{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896887"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896887","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη των Rhesus αρνητικών και συχνότητα των τύπων weak D και των ποικιλιών partial D του συστήματος Rhesus σε Αιμοδότες και Ασθενείς του Νοσοκομείου","abstract":"Το σύστημα Rhesus είναι το πιο πολυμορφικό και το πιο ανοσογόνο σύστημα ομάδων αίματος και μαζί με το ΑΒΟ το σημαντικότερο στη μεταγγισιοθεραπεία. Το αντιγόνο RhD, ένα πολύπλοκο μωσαϊκό διαφορετικών επιτόπων, είναι το πιο σημαντικό από τα αντιγόνα του συστήματος και προσδιορίζεται σε όλους τους αιμοδότες και ασθενείς. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι είναι RhD θετικοί ή RhD αρνητικοί, υπάρχει ένα ποσοστό που έχουν μια παραλλαγή του αντιγόνου, και ανήκουν στις κατηγορίες εκείνες που φέρουν τους φαινότυπους weak D, partial D και DEL. Η τυποποίηση των αιμοδοτών πρέπει να λαμβάνει υπόψιν όλες τις εκφράσεις του RhD αντιγόνου προκειμένου να αποφευχθεί η anti-D αλλοανοσοποίηση. Για το λόγο αυτό στην καθημερινή εργαστηριακή πρακτική πρέπει να χρησιμοποιούνται αξιόπιστες μέθοδοι, οι οποίες να λαμβάνουν υπόψιν τη διαφορετική αντίδραση των εμπορικών αντιορών με τους weak D και partial D φαινοτύπους, καθώς επίσης και τη χαμηλή συγκέντρωση του αντιγόνου D σε κάποιες παραλλαγές του. Σκοπός της μελέτης: Ο στόχος της μελέτης ήταν να προσδιορίσει την κατανομή των πολυμορφισμών του αντιγόνου D σε αιμοδότες και ασθενείς ενός τριτοβάθμιου νοσοκομείου, οι οποίοι παρουσίασαν ασθενή αιμοσυγκόλληση στο RhD κατά τον ορολογικό έλεγχο. Επιπλέον, διερευνήθηκαν τα RHD αλληλόμορφα σε αιμοδότες οι οποίοι προσδιορίστηκαν ως RhD αρνητικοί με ορολογικές δοκιμασίες και είχαν C ή/και Ε στο φαινότυπο Rhesus. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μια μέθοδος αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) με πολλαπλούς εκκινητές προκειμένου να ανιχνευτεί το γονίδιο RHD. Τα θετικά δείγματα εξετάστηκαν στη συνέχεια με δυο εμπορικά προϊόντα βασισμένα στην PCR. Αποτελέσματα: Από τους 27251 αιμοδότες και 36551 ασθενείς οι οποίοι ελέγχθηκαν σε χρονικό διάστημα 30 μηνών, γονοτυπήθηκαν με μέθοδο εμπορική μέθοδο PCR-SSP 140 δείγματα που εμφάνισαν ορολογικά υπολειπόμενη έκφραση του RhD. Από αυτά, τα 56 δείγματα (40%) τυποποιήθηκαν ως weak D type 1, τα 18 (12.86%) ως weak D type 3, τα 2 (1.43%) ως weak D type 4 και τα 12 (8,57%) ως weak D type 5. Επίσης 16 δείγματα (11.43%) ανήκαν στην κατηγορία των partial D, 17 δείγματα (12.14%) ήταν DEL[M295I] και 1 δείγμα (0.71%) υβριδικό αλληλόμορφο RHD-CE(4-7)-D. Τα εναπομείναντα 16 samples (11.43%) δεν μπορούσαν να διευκρινιστούν με τα kit που χρησιμοποιήθηκαν. Στο δεύτερο σκέλος της μελέτης ελέγχθηκαν 112 δείγματα γενωμικού DNA αιμοδοτών, τα οποία τυποποιήθηκαν ως D- αλλά με C+ ή/και Ε+ με ορολογικές τεχνικές, για την ύπαρξη συγκεκριμένων αλληλουχιών DNA ειδικών του RHD γονιδίου. Συγκεκριμένα αναζητήθηκαν περιοχές των RHD promoter, intron 4, exon 7 και exon 10. Η μοριακή ανάλυση ανέδειξε 104 (92.86%) αρνητικά δείγματα σε όλες τις RHD DNA περιοχές. Από τα υπόλοιπα 8 δείγματα (7.24%), όλα με φαινότυπο Ccee, στα 3 ανιχνεύτηκαν οι περιοχές RHD promoter, intron 4, exon 7 και exon 10, σε 3 οι RHD promoter και exon 10, ενώ 2 είχαν μόνο την περιοχή του exon 10 του γονιδίου. Περαιτέρω γονοτυπικός έλεγχος με δυο εμπορικά kit PCR-SSP ανέδειξε 5 υβριδικά RHD/CE υβριδικά αλληλόμορφα [3 RHD-CE(2-9)-D και 2 RHD-CE(3-7)-D], ένα DEL αλληλόμορφο DEL(M295I), ενώ τα άλλα 2 δείγματα δεν ταυτοποιήθηκαν και απαιτείται ο έλεγχός τους με sequencing. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα του μοριακού ελέγχου για την καταγραφή της συχνότητας των ποικιλιών D στα δείγματα αιμοδοτών και ασθενών του νοσοκομείου παρουσίασαν ομοιότητες με αντίστοιχα στοιχεία άλλων ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά τους τύπους weak D 1 και 3, ενώ βρέθηκαν σημαντικά ποσοστά weak D type 5 και DEL(M295I). Η αιμοσυγκόλληση είναι η κύρια μέθοδος αναφοράς στη μεταγγισιοθεραπεία αλλά δεν είναι πάντα επαρκής για τη σωστή ανίχνευση ποικιλιών του RhD και ερυθροκυττάρων με μειωμένο αριθμό D μοριών. Μια στρατηγική γονοτύπησης του RHD, η οποία θα ανιχνεύει τις ποικιλίες του D με ικανότητα αλλοανοσοποίησης και θα επιβεβαιώνει τους D αρνητικούς αιμοδότες με κλινικώς σημαντικά αλληλόμορφα, θα μπορούσε να ενισχύσει αποτελεσματικά τον ορολογικό έλεγχο ρουτίνας στην Αιμοδοσία. Τέλος, πολύτιμοι RhD αρνητικοί ασκοί αίματος θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν αν ασθενείς οι οποίοι διαθέτουν συγκεκριμένους γονότυπους RHD μεταγγίζονται ως RhD θετικοί.","abstract_html":"Το σύστημα Rhesus είναι το πιο πολυμορφικό και το πιο ανοσογόνο σύστημα ομάδων αίματος και μαζί με το ΑΒΟ το σημαντικότερο στη μεταγγισιοθεραπεία. Το αντιγόνο RhD, ένα πολύπλοκο μωσαϊκό διαφορετικών επιτόπων, είναι το πιο σημαντικό από τα αντιγόνα του συστήματος και προσδιορίζεται σε όλους τους αιμοδότες και ασθενείς. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι είναι RhD θετικοί ή RhD αρνητικοί, υπάρχει ένα ποσοστό που έχουν μια παραλλαγή του αντιγόνου, και ανήκουν στις κατηγορίες εκείνες που φέρουν τους φαινότυπους weak D, partial D και DEL. Η τυποποίηση των αιμοδοτών πρέπει να λαμβάνει υπόψιν όλες τις εκφράσεις του RhD αντιγόνου προκειμένου να αποφευχθεί η anti-D αλλοανοσοποίηση. Για το λόγο αυτό στην καθημερινή εργαστηριακή πρακτική πρέπει να χρησιμοποιούνται αξιόπιστες μέθοδοι, οι οποίες να λαμβάνουν υπόψιν τη διαφορετική αντίδραση των εμπορικών αντιορών με τους weak D και partial D φαινοτύπους, καθώς επίσης και τη χαμηλή συγκέντρωση του αντιγόνου D σε κάποιες παραλλαγές του. Σκοπός της μελέτης: Ο στόχος της μελέτης ήταν να προσδιορίσει την κατανομή των πολυμορφισμών του αντιγόνου D σε αιμοδότες και ασθενείς ενός τριτοβάθμιου νοσοκομείου, οι οποίοι παρουσίασαν ασθενή αιμοσυγκόλληση στο RhD κατά τον ορολογικό έλεγχο. Επιπλέον, διερευνήθηκαν τα RHD αλληλόμορφα σε αιμοδότες οι οποίοι προσδιορίστηκαν ως RhD αρνητικοί με ορολογικές δοκιμασίες και είχαν C ή/και Ε στο φαινότυπο Rhesus. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μια μέθοδος αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) με πολλαπλούς εκκινητές προκειμένου να ανιχνευτεί το γονίδιο RHD. Τα θετικά δείγματα εξετάστηκαν στη συνέχεια με δυο εμπορικά προϊόντα βασισμένα στην PCR. Αποτελέσματα: Από τους 27251 αιμοδότες και 36551 ασθενείς οι οποίοι ελέγχθηκαν σε χρονικό διάστημα 30 μηνών, γονοτυπήθηκαν με μέθοδο εμπορική μέθοδο PCR-SSP 140 δείγματα που εμφάνισαν ορολογικά υπολειπόμενη έκφραση του RhD. Από αυτά, τα 56 δείγματα (40%) τυποποιήθηκαν