{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2897995"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2897995","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"H γενετική της ατελούς οστεογένεσης","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η Ατελής Οστεογένεση (Α.Ο.) είναι μια φαινοτυπικά και μοριακά ετερογενής ομάδα κληρονομικών διαταραχών του συνδετικού ιστού, που χαρακτηρίζεται από σκελετικές ανωμαλίες οι οποίες προκαλούν ευθραυστότητα και παραμορφώσεις των οστών. Η πλειονότητα των περιπτώσεων Α.Ο. (85-90%) οφείλεται σε αυτοσωμικές επικρατείς (ΑΕ) παραλλαγές των γονιδίων που κωδικοποιούν τις α1- και α2- αλυσίδες του κολλαγόνου τύπου Ι (COL1A1 και COL1A2 αντίστοιχα). Όμως τα τελευταία δέκα χρόνια ανακαλύφθηκαν νέα γονίδια που προκαλούν Α.Ο. τα οποία κληρονομούνται κατά κανόνα με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο και ευθύνονται για το 10-15% περίπου των περιπτώσεων Α.Ο. Πρόκειται για γονίδια που ρυθμίζουν τις μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις, την έκκριση και την επεξεργασία του κολλαγόνου τύπου Ι καθώς και γονίδια που ρυθμίζουν την διαφοροποίηση των οστεοβλαστών και την οστική επιμετάλλωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η παρουσίαση και η περιγραφή όλων των μέχρι σήμερα γνωστών γενετικών αιτιών της επικρατούς και υπολειπόμενης Α.Ο. και των παθογενετικών της μηχανισμών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση και επεξεργασία δημοσιεύσεων σχετικών με το θέμα, χρησιμοποιώντας βιολογικές και βιοϊατρικές μηχανές αναζήτησης και βάσεις δεδομένων, με κυριότερες τις PubMed και Google Scholar. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μια εκπληκτική πρόοδος παρατηρήθηκε την τελευταία δεκαετία στην ανεύρεση νέων γονιδίων που προκαλούν Α.Ο., γεγονός που συνέβαλε στην καλύτερη κατανόηση των μοριακών παθογενετικών μηχανισμών της ασθένειας. Με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών αλληλούχησης του DNA ταυτοποιήθηκαν πολλά νέα γονίδια που προκαλούν Α.Ο. και κληρονομούνται κυρίως με υπολειπόμενο τρόπο. Η ανακάλυψη των γονιδίων αυτών κατέστησε σαφές ότι η εμφάνιση της Α.Ο. σχετίζεται κυρίως με την παθοφυσιολογία του κολλαγόνου τύπου Ι και διεύρυνε τις γνώσεις μας για τον φυσιολογικό μηχανισμό ανάπτυξης των οστών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ανεύρεση νέων γονιδίων, των οποίων η σημασία στην φυσιολογική ανάπτυξη των οστών δεν είχε προηγουμένως εκτιμηθεί, οδήγησε στο να επανεξεταστούν και να μελετηθούν εκτενέστερα η δομή, η βιοσύνθεση και η επεξεργασία του κολλαγόνου τύπου Ι, οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις και η αναδίπλωσή του, ο σχηματισμός των σταυρωτών δεσμών (cross-links), καθώς και οι διαδικασίες της οστικής επιμετάλλωσης (bone mineralization) και της οστεοβλαστικής διαφοροποίησης. Περαιτέρω διερεύνηση για τον εντοπισμό όλων των υπόλοιπων αιτιών της Α.Ο., θα φέρει νέα προοπτική για μια πιο αποτελεσματική διάγνωση και μια στοχευμένη θεραπευτική προσέγγιση, ανάλογα με το γενετικό αίτιο που προκαλεί την ασθένεια.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η Ατελής Οστεογένεση (Α.Ο.) είναι μια φαινοτυπικά και μοριακά ετερογενής ομάδα κληρονομικών διαταραχών του συνδετικού ιστού, που χαρακτηρίζεται από σκελετικές ανωμαλίες οι οποίες προκαλούν ευθραυστότητα και παραμορφώσεις των οστών. Η πλειονότητα των περιπτώσεων Α.Ο. (85-90%) οφείλεται σε αυτοσωμικές επικρατείς (ΑΕ) παραλλαγές των γονιδίων που κωδικοποιούν τις α1- και α2- αλυσίδες του κολλαγόνου τύπου Ι (COL1A1 και COL1A2 αντίστοιχα). Όμως τα τελευταία δέκα χρόνια ανακαλύφθηκαν νέα γονίδια που προκαλούν Α.Ο. τα οποία κληρονομούνται κατά κανόνα με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο και ευθύνονται για το 10-15% περίπου των περιπτώσεων Α.Ο. Πρόκειται για γονίδια που ρυθμίζουν τις μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις, την έκκριση και την επεξεργασία του κολλαγόνου τύπου Ι καθώς και γονίδια που ρυθμίζουν την διαφοροποίηση των οστεοβλαστών και την οστική επιμετάλλωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η παρουσίαση και η περιγραφή όλων των μέχρι σήμερα γνωστών γενετικών αιτιών της επικρατούς και υπολειπόμενης Α.