{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896667"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896667","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χειρουργική θεραπεία της ωτοσκλήρυνσης","abstract":"Η ωτοσκλήρυνση είναι μια εστιακή πρωτοπαθής νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από εντοπισμένη παθολογική εναπόθεση νεόπλαστου οστίτη ιστού σπογγώδους συστάσεως στην λαβυρινθική κάψα, με αποτέλεσμα την αντικατάσταση του φυσιολογικού ιστού της περιοχής. Η λεπτομερής περιγραφή της νόσου έγινε από τον Politzer, το 1894, όπου περιέγραψε την οστική αλλοίωση της βάσης του αναβολέα. Η νόσος χαρακτηρίζεται από προοδευτική εμφάνιση βαρηκοΐας και οι συνήθεις ηλικίες που εκδηλώνεται είναι 20-30 ετών. Οι ωτοσκληρυντικές αλλοιώσεις σε ποσοστό 70-80% είναι αμφοτερόπλευρες, ενώ το μέγεθος της ωτοσκληρυντικής εστίας ποικίλει. Οι ωτοσκληρυντικές εστίες γίνονται ορατές με τη βοήθεια μικροσκοπίου κατά τη διάρκεια των εγχειρήσεων αναβολοτομής, όπου διαχωρίζεται μακροσκοπικά το φυσιολογικό οστό της λαβυρινθικής κάψας από το πεπαχυσμένο, αγγειοβριθές βλενοπεριόστεο που καλύπτει την ωτοσκληρυντική εστία. Η κλινική της συμπτωματολογία είναι χαρακτηριστική και αρχίζει συνήθως με προοδευτική βαρηκοΐα τύπου αγωγιμότητας, η οποία εμφανίζεται κατά κανόνα στην ηλικία των 20-25 με ακέραιους, διαφανείς τυμπανικούς υμένες και φυσιολογικά προσπελάσιμες ευσταχιανές σάλπιγγες. Ενίοτε παρατηρείται η κόκκινη κηλίδα του Schwartze, μέσω της ωτοσκοπήσεως, η οποία είναι ενδεικτική αγγειοβριθούς ενεργής ωτοσκληρυντικής συμμετοχής του ακρωτηρίου. Οι εμβοές αποτελούν ένα σύνηθες σημείο της νόσου, ενώ σπανίως συνυπάρχει και ίλιγγος. Αναφέρεται επίσης ότι παρατηρείται καλύτερη ακουστική ικανότητα σε θορυβώδες περιβάλλον (παρακουσία του Willis). Ο ακοολογικός έλεγχος παρουσιάζει μια ποικιλία ακοογραμμάτων αναλόγως του βαθμού καθηλώσεως του αναβολέα και της παρουσίας ή μη κοχλιακής συμμετοχής στην νόσο. Παρατηρείται χαρακτηριστικό χάσμα μεταξύ οστέινης και αέρινης οδού της μετάδοσης του ήχου, άλλοτε άλλου βαθμού, από λίγα decibel στα αρχικά στάδια της νόσου, κατά τα οποία προσβάλλονται οι χαμηλές κυρίως συχνότητες, έως μεγάλου βαθμού, όταν η ωτοσκληρυντική εστία επεκταθεί και καταλάβει τον δακτυλιοειδή σύνδεσμο και καθηλώσει τον αναβολέα μέσω της αγκυλώσεως. Η καμπύλη της αγωγής δια μέσου των οστών είναι δυνατόν να παραμείνει στο μηδέν db ή να εμφανίζει μικρή πτώση ή μεγαλύτερη, αναλόγως της κοχλιακής συμμετοχής. Η αναβολεκτομή αποτελεί την επέμβαση εκλογής για την θεραπεία της ωτοσκλήρυνσης και θα πρέπει να γίνεται σε κάθε βαρηκοΐα αγωγιμότητας ή μεικτού τύπου, που οφείλεται σε καθήλωση της βάσης του αναβολέα. Ακόμη και σε προχωρημένες περιπτώσεις βαρηκοΐας η επέμβαση προσφέρει τη δυνατότητα χρήσης ενός ακουστικού εκεί που δεν ήταν δυνατόν προηγούμενα. Οι πρώτες προσπάθειες χειρουργικής αντιμετώπισης της ωτοσκλήρυνσης είχαν ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με την αφαίρεση των αναβολέων, αφήνοντας ανοιχτή την ωοειδή θυρίδα (Jack FL 1893). Πέρασαν αρκετά χρόνια (πάνω από μισός αιώνας) για να ασχοληθούν οι ωτοχειρουργοί με την ωοειδή θυρίδα διότι η συγκεκριμένη προσπέλαση κρίθηκε επικίνδυνη και εγκαταλείφθηκε προσωρινά. Ο Lempert και άλλοι παρακάμπτοντας τη βάση του αναβολέα θυριδοποίησαν τον οριζόντιο ημικύκλιο σωλήνα θεωρώντας αυτή τη τεχνική ως επιτυχημένη. Το 1952 έγιναν όμως έγιναν σαφή βήματα προς τη βελτίωση της τεχνικής του, όταν ο Rosen, πρώην μαθητευόμενος του προσπάθησε να επιτύχει την κινητοποίηση και ανασύσταση του αναβολέα. Λίγο αργότερα, το 1956, ο Shea αφαίρεσε τους