ως weak D type 1, τα 18 (12.86%) ως weak D type 3, τα 2 (1.43%) ως weak D type 4 και τα 12 (8,57%) ως weak D type 5. Επίσης 16 δείγματα (11.43%) ανήκαν στην κατηγορία των partial D, 17 δείγματα (12.14%) ήταν DEL[M295I] και 1 δείγμα (0.71%) υβριδικό αλληλόμορφο RHD-CE(4-7)-D. Τα εναπομείναντα 16 samples (11.43%) δεν μπορούσαν να διευκρινιστούν με τα kit που χρησιμοποιήθηκαν. Στο δεύτερο σκέλος της μελέτης ελέγχθηκαν 112 δείγματα γενωμικού DNA αιμοδοτών, τα οποία τυποποιήθηκαν ως D- αλλά με C+ ή/και Ε+ με ορολογικές τεχνικές, για την ύπαρξη συγκεκριμένων αλληλουχιών DNA ειδικών του RHD γονιδίου. Συγκεκριμένα αναζητήθηκαν περιοχές των RHD promoter, intron 4, exon 7 και exon 10. Η μοριακή ανάλυση ανέδειξε 104 (92.86%) αρνητικά δείγματα σε όλες τις RHD DNA περιοχές. Από τα υπόλοιπα 8 δείγματα (7.24%), όλα με φαινότυπο Ccee, στα 3 ανιχνεύτηκαν οι περιοχές RHD promoter, intron 4, exon 7 και exon 10, σε 3 οι RHD promoter και exon 10, ενώ 2 είχαν μόνο την περιοχή του exon 10 του γονιδίου. Περαιτέρω γονοτυπικός έλεγχος με δυο εμπορικά kit PCR-SSP ανέδειξε 5 υβριδικά RHD/CE υβριδικά αλληλόμορφα [3 RHD-CE(2-9)-D και 2 RHD-CE(3-7)-D], ένα DEL αλληλόμορφο DEL(M295I), ενώ τα άλλα 2 δείγματα δεν ταυτοποιήθηκαν και απαιτείται ο έλεγχός τους με sequencing. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα του μοριακού ελέγχου για την καταγραφή της συχνότητας των ποικιλιών D στα δείγματα αιμοδοτών και ασθενών του νοσοκομείου παρουσίασαν ομοιότητες με αντίστοιχα στοιχεία άλλων ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά τους τύπους weak D 1 και 3, ενώ βρέθηκαν σημαντικά ποσοστά weak D type 5 και DEL(M295I). Η αιμοσυγκόλληση είναι η κύρια μέθοδος αναφοράς στη μεταγγισιοθεραπεία αλλά δεν είναι πάντα επαρκής για τη σωστή ανίχνευση ποικιλιών του RhD και ερυθροκυττάρων με μειωμένο αριθμό D μοριών. Μια στρατηγική γονοτύπησης του RHD, η οποία θα ανιχνεύει τις ποικιλίες του D με ικανότητα αλλοανοσοποίησης και θα επιβεβαιώνει τους D αρνητικούς αιμοδότες με κλινικώς σημαντικά αλληλόμορφα, θα μπορούσε να ενισχύσει αποτελεσματικά τον ορολογικό έλεγχο ρουτίνας στην Αιμοδοσία. Τέλος, πολύτιμοι RhD αρνητικοί ασκοί αίματος θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν αν ασθενείς οι οποίοι διαθέτουν συγκεκριμένους γονότυπους RHD μεταγγίζονται ως RhD θετικοί.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαραγκάκη Λαμπρινή","Maragkaki Lamprini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:40Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896887"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896887","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896887","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896887","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896887","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαραγκάκη Λαμπρινή","Maragkaki Lamprini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896887","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896887"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το σύστημα Rhesus είναι το πιο πολυμορφικό και το πιο ανοσογόνο σύστημα ομάδων αίματος και μαζί με το ΑΒΟ το σημαντικότερο στη μεταγγισιοθεραπεία. Το αντιγόνο RhD, ένα πολύπλοκο μωσαϊκό διαφορετικών επιτόπων, είναι το πιο σημαντικό από τα αντιγόνα του συστήματος και προσδιορίζεται σε όλους τους αιμοδότες και ασθενείς. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι είναι RhD θετικοί ή RhD αρνητικοί, υπάρχει ένα ποσοστό που έχουν μια παραλλαγή του αντιγόνου, και ανήκουν στις κατηγορίες εκείνες που φέρουν τους φαινότυπους weak D, partial D και DEL. Η τυποποίηση των αιμοδοτών πρέπει να λαμβάνει υπόψιν όλες τις εκφράσεις του RhD αντιγόνου προκειμένου να αποφευχθεί η anti-D αλλοανοσοποίηση. Για το λόγο αυτό στην καθημερινή εργαστηριακή πρακτική πρέπει να χρησιμοποιούνται αξιόπιστες μέθοδοι, οι οποίες να λαμβάνουν υπόψιν τη διαφορετική αντίδραση των εμπορικών αντιορών με τους weak D και partial D φαινοτύπους, καθώς επίσης και τη χαμηλή συγκέντρωση του αντιγόνου D σε κάποιες παραλλαγές του. Σκοπός της μελέτης: Ο στόχος της μελέτης ήταν να προσδιορίσει την κατανομή των πολυμορφισμών του αντιγόνου D σε αιμοδότες και ασθενείς ενός τριτοβάθμιου νοσοκομείου, οι οποίοι παρουσίασαν ασθενή αιμοσυγκόλληση στο RhD κατά τον ορολογικό έλεγχο. Επιπλέον, διερευνήθηκαν τα RHD αλληλόμορφα σε αιμοδότες οι οποίοι προσδιορίστηκαν ως RhD αρνητικοί με ορολογικές δοκιμασίες και είχαν C ή/και Ε στο φαινότυπο Rhesus. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μια μέθοδος αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) με πολλαπλούς εκκινητές προκειμένου να ανιχνευτεί το γονίδιο RHD. Τα θετικά δείγματα εξετάστηκαν στη συνέχεια με δυο εμπορικά προϊόντα βασισμένα στην PCR. Αποτελέσματα: Από τους 27251 αιμοδότες και 36551 ασθενείς οι οποίοι ελέγχθηκαν σε χρονικό διάστημα 30 μηνών, γονοτυπήθηκαν με μέθοδο εμπορική μέθοδο PCR-SSP 140 δείγματα που εμφάνισαν ορολογικά υπολειπόμενη έκφραση του RhD. Από αυτά, τα 56 δείγματα (40%) τυποποιήθηκαν ως weak D type 1, τα 18 (12.86%) ως weak D type 3, τα 2 (1.43%) ως weak D type 4 και τα 12 (8,57%) ως weak D type 5. Επίσης 16 δείγματα (11.43%) ανήκαν στην κατηγορία των partial D, 17 δείγματα (12.14%) ήταν DEL[M295I] και 1 δείγμα (0.71%) υβριδικό αλληλόμορφο RHD-CE(4-7)-D. Τα εναπομείναντα 16 samples (11.43%) δεν μπορούσαν να διευκρινιστούν με τα kit που χρησιμοποιήθηκαν. Στο δεύτερο σκέλος της μελέτης ελέγχθηκαν 112 δείγματα γενωμικού DNA αιμοδοτών, τα οποία τυποποιήθηκαν ως D- αλλά με C+ ή/και Ε+ με ορολογικές τεχνικές, για την ύπαρξη συγκεκριμένων αλληλουχιών DNA ειδικών του RHD γονιδίου. Συγκεκριμένα αναζητήθηκαν περιοχές των RHD promoter, intron 4, exon 7 και exon 10. Η μοριακή ανάλυση ανέδειξε 104 (92.86%) αρνητικά δείγματα σε όλες τις RHD DNA περιοχές. Από τα υπόλοιπα 8 δείγματα (7.24%), όλα με φαινότυπο Ccee, στα 3 ανιχνεύτηκαν οι περιοχές RHD promoter, intron 4, exon 7 και exon 10, σε 3 οι RHD promoter και exon 10, ενώ 2 είχαν μόνο την περιοχή του exon 10 του γονιδίου. Περαιτέρω γονοτυπικός έλεγχος με δυο εμπορικά kit PCR-SSP ανέδειξε 5 υβριδικά RHD/CE υβριδικά αλληλόμορφα [3 RHD-CE(2-9)-D και 2 RHD-CE(3-7)-D], ένα DEL αλληλόμορφο DEL(M295I), ενώ τα άλλα 2 δείγματα δεν ταυτοποιήθηκαν και απαιτείται ο έλεγχός τους με sequencing. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα του μοριακού ελέγχου για την καταγραφή της συχνότητας των ποικιλιών D στα δείγματα αιμοδοτών και ασθενών του νοσοκομείου παρουσίασαν ομοιότητες με αντίστοιχα στοιχεία άλλων ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά τους τύπους weak D 1 και 3, ενώ βρέθηκαν σημαντικά ποσοστά weak D type 5 και DEL(M295I). Η αιμοσυγκόλληση είναι η κύρια μέθοδος αναφοράς στη μεταγγισιοθεραπεία αλλά δεν είναι πάντα επαρκής για τη σωστή ανίχνευση ποικιλιών του RhD και ερυθροκυττάρων με μειωμένο αριθμό D μοριών. Μια στρατηγική γονοτύπησης του RHD, η οποία θα ανιχνεύει τις ποικιλίες του D με ικανότητα αλλοανοσοποίησης και θα επιβεβαιώνει τους D αρνητικούς αιμοδότες με κλινικώς σημαντικά αλληλόμορφα, θα μπορούσε να ενισχύσει αποτελεσματικά τον ορολογικό έλεγχο ρουτίνας στην Αιμοδοσία. Τέλος, πολύτιμοι RhD αρνητικοί ασκοί αίματος θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν αν ασθενείς οι οποίοι διαθέτουν συγκεκριμένους γονότυπους RHD μεταγγίζονται ως RhD θετικοί.","Rh blood group system is the most polymorphic and immunogenic blood group system, and along with the ABO the most significant for clinical practice. The RhD antigen, a complex mosaic of different epitopes, is the most important in the Rh system and is determined in all the blood donors and patients. Although most people are either RhD positive or RhD negative, there is a certain number of people who have a variation of the D antigen, which are called weak D, partial D and DEL phenotypes. Blood donor typing should account for all expressing antigens in order to prevent anti-D alloimmunization. Therefore, highly reliable routine D typing methods must be performed, taking into account the RhD discrepancies caused by variable reactivity of weak D and partial D types with different commercial antisera, as well as the very low antigen density of some of the RhD variants. Study design: The objective of this prospective study was to determine the relative distribution of D variants among blood donors and patients coming to attention by weak agglutination in RhD with routine serology in a Greek tertiary hospital. Furthermore, the study aimed to investigate RHD alleles among blood donors who typed D- by serologic typing and positive for C and/or E. For this reason a previously published multiplex polymerase chain reaction (PCR) procedure was modified and used for the detection of RHD gene. Positive samples were further characterized by two commercial PCR-SSP kits. Results: Of 27251 individual blood donors and 36551 patients within a 30 month period, 140 samples with atypical D antigen expression were further RHD genotyped by PCR-SSP technique. Among these, 56 samples (40%) were identified as weak D type 1, 18 (12.86%) as weak D type 3, 2 (1.43%) as weak D type 4, 12 (8,57%) as weak D type 5. An additional 16 samples (11.43%) were identified as partial D, 17 samples (12.14%) represented the DEL[M295I] genotype and 1 sample (0.71%) showed the RHD-CE(4-7)-D hybrid allele. The remaining 16 samples (11.43%) could not be discriminated with the available kits. In the second part of the study genomic DNA from 112 blood donors serologically typed as D- but C+ and/or E+ were tested individually for the presence of RHD-specific DNA sequences in the RHD promoter, intron 4, exon 7 and exon 10. Molecular analysis showed that 104 (92.86%) were negative for all four RHD DNA regions. Among the other 8 samples (7.24%), all of Ccee phenotype, three were found to be positive for RHD promoter, intron 4, exon 7 and exon 10, three for RHD promoter and exon 10, and