{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2897860"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2897860","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων και η συμβολή του στη Θεολογία","abstract":"Στην παρούσα εργασία ασχολείται με έναν Άγιο Πατριάρχη της Εκκλησίας μας που έζησε τον έβδομο αιώνα, τον Αγ. Σωφρόνιο Ιεροσολύμων. Γεννήθηκε στη Δαμασκό το 550, έγινε μοναχός στη Μονή του Αγ. Θεοδοσίου και μαζί με τον πνευματικό του πατέρα και φίλο,Ιωάννη Μόσχο,περιόδευσε στα μοναστικά κέντρα της περιοχής προκειμένου να συλλέξουν και καταγράψουν στο περίφημο «Λειμωνάριο» περιστατικά από τη ζωή των μοναχών. Μετά την επιδρομή των Περσών κατέφυγαν στην Αλεξάνδρεια όπου συνέβαλλαν στο έργο του πατριάρχη Αλεξανδρείας Ιωάννου του Ε’ (610-619). Μετά το θάνατο του Μόσχου επιστρέφοντας στα Ιεροσόλυμα για να εκτελέσει την τελευταία επιθυμία του φίλου του, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα κακοδοξία που άρχισε να εξαπλώνεται στην αυτοκρατορία, τον μονοενεργητισμό. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μαζί με τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύρο ασπάσθηκαν μια διδασκαλία που πρέσβευε ότι ο Χριστός είχε δύο φύσεις αλλά μια ενέργεια για να μην αντιτίθεται η μία στην άλλη. Ήταν μια καλυμμένη προέκταση του μονοφυσιτισμού που ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως προσπάθησε να επιβάλλει με την «Ψήφο»(634) και αργότερα ο Ηράκλειος με την «Έκθεση»(638), ένα διάταγμα που απαγόρευε την οποιαδήποτε συζήτηση για μια ή δύο ενέργειες στο Χριστό. Ο Αγ. Σωφρόνιος παρ’ ότι είχε μείνει μόνος (τα υπόλοιπα πατριαρχεία ακόμα και ο πάπας Ρώμης Ονώριος είχαν ασπασθεί τη νέα διδασκαλία) δεν πτοήθηκε. Με επιστολή που έστειλε προς τον Αρκάδιο Κύπρου προσπάθησε να τον πείσει για τη σύγκληση συνόδου προκειμένου να συζητηθεί το θέμα εκφράζοντας την άποψη του για δυο πράξεις στο Χριστό μην αναφέροντας την απαγορευμένη από την Ψήφο λέξη «ενέργειες». Το 634 εκλέγεται πατριάρχης Ιεροσολύμων όπου μετά την σύγκληση τοπικής συνόδου αποστέλλει κατ’ έθος την ενθρονιστήρια επιστολή του στα υπόλοιπα πατριαρχεία. Αυτή η επιστολή που αργότερα καταχωρήθηκε στα πρακτικά της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου αποτελεί μια ομολογία πίστεως και ένα άριστο δογματικό κείμενο που τεκμηριώνει την ορθόδοξη άποψη: ο Χριστός είχε δύο φύσεις και δύο ενέργειες που δεν αντιτίθενται μεταξύ τους. Μετά από πολύμηνη πολιορκία των Ιεροσολύμων από τους Άραβες παρέδωσε με όρους την πόλη στον Χαλίφη Ομάρ και κοιμήθηκε οσιακά το 639. Την διδασκαλία του Αγ. Σωφρονίου ακολούθησε και συνέχισε ο άξιος μαθητής του, ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής που πέτυχε την καταδίκη του μονοενεργητισμού- μονοθελητισμού στη σύνοδο του Λατερανού(649). Και οι δύο τους αποτέλεσαν την απαρχή για την τελική καταδίκη της αίρεσης και των οπαδών της στην Στ’ Οικουμενική Σύνοδο (681-682). Θα εξετάσουμε λοιπόν στο πρώτο μέρος το ιστορικό πλαίσιο και τα αίτια της εκτροπής προς την κακοδοξία του μονοενεργητισμού και αργότερα του μονοθελητισμού που απασχόλησε τον 7ο αιώνα. Στο δεύτερο μέρος θα εξετάσουμε τη ζωή του Αγίου Σωφρονίου όπου θα διαπιστώσουμε ότι δεν ήταν παρά ενός φωτισμένου και Αγίου Ιεράρχη που είχε όλες τις προϋποθέσεις για να αντιληφθεί έγκαιρα και να πολεμήσει την αίρεση και στο τρίτο μέρος θα αναλύσουμε την θεολογία του και τη συμβολή του Αγ. Σωφρονίου στην Χριστολογία και κατ’ επέκταση στη σωτηριολογία. Θα κλείσουμε με τα συμπεράσματα που δεν είναι άλλα από την επιτυχή καταπολέμηση της αίρεσης του μονοενεργητισμού και την τοποθέτηση γερών βάσεων προκειμένου να καταδικαστεί και επίσημα από τις επόμενες συνόδους μαζί με το μονοθελητισμό που εμφανίστηκε λίγο αργότερα.