{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2898593"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2898593","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Περιβάλλον και Υγεία: οι επιπτώσεις των χημικών ουσιών στη γυναικεία γονιμότητα","abstract":"Υπάρχουν χιλιάδες χημικές ουσίες στο περιβάλλον και συχνά ο άνθρωπος τις θεωρεί όλες επικίνδυνες και προσπαθεί να τις απομακρύνει από τη ζωή του, και όμως η ύπαρξη της ζωής δε θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς αυτές. Η ασφάλεια μας εξαρτάται από το είδος της χημικής ουσίας και από το βαθμό έκθεσης του ανθρώπου σε αυτή. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν μερικές χημικές ουσίες στο περιβάλλον οι οποίες μπορεί να είναι τοξικές ως προς την αναπαραγωγή, αυτοί οι περιβαλλοντικοί ρύποι διαχέονται ευρέως στην ατμόσφαιρα και η ανθρώπινη έκθεση σε αυτούς στην πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Στις σύγχρονες συνθήκες ζωής και εργασίας που ζεί ο άνθρωπος κάποια χημικά συστατικά αποτελούν μία σοβαρή απειλή για την ανθρώπινη αναπαραγωγή με επιβλαβείς επιδράσεις στις ενδοκρινικές και αναπαραγωγικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος κυρίως σε επίπεδο κυττάρων, κάνοντας ζημιά στην αναπαραγωγική υγεία, στο γενετικό υλικό των γυναικείων κυττάρων, στη σεξουαλική λειτουργία και γονιμότητα. Δυστυχώς αυτά τα συστατικά βρίσκονται παντού στο περιβάλλον και είναι δύσκολο να αποφευχθούν. Αρκετές ευρέως συνθετικές χημικές ουσίες και ενώσεις μπορούν να τροποποιήσουν το ενδοκρινικό σύστημα και να επενεργούν στη λειτουργία του,οι λεγόμενες ενδοκρινικοί διαταράκτες (EDCs). Οι EDC’s περιλαμβάνουν ανθεκτικούς περιβαλλοντικούς ρύπους, αγροχημικά και ευρέως διαδεδομένες βιομηχανικές ενώσεις. Δεν είναι όλοι οι ενδοκρινικοί διαταράκτες φτιαγμένοι από τον άνθρωπο, υπάρχουν κάποιες ουσίες που παράγονται από τα φυτά (φυτοοιστρογόνα) και έχουν διαφορετικές ενδοκρινικές επιδράσεις οι οποίες υπό κάποιες συνθήκες είναι και ωφέλιμες. Μερικές χημικές ουσίες με ορμονική δραστηριότητα μπορεί να μεταβάλλουν τη λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος και κατά συνέπεια να προκαλούν δυσμενείς αναπαραγωγικές επιδράσεις. Το 1938 μια μελέτη αποκάλυψε ότι ορισμένες συνθετικές χημικές ουσίες μιμούνται τη δράση των οιστρογόνων. Γενικά στα πλαστικά υπάρχουν χημικά συστατικά τα οποία ανιχνεύονται στο περιβάλλον και στους ανθρώπους, εντείνοντας την ανησυχία τους καθώς έχουν τη δυνατότητα να παρεμβαίνουν στη φυσιολογία του ζώντος οργανισμού.Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες έχουν τη δυνατότητα να ρυθμίζουν το ενδοκρινικό σύστημα, μεταβάλλοντας το μεταβολισμό ή τη σύνθεση των ενδογενών ορμονών έτσι επηρεάζονται οι μεταγραφικοί παράγοντες και μεταβάλλεται η έκφραση γονιδίων των κυττάρων. Αρκετά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στα νοικοκυριά περιέχουν χημικές ουσίες. Ενδεικτικά τέτοια προϊόντα είναι οι φθαλικές ενώσεις (PVC). Έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν δυσμενώς την αναπαραγωγή σε πειραματόζωα, αλλά τα δεδομένα σχετικά με τα αποτέλεσμα τους στον άνθρωπο είναι σπάνια. Τα PVC χρησιμοποιούνται κυρίως ως αποσκληρυντές πολυβινυλοχλωριδίων στα πλαστικά. Επίσης οι αιθοξαλικές αλκυλοφαινόλες που συναντάμε στα προϊόντα καθαρισμού, στα γεωργικά φάρμακα, στα πλαστικά, στα υδροχρώματα και στα καλλυντικά. Η δισφαινόλη Α στα εποξειδικά βερνίκια, στα πλαστικά μπουκάλια και στα θήλαστρα. Επίσης η τριβουτυλτίνη (TBT) η οποία χρησιμοποιείται ως μυκητοκτόνο και φυκοκτόνο. Ιδιαίτερα η έκθεση σε φυτοφάρμακα μπορεί να μειώσει τη γυναικεία γονιμότητα αλλά τα αποτελέσματα είναι αντιφατικά. Συν τοις άλλοις η έκθεση σε αυτά μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο γενετικών διαταραχών, αποβολών ή θανάτου του εμβρύου. Ανεπιθύμητες ενέργειες στη γυναικεία αναπαραγωγή είναι το αποτέλεσμα συχνά της έκθεσης σε χημικές ουσίες κατά τη διάρκεια ευάλωτων περιόδων