αναβολείς, σφράγισε την ωοειδή θυρίδα χρησιμοποιώντας αυτόλογο μόσχευμα από φλεβικό τοίχωμα και αποκατέστησε την ακουστική αγωγιμότητα με τεχνητή πρόθεση. Η τεχνική αυτή κέρδισε το ενδιαφέρον της διεθνούς ωτοχειρουργικής κοινότητας και από τότε χρησιμοποιείται με ορισμένες βελτιώσεις. Τη δεκαετία του 1970, ο Myers χρησιμοποιεί στην αναβολεκτομή προθέσεις τύπου πιστονιού, ενώ αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Perkins ξεκινάει να χρησιμοποιεί argon laser για την αναβολεκτομή επιτυγχάνοντας μικρή τομή στο χειρουργικό πεδίο. Λίγα χρόνια αργότερα ξεκινά να χρησιμοποιείται το KTP laser, και στη συνέχεια, στα τέλη της ίδιας δεκαετίας το laser με CO2, παρουσιάζοντας σημαντικά θετικά αποτελέσματα. Επίσης, σημαντική ήταν η συνεισφορά στην βελτίωση της σύγχρονης τεχνικής της αναβολεκτομής του Antonio De La Cruz από το νοσοκομείο House Ear Institute του Los Angeles των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως του καθηγητή Henri André Martin από το νοσοκομείο Edouard Herriot στη Lyon της Γαλλίας, όπου πρόσθεσαν την τεχνική calibrated platinotomy καθώς και trans-footplate piston surgery. Στη σύγχρονη εποχή υπάρχει στην επιστημονική κοινότητα ένα δίλλημα μεταξύ της χρήσης του μικροσκοπίου ή του ενδοσκοπίου ωτός. Ταυτόχρονα εξελίσσονται ρομποτικά συστήματα μικροχειρουργικής τα οποία αυξάνουν την ακρίβεια των κινήσεων του χειρουργού, μειώνοντας τις πιθανές επιπλοκές.","abstract_html":"Η ωτοσκλήρυνση είναι μια εστιακή πρωτοπαθής νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από εντοπισμένη παθολογική εναπόθεση νεόπλαστου οστίτη ιστού σπογγώδους συστάσεως στην λαβυρινθική κάψα, με αποτέλεσμα την αντικατάσταση του φυσιολογικού ιστού της περιοχής. Η λεπτομερής περιγραφή της νόσου έγινε από τον Politzer, το 1894, όπου περιέγραψε την οστική αλλοίωση της βάσης του αναβολέα. Η νόσος χαρακτηρίζεται από προοδευτική εμφάνιση βαρηκοΐας και οι συνήθεις ηλικίες που εκδηλώνεται είναι 20-30 ετών. Οι ωτοσκληρυντικές αλλοιώσεις σε ποσοστό 70-80% είναι αμφοτερόπλευρες, ενώ το μέγεθος της ωτοσκληρυντικής εστίας ποικίλει. Οι ωτοσκληρυντικές εστίες γίνονται ορατές με τη βοήθεια μικροσκοπίου κατά τη διάρκεια των εγχειρήσεων αναβολοτομής, όπου διαχωρίζεται μακροσκοπικά το φυσιολογικό οστό της λαβυρινθικής κάψας από το πεπαχυσμένο, αγγειοβριθές βλενοπεριόστεο που καλύπτει την ωτοσκληρυντική εστία. Η κλινική της συμπτωματολογία είναι χαρακτηριστική και αρχίζει συνήθως με προοδευτική βαρηκοΐα τύπου αγωγιμότητας, η οποία εμφανίζεται κατά κανόνα στην ηλικία των 20-25 με ακέραιους, διαφανείς τυμπανικούς υμένες και φυσιολογικά προσπελάσιμες ευσταχιανές σάλπιγγες. Ενίοτε παρατηρείται η κόκκινη κηλίδα του Schwartze, μέσω της ωτοσκοπήσεως, η οποία είναι ενδεικτική αγγειοβριθούς ενεργής ωτοσκληρυντικής συμμετοχής του ακρωτηρίου. Οι εμβοές αποτελούν ένα σύνηθες σημείο της νόσου, ενώ σπανίως συνυπάρχει και ίλιγγος. Αναφέρεται επίσης ότι παρατηρείται καλύτερη ακουστική ικανότητα σε θορυβώδες περιβάλλον (παρακουσία του Willis). Ο ακοολογικός έλεγχος παρουσιάζει μια ποικιλία ακοογραμμάτων αναλόγως του βαθμού καθηλώσεως του αναβολέα και της παρουσίας ή μη κοχλιακής συμμετοχής στην νόσο. Παρατηρείται χαρακτηριστικό χάσμα μεταξύ οστέινης και αέρινης οδού της μετάδοσης του ήχου, άλλοτε άλλου βαθμού, από λίγα decibel στα αρχικά στάδια της νόσου, κατά τα οποία προσβάλλονται οι χαμηλές κυρίως συχνότητες, έως μεγάλου βαθμού, όταν η ωτοσκληρυντική εστία επεκταθεί και καταλάβει τον δακτυλιοειδή σύνδεσμο και καθηλώσει τον αναβολέα μέσω της αγκυλώσεως. Η καμπύλη της αγωγής δια μέσου των οστών είναι δυνατόν να παραμείνει