two for exon 10 alone. Further genotyping revealed five hybrid RHD-CE-D alleles [3 RHD-CE(2-9)-D and 2 RHD-CE(3-7)-D], one allele represented the DEL(M295I) genotype, while the remaining two samples gave inconclusive RHD genotyping results using the PCR-SSP tests and need further investigation by sequencing. Conclusions: The results from the molecular testing on frequency of D variants in the population of our hospital is in accordance with the results in the populations of other European countries, regarding weak D 1 and 3, though they show a significant percentage of weak D type 5 and DEL(M295I). Serotyping is the standard method to assign transfusion strategies but it is not always capable to correctly define all samples with D variants or reduced amount of D antigen. In order to efficiently support routine serologic D typing, a RHD genotyping strategy is needed to identify D variants with potential for anti-D alloimmunization and to confirm D- blood donors with clinically relevant alleles. Patients belonged to certain molecular categories can be treated as RhD-positive and thus valuable RhD-negative blood reserves can be preserved."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη των Rhesus αρνητικών και συχνότητα των τύπων weak D και των ποικιλιών partial D του συστήματος Rhesus σε Αιμοδότες και Ασθενείς του Νοσοκομείου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαραγκάκη Λαμπρινή","Maragkaki Lamprini"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το σύστημα Rhesus είναι το πιο πολυμορφικό και το πιο ανοσογόνο σύστημα ομάδων αίματος και μαζί με το ΑΒΟ το σημαντικότερο στη μεταγγισιοθεραπεία. Το αντιγόνο RhD, ένα πολύπλοκο μωσαϊκό διαφορετικών επιτόπων, είναι το πιο σημαντικό από τα αντιγόνα του συστήματος και προσδιορίζεται σε όλους τους αιμοδότες και ασθενείς. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι είναι RhD θετικοί ή RhD αρνητικοί, υπάρχει ένα ποσοστό που έχουν μια παραλλαγή του αντιγόνου, και ανήκουν στις κατηγορίες εκείνες που φέρουν τους φαινότυπους weak D, partial D και DEL. Η τυποποίηση των αιμοδοτών πρέπει να λαμβάνει υπόψιν όλες τις εκφράσεις του RhD αντιγόνου προκειμένου να αποφευχθεί η anti-D αλλοανοσοποίηση. Για το λόγο αυτό στην καθημερινή εργαστηριακή πρακτική πρέπει να χρησιμοποιούνται αξιόπιστες μέθοδοι, οι οποίες να λαμβάνουν υπόψιν τη διαφορετική αντίδραση των εμπορικών αντιορών με τους weak D και partial D φαινοτύπους, καθώς επίσης και τη χαμηλή συγκέντρωση του αντιγόνου D σε κάποιες παραλλαγές του. Σκοπός της μελέτης: Ο στόχος της μελέτης ήταν να προσδιορίσει την κατανομή των πολυμορφισμών του αντιγόνου D σε αιμοδότες και ασθενείς ενός τριτοβάθμιου νοσοκομείου, οι οποίοι παρουσίασαν ασθενή αιμοσυγκόλληση στο RhD κατά τον ορολογικό έλεγχο. Επιπλέον, διερευνήθηκαν τα RHD αλληλόμορφα σε αιμοδότες οι οποίοι προσδιορίστηκαν ως RhD αρνητικοί με ορολογικές δοκιμασίες και είχαν C ή/και Ε στο φαινότυπο Rhesus. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μια μέθοδος αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) με πολλαπλούς εκκινητές προκειμένου να ανιχνευτεί το γονίδιο RHD. Τα θετικά δείγματα εξετάστηκαν στη συνέχεια με δυο εμπορικά προϊόντα βασισμένα στην PCR. Αποτελέσματα: Από τους 27251 αιμοδότες και 36551 ασθενείς οι οποίοι ελέγχθηκαν σε χρονικό διάστημα 30 μηνών, γονοτυπήθηκαν με μέθοδο εμπορική μέθοδο PCR-SSP 140 δείγματα που εμφάνισαν ορολογικά υπολειπόμενη έκφραση του RhD. Από αυτά, τα 56 δείγματα (40%) τυποποιήθηκαν ως weak D type 1, τα 18 (12.86%) ως weak D type 3, τα 2 (1.43%) ως weak D type 4 και τα 12 (8,57%) ως weak D type 5. Επίσης 16 δείγματα (11.43%) ανήκαν στην κατηγορία των partial D, 17 δείγματα (12.14%) ήταν DEL[M295I] και 1 δείγμα (0.71%) υβριδικό αλληλόμορφο RHD-CE(4-7)-D. Τα εναπομείναντα 16 samples (11.43%) δεν μπορούσαν να διευκρινιστούν με τα kit που χρησιμοποιήθηκαν. Στο δεύτερο σκέλος της μελέτης ελέγχθηκαν 112 δείγματα γενωμικού DNA αιμοδοτών, τα οποία τυποποιήθηκαν ως D- αλλά με C+ ή/και Ε+ με ορολογικές τεχνικές, για την ύπαρξη συγκεκριμένων αλληλουχιών DNA ειδικών του RHD γονιδίου. Συγκεκριμένα αναζητήθηκαν περιοχές των RHD promoter, intron 4, exon 7 και exon 10. Η μοριακή ανάλυση ανέδειξε 104 (92.86%) αρνητικά δείγματα σε όλες τις RHD DNA περιοχές. Από τα υπόλοιπα 8 δείγματα (7.24%), όλα με φαινότυπο Ccee, στα 3 ανιχνεύτηκαν οι περιοχές RHD promoter, intron 4, exon 7 και exon 10, σε 3 οι RHD promoter και exon 10, ενώ 2 είχαν μόνο την περιοχή του exon 10 του γονιδίου. Περαιτέρω γονοτυπικός έλεγχος με δυο εμπορικά kit PCR-SSP ανέδειξε 5 υβριδικά RHD/CE υβριδικά αλληλόμορφα [3 RHD-CE(2-9)-D και 2 RHD-CE(3-7)-D], ένα DEL αλληλόμορφο DEL(M295I), ενώ τα άλλα 2 δείγματα δεν ταυτοποιήθηκαν και απαιτείται ο έλεγχός τους με sequencing. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα του μοριακού ελέγχου για την καταγραφή της συχνότητας των ποικιλιών D στα δείγματα αιμοδοτών και ασθενών του νοσοκομείου παρουσίασαν ομοιότητες με αντίστοιχα στοιχεία άλλων ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά τους τύπους weak D 1 και 3, ενώ βρέθηκαν σημαντικά ποσοστά weak D type 5 και DEL(M295I). Η αιμοσυγκόλληση είναι η κύρια μέθοδος αναφοράς στη μεταγγισιοθεραπεία αλλά δεν είναι πάντα επαρκής για τη σωστή ανίχνευση ποικιλιών του RhD και ερυθροκυττάρων με μειωμένο αριθμό D μοριών. Μια στρατηγική γονοτύπησης του RHD, η οποία θα ανιχνεύει τις ποικιλίες του D με ικανότητα αλλοανοσοποίησης και θα επιβεβαιώνει τους D αρνητικούς αιμοδότες με κλινικώς σημαντικά αλληλόμορφα, θα μπορούσε να ενισχύσει αποτελεσματικά τον ορολογικό έλεγχο ρουτίνας στην Αιμοδοσία. Τέλος, πολύτιμοι RhD αρνητικοί ασκοί αίματος θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν αν ασθενείς οι οποίοι διαθέτουν συγκεκριμένους γονότυπους RHD μεταγγίζονται ως RhD θετικοί.","Rh blood group system is the most polymorphic and immunogenic blood group system, and along with the ABO the most significant for clinical practice. The RhD antigen, a complex mosaic of different epitopes, is the most important in the Rh system and is determined in all the blood donors and patients. Although most people are either RhD positive or RhD negative, there is a certain number of people who have a variation of the D antigen, which are called weak D, partial D and DEL phenotypes. Blood donor typing should account for all expressing antigens in order to prevent anti-D alloimmunization. Therefore, highly reliable routine D typing methods must be performed, taking into account the RhD discrepancies caused by variable reactivity of weak D and partial D types with different commercial antisera, as