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία ασχολείται με έναν Άγιο Πατριάρχη της Εκκλησίας μας που έζησε τον έβδομο αιώνα, τον Αγ. Σωφρόνιο Ιεροσολύμων. Γεννήθηκε στη Δαμασκό το 550, έγινε μοναχός στη Μονή του Αγ. Θεοδοσίου και μαζί με τον πνευματικό του πατέρα και φίλο,Ιωάννη Μόσχο,περιόδευσε στα μοναστικά κέντρα της περιοχής προκειμένου να συλλέξουν και καταγράψουν στο περίφημο «Λειμωνάριο» περιστατικά από τη ζωή των μοναχών. Μετά την επιδρομή των Περσών κατέφυγαν στην Αλεξάνδρεια όπου συνέβαλλαν στο έργο του πατριάρχη Αλεξανδρείας Ιωάννου του Ε’ (610-619). Μετά το θάνατο του Μόσχου επιστρέφοντας στα Ιεροσόλυμα για να εκτελέσει την τελευταία επιθυμία του φίλου του, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα κακοδοξία που άρχισε να εξαπλώνεται στην αυτοκρατορία, τον μονοενεργητισμό. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μαζί με τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύρο ασπάσθηκαν μια διδασκαλία που πρέσβευε ότι ο Χριστός είχε δύο φύσεις αλλά μια ενέργεια για να μην αντιτίθεται η μία στην άλλη. Ήταν μια καλυμμένη προέκταση του μονοφυσιτισμού που ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως προσπάθησε να επιβάλλει με την «Ψήφο»(634) και αργότερα ο Ηράκλειος με την «Έκθεση»(638), ένα διάταγμα που απαγόρευε την οποιαδήποτε συζήτηση για μια ή δύο ενέργειες στο Χριστό. Ο Αγ. Σωφρόνιος παρ’ ότι είχε μείνει μόνος (τα υπόλοιπα πατριαρχεία ακόμα και ο πάπας Ρώμης Ονώριος είχαν ασπασθεί τη νέα διδασκαλία) δεν πτοήθηκε. Με επιστολή που έστειλε προς τον Αρκάδιο Κύπρου προσπάθησε να τον πείσει για τη σύγκληση συνόδου προκειμένου να συζητηθεί το θέμα εκφράζοντας την άποψη του για δυο πράξεις στο Χριστό μην αναφέροντας την απαγορευμένη από την Ψήφο λέξη «ενέργειες». Το 634 εκλέγεται πατριάρχης Ιεροσολύμων όπου μετά την σύγκληση τοπικής συνόδου αποστέλλει κατ’ έθος την ενθρονιστήρια επιστολή του στα υπόλοιπα πατριαρχεία. Αυτή η επιστολή που αργότερα καταχωρήθηκε στα πρακτικά της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου αποτελεί μια ομολογία πίστεως και ένα άριστο δογματικό κείμενο που τεκμηριώνει την ορθόδοξη άποψη: ο Χριστός είχε δύο φύσεις και δύο ενέργειες που δεν αντιτίθενται μεταξύ τους. Μετά από πολύμηνη πολιορκία των Ιεροσολύμων από τους Άραβες παρέδωσε με όρους την πόλη στον Χαλίφη Ομάρ και κοιμήθηκε οσιακά το 639. Την διδασκαλία του Αγ. Σωφρονίου ακολούθησε και συνέχισε ο άξιος μαθητής του, ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής που πέτυχε την καταδίκη του μονοενεργητισμού- μονοθελητισμού στη σύνοδο του Λατερανού(649). Και οι δύο τους αποτέλεσαν την απαρχή για την τελική καταδίκη της αίρεσης και των οπαδών της στην Στ’ Οικουμενική Σύνοδο (681-682). Θα εξετάσουμε λοιπόν στο πρώτο μέρος το ιστορικό πλαίσιο και τα αίτια της εκτροπής προς την κακοδοξία του μονοενεργητισμού και αργότερα του μονοθελητισμού που απασχόλησε τον 7ο αιώνα. Στο δεύτερο μέρος θα εξετάσουμε τη ζωή του Αγίου Σωφρονίου όπου θα διαπιστώσουμε ότι δεν ήταν παρά ενός φωτισμένου και Αγίου Ιεράρχη που είχε όλες τις προϋποθέσεις για να αντιληφθεί έγκαιρα και να πολεμήσει την αίρεση και στο τρίτο μέρος θα αναλύσουμε την θεολογία του και τη συμβολή του Αγ. Σωφρονίου στην Χριστολογία και κατ’ επέκταση στη σωτηριολογία. Θα κλείσουμε με τα συμπεράσματα