Ο. και των παθογενετικών της μηχανισμών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση και επεξεργασία δημοσιεύσεων σχετικών με το θέμα, χρησιμοποιώντας βιολογικές και βιοϊατρικές μηχανές αναζήτησης και βάσεις δεδομένων, με κυριότερες τις PubMed και Google Scholar. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μια εκπληκτική πρόοδος παρατηρήθηκε την τελευταία δεκαετία στην ανεύρεση νέων γονιδίων που προκαλούν Α.Ο., γεγονός που συνέβαλε στην καλύτερη κατανόηση των μοριακών παθογενετικών μηχανισμών της ασθένειας. Με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών αλληλούχησης του DNA ταυτοποιήθηκαν πολλά νέα γονίδια που προκαλούν Α.Ο. και κληρονομούνται κυρίως με υπολειπόμενο τρόπο. Η ανακάλυψη των γονιδίων αυτών κατέστησε σαφές ότι η εμφάνιση της Α.Ο. σχετίζεται κυρίως με την παθοφυσιολογία του κολλαγόνου τύπου Ι και διεύρυνε τις γνώσεις μας για τον φυσιολογικό μηχανισμό ανάπτυξης των οστών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ανεύρεση νέων γονιδίων, των οποίων η σημασία στην φυσιολογική ανάπτυξη των οστών δεν είχε προηγουμένως εκτιμηθεί, οδήγησε στο να επανεξεταστούν και να μελετηθούν εκτενέστερα η δομή, η βιοσύνθεση και η επεξεργασία του κολλαγόνου τύπου Ι, οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις και η αναδίπλωσή του, ο σχηματισμός των σταυρωτών δεσμών (cross-links), καθώς και οι διαδικασίες της οστικής επιμετάλλωσης (bone mineralization) και της οστεοβλαστικής διαφοροποίησης. Περαιτέρω διερεύνηση για τον εντοπισμό όλων των υπόλοιπων αιτιών της Α.Ο., θα φέρει νέα προοπτική για μια πιο αποτελεσματική διάγνωση και μια στοχευμένη θεραπευτική προσέγγιση, ανάλογα με το γενετικό αίτιο που προκαλεί την ασθένεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαυρομάτη Ιωάννα","Μavromati Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:44Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2897995"],"render_values":[{"text":"uoadl:2897995","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2897995","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2897995","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2897995","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαυρομάτη Ιωάννα","Μavromati Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2897995","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2897995"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η Ατελής Οστεογένεση (Α.Ο.) είναι μια φαινοτυπικά και μοριακά ετερογενής ομάδα κληρονομικών διαταραχών του συνδετικού ιστού, που χαρακτηρίζεται από σκελετικές ανωμαλίες οι οποίες προκαλούν ευθραυστότητα και παραμορφώσεις των οστών. Η πλειονότητα των περιπτώσεων Α.Ο. (85-90%) οφείλεται σε αυτοσωμικές επικρατείς (ΑΕ) παραλλαγές των γονιδίων που κωδικοποιούν τις α1- και α2- αλυσίδες του κολλαγόνου τύπου Ι (COL1A1 και COL1A2 αντίστοιχα). Όμως τα τελευταία δέκα χρόνια ανακαλύφθηκαν νέα γονίδια που προκαλούν Α.Ο. τα οποία κληρονομούνται κατά κανόνα με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο και ευθύνονται για το 10-15% περίπου των περιπτώσεων Α.Ο. Πρόκειται για γονίδια που ρυθμίζουν τις μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις, την έκκριση και την επεξεργασία του κολλαγόνου τύπου Ι καθώς και γονίδια που ρυθμίζουν την διαφοροποίηση των οστεοβλαστών και την οστική επιμετάλλωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η παρουσίαση και η περιγραφή όλων των μέχρι σήμερα γνωστών γενετικών αιτιών της επικρατούς και υπολειπόμενης Α.Ο. και των παθογενετικών της μηχανισμών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση και επεξεργασία δημοσιεύσεων σχετικών με το θέμα, χρησιμοποιώντας βιολογικές και βιοϊατρικές μηχανές αναζήτησης και βάσεις δεδομένων, με κυριότερες τις PubMed και Google Scholar. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μια εκπληκτική πρόοδος παρατηρήθηκε την τελευταία δεκαετία στην ανεύρεση νέων γονιδίων που προκαλούν Α.Ο., γεγονός που συνέβαλε στην καλύτερη κατανόηση των μοριακών παθογενετικών μηχανισμών της ασθένειας. Με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών αλληλούχησης του DNA ταυτοποιήθηκαν πολλά νέα γονίδια που προκαλούν Α.Ο. και κληρονομούνται κυρίως με υπολειπόμενο τρόπο. Η ανακάλυψη των γονιδίων αυτών κατέστησε σαφές ότι η εμφάνιση της Α.