στο μηδέν db ή να εμφανίζει μικρή πτώση ή μεγαλύτερη, αναλόγως της κοχλιακής συμμετοχής. Η αναβολεκτομή αποτελεί την επέμβαση εκλογής για την θεραπεία της ωτοσκλήρυνσης και θα πρέπει να γίνεται σε κάθε βαρηκοΐα αγωγιμότητας ή μεικτού τύπου, που οφείλεται σε καθήλωση της βάσης του αναβολέα. Ακόμη και σε προχωρημένες περιπτώσεις βαρηκοΐας η επέμβαση προσφέρει τη δυνατότητα χρήσης ενός ακουστικού εκεί που δεν ήταν δυνατόν προηγούμενα. Οι πρώτες προσπάθειες χειρουργικής αντιμετώπισης της ωτοσκλήρυνσης είχαν ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με την αφαίρεση των αναβολέων, αφήνοντας ανοιχτή την ωοειδή θυρίδα (Jack FL 1893). Πέρασαν αρκετά χρόνια (πάνω από μισός αιώνας) για να ασχοληθούν οι ωτοχειρουργοί με την ωοειδή θυρίδα διότι η συγκεκριμένη προσπέλαση κρίθηκε επικίνδυνη και εγκαταλείφθηκε προσωρινά. Ο Lempert και άλλοι παρακάμπτοντας τη βάση του αναβολέα θυριδοποίησαν τον οριζόντιο ημικύκλιο σωλήνα θεωρώντας αυτή τη τεχνική ως επιτυχημένη. Το 1952 έγιναν όμως έγιναν σαφή βήματα προς τη βελτίωση της τεχνικής του, όταν ο Rosen, πρώην μαθητευόμενος του προσπάθησε να επιτύχει την κινητοποίηση και ανασύσταση του αναβολέα. Λίγο αργότερα, το 1956, ο Shea αφαίρεσε τους αναβολείς, σφράγισε την ωοειδή θυρίδα χρησιμοποιώντας αυτόλογο μόσχευμα από φλεβικό τοίχωμα και αποκατέστησε την ακουστική αγωγιμότητα με τεχνητή πρόθεση. Η τεχνική αυτή κέρδισε το ενδιαφέρον της διεθνούς ωτοχειρουργικής κοινότητας και από τότε χρησιμοποιείται με ορισμένες βελτιώσεις. Τη δεκαετία του 1970, ο Myers χρησιμοποιεί στην αναβολεκτομή προθέσεις τύπου πιστονιού, ενώ αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Perkins ξεκινάει να χρησιμοποιεί argon laser για την αναβολεκτομή επιτυγχάνοντας μικρή τομή στο χειρουργικό πεδίο. Λίγα χρόνια αργότερα ξεκινά να χρησιμοποιείται το KTP laser, και στη συνέχεια, στα τέλη της ίδιας δεκαετίας το laser με CO2, παρουσιάζοντας σημαντικά θετικά αποτελέσματα. Επίσης, σημαντική ήταν η συνεισφορά στην βελτίωση της σύγχρονης τεχνικής της αναβολεκτομής του Antonio De La Cruz από το νοσοκομείο House Ear Institute του Los Angeles των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως του καθηγητή Henri André Martin από το νοσοκομείο Edouard Herriot στη Lyon της Γαλλίας, όπου πρόσθεσαν την τεχνική calibrated platinotomy καθώς και trans-footplate piston surgery. Στη σύγχρονη εποχή υπάρχει στην επιστημονική κοινότητα ένα δίλλημα μεταξύ της χρήσης του μικροσκοπίου ή του ενδοσκοπίου ωτός. Ταυτόχρονα εξελίσσονται ρομποτικά συστήματα μικροχειρουργικής τα οποία αυξάνουν την ακρίβεια των κινήσεων του χειρουργού, μειώνοντας τις πιθανές επιπλοκές.","abstract_has_math":false,"creators":["Οικονομίδης Ιάκωβος","Ikonomidis Iakovos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896667"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896667","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896667","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896667","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896667","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Οικονομίδης Ιάκωβος","Ikonomidis Iakovos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896667","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896667"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ωτοσκλήρυνση είναι μια εστιακή πρωτοπαθής νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από εντοπισμένη παθολογική εναπόθεση νεόπλαστου οστίτη ιστού σπογγώδους συστάσεως στην λαβυρινθική κάψα, με αποτέλεσμα την αντικατάσταση του φυσιολογικού ιστού της περιοχής. Η λεπτομερής περιγραφή της