που δεν είναι άλλα από την επιτυχή καταπολέμηση της αίρεσης του μονοενεργητισμού και την τοποθέτηση γερών βάσεων προκειμένου να καταδικαστεί και επίσημα από τις επόμενες συνόδους μαζί με το μονοθελητισμό που εμφανίστηκε λίγο αργότερα.","abstract_has_math":false,"creators":["ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:44Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2897860"],"render_values":[{"text":"uoadl:2897860","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2897860","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2897860","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2897860","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2897860","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2897860"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία ασχολείται με έναν Άγιο Πατριάρχη της Εκκλησίας μας που έζησε τον έβδομο αιώνα, τον Αγ. Σωφρόνιο Ιεροσολύμων. Γεννήθηκε στη Δαμασκό το 550, έγινε μοναχός στη Μονή του Αγ. Θεοδοσίου και μαζί με τον πνευματικό του πατέρα και φίλο,Ιωάννη Μόσχο,περιόδευσε στα μοναστικά κέντρα της περιοχής προκειμένου να συλλέξουν και καταγράψουν στο περίφημο «Λειμωνάριο» περιστατικά από τη ζωή των μοναχών. Μετά την επιδρομή των Περσών κατέφυγαν στην Αλεξάνδρεια όπου συνέβαλλαν στο έργο του πατριάρχη Αλεξανδρείας Ιωάννου του Ε’ (610-619). Μετά το θάνατο του Μόσχου επιστρέφοντας στα Ιεροσόλυμα για να εκτελέσει την τελευταία επιθυμία του φίλου του, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα κακοδοξία που άρχισε να εξαπλώνεται στην αυτοκρατορία, τον μονοενεργητισμό. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μαζί με τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύρο ασπάσθηκαν μια διδασκαλία που πρέσβευε ότι ο Χριστός είχε δύο φύσεις αλλά μια ενέργεια για να μην αντιτίθεται η μία στην άλλη. Ήταν μια καλυμμένη προέκταση του μονοφυσιτισμού που ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως προσπάθησε να επιβάλλει με την «Ψήφο»(634) και αργότερα ο Ηράκλειος με την «Έκθεση»(638), ένα διάταγμα που απαγόρευε την οποιαδήποτε συζήτηση για μια ή δύο ενέργειες στο Χριστό. Ο Αγ. Σωφρόνιος παρ’ ότι είχε μείνει μόνος (τα υπόλοιπα πατριαρχεία ακόμα και ο πάπας Ρώμης Ονώριος είχαν ασπασθεί τη νέα διδασκαλία) δεν πτοήθηκε. Με επιστολή που έστειλε προς τον Αρκάδιο Κύπρου προσπάθησε να τον πείσει για τη σύγκληση συνόδου προκειμένου να συζητηθεί το θέμα εκφράζοντας την άποψη του για δυο πράξεις στο Χριστό μην αναφέροντας την απαγορευμένη από την Ψήφο λέξη «ενέργειες». Το 634 εκλέγεται πατριάρχης Ιεροσολύμων όπου μετά την σύγκληση τοπικής συνόδου αποστέλλει κατ’ έθος την ενθρονιστήρια επιστολή του στα υπόλοιπα πατριαρχεία. Αυτή η επιστολή που αργότερα καταχωρήθηκε στα πρακτικά της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου αποτελεί μια ομολογία πίστεως και ένα άριστο δογματικό κείμενο που τεκμηριώνει την ορθόδοξη άποψη: ο Χριστός είχε δύο φύσεις και δύο ενέργειες που δεν αντιτίθενται μεταξύ τους. Μετά από πολύμηνη πολιορκία των Ιεροσολύμων από τους Άραβες παρέδωσε με όρους την πόλη στον Χαλίφη Ομάρ και κοιμήθηκε οσιακά το 639. Την διδασκαλία του Αγ. Σωφρονίου ακολούθησε και συνέχισε ο άξιος μαθητής του, ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής που πέτυχε την καταδίκη του μονοενεργητισμού- μονοθελητισμού στη σύνοδο του Λατερανού(649). Και οι δύο τους αποτέλεσαν την απαρχή για την τελική καταδίκη της αίρεσης και των οπαδών της στην Στ’ Οικουμενική Σύνοδο (681-682). Θα εξετάσουμε λοιπόν στο