{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896646"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896646","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η πορεία προς έναν καθολικό αλγεβρικό συμβολισμό τον 16ο αιώνα, με έμφαση στο έργο του François Viète","abstract":"Η παρούσα εργασία επιχειρεί να φωτίσει τις ιδέες που οδήγησαν στη χάραξη μιας πορείας, που κατέληξε στον μετασχηματισμό της Άλγεβρας από μια διαδικασία με σκοπό την επίλυση ενός προβλήματος ή μιας εξίσωσης, σε ένα αυτόνομο σύστημα γνώσεων, με καθολικό συμβολισμό, οργανωμένο με μαθηματική πειθαρχία, αποτελώντας παράλληλα μια συμβολική γλώσσα για γενικότερη εφαρμογή. Στον πυρήνα των ιδεών αυτών βρίσκεται η αναλυτική μέθοδος. Το πλαίσιο όμως δημιουργήθηκε με την αμφισβήτηση καίριων προϋποθέσεων της αριστοτελικής φιλοσοφίας και τη μεταστροφή της αντίστοιχης μεθοδολογίας. Η ποσοτικοποίηση των μεγεθών που ακολούθησε οδήγησε στην αναγόρευση των μαθηματικών σε λυδία λίθο κάθε θεωρίας. Εστιάζουμε στις εξελίξεις του 16ου αιώνα και το έργο του François Viète. Για την κατάδειξη της ιστορικής συνέχειας είναι επιβεβλημένη η αναφορά στο έργο του Διόφαντου, των μαθηματικών του Ισλάμ, του Ramus, αλλά και των Cardano, Bombelli επιφανών εκπροσώπων της Ιταλικής σχολής του 16ου αιώνα. Οι αναφορές αυτές γίνονται ως επί το πλείστον συγκριτικά, ενστερνιζόμενοι τις απόψεις του Τhomas Kuhn πως μια θεωρία δεν εξελίσσεται γραμμικά, σωρευτικά, αλλά με αποκλίσεις, παλινδρομήσεις και ρήξεις. Στη συνέχεια παρουσιάζονται στοιχεία από τη διάχυση των ιδεών του Viète στην Αγγλία με αναφορές από το έργο των Harriot, Oughtred, και τέλος διερευνάται η επίδραση των ιδεών αυτών στις εξελίξεις του 17ου αιώνα και την καρτεσιανή σημειολογία ειδικότερα. Έτσι η Άλγεβρα αναδεικνύεται ως το όχημα για τη μετάβαση στην Επιστημονική επανάσταση στο πεδίο των μαθηματικών, δημιουργώντας την απαραίτητη βάση, πάνω στην οποία οικοδομούνται ρηξικέλευθοι κλάδοι, όπως η Αναλυτική Γεωμετρία και ο Απειροστικός Λογισμός.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία επιχειρεί να φωτίσει τις ιδέες που οδήγησαν στη χάραξη μιας πορείας, που κατέληξε στον μετασχηματισμό της Άλγεβρας από μια διαδικασία με σκοπό την επίλυση ενός προβλήματος ή μιας εξίσωσης, σε ένα αυτόνομο σύστημα γνώσεων, με καθολικό συμβολισμό, οργανωμένο με μαθηματική πειθαρχία, αποτελώντας παράλληλα μια συμβολική γλώσσα για γενικότερη εφαρμογή. Στον πυρήνα των ιδεών αυτών βρίσκεται η αναλυτική μέθοδος. Το πλαίσιο όμως δημιουργήθηκε με την αμφισβήτηση καίριων προϋποθέσεων της αριστοτελικής φιλοσοφίας και τη μεταστροφή της αντίστοιχης μεθοδολογίας. Η ποσοτικοποίηση των μεγεθών που ακολούθησε οδήγησε στην αναγόρευση των μαθηματικών σε λυδία λίθο κάθε θεωρίας. Εστιάζουμε στις εξελίξεις του 16ου αιώνα και το έργο του François Viète. Για την κατάδειξη της ιστορικής συνέχειας είναι επιβεβλημένη η αναφορά στο έργο του Διόφαντου, των μαθηματικών του Ισλάμ, του Ramus, αλλά και των Cardano, Bombelli επιφανών εκπροσώπων της Ιταλικής σχολής του 16ου αιώνα. Οι αναφορές αυτές γίνονται ως επί το πλείστον συγκριτικά, ενστερνιζόμενοι τις απόψεις του Τhomas Kuhn πως μια θεωρία δεν εξελίσσεται γραμμικά, σωρευτικά, αλλά με αποκλίσεις, παλινδρομήσεις και ρήξεις. Στη συνέχεια παρουσιάζονται στοιχεία από τη διάχυση των ιδεών του Viète στην Αγγλία με αναφορές από το έργο των Harriot, Oughtred, και τέλος διερευνάται η επίδραση των ιδεών αυτών στις εξελίξεις του 17ου αιώνα και την καρτεσιανή σημειολογία ειδικότερα. Έτσι η Άλγεβρα αναδεικνύεται ως το όχημα για τη μετάβαση στην Επιστημονική επανάσταση στο πεδίο των μαθηματικών, δημιουργώντας την απαραίτητη βάση, πάνω στην οποία οικοδομούνται ρηξικέλευθοι κλάδοι, όπως η Αναλυτική Γεωμετρία και ο Απειροστικός Λογισμός.