Ο. σχετίζεται κυρίως με την παθοφυσιολογία του κολλαγόνου τύπου Ι και διεύρυνε τις γνώσεις μας για τον φυσιολογικό μηχανισμό ανάπτυξης των οστών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ανεύρεση νέων γονιδίων, των οποίων η σημασία στην φυσιολογική ανάπτυξη των οστών δεν είχε προηγουμένως εκτιμηθεί, οδήγησε στο να επανεξεταστούν και να μελετηθούν εκτενέστερα η δομή, η βιοσύνθεση και η επεξεργασία του κολλαγόνου τύπου Ι, οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις και η αναδίπλωσή του, ο σχηματισμός των σταυρωτών δεσμών (cross-links), καθώς και οι διαδικασίες της οστικής επιμετάλλωσης (bone mineralization) και της οστεοβλαστικής διαφοροποίησης. Περαιτέρω διερεύνηση για τον εντοπισμό όλων των υπόλοιπων αιτιών της Α.Ο., θα φέρει νέα προοπτική για μια πιο αποτελεσματική διάγνωση και μια στοχευμένη θεραπευτική προσέγγιση, ανάλογα με το γενετικό αίτιο που προκαλεί την ασθένεια.","INTRODUCTION: Osteogenesis Imperfecta (OI) is a phenotypically and molecularly heterogeneous group of inherited connective tissue disorders, characterized by skeletal abnormalities causing bone fragility and deformity. The majority of all OI cases (85-90%) is caused by autosomal dominant variants of the genes encoding the α1- and α2- chains of type I collagen (COL1A1 and COL1A2 respectively). During the last decade, novel genes have been discovered that cause OI, mainly inherited in an autosomal recessive manner and are responsible for approximately 10-15% of all cases of OI. These genes regulate post-translational modifications, secretion and processing of type I collagen, osteoblast differentiation and bone mineralization. AIM OF STUDY: The purpose of this study is to identify, present and describe all known genetic causes of dominant and recessive OI and its pathogenetic mechanisms. METHODOLOGY: A literature review of related to the theme publications was performed using biological and biomedical search engines and databases, most notably PubMed and Google Scholar. RESULTS: A breakthrough has been observed over the last decade in the discovery of novel OI-causative genes, which has contributed to a better understanding of the molecular pathogenetic mechanisms of the disease. With the development of new DNA sequencing technologies, many new OI-causative genes have been identified, inherited mainly in a recessive manner. The discovery of these genes made it clear that OI has a predominantly collagen-related pathophysiology and has contributed to an improved understanding of normal bone development. CONCLUSIONS: The discovery of novel genes, whose importance in normal bone development had not previously been evaluated, led to a more extensive review and study of the structure, biosynthesis and processing of type I collagen, its post-translational modifications and folding, formation of cross-links, as well as the processes of bone mineralization and osteoblast differentiation. Further investigation in order to identify all OI-causative genes will bring new perspective to a more effective diagnosis and targeted therapeutic approach, based on the genetic cause of the disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["H γενετική της ατελούς οστεογένεσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαυρομάτη Ιωάννα","Μavromati Ioanna"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η Ατελής Οστεογένεση (Α.Ο.) είναι μια φαινοτυπικά και μοριακά ετερογενής ομάδα κληρονομικών διαταραχών του συνδετικού ιστού, που χαρακτηρίζεται από σκελετικές ανωμαλίες οι οποίες προκαλούν ευθραυστότητα και παραμορφώσεις των οστών. Η πλειονότητα των περιπτώσεων Α.Ο. (85-90%) οφείλεται σε αυτοσωμικές επικρατείς (ΑΕ) παραλλαγές των γονιδίων που κωδικοποιούν τις α1- και α2- αλυσίδες του κολλαγόνου τύπου Ι (COL1A1 και COL1A2 αντίστοιχα). Όμως τα τελευταία δέκα χρόνια ανακαλύφθηκαν νέα γονίδια που προκαλούν Α.Ο. τα οποία κληρονομούνται κατά κανόνα με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο και ευθύνονται για το 10-15% περίπου των περιπτώσεων Α.Ο. Πρόκειται για γονίδια που ρυθμίζουν τις μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις, την έκκριση και την επεξεργασία του κολλαγόνου τύπου Ι καθώς και γονίδια που ρυθμίζουν την διαφοροποίηση των οστεοβλαστών και την οστική επιμετάλλωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η παρουσίαση και η περιγραφή όλων των μέχρι σήμερα γνωστών γενετικών αιτιών της επικρατούς και υπολειπόμενης Α.