πρώτο μέρος το ιστορικό πλαίσιο και τα αίτια της εκτροπής προς την κακοδοξία του μονοενεργητισμού και αργότερα του μονοθελητισμού που απασχόλησε τον 7ο αιώνα. Στο δεύτερο μέρος θα εξετάσουμε τη ζωή του Αγίου Σωφρονίου όπου θα διαπιστώσουμε ότι δεν ήταν παρά ενός φωτισμένου και Αγίου Ιεράρχη που είχε όλες τις προϋποθέσεις για να αντιληφθεί έγκαιρα και να πολεμήσει την αίρεση και στο τρίτο μέρος θα αναλύσουμε την θεολογία του και τη συμβολή του Αγ. Σωφρονίου στην Χριστολογία και κατ’ επέκταση στη σωτηριολογία. Θα κλείσουμε με τα συμπεράσματα που δεν είναι άλλα από την επιτυχή καταπολέμηση της αίρεσης του μονοενεργητισμού και την τοποθέτηση γερών βάσεων προκειμένου να καταδικαστεί και επίσημα από τις επόμενες συνόδους μαζί με το μονοθελητισμό που εμφανίστηκε λίγο αργότερα.","This work refers to the Holy Patriarch of Orthodox Church which lived in the seventh century, Sophronios of Jerusalem. He was born in Damascus in 550, became a monk in the Monastery of St. Theodosios and with his spiritual father and friend John Moschos he toured the monastic centers of the area in order to collect and record in the famous book «the Meadow» incidents from the life of the monks. After the invasion of the Persians, they fled to Alexandria where they entered the service of the Patriarch John the Almsgiver (+619), someone who could share in and cultivate their spiritual friendship. After Moskow's death, returning to Jerusalem to fulfill his friend's last wish, he faces a new misbelief that began to spread to the Empire, monoenergitismos. Emperor Heracleus, together with Patriarch Sergius and Patriarch Kyrus, embraced a teaching that convinced that Christ had two natures but one action so the one does not oppose another. It was a covert extension of the monophysitism that the patriarch of Constantinople attempted to impose with the \"Phephos\" (634) and later Heraclius with the \"Ekthesis\" (638), a decree prohibiting any discussion of one or two energies in Christ. St. Sophronius was elected as patriarch of Jerusalem in 634 and after the convergence of a local session he sent his enthronistirius letter to the other patriarchs. This letter, which was later recorded in the records of the Sixth Ecumenical Synod, is a confession of faith and an excellent dogmatic text that documents the Orthodox view: Christ had two natures and two actions that do not contradict each other. After a month-long siege of the Jerusalem by the Arabs, he delivered the city on Halifi Omar in terms of the city and fell asleep in 639. The teaching of St. Sofronius followed and continued the worthy student of Maximus the confessor who achieved the condemnation of monoenergetism-monothelitism at the Lateran session (649). Both of them constituted the beginning of the final condemnation of the herecy and its followers in the Sixth Ecumenical Council (681-682). We will therefore look at the first part of the historical context and the causes of the diversion to heresy and later to the monothelitism of the 7th century. In the second part we will examine the life of Saint Sofronius where we will find that he was but an enlightened and holy hierarch who had all the prerequisites to perceive and fight the heresy and in the third part we will analyze his theology and contribution of the saint. Sofronios in Christology and, by extension, in soteriology. We will conclude with the conclusions that are no more than the successful fight against the sect of mono-energeticism and the placement of strong bases in order to be formally condemned at the next sessions together with the monothelitism that appeared a little later."