νόσου έγινε από τον Politzer, το 1894, όπου περιέγραψε την οστική αλλοίωση της βάσης του αναβολέα. Η νόσος χαρακτηρίζεται από προοδευτική εμφάνιση βαρηκοΐας και οι συνήθεις ηλικίες που εκδηλώνεται είναι 20-30 ετών. Οι ωτοσκληρυντικές αλλοιώσεις σε ποσοστό 70-80% είναι αμφοτερόπλευρες, ενώ το μέγεθος της ωτοσκληρυντικής εστίας ποικίλει. Οι ωτοσκληρυντικές εστίες γίνονται ορατές με τη βοήθεια μικροσκοπίου κατά τη διάρκεια των εγχειρήσεων αναβολοτομής, όπου διαχωρίζεται μακροσκοπικά το φυσιολογικό οστό της λαβυρινθικής κάψας από το πεπαχυσμένο, αγγειοβριθές βλενοπεριόστεο που καλύπτει την ωτοσκληρυντική εστία. Η κλινική της συμπτωματολογία είναι χαρακτηριστική και αρχίζει συνήθως με προοδευτική βαρηκοΐα τύπου αγωγιμότητας, η οποία εμφανίζεται κατά κανόνα στην ηλικία των 20-25 με ακέραιους, διαφανείς τυμπανικούς υμένες και φυσιολογικά προσπελάσιμες ευσταχιανές σάλπιγγες. Ενίοτε παρατηρείται η κόκκινη κηλίδα του Schwartze, μέσω της ωτοσκοπήσεως, η οποία είναι ενδεικτική αγγειοβριθούς ενεργής ωτοσκληρυντικής συμμετοχής του ακρωτηρίου. Οι εμβοές αποτελούν ένα σύνηθες σημείο της νόσου, ενώ σπανίως συνυπάρχει και ίλιγγος. Αναφέρεται επίσης ότι παρατηρείται καλύτερη ακουστική ικανότητα σε θορυβώδες περιβάλλον (παρακουσία του Willis). Ο ακοολογικός έλεγχος παρουσιάζει μια ποικιλία ακοογραμμάτων αναλόγως του βαθμού καθηλώσεως του αναβολέα και της παρουσίας ή μη κοχλιακής συμμετοχής στην νόσο. Παρατηρείται χαρακτηριστικό χάσμα μεταξύ οστέινης και αέρινης οδού της μετάδοσης του ήχου, άλλοτε άλλου βαθμού, από λίγα decibel στα αρχικά στάδια της νόσου, κατά τα οποία προσβάλλονται οι χαμηλές κυρίως συχνότητες, έως μεγάλου βαθμού, όταν η ωτοσκληρυντική εστία επεκταθεί και καταλάβει τον δακτυλιοειδή σύνδεσμο και καθηλώσει τον αναβολέα μέσω της αγκυλώσεως. Η καμπύλη της αγωγής δια μέσου των οστών είναι δυνατόν να παραμείνει στο μηδέν db ή να εμφανίζει μικρή πτώση ή μεγαλύτερη, αναλόγως της κοχλιακής συμμετοχής. Η αναβολεκτομή αποτελεί την επέμβαση εκλογής για την θεραπεία της ωτοσκλήρυνσης και θα πρέπει να γίνεται σε κάθε βαρηκοΐα αγωγιμότητας ή μεικτού τύπου, που οφείλεται σε καθήλωση της βάσης του αναβολέα. Ακόμη και σε προχωρημένες περιπτώσεις βαρηκοΐας η επέμβαση προσφέρει τη δυνατότητα χρήσης ενός ακουστικού εκεί που δεν ήταν δυνατόν προηγούμενα. Οι πρώτες προσπάθειες χειρουργικής αντιμετώπισης της ωτοσκλήρυνσης είχαν ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με την αφαίρεση των αναβολέων, αφήνοντας ανοιχτή την ωοειδή θυρίδα (Jack FL 1893). Πέρασαν αρκετά χρόνια (πάνω από μισός αιώνας) για να ασχοληθούν οι ωτοχειρουργοί με την ωοειδή θυρίδα διότι η συγκεκριμένη προσπέλαση κρίθηκε επικίνδυνη και εγκαταλείφθηκε προσωρινά. Ο Lempert και άλλοι παρακάμπτοντας τη βάση του αναβολέα θυριδοποίησαν τον οριζόντιο ημικύκλιο σωλήνα θεωρώντας αυτή τη τεχνική ως επιτυχημένη. Το 1952 έγιναν όμως έγιναν σαφή βήματα προς τη βελτίωση της τεχνικής του, όταν ο Rosen, πρώην μαθητευόμενος του προσπάθησε να επιτύχει την κινητοποίηση και ανασύσταση του αναβολέα. Λίγο αργότερα, το 1956, ο Shea αφαίρεσε τους αναβολείς, σφράγισε την ωοειδή θυρίδα χρησιμοποιώντας αυτόλογο μόσχευμα από φλεβικό τοίχωμα και αποκατέστησε την ακουστική αγωγιμότητα με τεχνητή πρόθεση. Η τεχνική αυτή κέρδισε το ενδιαφέρον της διεθνούς ωτοχειρουργικής κοινότητας και από τότε χρησιμοποιείται με ορισμένες βελτιώσεις. Τη δεκαετία του 1970, ο Myers χρησιμοποιεί στην αναβολεκτομή προθέσεις τύπου πιστονιού, ενώ αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Perkins ξεκινάει να χρησιμοποιεί argon laser για την αναβολεκτομή επιτυγχάνοντας μικρή τομή στο