όπως αυτή της ωορρηξίας. Οι επιδράσεις των χημικών ουσιών στη γυναικεία αναπαραγωγή μπορούν να φανούν από τη δράση τους σε διάφορα στάδια ξεκινώντας από την εμβρυική ζωή της γυναίκας μέχρι την ανάπτυξη της και την αναπαραγωγική ηλικία. Δεδομένα δείχνουν ότι η μακροπρόθεσμη έκθεση σε χημικές ουσίες που δρούν ως ενδοκρινικοί διαταράκτες επηρεάζουν τη γυναικεία γονιμότητα, ιδιαίτερα φαίνεται να έχουν έναν αιτιοπαθολογικό ρόλο στη δημιουργία της ενδομητρίωσης και στην παθολογία των ωοθηκών. Επιπροσθέτως ο χρόνος, η διάρκεια κι η ένταση της έκθεσης έχουν σημαντικό ρόλο στην αξιολόγηση των δυσμενών αναπαραγωγικών επιπτώσεων. Οι επιπλοκές στη γονιμότητα είναι ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας,σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το ποσοστό της ανθρώπινης υπογονιμότητας έχει αυξηθεί. Αν και είναι πολλοί οι λόγοι που υποθετικά αυξάνουν το ποσοστό της υπογονιμότητας,οι χημικές ουσίες είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Η υπογονιμότητα έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως ένα δημόσιο πρόβλημα υγείας και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και η αναφερόμενη διεθνή πρόβλεψη της κυμαίνεται από 4% μέχρι 14% σε διάφορες χώρες και περιοχές. Συμπερασματικά η σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης χημικών και ενδοκρινικών διαταρακτών με το αποθεματικό των ωοθηκών στις γυναίκες αποδεικνύεται περιορισμένη. Υπάρχει ανάγκη να εξεταστούν συνδυασμένες επιδράσεις των πολλαπλών χημικών και να μελετηθούν διαφορετικοί μηχανισμοί δράσης σε μελλοντικές έρευνες για να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι επιδράσεις των χημικών.","abstract_html":"Υπάρχουν χιλιάδες χημικές ουσίες στο περιβάλλον και συχνά ο άνθρωπος τις θεωρεί όλες επικίνδυνες και προσπαθεί να τις απομακρύνει από τη ζωή του, και όμως η ύπαρξη της ζωής δε θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς αυτές. Η ασφάλεια μας εξαρτάται από το είδος της χημικής ουσίας και από το βαθμό έκθεσης του ανθρώπου σε αυτή. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν μερικές χημικές ουσίες στο περιβάλλον οι οποίες μπορεί να είναι τοξικές ως προς την αναπαραγωγή, αυτοί οι περιβαλλοντικοί ρύποι διαχέονται ευρέως στην ατμόσφαιρα και η ανθρώπινη έκθεση σε αυτούς στην πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Στις σύγχρονες συνθήκες ζωής και εργασίας που ζεί ο άνθρωπος κάποια χημικά συστατικά αποτελούν μία σοβαρή απειλή για την ανθρώπινη αναπαραγωγή με επιβλαβείς επιδράσεις στις ενδοκρινικές και αναπαραγωγικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος κυρίως σε επίπεδο κυττάρων, κάνοντας ζημιά στην αναπαραγωγική υγεία, στο γενετικό υλικό των γυναικείων κυττάρων, στη σεξουαλική λειτουργία και γονιμότητα. Δυστυχώς αυτά τα συστατικά βρίσκονται παντού στο περιβάλλον και είναι δύσκολο να αποφευχθούν. Αρκετές ευρέως συνθετικές χημικές ουσίες και ενώσεις μπορούν να τροποποιήσουν το ενδοκρινικό σύστημα και να επενεργούν στη λειτουργία του,οι λεγόμενες ενδοκρινικοί διαταράκτες (EDCs). Οι EDC’s περιλαμβάνουν ανθεκτικούς περιβαλλοντικούς ρύπους, αγροχημικά και ευρέως διαδεδομένες βιομηχανικές ενώσεις. Δεν είναι όλοι οι ενδοκρινικοί διαταράκτες φτιαγμένοι από τον άνθρωπο, υπάρχουν κάποιες ουσίες που παράγονται από τα φυτά (φυτοοιστρογόνα) και έχουν διαφορετικές ενδοκρινικές επιδράσεις οι οποίες υπό κάποιες συνθήκες είναι και ωφέλιμες. Μερικές χημικές ουσίες με ορμονική δραστηριότητα μπορεί να μεταβάλλουν τη λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος και κατά συνέπεια να προκαλούν δυσμενείς αναπαραγωγικές επιδράσεις. Το 1938 μια μελέτη αποκάλυψε ότι ορισμένες συνθετικές χημικές ουσίες μιμούνται τη δράση των οιστρογόνων. Γενικά στα πλαστικά υπάρχουν χημικά συστατικά τα οποία ανιχνεύονται στο περιβάλλον και στους ανθρώπους, εντείνοντας την ανησυχία τους καθώς έχουν τη δυνατότητα να παρεμβαίνουν στη φυσιολογία του ζώντος οργανισμού.Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες έχουν τη δυνατότητα να ρυθμίζουν το ενδοκρινικό σύστημα, μεταβάλλοντας το μεταβολισμό ή τη σύνθεση των ενδογενών ορμονών έτσι επηρεάζονται οι μεταγραφικοί παράγοντες και μεταβάλλεται η έκφραση γονιδίων των κυττάρων. Αρκετά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στα νοικοκυριά περιέχουν χημικές ουσίες. Ενδεικτικά τέτοια προϊόντα είναι οι φθαλικές ενώσεις (PVC). Έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν δυσμενώς την αναπαραγωγή σε πειραματόζωα, αλλά τα δεδομένα σχετικά με τα αποτέλεσμα τους στον άνθρωπο είναι σπάνια. Τα PVC χρησιμοποιούνται κυρίως ως αποσκληρυντές πολυβινυλοχλωριδίων στα πλαστικά. Επίσης οι αιθοξαλικές αλκυλοφαινόλες που συναντάμε στα προϊόντα καθαρισμού, στα γεωργικά φάρμακα, στα πλαστικά, στα υδροχρώματα και στα καλλυντικά. Η δισφαινόλη Α στα εποξειδικά βερνίκια, στα πλαστικά μπουκάλια και στα θήλαστρα. Επίσης η τριβουτυλτίνη (TBT) η οποία χρησιμοποιείται ως μυκητοκτόνο και φυκοκτόνο. Ιδιαίτερα η έκθεση σε φυτοφάρμακα μπορεί να μειώσει τη γυναικεία γονιμότητα αλλά τα αποτελέσματα είναι αντιφατικά. Συν τοις άλλοις η έκθεση σε αυτά μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο γενετικών διαταραχών, αποβολών ή θανάτου του εμβρύου. Ανεπιθύμητες ενέργειες στη γυναικεία αναπαραγωγή είναι το αποτέλεσμα συχνά της έκθεσης σε χημικές ουσίες κατά τη διάρκεια ευάλωτων περιόδων όπως αυτή της ωορρηξίας. Οι επιδράσεις των χημικών ουσιών στη γυναικεία αναπαραγωγή μπορούν να φανούν από τη δράση τους σε διάφορα στάδια ξεκινώντας από την εμβρυική ζωή της γυναίκας μέχρι την ανάπτυξη της και την αναπαραγωγική ηλικία. Δεδομένα δείχνουν ότι η μακροπρόθεσμη έκθεση σε χημικές ουσίες που δρούν ως ενδοκρινικοί διαταράκτες επηρεάζουν τη γυναικεία γονιμότητα, ιδιαίτερα φαίνεται να έχουν έναν αιτιοπαθολογικό ρόλο στη δημιουργία της ενδομητρίωσης και στην παθολογία των ωοθηκών. Επιπροσθέτως ο χρόνος, η διάρκεια κι η ένταση της έκθεσης έχουν σημαντικό ρόλο στην αξιολόγηση των δυσμενών αναπαραγωγικών επιπτώσεων. Οι επιπλοκές στη γονιμότητα είναι ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας,σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το ποσοστό της ανθρώπινης υπογονιμότητας έχει αυξηθεί. Αν και είναι πολλοί οι λόγοι που υποθετικά αυξάνουν το ποσοστό της υπογονιμότητας,οι χημικές ουσίες είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Η υπογονιμότητα έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως ένα δημόσιο πρόβλημα υγείας και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και η αναφερόμενη διεθνή πρόβλεψη της κυμαίνεται από 4% μέχρι 14% σε διάφορες χώρες και περιοχές. Συμπερασματικά η σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης χημικών και ενδοκρινικών διαταρακτών με το αποθεματικό των ωοθηκών στις γυναίκες αποδεικνύεται περιορισμένη. Υπάρχει ανάγκη να εξεταστούν συνδυασμένες επιδράσεις των πολλαπλών χημικών και να μελετηθούν διαφορετικοί μηχανισμοί δράσης σε μελλοντικές έρευνες για να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι επιδράσεις των χημικών.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσοπανάκου Πηνελόπη","Tsopanakou Pinelopi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:57Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2898593"],"render_values":[{"text":"uoadl:2898593","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898593","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898593","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2898593","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσοπανάκου Πηνελόπη","Tsopanakou Pinelopi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2898593","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898593"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπάρχουν χιλιάδες χημικές ουσίες στο περιβάλλον και συχνά ο άνθρωπος τις θεωρεί όλες επικίνδυνες και προσπαθεί να τις απομακρύνει από τη ζωή του, και όμως η ύπαρξη της ζωής δε θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς αυτές. Η ασφάλεια μας εξαρτάται από το είδος της χημικής ουσίας και από το βαθμό έκθεσης του ανθρώπου σε αυτή. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν μερικές χημικές ουσίες στο περιβάλλον οι οποίες μπορεί να είναι τοξικές ως προς την αναπαραγωγή, αυτοί οι περιβαλλοντικοί ρύποι διαχέονται ευρέως στην ατμόσφαιρα και η ανθρώπινη έκθεση σε αυτούς στην πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Στις σύγχρονες συνθήκες ζωής και εργασίας που ζεί ο άνθρωπος κάποια χημικά συστατικά αποτελούν μία σοβαρή απειλή για την ανθρώπινη αναπαραγωγή με επιβλαβείς επιδράσεις στις ενδοκρινικές και αναπαραγωγικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος κυρίως σε επίπεδο κυττάρων, κάνοντας ζημιά στην αναπαραγωγική υγεία, στο γενετικό υλικό των γυναικείων κυττάρων, στη σεξουαλική λειτουργία και γονιμότητα. Δυστυχώς αυτά τα συστατικά βρίσκονται παντού στο περιβάλλον και είναι δύσκολο να αποφευχθούν. Αρκετές ευρέως συνθετικές χημικές ουσίες και ενώσεις μπορούν να τροποποιήσουν το ενδοκρινικό σύστημα και να επενεργούν στη λειτουργία του,οι λεγόμενες ενδοκρινικοί διαταράκτες (EDCs). Οι EDC’s περιλαμβάνουν ανθεκτικούς περιβαλλοντικούς ρύπους, αγροχημικά και ευρέως διαδεδομένες βιομηχανικές ενώσεις. Δεν είναι όλοι οι ενδοκρινικοί διαταράκτες φτιαγμένοι από τον άνθρωπο, υπάρχουν κάποιες ουσίες που παράγονται από τα φυτά (φυτοοιστρογόνα) και έχουν διαφορετικές ενδοκρινικές επιδράσεις οι οποίες υπό κάποιες συνθήκες είναι και ωφέλιμες. Μερικές χημικές ουσίες με ορμονική δραστηριότητα μπορεί να μεταβάλλουν τη λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος και κατά συνέπεια να προκαλούν δυσμενείς αναπαραγωγικές επιδράσεις. Το 1938 μια μελέτη αποκάλυψε ότι ορισμένες συνθετικές χημικές ουσίες μιμούνται τη δράση των οιστρογόνων. Γενικά στα πλαστικά υπάρχουν χημικά συστατικά τα οποία ανιχνεύονται στο περιβάλλον και στους ανθρώπους, εντείνοντας την ανησυχία τους καθώς έχουν τη δυνατότητα να παρεμβαίνουν στη φυσιολογία του ζώντος οργανισμού.Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες έχουν τη δυνατότητα να ρυθμίζουν το ενδοκρινικό σύστημα, μεταβάλλοντας το μεταβολισμό ή τη σύνθεση των ενδογενών ορμονών έτσι επηρεάζονται οι μεταγραφικοί παράγοντες και μεταβάλλεται η έκφραση γονιδίων των κυττάρων. Αρκετά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στα νοικοκυριά περιέχουν χημικές ουσίες. Ενδεικτικά τέτοια προϊόντα είναι οι φθαλικές ενώσεις (PVC). Έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν δυσμενώς την αναπαραγωγή σε πειραματόζωα, αλλά τα δεδομένα σχετικά με τα αποτέλεσμα τους στον άνθρωπο είναι σπάνια. Τα PVC χρησιμοποιούνται κυρίως ως αποσκληρυντές πολυβινυλοχλωριδίων στα πλαστικά. Επίσης οι αιθοξαλικές αλκυλοφαινόλες που συναντάμε στα προϊόντα καθαρισμού, στα γεωργικά φάρμακα, στα πλαστικά, στα υδροχρώματα και στα καλλυντικά. Η δισφαινόλη Α στα εποξειδικά βερνίκια, στα πλαστικά μπουκάλια και στα θήλαστρα. Επίσης η τριβουτυλτίνη (TBT) η οποία χρησιμοποιείται ως μυκητοκτόνο και φυκοκτόνο. Ιδιαίτερα η έκθεση σε φυτοφάρμακα μπορεί να μειώσει τη γυναικεία γονιμότητα αλλά τα αποτελέσματα είναι αντιφατικά. Συν τοις άλλοις η έκθεση σε αυτά μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο γενετικών διαταραχών, αποβολών ή θανάτου του εμβρύου. Ανεπιθύμητες ενέργειες στη γυναικεία αναπαραγωγή είναι το αποτέλεσμα συχνά της έκθεσης σε χημικές ουσίες κατά τη διάρκεια ευάλωτων περιόδων όπως αυτή της ωορρηξίας. Οι επιδράσεις των χημικών ουσιών στη γυναικεία αναπαραγωγή μπορούν να φανούν από τη δράση τους σε διάφορα στάδια ξεκινώντας από την εμβρυική ζωή της γυναίκας μέχρι την ανάπτυξη της και την αναπαραγωγική ηλικία. Δεδομένα δείχνουν ότι η μακροπρόθεσμη έκθεση σε χημικές ουσίες που δρούν ως ενδοκρινικοί διαταράκτες επηρεάζουν τη γυναικεία γονιμότητα, ιδιαίτερα