well as the very low antigen density of some of the RhD variants. Study design: The objective of this prospective study was to determine the relative distribution of D variants among blood donors and patients coming to attention by weak agglutination in RhD with routine serology in a Greek tertiary hospital. Furthermore, the study aimed to investigate RHD alleles among blood donors who typed D- by serologic typing and positive for C and/or E. For this reason a previously published multiplex polymerase chain reaction (PCR) procedure was modified and used for the detection of RHD gene. Positive samples were further characterized by two commercial PCR-SSP kits. Results: Of 27251 individual blood donors and 36551 patients within a 30 month period, 140 samples with atypical D antigen expression were further RHD genotyped by PCR-SSP technique. Among these, 56 samples (40%) were identified as weak D type 1, 18 (12.86%) as weak D type 3, 2 (1.43%) as weak D type 4, 12 (8,57%) as weak D type 5. An additional 16 samples (11.43%) were identified as partial D, 17 samples (12.14%) represented the DEL[M295I] genotype and 1 sample (0.71%) showed the RHD-CE(4-7)-D hybrid allele. The remaining 16 samples (11.43%) could not be discriminated with the available kits. In the second part of the study genomic DNA from 112 blood donors serologically typed as D- but C+ and/or E+ were tested individually for the presence of RHD-specific DNA sequences in the RHD promoter, intron 4, exon 7 and exon 10. Molecular analysis showed that 104 (92.86%) were negative for all four RHD DNA regions. Among the other 8 samples (7.24%), all of Ccee phenotype, three were found to be positive for RHD promoter, intron 4, exon 7 and exon 10, three for RHD promoter and exon 10, and two for exon 10 alone. Further genotyping revealed five hybrid RHD-CE-D alleles [3 RHD-CE(2-9)-D and 2 RHD-CE(3-7)-D], one allele represented the DEL(M295I) genotype, while the remaining two samples gave inconclusive RHD genotyping results using the PCR-SSP tests and need further investigation by sequencing. Conclusions: The results from the molecular testing on frequency of D variants in the population of our hospital is in accordance with the results in the populations of other European countries, regarding weak D 1 and 3, though they show a significant percentage of weak D type 5 and DEL(M295I). Serotyping is the standard method to assign transfusion strategies but it is not always capable to correctly define all samples with D variants or reduced amount of D antigen. In order to efficiently support routine serologic D typing, a RHD genotyping strategy is needed to identify D variants with potential for anti-D alloimmunization and to confirm D- blood donors with clinically relevant alleles. Patients belonged to certain molecular categories can be treated as RhD-positive and thus valuable RhD-negative blood reserves can be preserved."],"dc:identifier":["uoadl:2896887","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896887"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη των Rhesus αρνητικών και συχνότητα των τύπων weak D και των ποικιλιών partial D του συστήματος Rhesus σε Αιμοδότες και Ασθενείς του Νοσοκομείου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:40Z"}