χειρουργικό πεδίο. Λίγα χρόνια αργότερα ξεκινά να χρησιμοποιείται το KTP laser, και στη συνέχεια, στα τέλη της ίδιας δεκαετίας το laser με CO2, παρουσιάζοντας σημαντικά θετικά αποτελέσματα. Επίσης, σημαντική ήταν η συνεισφορά στην βελτίωση της σύγχρονης τεχνικής της αναβολεκτομής του Antonio De La Cruz από το νοσοκομείο House Ear Institute του Los Angeles των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως του καθηγητή Henri André Martin από το νοσοκομείο Edouard Herriot στη Lyon της Γαλλίας, όπου πρόσθεσαν την τεχνική calibrated platinotomy καθώς και trans-footplate piston surgery. Στη σύγχρονη εποχή υπάρχει στην επιστημονική κοινότητα ένα δίλλημα μεταξύ της χρήσης του μικροσκοπίου ή του ενδοσκοπίου ωτός. Ταυτόχρονα εξελίσσονται ρομποτικά συστήματα μικροχειρουργικής τα οποία αυξάνουν την ακρίβεια των κινήσεων του χειρουργού, μειώνοντας τις πιθανές επιπλοκές.","Otosclerosis is a localized primary disease which is characterized by one or more foci of irregular – spongiotic bone deposition in the labyrinthine capsule thus replacing the normal dense osseous tissue. A detailed description of the disease was done by Politzer in 1894 where he described the osseous transformation of the stapes’s footplate. Patients suffering from otosclerosis will manifest gradual hearing loss usually in their 20’s or 30’s. The otosclerotic alterations are bilateral in 70-80% of cases but the size of the otosclerotic foci, varies. The otosclerotic foci become visible with the aid of the microscope during stapes surgery where the normal labyrinthine bone can be distinguished from the dense, vascularized mucuperiostium which covers the otosclerotic lesion. The disease manifests itself with a characteristic gradual conductive hearing loss when the patient is young usually in their 20’s. The tympanic membrane is intact and translucent and the eustachian tube is functioning properly. Sometimes a red spot can be visualized (Schwatze’s sighn) on the membrane which is indicative of the vascular otosclerotic changes occurring on the promontory. Tinnitus is often a symptom and rarely it may coexist with vertigo. Patients also describe having improved hearing in a noisy environment. (Paracusis of Willis) The audiological evaluation will present a variety of audiograms depending on the level of ankylosis of the stapes as well as the participation of the cochlea. A characteristic air – bone gap exists ranging from the lower decibels when the disease is first manifested in the low frequencies, to the higher decibels where the otosclerotic lesion expands to the annular ligament and fixates the stapes. The bone conduction curve could still remain at 0 or show some deterioration depending on the participation of the cochlea in the disease. Stapes surgery is the method of choice for treating otosclerosis and it should be performed in every patient who has bone conduction or mixed hearing loss due to stapes fixation. Even in advanced hearing loss the operation could offer the patient the choice of wearing a hearing aid where before the operation, it was impossible. The first efforts of treating surgically otosclerosis begun at the end of the 19th century by removing the stapes and leaving the oval window open (Jack FL 1893). Many years passed (over half a century) for the oto – surgeons to re-operate on the oval window since this technique was deemed dangerous and it was abandoned. Lempert and others tried circumventing the footplate and fenestrated the horizontal semicircular canal. Up until 1952 this was the surgical treatment of