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζάχαρης Ιωάννης","Zacharis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:38Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896646"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896646","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896646","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896646","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896646","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζάχαρης Ιωάννης","Zacharis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896646","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896646"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία επιχειρεί να φωτίσει τις ιδέες που οδήγησαν στη χάραξη μιας πορείας, που κατέληξε στον μετασχηματισμό της Άλγεβρας από μια διαδικασία με σκοπό την επίλυση ενός προβλήματος ή μιας εξίσωσης, σε ένα αυτόνομο σύστημα γνώσεων, με καθολικό συμβολισμό, οργανωμένο με μαθηματική πειθαρχία, αποτελώντας παράλληλα μια συμβολική γλώσσα για γενικότερη εφαρμογή. Στον πυρήνα των ιδεών αυτών βρίσκεται η αναλυτική μέθοδος. Το πλαίσιο όμως δημιουργήθηκε με την αμφισβήτηση καίριων προϋποθέσεων της αριστοτελικής φιλοσοφίας και τη μεταστροφή της αντίστοιχης μεθοδολογίας. Η ποσοτικοποίηση των μεγεθών που ακολούθησε οδήγησε στην αναγόρευση των μαθηματικών σε λυδία λίθο κάθε θεωρίας. Εστιάζουμε στις εξελίξεις του 16ου αιώνα και το έργο του François Viète. Για την κατάδειξη της ιστορικής συνέχειας είναι επιβεβλημένη η αναφορά στο έργο του Διόφαντου, των μαθηματικών του Ισλάμ, του Ramus, αλλά και των Cardano, Bombelli επιφανών εκπροσώπων της Ιταλικής σχολής του 16ου αιώνα. Οι αναφορές αυτές γίνονται ως επί το πλείστον συγκριτικά, ενστερνιζόμενοι τις απόψεις του Τhomas Kuhn πως μια θεωρία δεν εξελίσσεται γραμμικά, σωρευτικά, αλλά με αποκλίσεις, παλινδρομήσεις και ρήξεις. Στη συνέχεια παρουσιάζονται στοιχεία από τη διάχυση των ιδεών του Viète στην Αγγλία με αναφορές από το έργο των Harriot, Oughtred, και τέλος διερευνάται η επίδραση των ιδεών αυτών στις εξελίξεις του 17ου αιώνα και την καρτεσιανή σημειολογία ειδικότερα. Έτσι η Άλγεβρα αναδεικνύεται ως το όχημα για τη μετάβαση στην Επιστημονική επανάσταση στο πεδίο των μαθηματικών, δημιουργώντας την απαραίτητη βάση, πάνω στην οποία οικοδομούνται ρηξικέλευθοι κλάδοι, όπως η Αναλυτική Γεωμετρία και ο Απειροστικός Λογισμός.","The present paper attempts to shed light to the ideas that led to carving a new path, culminating in the transformation of Algebra from a process aiming at solving a problem or equation to an autonomous discipline, using universal symbols, relying on mathematical principles, and claiming overall application. At the core of these ideas lies the analytical method. The framework, however, was created by questioning founding conditions of Aristotelian philosophy and converting relevant methodology. Quantification of magnitudes that followed led to proclaiming mathematics as the touchstone of any theory. We focus on 16th c developments and the work of Francois Viete. To manifest the historic continuum reference ought to be made to the work of Diophantos, the mathematicians of Islam, Ramus, as well as, Cardano, Bombelli – prominent mathematicians of the 16th c Italian school. Such references are mainly comparative, adopting the views of Thomas Kuhn that a theory does not develop in linear or cumulative fashion, but through deviation, regression and breach. Subsequently, data regarding the diffusion of Viete’s theories in England are presented with reference to the work of Harriot, Oughtred, and finally the influence of these theories upon 17th c developments and the Cartesian semiotics in particular is investigated. Thus, Algebra emerges as the vehicle of transition to the scientific revolution in the field of mathematics, providing the required basis upon which groundbreaking branches such as Analytic Geometry and Calculus, are