθηροσκλήρωση, η οποία είναι ισοδύναμη με αυτή του σακχαρώδη διαβήτη, κάτι που φαίνεται επίσης να ισχύει για τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο. Τα δεδομένα σχετικά με την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και την ψωριασική αρθρίτιδα, αν και πιο περιορισμένα, υποστηρίζουν επίσης αυξημένο καριαγγειακό κίνδυνο σε αυτούς τους ασθενείς. Η συσχέτιση μεταξύ φλεγμονής και αθηροσκλήρωσης, έχει διερευνηθεί διεξοδικά τις τελευταίες 3 δεκαετίες και ο ρόλος της φλεγμονής στην παθογένεση και την εξέλιξη της αθηρογένεσης έχει πλέον εδραιωθεί καλά. Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, το οξειδωτικό στρες στα αγγειακά ενδοθηλιακά κύτταρα και η συσσώρευση των μακροφάγων, το μονοπάτι των Toll like υποδοχέων (TLR) , ο σχηματισμός του NLPR-3 φλεγμονοσώματος και η επακόλουθη προφλεγμονώδη παραγωγή κυτοκινών, όπως η TNFA, η IL-1β, η IL-6 και η TNF κυτοκίνη 1α είναι λίγοι από τους μηχανισμούς που εμπλέκονται στην αθηρογενετική διαδικασία. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι τα αντιφλεγμονώδη βιολογικά φάρμακα, όπως οι παράγοντες anti-TNF και anti-IL1β, μπορούν να επιβραδύνουν την αθηρογόνο διαδικασία, θέτοντας έτσι νέους θεραπευτικούς στόχους για τον έγκαιρο και αποτελεσματικό έλεγχο της νόσου και την καταστολή της φλεγμονής, σε συνδυασμό με την επιθετική διαχείριση των κλασικών παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου.","abstract_has_math":false,"creators":["Αρίδα Χριστίνα","Arida Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896496"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896496","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896496","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896496","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896496","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αρίδα Χριστίνα","Arida Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896496","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896496"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ασθενείς με χρόνιες φλεγμονώδεις ρευματικές παθήσεις (CIRD) διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου (CVD), οι οποίοι αποδίδονται όχι μόνο στους κλασσικούς παράγοντες κινδύνου, αλλά και στην παρουσία της χρόνιας συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης. Η αθηροσκλήρωση, ο ακρογωνιαίος λίθος των καρδιαγγειακών νοσημάτων, είναι γνωστό ότι επιταχύνεται στα CIRD. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα προωθεί την αθηρωμάτωση και συσχετίζεται με την προ-κλινική αθηροσκλήρωση, η οποία είναι ισοδύναμη με αυτή του σακχαρώδη διαβήτη, κάτι που φαίνεται επίσης να ισχύει για τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο. Τα δεδομένα σχετικά με την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και την ψωριασική αρθρίτιδα, αν και πιο περιορισμένα, υποστηρίζουν επίσης αυξημένο καριαγγειακό κίνδυνο σε αυτούς τους ασθενείς. Η συσχέτιση μεταξύ φλεγμονής και αθηροσκλήρωσης, έχει διερευνηθεί διεξοδικά τις τελευταίες 3 δεκαετίες και ο ρόλος της φλεγμονής στην παθογένεση και την εξέλιξη της αθηρογένεσης έχει πλέον εδραιωθεί καλά. Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, το οξειδωτικό στρες στα αγγειακά ενδοθηλιακά κύτταρα και η συσσώρευση των μακροφάγων, το μονοπάτι των Toll like υποδοχέων (TLR) , ο σχηματισμός του NLPR-3 φλεγμονοσώματος και η επακόλουθη προφλεγμονώδη παραγωγή κυτοκινών, όπως η TNFA, η IL-1β, η IL-6 και η TNF κυτοκίνη 1α είναι λίγοι από τους μηχανισμούς που εμπλέκονται στην αθηρογενετική διαδικασία. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι τα αντιφλεγμονώδη βιολογικά φάρμακα, όπως οι παράγοντες anti-TNF και anti-IL1β, μπορούν να επιβραδύνουν την αθηρογόνο διαδικασία, θέτοντας έτσι νέους θεραπευτικούς στόχους για τον έγκαιρο και αποτελεσματικό έλεγχο της νόσου και την καταστολή της φλεγμονής, σε συνδυασμό με την επιθετική διαχείριση των κλασικών παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου.","Patients with Chronic Inflammatory Rheumatic diseases (CIRD) are at increased risk of cardiovascular disease (CVD), ascribed not only to classical risk factors, but also to the presence of chronic systemic inflammatory response. Αtherosclerosis, the cornerstone of CVD, is known to be accelerated in CIRD; rheumatoid arthritis promotes atheromatosis and associates with preclinical atherosclerosis equivalent to Diabetes Mellitus, which also seems to apply for systemic lupus erythematosus. Data on ankylosing spondylitis and psoriatic arthritis, albeit more limited, also support an increased CV risk in these patients. The association between inflammation and atherosclerosis, has been thoroughly investigated