otosclerosis and it was considered successful. Rosen in 1952 who was a student of Lempert tried to mobilize the stapes. Later on in 1956, John Shea removed the stapes and sealed the oval window using an autologous graft. He also used an aritificial prothesis to reestablish the acoustic continuity. This technique gained universal acceptance and it is used up until today with some modifications. In the 1970’s Myers was the first to use piston type prothesis and in the beginning of the 1980’s Perkins begins using argon laser for stapes surgery. He succeded in making a small opening on the footplate. Some years later the KTP laser is used, and later on the CO2 laser is introduced with good results. Important contributions to the improvement of the modern stapedotomy where made by Antonio De La Cruz from the House Ear Institute of Los Angeles in the USA, and professor Henri André Martin from the hospital” Edouard Herriot “ in Lyon of France, where the added the calibrated platinotomy and trans-footplate piston surgery. In this modern era the otologic society has been handed a dilemma. The choice of the microscope usage or the ear endoscope. Each method has advantages and disadvantages. Simultaneously there are reports that robotic systems are being built and evolving which could increase the accuracy of the surgeon’s movements thus decreasing the possible complications."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χειρουργική θεραπεία της ωτοσκλήρυνσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Οικονομίδης Ιάκωβος","Ikonomidis Iakovos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η ωτοσκλήρυνση είναι μια εστιακή πρωτοπαθής νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από εντοπισμένη παθολογική εναπόθεση νεόπλαστου οστίτη ιστού σπογγώδους συστάσεως στην λαβυρινθική κάψα, με αποτέλεσμα την αντικατάσταση του φυσιολογικού ιστού της περιοχής. Η λεπτομερής περιγραφή της νόσου έγινε από τον Politzer, το 1894, όπου περιέγραψε την οστική αλλοίωση της βάσης του αναβολέα. Η νόσος χαρακτηρίζεται από προοδευτική εμφάνιση βαρηκοΐας και οι συνήθεις ηλικίες που εκδηλώνεται είναι 20-30 ετών. Οι ωτοσκληρυντικές αλλοιώσεις σε ποσοστό 70-80% είναι αμφοτερόπλευρες, ενώ το μέγεθος της ωτοσκληρυντικής εστίας ποικίλει. Οι ωτοσκληρυντικές εστίες γίνονται ορατές με τη βοήθεια μικροσκοπίου κατά τη διάρκεια των εγχειρήσεων αναβολοτομής, όπου διαχωρίζεται μακροσκοπικά το φυσιολογικό οστό της λαβυρινθικής κάψας από το πεπαχυσμένο, αγγειοβριθές βλενοπεριόστεο που καλύπτει την ωτοσκληρυντική εστία. Η κλινική της συμπτωματολογία είναι χαρακτηριστική και αρχίζει συνήθως με προοδευτική βαρηκοΐα τύπου αγωγιμότητας, η οποία εμφανίζεται κατά κανόνα στην ηλικία των 20-25 με ακέραιους, διαφανείς τυμπανικούς υμένες και φυσιολογικά προσπελάσιμες ευσταχιανές σάλπιγγες. Ενίοτε παρατηρείται η κόκκινη κηλίδα του Schwartze, μέσω της ωτοσκοπήσεως, η οποία είναι ενδεικτική αγγειοβριθούς ενεργής ωτοσκληρυντικής συμμετοχής του ακρωτηρίου. Οι εμβοές αποτελούν ένα σύνηθες σημείο της νόσου, ενώ σπανίως συνυπάρχει και ίλιγγος. Αναφέρεται επίσης ότι παρατηρείται καλύτερη ακουστική ικανότητα σε θορυβώδες περιβάλλον (παρακουσία του Willis). Ο ακοολογικός έλεγχος παρουσιάζει μια ποικιλία ακοογραμμάτων αναλόγως του βαθμού καθηλώσεως του αναβολέα και της παρουσίας ή μη κοχλιακής συμμετοχής στην νόσο. Παρατηρείται χαρακτηριστικό χάσμα μεταξύ οστέινης και αέρινης οδού της μετάδοσης του ήχου, άλλοτε άλλου βαθμού, από λίγα decibel στα αρχικά στάδια της νόσου, κατά τα οποία προσβάλλονται οι χαμηλές κυρίως συχνότητες, έως μεγάλου