φαίνεται να έχουν έναν αιτιοπαθολογικό ρόλο στη δημιουργία της ενδομητρίωσης και στην παθολογία των ωοθηκών. Επιπροσθέτως ο χρόνος, η διάρκεια κι η ένταση της έκθεσης έχουν σημαντικό ρόλο στην αξιολόγηση των δυσμενών αναπαραγωγικών επιπτώσεων. Οι επιπλοκές στη γονιμότητα είναι ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας,σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το ποσοστό της ανθρώπινης υπογονιμότητας έχει αυξηθεί. Αν και είναι πολλοί οι λόγοι που υποθετικά αυξάνουν το ποσοστό της υπογονιμότητας,οι χημικές ουσίες είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Η υπογονιμότητα έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως ένα δημόσιο πρόβλημα υγείας και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και η αναφερόμενη διεθνή πρόβλεψη της κυμαίνεται από 4% μέχρι 14% σε διάφορες χώρες και περιοχές. Συμπερασματικά η σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης χημικών και ενδοκρινικών διαταρακτών με το αποθεματικό των ωοθηκών στις γυναίκες αποδεικνύεται περιορισμένη. Υπάρχει ανάγκη να εξεταστούν συνδυασμένες επιδράσεις των πολλαπλών χημικών και να μελετηθούν διαφορετικοί μηχανισμοί δράσης σε μελλοντικές έρευνες για να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι επιδράσεις των χημικών.","There are thousands of chemicals in the environment, generally thought to be potentially dangerous, so that people try to defend their lives, ignoring that the existence of life itself is characterized by chemical substances. It is considered that human safety depends on the degree of exposure and the kind of chemical. Although some of the chemical substances are harmful and toxic to humans, also affecting reproduction, there are widespread throughout our environment and human exposure is unavoidable. Due to modern living and working conditions, some chemical components constitute a serious threat to human reproduction, causing harmful effects that disturb endocrine and reproductive functions by affecting the human body, especially cells, and producing damage in reproductive health, in the female cellular genetic material, in the sexual function and fertility. Unfortunately those compounds are ubiquitous in the environment and are often difficult to avoid. Endocrine disrupting chemicals (EDC’s) are synthetic chemicals or mixture of chemicals that alter the hormonal and homoeostatic systems of organisms, resulting in adverse health effects. EDC’s include persistent pollutants, agrochemicals, and widespread industrial compounds. Not at all EDC’s are man-made compounds, many plants produce substances (phytoestrogens) that can have different endocrine effects, considered beneficial in certain circumstances. It has been shown however that exposure to EDC’s may result in a wide range of adverse reproductive effects due to their ability to interfere with aspects of hormonal action. An initial study in 1938 had revealed that some chemicals mimic the effects of estrogen. In general, chemical components used in plastics are detected in the human organism and in the environment, raising concern due to their potential to interfere with the physiology of living organisms. EDC’s have the ability to modulate the endocrine system by altering the metabolism or synthesis of endogenous hormones, eventually influencing recruitment of transcription factors and altering gene expression in cells. Some chemicals components which are used in consumer products in our household include: Phthalates (PVC). Experimental studies in animals suggest that PVC adversely affect female fecundity, yet whether these same adverse effects are observed in humans remains to be determined. They are found in soft plastic products (softening brittle polyvinyl chloride). Alkyl phenols ethoxalate found in cleaning products, pesticides, plastics, water-based paints and cosmetics. Bisphenol A in epoxy