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων και η συμβολή του στη Θεολογία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗ"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία ασχολείται με έναν Άγιο Πατριάρχη της Εκκλησίας μας που έζησε τον έβδομο αιώνα, τον Αγ. Σωφρόνιο Ιεροσολύμων. Γεννήθηκε στη Δαμασκό το 550, έγινε μοναχός στη Μονή του Αγ. Θεοδοσίου και μαζί με τον πνευματικό του πατέρα και φίλο,Ιωάννη Μόσχο,περιόδευσε στα μοναστικά κέντρα της περιοχής προκειμένου να συλλέξουν και καταγράψουν στο περίφημο «Λειμωνάριο» περιστατικά από τη ζωή των μοναχών. Μετά την επιδρομή των Περσών κατέφυγαν στην Αλεξάνδρεια όπου συνέβαλλαν στο έργο του πατριάρχη Αλεξανδρείας Ιωάννου του Ε’ (610-619). Μετά το θάνατο του Μόσχου επιστρέφοντας στα Ιεροσόλυμα για να εκτελέσει την τελευταία επιθυμία του φίλου του, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα κακοδοξία που άρχισε να εξαπλώνεται στην αυτοκρατορία, τον μονοενεργητισμό. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μαζί με τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύρο ασπάσθηκαν μια διδασκαλία που πρέσβευε ότι ο Χριστός είχε δύο φύσεις αλλά μια ενέργεια για να μην αντιτίθεται η μία στην άλλη. Ήταν μια καλυμμένη προέκταση του μονοφυσιτισμού που ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως προσπάθησε να επιβάλλει με την «Ψήφο»(634) και αργότερα ο Ηράκλειος με την «Έκθεση»(638), ένα διάταγμα που απαγόρευε την οποιαδήποτε συζήτηση για μια ή δύο ενέργειες στο Χριστό. Ο Αγ. Σωφρόνιος παρ’ ότι είχε μείνει μόνος (τα υπόλοιπα πατριαρχεία ακόμα και ο πάπας Ρώμης Ονώριος είχαν ασπασθεί τη νέα διδασκαλία) δεν πτοήθηκε. Με επιστολή που έστειλε προς τον Αρκάδιο Κύπρου προσπάθησε να τον πείσει για τη σύγκληση συνόδου προκειμένου να συζητηθεί το θέμα εκφράζοντας την άποψη του για δυο πράξεις στο Χριστό μην αναφέροντας την απαγορευμένη από την Ψήφο λέξη «ενέργειες». Το 634 εκλέγεται πατριάρχης Ιεροσολύμων όπου μετά την σύγκληση τοπικής συνόδου αποστέλλει κατ’ έθος την ενθρονιστήρια επιστολή του στα υπόλοιπα πατριαρχεία. Αυτή η επιστολή που αργότερα καταχωρήθηκε στα πρακτικά της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου αποτελεί μια ομολογία πίστεως και ένα άριστο δογματικό κείμενο που τεκμηριώνει την ορθόδοξη άποψη: ο Χριστός είχε δύο φύσεις και δύο ενέργειες που δεν αντιτίθενται μεταξύ τους. Μετά από πολύμηνη πολιορκία των Ιεροσολύμων από τους Άραβες παρέδωσε με όρους την πόλη στον Χαλίφη Ομάρ και κοιμήθηκε οσιακά το 639. Την διδασκαλία του Αγ. Σωφρονίου ακολούθησε και συνέχισε ο άξιος μαθητής του, ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής που πέτυχε την καταδίκη του μονοενεργητισμού- μονοθελητισμού στη σύνοδο του Λατερανού(649). Και οι δύο τους αποτέλεσαν την απαρχή για την τελική καταδίκη της αίρεσης και των οπαδών της στην Στ’ Οικουμενική Σύνοδο (681-682). Θα εξετάσουμε λοιπόν στο πρώτο μέρος το ιστορικό πλαίσιο και τα αίτια της εκτροπής προς την κακοδοξία του μονοενεργητισμού και αργότερα του μονοθελητισμού που απασχόλησε τον 7ο αιώνα. Στο δεύτερο μέρος θα εξετάσουμε τη ζωή του Αγίου Σωφρονίου όπου θα διαπιστώσουμε ότι δεν ήταν παρά ενός φωτισμένου και Αγίου Ιεράρχη που είχε όλες τις προϋποθέσεις για να αντιληφθεί έγκαιρα και να πολεμήσει την αίρεση και στο τρίτο μέρος θα αναλύσουμε την θεολογία του και τη συμβολή του Αγ. Σωφρονίου