{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2898128"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2898128","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σακχαρώδης διαβήτης κύησης, συσχετισμός με απότομη αύξηση βάρους κατά την κύηση και προυπάρχουσα παχυσαρκία. Νεογνό διαβητικής μητέρας.","abstract":"Κατά μέσο όρο 1 στις 20 έγκυες γυναίκες θα εμφανίσουν Σακχαρώδη Διαβήτη κατά τη διάρκεια της κύησης, χωρίς να υπάρχει προηγούμενο ιστορικό. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι γυναίκες αυτές θα επαναφέρουν τις τιμές της γλυκόζης αίματος στα φυσιολογικά επίπεδα αμέσως μετά τον τοκετό. Δεν παύουν παρόλα αυτά να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε μεγαλύτερη ηλικία. Σε ένα μικρό ποσοστό ο διαβήτης παραμένει και μετά το πέρας του τοκετού, γι αυτό και όλες οι ασθενείς οφείλουν να ελεγχθούν ξανά στο διάστημα της λοχείας. Αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου διατρέχουν, μεταξύ άλλων και οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη, οι παχύσαρκες καθώς και αυτές με αυξημένο BMI, αλλά και όσες αύξησαν απότομα το βάρος τους κατά την κύηση. Η διάγνωση γίνεται με μέτρηση της γλυκόζης νηστείας και τη δοκιμασία ανοχής γλυκόζης κατά την 26η εβδομάδα της κύησης. Η αντιμετώπιση ποικίλλει από καθημερινή άσκηση και απλή εφαρμογή καθορισμένου διαιτολογίου, ανάλογο των αναγκών της ασθενούς αλλά και του BMI, έως και τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Η υπεργλυκαιμία στην ασθενή είναι ένδειξη καλής ή κακής ρύθμισης του ΣΔΚ. Μερικές από τις σημαντικότερες επιπλοκές που μπορεί να εμφανίσει είναι η διαβητική κετοξέωση και η προεκλαμψία. Τα έμβρυα των ασθενών αυτών κινδυνεύουν από ενδομήτριο θάνατο, όπως και να εμφανίσουν χρόνια υποξία, τάση για μεταβολική οξέωση και οργανομεγαλία. Τα δε νεογνά έχουν χαρακτηριστική πληθωρική όψη, μακροσωμία και βάρος άνω των τεσσάρων κιλών. Τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας έχουν προδιάθεση για παχυσαρκία, σακχαρώδη διαβήτη αλλά και μεταβολικό σύνδρομο. Ο ΣΔΚ είναι στενά συνδεδεμένος με την παχυσαρκία. Γι’ αυτό και η σωστή καθοδήγηση από το γυναικολόγο και τη μαία ως προς τη μέγιστη πρόσληψη βάρους κατά την κύηση, αλλά και την ήπια καθημερινή άσκηση, αποτελεί ορόσημο στην αποφυγή εμφάνισής του","abstract_html":"Κατά μέσο όρο 1 στις 20 έγκυες γυναίκες θα εμφανίσουν Σακχαρώδη Διαβήτη κατά τη διάρκεια της κύησης, χωρίς να υπάρχει προηγούμενο ιστορικό. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι γυναίκες αυτές θα επαναφέρουν τις τιμές της γλυκόζης αίματος στα φυσιολογικά επίπεδα αμέσως μετά τον τοκετό. Δεν παύουν παρόλα αυτά να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε μεγαλύτερη ηλικία. Σε ένα μικρό ποσοστό ο διαβήτης παραμένει και μετά το πέρας του τοκετού, γι αυτό και όλες οι ασθενείς οφείλουν να ελεγχθούν ξανά στο διάστημα της λοχείας. Αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου διατρέχουν, μεταξύ άλλων και οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη, οι παχύσαρκες καθώς και αυτές με αυξημένο BMI, αλλά και όσες αύξησαν απότομα το βάρος τους κατά την κύηση. Η διάγνωση γίνεται με μέτρηση της γλυκόζης νηστείας και τη δοκιμασία ανοχής γλυκόζης κατά την 26η εβδομάδα της κύησης. Η αντιμετώπιση ποικίλλει από καθημερινή άσκηση και απλή εφαρμογή καθορισμένου διαιτολογίου, ανάλογο των αναγκών της ασθενούς αλλά και του BMI, έως και τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Η υπεργλυκαιμία στην ασθενή είναι ένδειξη καλής ή κακής ρύθμισης του ΣΔΚ. Μερικές από τις σημαντικότερες επιπλοκές που μπορεί να εμφανίσει είναι η διαβητική κετοξέωση και η προεκλαμψία. Τα έμβρυα των ασθενών αυτών κινδυνεύουν από ενδομήτριο θάνατο, όπως και να εμφανίσουν χρόνια υποξία, τάση για μεταβολική οξέωση και οργανομεγαλία. Τα δε νεογνά έχουν χαρακτηριστική πληθωρική όψη, μακροσωμία και βάρος άνω των τεσσάρων κιλών. Τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας έχουν προδιάθεση για παχυσαρκία, σακχαρώδη διαβήτη αλλά και μεταβολικό σύνδρομο. Ο ΣΔΚ είναι στενά συνδεδεμένος με την παχυσαρκία. Γι’ αυτό και η σωστή καθοδήγηση από το γυναικολόγο και τη μαία ως προς τη μέγιστη πρόσληψη βάρους