Ο. και των παθογενετικών της μηχανισμών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση και επεξεργασία δημοσιεύσεων σχετικών με το θέμα, χρησιμοποιώντας βιολογικές και βιοϊατρικές μηχανές αναζήτησης και βάσεις δεδομένων, με κυριότερες τις PubMed και Google Scholar. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μια εκπληκτική πρόοδος παρατηρήθηκε την τελευταία δεκαετία στην ανεύρεση νέων γονιδίων που προκαλούν Α.Ο., γεγονός που συνέβαλε στην καλύτερη κατανόηση των μοριακών παθογενετικών μηχανισμών της ασθένειας. Με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών αλληλούχησης του DNA ταυτοποιήθηκαν πολλά νέα γονίδια που προκαλούν Α.Ο. και κληρονομούνται κυρίως με υπολειπόμενο τρόπο. Η ανακάλυψη των γονιδίων αυτών κατέστησε σαφές ότι η εμφάνιση της Α.Ο. σχετίζεται κυρίως με την παθοφυσιολογία του κολλαγόνου τύπου Ι και διεύρυνε τις γνώσεις μας για τον φυσιολογικό μηχανισμό ανάπτυξης των οστών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ανεύρεση νέων γονιδίων, των οποίων η σημασία στην φυσιολογική ανάπτυξη των οστών δεν είχε προηγουμένως εκτιμηθεί, οδήγησε στο να επανεξεταστούν και να μελετηθούν εκτενέστερα η δομή, η βιοσύνθεση και η επεξεργασία του κολλαγόνου τύπου Ι, οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις και η αναδίπλωσή του, ο σχηματισμός των σταυρωτών δεσμών (cross-links), καθώς και οι διαδικασίες της οστικής επιμετάλλωσης (bone mineralization) και της οστεοβλαστικής διαφοροποίησης. Περαιτέρω διερεύνηση για τον εντοπισμό όλων των υπόλοιπων αιτιών της Α.Ο., θα φέρει νέα προοπτική για μια πιο αποτελεσματική διάγνωση και μια στοχευμένη θεραπευτική προσέγγιση, ανάλογα με το γενετικό αίτιο που προκαλεί την ασθένεια.","INTRODUCTION: Osteogenesis Imperfecta (OI) is a phenotypically and molecularly heterogeneous group of inherited connective tissue disorders, characterized by skeletal abnormalities causing bone fragility and deformity. The majority of all OI cases (85-90%) is caused by autosomal dominant variants of the genes encoding the α1- and α2- chains of type I collagen (COL1A1 and COL1A2 respectively). During the last decade, novel genes have been discovered that cause OI, mainly inherited in an autosomal recessive manner and are responsible for approximately 10-15% of all cases of OI. These genes regulate post-translational modifications, secretion and processing of type I collagen, osteoblast differentiation and bone mineralization. AIM OF STUDY: The purpose of this study is to identify, present and describe all known genetic causes of dominant and recessive OI and its pathogenetic mechanisms. METHODOLOGY: A literature review of related to the theme publications was performed using biological and biomedical search engines and databases, most notably PubMed and Google Scholar. RESULTS: A breakthrough has been observed over the last decade in the discovery of novel OI-causative genes, which has contributed to a better understanding of the molecular pathogenetic mechanisms of the disease. With the development of new DNA sequencing technologies, many new OI-causative genes have been identified, inherited mainly in a recessive manner. The discovery of these genes made it clear that OI has a predominantly collagen-related pathophysiology and has contributed to an improved understanding of normal bone development. CONCLUSIONS: The discovery of novel genes, whose importance in normal bone development had not previously been evaluated, led to a more extensive review and study of the structure, biosynthesis and processing of type I collagen, its post-translational modifications and folding, formation of cross-links, as well as the processes of bone mineralization and osteoblast differentiation. Further investigation in order to identify all OI-causative genes will bring new perspective to a more effective diagnosis and targeted therapeutic approach, based on the genetic cause of the disease."],"dc:identifier":["uoadl:2897995","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2897995"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["H γενετική της ατελούς οστεογένεσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:44Z"}