βαθμού, όταν η ωτοσκληρυντική εστία επεκταθεί και καταλάβει τον δακτυλιοειδή σύνδεσμο και καθηλώσει τον αναβολέα μέσω της αγκυλώσεως. Η καμπύλη της αγωγής δια μέσου των οστών είναι δυνατόν να παραμείνει στο μηδέν db ή να εμφανίζει μικρή πτώση ή μεγαλύτερη, αναλόγως της κοχλιακής συμμετοχής. Η αναβολεκτομή αποτελεί την επέμβαση εκλογής για την θεραπεία της ωτοσκλήρυνσης και θα πρέπει να γίνεται σε κάθε βαρηκοΐα αγωγιμότητας ή μεικτού τύπου, που οφείλεται σε καθήλωση της βάσης του αναβολέα. Ακόμη και σε προχωρημένες περιπτώσεις βαρηκοΐας η επέμβαση προσφέρει τη δυνατότητα χρήσης ενός ακουστικού εκεί που δεν ήταν δυνατόν προηγούμενα. Οι πρώτες προσπάθειες χειρουργικής αντιμετώπισης της ωτοσκλήρυνσης είχαν ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με την αφαίρεση των αναβολέων, αφήνοντας ανοιχτή την ωοειδή θυρίδα (Jack FL 1893). Πέρασαν αρκετά χρόνια (πάνω από μισός αιώνας) για να ασχοληθούν οι ωτοχειρουργοί με την ωοειδή θυρίδα διότι η συγκεκριμένη προσπέλαση κρίθηκε επικίνδυνη και εγκαταλείφθηκε προσωρινά. Ο Lempert και άλλοι παρακάμπτοντας τη βάση του αναβολέα θυριδοποίησαν τον οριζόντιο ημικύκλιο σωλήνα θεωρώντας αυτή τη τεχνική ως επιτυχημένη. Το 1952 έγιναν όμως έγιναν σαφή βήματα προς τη βελτίωση της τεχνικής του, όταν ο Rosen, πρώην μαθητευόμενος του προσπάθησε να επιτύχει την κινητοποίηση και ανασύσταση του αναβολέα. Λίγο αργότερα, το 1956, ο Shea αφαίρεσε τους αναβολείς, σφράγισε την ωοειδή θυρίδα χρησιμοποιώντας αυτόλογο μόσχευμα από φλεβικό τοίχωμα και αποκατέστησε την ακουστική αγωγιμότητα με τεχνητή πρόθεση. Η τεχνική αυτή κέρδισε το ενδιαφέρον της διεθνούς ωτοχειρουργικής κοινότητας και από τότε χρησιμοποιείται με ορισμένες βελτιώσεις. Τη δεκαετία του 1970, ο Myers χρησιμοποιεί στην αναβολεκτομή προθέσεις τύπου πιστονιού, ενώ αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Perkins ξεκινάει να χρησιμοποιεί argon laser για την αναβολεκτομή επιτυγχάνοντας μικρή τομή στο χειρουργικό πεδίο. Λίγα χρόνια αργότερα ξεκινά να χρησιμοποιείται το KTP laser, και στη συνέχεια, στα τέλη της ίδιας δεκαετίας το laser με CO2, παρουσιάζοντας σημαντικά θετικά αποτελέσματα. Επίσης, σημαντική ήταν η συνεισφορά στην βελτίωση της σύγχρονης τεχνικής της αναβολεκτομής του Antonio De La Cruz από το νοσοκομείο House Ear Institute του Los Angeles των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως του καθηγητή Henri André Martin από το νοσοκομείο Edouard Herriot στη Lyon της Γαλλίας, όπου πρόσθεσαν την τεχνική calibrated platinotomy καθώς και trans-footplate piston surgery. Στη σύγχρονη εποχή υπάρχει στην επιστημονική κοινότητα ένα δίλλημα μεταξύ της χρήσης του μικροσκοπίου ή του ενδοσκοπίου ωτός. Ταυτόχρονα εξελίσσονται ρομποτικά συστήματα μικροχειρουργικής τα οποία αυξάνουν την ακρίβεια των κινήσεων του χειρουργού, μειώνοντας τις πιθανές επιπλοκές.","Otosclerosis is a localized primary disease which is characterized by one or more foci of irregular – spongiotic bone deposition in the labyrinthine capsule thus replacing the normal dense osseous tissue. A detailed description of the disease was done by Politzer in 1894 where he described the osseous transformation of the stapes’s footplate. Patients suffering from otosclerosis will manifest gradual hearing loss usually in their 20’s or 30’s. The otosclerotic alterations are bilateral in 70-80% of cases but the size of the otosclerotic foci, varies. The otosclerotic foci become visible with the aid of the microscope during stapes surgery where the normal labyrinthine bone can be distinguished from the dense, vascularized mucuperiostium which