{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896934"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2896934","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δεσμός και Ψυχοκοινωνική Προσαρμογή Προεφήβων Μαθητών","abstract":"Η θεωρία του δεσµού παρέχει μία ολοκληρωμένη οπτική για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι σχέσεις με τους γονείς μπορούν να υποστηρίξουν ή να υπονομεύσουν την περαιτέρω ψυχοκοινωνική ανάπτυξη. Το παιδί με ασφαλή δεσμό χρησιμοποιεί τη σχέση του με τους γονείς ως βάση για την εξερεύνηση νέων σχέσεων, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με συνομηλίκους. Οι σχέσεις αυτές συνδυαστικά προάγουν την εξερεύνηση του περιβάλλοντος και την ομαλή προσαρμογή σε αυτό. Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκαν οι σχέσεις δεσμού προεφήβων μαθητών με τη μητέρα, τον πατέρα και τους συνομηλίκους, τόσο ως προς τη μεταξύ τους συσχέτιση, όσο και σε σχέση με την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή. Για το σκοπό αυτό 123 μαθητές Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια αυτοναφοράς για το δεσμό και για την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή. Τα ευρήματα έδειξαν την υψηλή συσχέτιση του δεσμού με τη μητέρα, τον πατέρα και τους συνομηλίκους. Επίσης, οι προαναφερθείσες σχέσεις δεσμού συσχετίστηκαν με την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των προεφήβων, αλλά η προβλεπτική ικανότητα της καθεμιάς διέφερε ανάλογα με τον ειδικότερο τομέα ψυχοκοινωνικής προσαρμογής. Επιπλέον, φάνηκε ότι οι προέφηβοι που ανέφεραν τη μητέρα, τον πατέρα ή κάποιον φίλο ως το πρόσωπο με το οποίο διατηρούν τη μεγαλύτερη συναισθηματική εγγύτητα παρουσίασαν ισχυρότερο δεσμό με τους γονείς και τους συνομηλίκους, σε σχέση με όσους ανέφεραν άλλα πρόσωπα. Τέλος, δεν διαπιστώθηκαν διαφυλικές διαφορές ως προς το δεσμό με τη μητέρα και τον πατέρα.","abstract_html":"Η θεωρία του δεσµού παρέχει μία ολοκληρωμένη οπτική για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι σχέσεις με τους γονείς μπορούν να υποστηρίξουν ή να υπονομεύσουν την περαιτέρω ψυχοκοινωνική ανάπτυξη. Το παιδί με ασφαλή δεσμό χρησιμοποιεί τη σχέση του με τους γονείς ως βάση για την εξερεύνηση νέων σχέσεων, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με συνομηλίκους. Οι σχέσεις αυτές συνδυαστικά προάγουν την εξερεύνηση του περιβάλλοντος και την ομαλή προσαρμογή σε αυτό. Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκαν οι σχέσεις δεσμού προεφήβων μαθητών με τη μητέρα, τον πατέρα και τους συνομηλίκους, τόσο ως προς τη μεταξύ τους συσχέτιση, όσο και σε σχέση με την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή. Για το σκοπό αυτό 123 μαθητές Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια αυτοναφοράς για το δεσμό και για την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή. Τα ευρήματα έδειξαν την υψηλή συσχέτιση του δεσμού με τη μητέρα, τον πατέρα και τους συνομηλίκους. Επίσης, οι προαναφερθείσες σχέσεις δεσμού συσχετίστηκαν με την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των προεφήβων, αλλά η προβλεπτική ικανότητα της καθεμιάς διέφερε ανάλογα με τον ειδικότερο τομέα ψυχοκοινωνικής προσαρμογής. Επιπλέον, φάνηκε ότι οι προέφηβοι που ανέφεραν τη μητέρα, τον πατέρα ή κάποιον φίλο ως το πρόσωπο με το οποίο διατηρούν τη μεγαλύτερη συναισθηματική εγγύτητα παρουσίασαν ισχυρότερο δεσμό με τους γονείς και τους συνομηλίκους, σε σχέση με όσους ανέφεραν άλλα πρόσωπα. Τέλος, δεν διαπιστώθηκαν διαφυλικές διαφορές ως προς το δεσμό με τη μητέρα και τον πατέρα.","abstract_has_math":false,"creators":["Βεντούρα Ελισάβετ","Ventoura Elisavet"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:40Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896934"],"render_values":[{"text":"uoadl:2896934","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896934","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896934","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2896934","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βεντούρα Ελισάβετ","Ventoura Elisavet"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2896934","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896934"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θεωρία του δεσµού παρέχει μία ολοκληρωμένη οπτική για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι σχέσεις με τους γονείς μπορούν να υποστηρίξουν ή να υπονομεύσουν την περαιτέρω ψυχοκοινωνική ανάπτυξη. Το παιδί με ασφαλή δεσμό χρησιμοποιεί τη σχέση του με τους γονείς ως βάση για την εξερεύνηση νέων σχέσεων, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με συνομηλίκους. Οι σχέσεις αυτές συνδυαστικά προάγουν την εξερεύνηση του περιβάλλοντος και την ομαλή προσαρμογή σε αυτό. Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκαν οι σχέσεις δεσμού προεφήβων μαθητών με τη μητέρα, τον πατέρα και τους συνομηλίκους, τόσο ως προς τη μεταξύ τους συσχέτιση, όσο και σε σχέση με την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή. Για το σκοπό αυτό 123 μαθητές Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια αυτοναφοράς για το δεσμό και για την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή. Τα ευρήματα έδειξαν την υψηλή συσχέτιση του δεσμού με τη μητέρα, τον πατέρα και τους συνομηλίκους. Επίσης, οι προαναφερθείσες σχέσεις δεσμού συσχετίστηκαν με την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των προεφήβων, αλλά η προβλεπτική ικανότητα της καθεμιάς διέφερε ανάλογα με τον ειδικότερο τομέα ψυχοκοινωνικής προσαρμογής. Επιπλέον, φάνηκε ότι οι προέφηβοι που ανέφεραν τη μητέρα, τον πατέρα ή κάποιον φίλο ως το πρόσωπο με το οποίο διατηρούν τη μεγαλύτερη συναισθηματική εγγύτητα παρουσίασαν ισχυρότερο δεσμό με τους γονείς και τους συνομηλίκους, σε σχέση με όσους ανέφεραν άλλα πρόσωπα. Τέλος, δεν διαπιστώθηκαν διαφυλικές διαφορές ως προς το δεσμό με τη μητέρα και τον πατέρα.","Attachment theory provides a complete understanding of how relationships with parents can promote or undermine psychosocial adjustment. Relationships with parents of securely attached children serve as a base for the exploration of new relationships, including relationships with peers. All these combined relationships enhance environmental exploration and adjustment. The current study examined how preadolescents’ maternal, paternal and peer attachment bonds connect with each other as well as how each of them connects with psychosocial adjustment. For this purpose, 123 Primary School students of fifth and sixth grade completed self-report questionnaires about their attachment and their psychosocial adjustment. Results revealed high correlations between attachment to mother, father and peers. These attachment bonds were also highly correlated with psychosocial adjustment, but each of them could significantly predict different indices of psychosocial adjustment. Additionally, preadolescents who nominated their mother, their father or a peer as a primary emotional support figure had stronger attachment to parents and peers, in contrast with those who nominated other figures. Finally, attachment to mother and father did not significantly differ between males and females."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δεσμός και Ψυχοκοινωνική Προσαρμογή Προεφήβων Μαθητών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βεντούρα Ελισάβετ","Ventoura Elisavet"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η θεωρία του δεσµού παρέχει μία ολοκληρωμένη οπτική για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι σχέσεις με τους γονείς μπορούν να υποστηρίξουν ή να υπονομεύσουν την περαιτέρω ψυχοκοινωνική ανάπτυξη. Το παιδί με ασφαλή δεσμό χρησιμοποιεί τη σχέση του με τους γονείς ως βάση για την εξερεύνηση νέων σχέσεων, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με συνομηλίκους. Οι σχέσεις αυτές συνδυαστικά προάγουν την εξερεύνηση του περιβάλλοντος και την ομαλή προσαρμογή σε αυτό. Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκαν οι σχέσεις δεσμού προεφήβων μαθητών με τη μητέρα, τον πατέρα και τους συνομηλίκους, τόσο ως προς τη μεταξύ τους συσχέτιση, όσο και σε σχέση με την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή. Για το σκοπό αυτό 123 μαθητές Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια αυτοναφοράς για το δεσμό και για την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή. Τα ευρήματα έδειξαν την υψηλή συσχέτιση του δεσμού με τη μητέρα, τον πατέρα και τους συνομηλίκους. Επίσης, οι προαναφερθείσες σχέσεις δεσμού συσχετίστηκαν με την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των προεφήβων, αλλά η προβλεπτική ικανότητα της καθεμιάς διέφερε ανάλογα με τον ειδικότερο τομέα ψυχοκοινωνικής προσαρμογής. Επιπλέον, φάνηκε ότι οι προέφηβοι που ανέφεραν τη μητέρα, τον πατέρα ή κάποιον φίλο ως το πρόσωπο με το οποίο διατηρούν τη μεγαλύτερη συναισθηματική εγγύτητα παρουσίασαν ισχυρότερο δεσμό με τους γονείς και τους συνομηλίκους, σε σχέση με όσους ανέφεραν άλλα πρόσωπα. Τέλος, δεν διαπιστώθηκαν διαφυλικές διαφορές ως προς το δεσμό με τη μητέρα και τον πατέρα.","Attachment theory provides a complete understanding of how relationships with parents can promote or undermine psychosocial adjustment. Relationships with parents of securely attached children serve as a base for the exploration of new relationships, including relationships with peers. All these combined relationships enhance environmental exploration and adjustment. The current study examined how preadolescents’ maternal, paternal and peer attachment bonds connect with each other as well as how each of them connects with psychosocial adjustment. For this purpose, 123 Primary School students of fifth and sixth grade completed self-report questionnaires about their attachment and their psychosocial adjustment. Results revealed high correlations between attachment to mother, father and peers. These attachment bonds were also highly correlated with psychosocial adjustment, but each of them could significantly predict different indices of psychosocial adjustment. Additionally, preadolescents who nominated their mother, their father or a peer as a primary emotional support figure had stronger attachment to parents and peers, in contrast with those who nominated other figures. Finally, attachment to mother and father did not significantly differ between males and females."],"dc:identifier":["uoadl:2896934","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2896934"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Δεσμός και Ψυχοκοινωνική Προσαρμογή Προεφήβων Μαθητών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:40Z"}