coatings, in plastics bottles and breastplates. Tributyltin (TBT), which is used as a fungicide and algaecide. Exposure to pesticides may reduce female fertility, but also increase the risk of congenital disorders, miscarriages or fetal death. Effects on woman reproduction is often the result of exposure during close vulnerable periods, such as ovulation. These effects may arise from their action in several stages beginning in fetal life, during development and reproductive period. There is evidence that long term exposure to chemicals which act as endocrine disruptors may affect female fecundity. Particularly they appear to have a role in causing pathological endometriosis and ovarian pathology. In addition, timing, duration and intensity of exposure are important in assessing reproductive adverse effects. Reproductive disorders are serious health problems and recent research indicates that human infertility rate is increasing. Environmental contaminants are important causal agents for the growing infertility rate, although various reasons have been hypothesized for this change. WHO has recognized infertility as a worldwide public health issue.The reported international prevalence of infertility ranges from 4% to 14% in different countries and regions. In conclusion, evidence supporting an association between chemicals and EDC’s concentration and ovarian reserve in women remains limited. Future studies are needed to better understand the effects of chemicals, including the need to examine the combined effects of multiple chemicals and to study different mechanisms of action."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Περιβάλλον και Υγεία: οι επιπτώσεις των χημικών ουσιών στη γυναικεία γονιμότητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσοπανάκου Πηνελόπη","Tsopanakou Pinelopi"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Υπάρχουν χιλιάδες χημικές ουσίες στο περιβάλλον και συχνά ο άνθρωπος τις θεωρεί όλες επικίνδυνες και προσπαθεί να τις απομακρύνει από τη ζωή του, και όμως η ύπαρξη της ζωής δε θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς αυτές. Η ασφάλεια μας εξαρτάται από το είδος της χημικής ουσίας και από το βαθμό έκθεσης του ανθρώπου σε αυτή. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν μερικές χημικές ουσίες στο περιβάλλον οι οποίες μπορεί να είναι τοξικές ως προς την αναπαραγωγή, αυτοί οι περιβαλλοντικοί ρύποι διαχέονται ευρέως στην ατμόσφαιρα και η ανθρώπινη έκθεση σε αυτούς στην πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Στις σύγχρονες συνθήκες ζωής και εργασίας που ζεί ο άνθρωπος κάποια χημικά συστατικά αποτελούν μία σοβαρή απειλή για την ανθρώπινη αναπαραγωγή με επιβλαβείς επιδράσεις στις ενδοκρινικές και αναπαραγωγικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος κυρίως σε επίπεδο κυττάρων, κάνοντας ζημιά στην αναπαραγωγική υγεία, στο γενετικό υλικό των γυναικείων κυττάρων, στη σεξουαλική λειτουργία και γονιμότητα. Δυστυχώς αυτά τα συστατικά βρίσκονται παντού στο περιβάλλον και είναι δύσκολο να αποφευχθούν. Αρκετές ευρέως συνθετικές χημικές ουσίες και ενώσεις μπορούν να τροποποιήσουν το ενδοκρινικό σύστημα και να επενεργούν στη λειτουργία του,οι λεγόμενες ενδοκρινικοί διαταράκτες (EDCs). Οι EDC’s περιλαμβάνουν ανθεκτικούς περιβαλλοντικούς ρύπους, αγροχημικά και ευρέως διαδεδομένες βιομηχανικές ενώσεις. Δεν είναι όλοι οι ενδοκρινικοί διαταράκτες φτιαγμένοι από τον άνθρωπο, υπάρχουν κάποιες ουσίες που παράγονται από τα φυτά (φυτοοιστρογόνα) και έχουν διαφορετικές ενδοκρινικές επιδράσεις οι οποίες υπό κάποιες συνθήκες είναι και ωφέλιμες. Μερικές χημικές ουσίες με ορμονική δραστηριότητα μπορεί να μεταβάλλουν τη λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος και κατά συνέπεια να προκαλούν δυσμενείς αναπαραγωγικές επιδράσεις. Το 1938 μια μελέτη αποκάλυψε ότι ορισμένες συνθετικές χημικές ουσίες μιμούνται τη δράση των οιστρογόνων. Γενικά στα πλαστικά υπάρχουν χημικά συστατικά τα οποία ανιχνεύονται στο περιβάλλον και στους ανθρώπους, εντείνοντας την ανησυχία τους καθώς έχουν τη δυνατότητα να παρεμβαίνουν στη φυσιολογία του ζώντος οργανισμού.Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες έχουν τη δυνατότητα να ρυθμίζουν το ενδοκρινικό σύστημα, μεταβάλλοντας το μεταβολισμό ή τη σύνθεση των ενδογενών ορμονών έτσι επηρεάζονται οι μεταγραφικοί παράγοντες και μεταβάλλεται η έκφραση γονιδίων των κυττάρων. Αρκετά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στα νοικοκυριά περιέχουν χημικές ουσίες. Ενδεικτικά τέτοια προϊόντα είναι οι φθαλικές ενώσεις (PVC). Έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν δυσμενώς την αναπαραγωγή σε πειραματόζωα, αλλά τα δεδομένα σχετικά με τα αποτέλεσμα τους στον άνθρωπο είναι σπάνια. Τα PVC χρησιμοποιούνται κυρίως ως αποσκληρυντές πολυβινυλοχλωριδίων στα πλαστικά. Επίσης οι αιθοξαλικές αλκυλοφαινόλες που συναντάμε στα προϊόντα καθαρισμού, στα γεωργικά φάρμακα, στα πλαστικά, στα υδροχρώματα και στα καλλυντικά. Η δισφαινόλη Α στα εποξειδικά βερνίκια, στα πλαστικά μπουκάλια και στα θήλαστρα. Επίσης η τριβουτυλτίνη (TBT) η οποία χρησιμοποιείται ως μυκητοκτόνο και φυκοκτόνο. Ιδιαίτερα η έκθεση σε φυτοφάρμακα μπορεί να μειώσει τη γυναικεία γονιμότητα αλλά τα αποτελέσματα είναι αντιφατικά. Συν τοις άλλοις η έκθεση σε αυτά μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο γενετικών διαταραχών, αποβολών ή θανάτου του εμβρύου. Ανεπιθύμητες ενέργειες στη γυναικεία αναπαραγωγή είναι το αποτέλεσμα συχνά της έκθεσης σε χημικές ουσίες κατά τη διάρκεια ευάλωτων περιόδων όπως αυτή της ωορρηξίας. Οι επιδράσεις των χημικών ουσιών στη γυναικεία αναπαραγωγή μπορούν να φανούν από τη δράση τους σε διάφορα στάδια ξεκινώντας από την εμβρυική ζωή της γυναίκας μέχρι την ανάπτυξη της και την αναπαραγωγική ηλικία. Δεδομένα δείχνουν ότι η μακροπρόθεσμη έκθεση σε χημικές ουσίες που δρούν ως ενδοκρινικοί διαταράκτες επηρεάζουν τη γυναικεία γονιμότητα, ιδιαίτερα φαίνεται να έχουν έναν αιτιοπαθολογικό ρόλο στη δημιουργία της ενδομητρίωσης και στην παθολογία των ωοθηκών. Επιπροσθέτως ο χρόνος, η διάρκεια κι η ένταση της έκθεσης έχουν σημαντικό ρόλο στην αξιολόγηση των δυσμενών αναπαραγωγικών επιπτώσεων. Οι επιπλοκές στη γονιμότητα είναι ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας,σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το ποσοστό της ανθρώπινης υπογονιμότητας έχει αυξηθεί. Αν και είναι πολλοί οι λόγοι που υποθετικά αυξάνουν το ποσοστό της υπογονιμότητας,οι χημικές ουσίες είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Η υπογονιμότητα έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως ένα δημόσιο πρόβλημα υγείας και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και η αναφερόμενη διεθνή πρόβλεψη της κυμαίνεται από 4% μέχρι 14% σε διάφορες χώρες και περιοχές. Συμπερασματικά η σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης χημικών και ενδοκρινικών διαταρακτών με το αποθεματικό των ωοθηκών στις γυναίκες αποδεικνύεται περιορισμένη. Υπάρχει ανάγκη να εξεταστούν συνδυασμένες επιδράσεις των πολλαπλών χημικών και να μελετηθούν διαφορετικοί μηχανισμοί δράσης σε μελλοντικές έρευνες για να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι επιδράσεις των χημικών.","There are thousands of chemicals in the environment, generally thought to be potentially dangerous, so that people try to defend their lives, ignoring that the existence of life itself is characterized by chemical substances. It is considered that human safety depends on the degree of exposure and the kind of chemical. Although some of the chemical substances are harmful and toxic to humans, also affecting reproduction, there are widespread throughout our environment and human exposure is unavoidable. Due to modern living and working conditions, some chemical components constitute a serious threat to human