in the last 3 decades and the role of inflammation in the pathogenesis and progression of atherogenesis has been well established. Endothelial dysfunction, oxidative stress in vascular endothelial cells and macrophage accumulation, Toll-like receptor signaling, NLPR-3 formation and subsequent pro-inflammatory cytokine production, such as TNFa, IL-1β, IL-6 and TNF-like cytokine 1A, are few of the mechanisms implicated in the atherogenic process. Moreover, there is evidence that anti-inflammatory biologic drugs, such as anti-TNF and anti-IL1β agents, can decelerate the atherogenic process, thus setting new therapeutic targets for early and effective disease control and suppression of inflammation, in addition to aggressive management of classical CV risk factors."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Καρδιαγγειακή νόσος και ρευματικά νοσήματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αρίδα Χριστίνα","Arida Christina"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Οι ασθενείς με χρόνιες φλεγμονώδεις ρευματικές παθήσεις (CIRD) διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου (CVD), οι οποίοι αποδίδονται όχι μόνο στους κλασσικούς παράγοντες κινδύνου, αλλά και στην παρουσία της χρόνιας συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης. Η αθηροσκλήρωση, ο ακρογωνιαίος λίθος των καρδιαγγειακών νοσημάτων, είναι γνωστό ότι επιταχύνεται στα CIRD. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα προωθεί την αθηρωμάτωση και συσχετίζεται με την προ-κλινική αθηροσκλήρωση, η οποία είναι ισοδύναμη με αυτή του σακχαρώδη διαβήτη, κάτι που φαίνεται επίσης να ισχύει για τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο. Τα δεδομένα σχετικά με την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και την ψωριασική αρθρίτιδα, αν και πιο περιορισμένα, υποστηρίζουν επίσης αυξημένο καριαγγειακό κίνδυνο σε αυτούς τους ασθενείς. Η συσχέτιση μεταξύ φλεγμονής και αθηροσκλήρωσης, έχει διερευνηθεί διεξοδικά τις τελευταίες 3 δεκαετίες και ο ρόλος της φλεγμονής στην παθογένεση και την εξέλιξη της αθηρογένεσης έχει πλέον εδραιωθεί καλά. Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, το οξειδωτικό στρες στα αγγειακά ενδοθηλιακά κύτταρα και η συσσώρευση των μακροφάγων, το μονοπάτι των Toll like υποδοχέων (TLR) , ο σχηματισμός του NLPR-3 φλεγμονοσώματος και η επακόλουθη προφλεγμονώδη παραγωγή κυτοκινών, όπως η TNFA, η IL-1β, η IL-6 και η TNF κυτοκίνη 1α είναι λίγοι από τους μηχανισμούς που εμπλέκονται στην αθηρογενετική διαδικασία. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι τα αντιφλεγμονώδη βιολογικά φάρμακα, όπως οι παράγοντες anti-TNF και anti-IL1β, μπορούν να επιβραδύνουν την αθηρογόνο διαδικασία, θέτοντας έτσι νέους θεραπευτικούς στόχους για τον έγκαιρο και αποτελεσματικό έλεγχο της νόσου και την καταστολή της φλεγμονής, σε συνδυασμό με την επιθετική διαχείριση των κλασικών παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου.","Patients with Chronic Inflammatory Rheumatic diseases (CIRD) are at increased risk of cardiovascular disease (CVD), ascribed not only to classical risk factors, but also to the presence of chronic systemic inflammatory response. Αtherosclerosis, the cornerstone of CVD, is known to be accelerated in CIRD; rheumatoid arthritis promotes atheromatosis and associates with preclinical atherosclerosis equivalent to Diabetes Mellitus, which also seems to apply for systemic lupus erythematosus. Data on ankylosing spondylitis and psoriatic arthritis, albeit more limited, also support an increased CV risk in these patients. The association between inflammation and atherosclerosis, has been thoroughly investigated in the last 3 decades and the role of inflammation in the pathogenesis and progression of atherogenesis has been well established. Endothelial dysfunction, oxidative stress in vascular endothelial cells and macrophage accumulation, Toll-like receptor signaling, NLPR-3 formation and subsequent pro-inflammatory cytokine production, such as TNFa, IL-1β, IL-6 and TNF-like cytokine 1A, are few of the mechanisms implicated in the atherogenic process. Moreover, there is evidence that anti-inflammatory biologic drugs, such as anti-TNF and anti-IL1β agents, can decelerate the atherogenic process, thus setting new therapeutic targets for early and effective disease control and suppression of inflammation, in addition to aggressive management of classical CV risk factors."],"dc:identifier":["uoadl:2896496","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896496"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Καρδιαγγειακή νόσος και ρευματικά νοσήματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:36Z"}