κατά την κύηση, αλλά και την ήπια καθημερινή άσκηση, αποτελεί ορόσημο στην αποφυγή εμφάνισής του","abstract_has_math":false,"creators":["Σπούδα Αικατερίνη","Spouda Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:55Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2898128"],"render_values":[{"text":"uoadl:2898128","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898128","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898128","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2898128","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπούδα Αικατερίνη","Spouda Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2898128","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898128"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Κατά μέσο όρο 1 στις 20 έγκυες γυναίκες θα εμφανίσουν Σακχαρώδη Διαβήτη κατά τη διάρκεια της κύησης, χωρίς να υπάρχει προηγούμενο ιστορικό. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι γυναίκες αυτές θα επαναφέρουν τις τιμές της γλυκόζης αίματος στα φυσιολογικά επίπεδα αμέσως μετά τον τοκετό. Δεν παύουν παρόλα αυτά να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε μεγαλύτερη ηλικία. Σε ένα μικρό ποσοστό ο διαβήτης παραμένει και μετά το πέρας του τοκετού, γι αυτό και όλες οι ασθενείς οφείλουν να ελεγχθούν ξανά στο διάστημα της λοχείας. Αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου διατρέχουν, μεταξύ άλλων και οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη, οι παχύσαρκες καθώς και αυτές με αυξημένο BMI, αλλά και όσες αύξησαν απότομα το βάρος τους κατά την κύηση. Η διάγνωση γίνεται με μέτρηση της γλυκόζης νηστείας και τη δοκιμασία ανοχής γλυκόζης κατά την 26η εβδομάδα της κύησης. Η αντιμετώπιση ποικίλλει από καθημερινή άσκηση και απλή εφαρμογή καθορισμένου διαιτολογίου, ανάλογο των αναγκών της ασθενούς αλλά και του BMI, έως και τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Η υπεργλυκαιμία στην ασθενή είναι ένδειξη καλής ή κακής ρύθμισης του ΣΔΚ. Μερικές από τις σημαντικότερες επιπλοκές που μπορεί να εμφανίσει είναι η διαβητική κετοξέωση και η προεκλαμψία. Τα έμβρυα των ασθενών αυτών κινδυνεύουν από ενδομήτριο θάνατο, όπως και να εμφανίσουν χρόνια υποξία, τάση για μεταβολική οξέωση και οργανομεγαλία. Τα δε νεογνά έχουν χαρακτηριστική πληθωρική όψη, μακροσωμία και βάρος άνω των τεσσάρων κιλών. Τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας έχουν προδιάθεση για παχυσαρκία, σακχαρώδη διαβήτη αλλά και μεταβολικό σύνδρομο. Ο ΣΔΚ είναι στενά συνδεδεμένος με την παχυσαρκία. Γι’ αυτό και η σωστή καθοδήγηση από το γυναικολόγο και τη μαία ως προς τη μέγιστη πρόσληψη βάρους κατά την κύηση, αλλά και την ήπια καθημερινή άσκηση, αποτελεί ορόσημο στην αποφυγή εμφάνισής του","On average 1 in 20 pregnant women will develop Gestational Diabetes Mellitus (GDM), without any medical history. In their majority, they will return to normal blood glucose levels after delivery. They are nevertheless, at increased risk of developing type 2 diabetes at an older age. In a small amount diabetes will remain after giving birth, that’s why all patients should be rechecked during childbed. At increased risk of developing the disease are, among others, women with family history of diabetes, obese women or women with increased BMI and all those who sharply gain weight during pregnancy. GDM is diagnosed by measuring morning blood glucose and by oral glucose tolerance test (OGTT). The treatment varies from daily exercise and simple application of a defined diet, based on patient’s needs and BMI, to use of medication. Patient’s hyperglycemia is an indicator of poor GDM regulation. Some of the most important complications that may occur are diabetic ketoacidocis and preeclampsia. Their fetuses are at risk of endometrial death and develop chronic hypoxia, strain for metabolic acidosis and organomegaly. The newborns have characteristic exaggerated face, macrosomia and they weight more than 4 kilos. As getting older they tend to obesity, diabetes mellitus and metabolic syndrome. GDM is highly connected to obesity. That’s why the landmark for his avoidance is gynecologists’ and midwives’ proper guidance on maximum weight gain and daily exercise."