reproduction, causing harmful effects that disturb endocrine and reproductive functions by affecting the human body, especially cells, and producing damage in reproductive health, in the female cellular genetic material, in the sexual function and fertility. Unfortunately those compounds are ubiquitous in the environment and are often difficult to avoid. Endocrine disrupting chemicals (EDC’s) are synthetic chemicals or mixture of chemicals that alter the hormonal and homoeostatic systems of organisms, resulting in adverse health effects. EDC’s include persistent pollutants, agrochemicals, and widespread industrial compounds. Not at all EDC’s are man-made compounds, many plants produce substances (phytoestrogens) that can have different endocrine effects, considered beneficial in certain circumstances. It has been shown however that exposure to EDC’s may result in a wide range of adverse reproductive effects due to their ability to interfere with aspects of hormonal action. An initial study in 1938 had revealed that some chemicals mimic the effects of estrogen. In general, chemical components used in plastics are detected in the human organism and in the environment, raising concern due to their potential to interfere with the physiology of living organisms. EDC’s have the ability to modulate the endocrine system by altering the metabolism or synthesis of endogenous hormones, eventually influencing recruitment of transcription factors and altering gene expression in cells. Some chemicals components which are used in consumer products in our household include: Phthalates (PVC). Experimental studies in animals suggest that PVC adversely affect female fecundity, yet whether these same adverse effects are observed in humans remains to be determined. They are found in soft plastic products (softening brittle polyvinyl chloride). Alkyl phenols ethoxalate found in cleaning products, pesticides, plastics, water-based paints and cosmetics. Bisphenol A in epoxy coatings, in plastics bottles and breastplates. Tributyltin (TBT), which is used as a fungicide and algaecide. Exposure to pesticides may reduce female fertility, but also increase the risk of congenital disorders, miscarriages or fetal death. Effects on woman reproduction is often the result of exposure during close vulnerable periods, such as ovulation. These effects may arise from their action in several stages beginning in fetal life, during development and reproductive period. There is evidence that long term exposure to chemicals which act as endocrine disruptors may affect female fecundity. Particularly they appear to have a role in causing pathological endometriosis and ovarian pathology. In addition, timing, duration and intensity of exposure are important in assessing reproductive adverse effects. Reproductive disorders are serious health problems and recent research indicates that human infertility rate is increasing. Environmental contaminants are important causal agents for the growing infertility rate, although various reasons have been hypothesized for this change. WHO has recognized infertility as a worldwide public health issue.The reported international prevalence of infertility ranges from 4% to 14% in different countries and regions. In conclusion, evidence supporting an association between chemicals and EDC’s concentration and ovarian reserve in women remains limited. Future studies are needed to better understand the effects of chemicals, including the need to examine the combined effects of multiple chemicals and to study different mechanisms of action."],"dc:identifier":["uoadl:2898593","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898593"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Περιβάλλον και Υγεία: οι επιπτώσεις των χημικών ουσιών στη γυναικεία γονιμότητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:57Z"}