covers the otosclerotic lesion. The disease manifests itself with a characteristic gradual conductive hearing loss when the patient is young usually in their 20’s. The tympanic membrane is intact and translucent and the eustachian tube is functioning properly. Sometimes a red spot can be visualized (Schwatze’s sighn) on the membrane which is indicative of the vascular otosclerotic changes occurring on the promontory. Tinnitus is often a symptom and rarely it may coexist with vertigo. Patients also describe having improved hearing in a noisy environment. (Paracusis of Willis) The audiological evaluation will present a variety of audiograms depending on the level of ankylosis of the stapes as well as the participation of the cochlea. A characteristic air – bone gap exists ranging from the lower decibels when the disease is first manifested in the low frequencies, to the higher decibels where the otosclerotic lesion expands to the annular ligament and fixates the stapes. The bone conduction curve could still remain at 0 or show some deterioration depending on the participation of the cochlea in the disease. Stapes surgery is the method of choice for treating otosclerosis and it should be performed in every patient who has bone conduction or mixed hearing loss due to stapes fixation. Even in advanced hearing loss the operation could offer the patient the choice of wearing a hearing aid where before the operation, it was impossible. The first efforts of treating surgically otosclerosis begun at the end of the 19th century by removing the stapes and leaving the oval window open (Jack FL 1893). Many years passed (over half a century) for the oto – surgeons to re-operate on the oval window since this technique was deemed dangerous and it was abandoned. Lempert and others tried circumventing the footplate and fenestrated the horizontal semicircular canal. Up until 1952 this was the surgical treatment of otosclerosis and it was considered successful. Rosen in 1952 who was a student of Lempert tried to mobilize the stapes. Later on in 1956, John Shea removed the stapes and sealed the oval window using an autologous graft. He also used an aritificial prothesis to reestablish the acoustic continuity. This technique gained universal acceptance and it is used up until today with some modifications. In the 1970’s Myers was the first to use piston type prothesis and in the beginning of the 1980’s Perkins begins using argon laser for stapes surgery. He succeded in making a small opening on the footplate. Some years later the KTP laser is used, and later on the CO2 laser is introduced with good results. Important contributions to the improvement of the modern stapedotomy where made by Antonio De La Cruz from the House Ear Institute of Los Angeles in the USA, and professor Henri André Martin from the hospital” Edouard Herriot “ in Lyon of France, where the added the calibrated platinotomy and trans-footplate piston surgery. In this modern era the otologic society has been handed a dilemma. The choice of the microscope usage or the ear endoscope. Each method has advantages and disadvantages. Simultaneously there are reports that robotic systems are being built and evolving which could increase the accuracy of the surgeon’s movements thus decreasing the possible complications."],"dc:identifier":["uoadl:2896667","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896667"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χειρουργική θεραπεία της ωτοσκλήρυνσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:38Z"}