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σακχαρώδης διαβήτης κύησης, συσχετισμός με απότομη αύξηση βάρους κατά την κύηση και προυπάρχουσα παχυσαρκία. Νεογνό διαβητικής μητέρας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπούδα Αικατερίνη","Spouda Aikaterini"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Κατά μέσο όρο 1 στις 20 έγκυες γυναίκες θα εμφανίσουν Σακχαρώδη Διαβήτη κατά τη διάρκεια της κύησης, χωρίς να υπάρχει προηγούμενο ιστορικό. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι γυναίκες αυτές θα επαναφέρουν τις τιμές της γλυκόζης αίματος στα φυσιολογικά επίπεδα αμέσως μετά τον τοκετό. Δεν παύουν παρόλα αυτά να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε μεγαλύτερη ηλικία. Σε ένα μικρό ποσοστό ο διαβήτης παραμένει και μετά το πέρας του τοκετού, γι αυτό και όλες οι ασθενείς οφείλουν να ελεγχθούν ξανά στο διάστημα της λοχείας. Αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου διατρέχουν, μεταξύ άλλων και οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη, οι παχύσαρκες καθώς και αυτές με αυξημένο BMI, αλλά και όσες αύξησαν απότομα το βάρος τους κατά την κύηση. Η διάγνωση γίνεται με μέτρηση της γλυκόζης νηστείας και τη δοκιμασία ανοχής γλυκόζης κατά την 26η εβδομάδα της κύησης. Η αντιμετώπιση ποικίλλει από καθημερινή άσκηση και απλή εφαρμογή καθορισμένου διαιτολογίου, ανάλογο των αναγκών της ασθενούς αλλά και του BMI, έως και τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Η υπεργλυκαιμία στην ασθενή είναι ένδειξη καλής ή κακής ρύθμισης του ΣΔΚ. Μερικές από τις σημαντικότερες επιπλοκές που μπορεί να εμφανίσει είναι η διαβητική κετοξέωση και η προεκλαμψία. Τα έμβρυα των ασθενών αυτών κινδυνεύουν από ενδομήτριο θάνατο, όπως και να εμφανίσουν χρόνια υποξία, τάση για μεταβολική οξέωση και οργανομεγαλία. Τα δε νεογνά έχουν χαρακτηριστική πληθωρική όψη, μακροσωμία και βάρος άνω των τεσσάρων κιλών. Τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας έχουν προδιάθεση για παχυσαρκία, σακχαρώδη διαβήτη αλλά και μεταβολικό σύνδρομο. Ο ΣΔΚ είναι στενά συνδεδεμένος με την παχυσαρκία. Γι’ αυτό και η σωστή καθοδήγηση από το γυναικολόγο και τη μαία ως προς τη μέγιστη πρόσληψη βάρους κατά την κύηση, αλλά και την ήπια καθημερινή άσκηση, αποτελεί ορόσημο στην αποφυγή εμφάνισής του","On average 1 in 20 pregnant women will develop Gestational Diabetes Mellitus (GDM), without any medical history. In their majority, they will return to normal blood glucose levels after delivery. They are nevertheless, at increased risk of developing type 2 diabetes at an older age. In a small amount diabetes will remain after giving birth, that’s why all patients should be rechecked during childbed. At increased risk of developing the disease are, among others, women with family history of diabetes, obese women or women with increased BMI and all those who sharply gain weight during pregnancy. GDM is diagnosed by measuring morning blood glucose and by oral glucose tolerance test (OGTT). The treatment varies from daily exercise and simple application of a defined diet, based on patient’s needs and BMI, to use of medication. Patient’s hyperglycemia is an indicator of poor GDM regulation. Some of the most important complications that may occur are diabetic ketoacidocis and preeclampsia. Their fetuses are at risk of endometrial death and develop chronic hypoxia, strain for metabolic acidosis and organomegaly. The newborns have characteristic exaggerated face, macrosomia and they weight more than 4 kilos. As getting older they tend to obesity, diabetes mellitus and metabolic syndrome. GDM is highly connected to obesity. That’s why the landmark for his avoidance is gynecologists’ and midwives’ proper guidance on maximum weight gain and daily exercise."],"dc:identifier":["uoadl:2898128","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898128"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σακχαρώδης διαβήτης κύησης, συσχετισμός με απότομη αύξηση βάρους κατά την κύηση και προυπάρχουσα παχυσαρκία. Νεογνό διαβητικής μητέρας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:55Z"}