στην Χριστολογία και κατ’ επέκταση στη σωτηριολογία. Θα κλείσουμε με τα συμπεράσματα που δεν είναι άλλα από την επιτυχή καταπολέμηση της αίρεσης του μονοενεργητισμού και την τοποθέτηση γερών βάσεων προκειμένου να καταδικαστεί και επίσημα από τις επόμενες συνόδους μαζί με το μονοθελητισμό που εμφανίστηκε λίγο αργότερα.","This work refers to the Holy Patriarch of Orthodox Church which lived in the seventh century, Sophronios of Jerusalem. He was born in Damascus in 550, became a monk in the Monastery of St. Theodosios and with his spiritual father and friend John Moschos he toured the monastic centers of the area in order to collect and record in the famous book «the Meadow» incidents from the life of the monks. After the invasion of the Persians, they fled to Alexandria where they entered the service of the Patriarch John the Almsgiver (+619), someone who could share in and cultivate their spiritual friendship. After Moskow's death, returning to Jerusalem to fulfill his friend's last wish, he faces a new misbelief that began to spread to the Empire, monoenergitismos. Emperor Heracleus, together with Patriarch Sergius and Patriarch Kyrus, embraced a teaching that convinced that Christ had two natures but one action so the one does not oppose another. It was a covert extension of the monophysitism that the patriarch of Constantinople attempted to impose with the \"Phephos\" (634) and later Heraclius with the \"Ekthesis\" (638), a decree prohibiting any discussion of one or two energies in Christ. St. Sophronius was elected as patriarch of Jerusalem in 634 and after the convergence of a local session he sent his enthronistirius letter to the other patriarchs. This letter, which was later recorded in the records of the Sixth Ecumenical Synod, is a confession of faith and an excellent dogmatic text that documents the Orthodox view: Christ had two natures and two actions that do not contradict each other. After a month-long siege of the Jerusalem by the Arabs, he delivered the city on Halifi Omar in terms of the city and fell asleep in 639. The teaching of St. Sofronius followed and continued the worthy student of Maximus the confessor who achieved the condemnation of monoenergetism-monothelitism at the Lateran session (649). Both of them constituted the beginning of the final condemnation of the herecy and its followers in the Sixth Ecumenical Council (681-682). We will therefore look at the first part of the historical context and the causes of the diversion to heresy and later to the monothelitism of the 7th century. In the second part we will examine the life of Saint Sofronius where we will find that he was but an enlightened and holy hierarch who had all the prerequisites to perceive and fight the heresy and in the third part we will analyze his theology and contribution of the saint. Sofronios in Christology and, by extension, in soteriology. We will conclude with the conclusions that are no more than the successful fight against the sect of mono-energeticism and the placement of strong bases in order to be formally condemned at the next sessions together with the monothelitism that appeared a little later."],"dc:identifier":["uoadl:2897860","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2897860"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Ο Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων και η συμβολή του στη Θεολογία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:44Z"}