constructed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η πορεία προς έναν καθολικό αλγεβρικό συμβολισμό τον 16ο αιώνα, με έμφαση στο έργο του François Viète"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζάχαρης Ιωάννης","Zacharis Ioannis"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία επιχειρεί να φωτίσει τις ιδέες που οδήγησαν στη χάραξη μιας πορείας, που κατέληξε στον μετασχηματισμό της Άλγεβρας από μια διαδικασία με σκοπό την επίλυση ενός προβλήματος ή μιας εξίσωσης, σε ένα αυτόνομο σύστημα γνώσεων, με καθολικό συμβολισμό, οργανωμένο με μαθηματική πειθαρχία, αποτελώντας παράλληλα μια συμβολική γλώσσα για γενικότερη εφαρμογή. Στον πυρήνα των ιδεών αυτών βρίσκεται η αναλυτική μέθοδος. Το πλαίσιο όμως δημιουργήθηκε με την αμφισβήτηση καίριων προϋποθέσεων της αριστοτελικής φιλοσοφίας και τη μεταστροφή της αντίστοιχης μεθοδολογίας. Η ποσοτικοποίηση των μεγεθών που ακολούθησε οδήγησε στην αναγόρευση των μαθηματικών σε λυδία λίθο κάθε θεωρίας. Εστιάζουμε στις εξελίξεις του 16ου αιώνα και το έργο του François Viète. Για την κατάδειξη της ιστορικής συνέχειας είναι επιβεβλημένη η αναφορά στο έργο του Διόφαντου, των μαθηματικών του Ισλάμ, του Ramus, αλλά και των Cardano, Bombelli επιφανών εκπροσώπων της Ιταλικής σχολής του 16ου αιώνα. Οι αναφορές αυτές γίνονται ως επί το πλείστον συγκριτικά, ενστερνιζόμενοι τις απόψεις του Τhomas Kuhn πως μια θεωρία δεν εξελίσσεται γραμμικά, σωρευτικά, αλλά με αποκλίσεις, παλινδρομήσεις και ρήξεις. Στη συνέχεια παρουσιάζονται στοιχεία από τη διάχυση των ιδεών του Viète στην Αγγλία με αναφορές από το έργο των Harriot, Oughtred, και τέλος διερευνάται η επίδραση των ιδεών αυτών στις εξελίξεις του 17ου αιώνα και την καρτεσιανή σημειολογία ειδικότερα. Έτσι η Άλγεβρα αναδεικνύεται ως το όχημα για τη μετάβαση στην Επιστημονική επανάσταση στο πεδίο των μαθηματικών, δημιουργώντας την απαραίτητη βάση, πάνω στην οποία οικοδομούνται ρηξικέλευθοι κλάδοι, όπως η Αναλυτική Γεωμετρία και ο Απειροστικός Λογισμός.","The present paper attempts to shed light to the ideas that led to carving a new path, culminating in the transformation of Algebra from a process aiming at solving a problem or equation to an autonomous discipline, using universal symbols, relying on mathematical principles, and claiming overall application. At the core of these ideas lies the analytical method. The framework, however, was created by questioning founding conditions of Aristotelian philosophy and converting relevant methodology. Quantification of magnitudes that followed led to proclaiming mathematics as the touchstone of any theory. We focus on 16th c developments and the work of Francois Viete. To manifest the historic continuum reference ought to be made to the work of Diophantos, the mathematicians of Islam, Ramus, as well as, Cardano, Bombelli – prominent mathematicians of the 16th c Italian school. Such references are mainly comparative, adopting the views of Thomas Kuhn that a theory does not develop in linear or cumulative fashion, but through deviation, regression and breach. Subsequently, data regarding the diffusion of Viete’s theories in England are presented with reference to the work of Harriot, Oughtred, and finally the influence of these theories upon 17th c developments and the Cartesian semiotics in particular is investigated. Thus, Algebra emerges as the vehicle of transition to the scientific revolution in the field of mathematics, providing the required basis upon which groundbreaking branches such as Analytic Geometry and Calculus, are constructed."],"dc:identifier":["uoadl:2896646","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896646"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η πορεία προς έναν καθολικό αλγεβρικό συμβολισμό τον 16ο αιώνα, με έμφαση στο έργο του François Viète"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:38Z"}