{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2898873"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2898873","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη και το B.M.I ως προβλεπτικοί παράγοντες της ευεξίας ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη Tύπου 2 χωρίς γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό: ο διαμεσολαβητικός ρόλος του άγχους και της κατάθλιψης","abstract":"Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΤ2) αποτελεί μία ενδοκρινή νόσο που συναντάται συχνά στον πληθυσμό και έχει ποικίλες σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αναζήτηση προβλεπτικών παραγόντων της ευεξίας ασθενών με ΣΔΤ2 χωρίς γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό και η διερεύνηση του διαμεσολαβητικού ρόλου του άγχους και της κατάθλιψης. Μέθοδος: Συμμετείχαν 175 ασθενείς με ΣΔΤ2 (54.3% άνδρες) που παρακολουθούνταν σε διαβητολογικό κέντρο γενικού νοσοκομείου και δεν είχαν σοβαρές αναπηρίες και επιπλοκές οφειλόμενες στον ΣΔ ούτε γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό. Η ευεξία των ασθενών αποτυπώθηκε με το εργαλείο Mental Health Continuum Short-Form (MHC-SF), το οποίο μετρά επιπλέον τη συναισθηματική, την κοινωνική, και την ψυχολογική διάσταση της ευεξίας. Η κλίμακα Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) χρησιμοποιήθηκε για την μέτρηση του άγχους (HADS-A) και της κατάθλιψης (HADS-D). Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και ο Δείκτης Μάζας Σώματος (B.M.I) διερευνήθηκαν ως προβλεπτικοί παράγοντες της συνολικής ευεξίας και των επιμέρους διαστάσεών της σε πολλαπλές γραμμικές παλινδρομήσεις με ή χωρίς την ταυτόχρονη επίδραση των HADS-A και HADS-D διορθώνοντας για τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος, τη διάρκεια του ΣΔ, την ύπαρξη ή μη αρτηριακής υπέρτασης και δυσλιπιδαιμίας, καθώς για τον τύπο της αγωγής. Οι διαμεσολαβητικές επιδράσεις του άγχους και της κατάθλιψης διερευνήθηκαν μέσω μοντέλων δομικών εξισώσεων. Αποτελέσματα: Με βάση τη βαθμολογία στην HADS 21.1% των συμμετεχόντων είχαν κατάθλιψη και 5.1% αγχώδη διαταραχή. Στο αρχικό μοντέλο παλινδρόμησης, η HbA1c και το B.M.I προέβλεπαν στατιστικώς σημαντικά τη συναισθηματική, την ψυχολογική και τη συνολική ευεξία. Όταν στο μοντέλο προστέθηκαν η HADS-A και η HADS-D, αποτελούσαν στατιστικά σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες των παραπάνω διαστάσεων της ευεξίας, αλλά η HbA1c και το B.M.I έπαυαν να αποτελούν στατιστικά σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες. Στα μοντέλα δομικών εξισώσεων, η έμμεση επίδραση της HbA1c και του B.M.I στην ευεξία μέσω της HADS-D ήταν στατιστικώς σημαντική, ενώ η έμμεση επίδραση μέσω της HADS-A καθώς και η άμεση επίδραση δεν ήταν. Επομένως, η επίδραση της HbA1c και του B.M.I στη συναισθηματική, την ψυχολογική και τη συνολική ευεξία διαμεσολαβείται πλήρως από την HADS-D. Συμπεράσματα: Η κατάθλιψη διαμεσολαβεί πλήρως τη σχέση μεταξύ της HbA1c, του B.M.I και της ευεξίας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει αδιάγνωστη κατάθλιψη στους διαβητικούς ασθενείς, η οποία επηρεάζεται από το γλυκαιμικό έλεγχο και το ΒΜΙ τους και η οποία ταυτόχρονα επηρεάζει την ευεξία τους. Κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω διερεύνηση του φαινομένου, αλλά και η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της κατάθλιψης στους διαβητικούς ασθενείς.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΤ2) αποτελεί μία ενδοκρινή νόσο που συναντάται συχνά στον πληθυσμό και έχει ποικίλες σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αναζήτηση προβλεπτικών παραγόντων της ευεξίας ασθενών με ΣΔΤ2 χωρίς γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό και η διερεύνηση του διαμεσολαβητικού ρόλου του άγχους και της κατάθλιψης. Μέθοδος: Συμμετείχαν 175 ασθενείς με ΣΔΤ2 (54.3% άνδρες) που παρακολουθούνταν σε διαβητολογικό κέντρο γενικού νοσοκομείου και δεν είχαν σοβαρές αναπηρίες και επιπλοκές οφειλόμενες στον ΣΔ ούτε γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό. Η ευεξία των ασθενών αποτυπώθηκε με το εργαλείο Mental Health Continuum Short-Form (MHC-SF), το οποίο μετρά επιπλέον τη συναισθηματική, την κοινωνική, και την ψυχολογική διάσταση της ευεξίας. Η κλίμακα Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) χρησιμοποιήθηκε για την μέτρηση του άγχους (HADS-A) και της κατάθλιψης (HADS-D). Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και ο Δείκτης Μάζας Σώματος (B.M.I) διερευνήθηκαν ως προβλεπτικοί παράγοντες της συνολικής ευεξίας και των επιμέρους διαστάσεών της σε πολλαπλές γραμμικές παλινδρομήσεις με ή χωρίς την ταυτόχρονη επίδραση των HADS-A και HADS-D διορθώνοντας για τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος, τη διάρκεια του ΣΔ, την ύπαρξη ή μη αρτηριακής υπέρτασης και δυσλιπιδαιμίας, καθώς για τον τύπο της αγωγής. Οι διαμεσολαβητικές επιδράσεις του άγχους και της κατάθλιψης διερευνήθηκαν μέσω μοντέλων δομικών εξισώσεων. Αποτελέσματα: Με βάση τη βαθμολογία στην HADS 21.1% των συμμετεχόντων είχαν κατάθλιψη και 5.1% αγχώδη διαταραχή. Στο αρχικό μοντέλο παλινδρόμησης, η HbA1c και το B.M.I προέβλεπαν στατιστικώς σημαντικά τη συναισθηματική, την ψυχολογική και τη συνολική ευεξία. Όταν στο μοντέλο προστέθηκαν η HADS-A και η HADS-D, αποτελούσαν στατιστικά σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες των παραπάνω διαστάσεων της ευεξίας, αλλά η HbA1c και το B.M.I έπαυαν να αποτελούν στατιστικά σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες. Στα μοντέλα δομικών εξισώσεων, η έμμεση επίδραση της HbA1c και του B.M.I στην ευεξία μέσω της HADS-D ήταν στατιστικώς σημαντική, ενώ η έμμεση επίδραση μέσω της HADS-A καθώς και η άμεση επίδραση δεν ήταν. Επομένως, η επίδραση της HbA1c και του B.M.I στη συναισθηματική, την ψυχολογική και τη συνολική ευεξία διαμεσολαβείται πλήρως από την HADS-D. Συμπεράσματα: Η κατάθλιψη διαμεσολαβεί πλήρως τη σχέση μεταξύ της HbA1c, του B.M.I και της ευεξίας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει αδιάγνωστη κατάθλιψη στους διαβητικούς ασθενείς, η οποία επηρεάζεται από το γλυκαιμικό έλεγχο και το ΒΜΙ τους και η οποία ταυτόχρονα επηρεάζει την ευεξία τους. Κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω διερεύνηση του φαινομένου, αλλά και η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της κατάθλιψης στους διαβητικούς ασθενείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνίου Αναστασία","Antoniou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:37:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2898873"],"render_values":[{"text":"uoadl:2898873","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898873","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898873","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2898873","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνίου Αναστασία","Antoniou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2898873","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898873"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΤ2) αποτελεί μία ενδοκρινή νόσο που συναντάται συχνά στον πληθυσμό και έχει ποικίλες σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αναζήτηση προβλεπτικών παραγόντων της ευεξίας ασθενών με ΣΔΤ2 χωρίς γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό και η διερεύνηση του διαμεσολαβητικού ρόλου του άγχους και της κατάθλιψης. Μέθοδος: Συμμετείχαν 175 ασθενείς με ΣΔΤ2 (54.3% άνδρες) που παρακολουθούνταν σε διαβητολογικό κέντρο γενικού νοσοκομείου και δεν είχαν σοβαρές αναπηρίες και επιπλοκές οφειλόμενες στον ΣΔ ούτε γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό. Η ευεξία των ασθενών αποτυπώθηκε με το εργαλείο Mental Health Continuum Short-Form (MHC-SF), το οποίο μετρά επιπλέον τη συναισθηματική, την κοινωνική, και την ψυχολογική διάσταση της ευεξίας. Η κλίμακα Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) χρησιμοποιήθηκε για την μέτρηση του άγχους (HADS-A) και της κατάθλιψης (HADS-D). Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και ο Δείκτης Μάζας Σώματος (B.M.I) διερευνήθηκαν ως προβλεπτικοί παράγοντες της συνολικής ευεξίας και των επιμέρους διαστάσεών της σε πολλαπλές γραμμικές παλινδρομήσεις με ή χωρίς την ταυτόχρονη επίδραση των HADS-A και HADS-D διορθώνοντας για τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος, τη διάρκεια του ΣΔ, την ύπαρξη ή μη αρτηριακής υπέρτασης και δυσλιπιδαιμίας, καθώς για τον τύπο της αγωγής. Οι διαμεσολαβητικές επιδράσεις του άγχους και της κατάθλιψης διερευνήθηκαν μέσω μοντέλων δομικών εξισώσεων. Αποτελέσματα: Με βάση τη βαθμολογία στην HADS 21.1% των συμμετεχόντων είχαν κατάθλιψη και 5.1% αγχώδη διαταραχή. Στο αρχικό μοντέλο παλινδρόμησης, η HbA1c και το B.M.I προέβλεπαν στατιστικώς σημαντικά τη συναισθηματική, την ψυχολογική και τη συνολική ευεξία. Όταν στο μοντέλο προστέθηκαν η HADS-A και η HADS-D, αποτελούσαν στατιστικά σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες των παραπάνω διαστάσεων της ευεξίας, αλλά η HbA1c και το B.M.I έπαυαν να αποτελούν στατιστικά σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες. Στα μοντέλα δομικών εξισώσεων, η έμμεση επίδραση της HbA1c και του B.M.I στην ευεξία μέσω της HADS-D ήταν στατιστικώς σημαντική, ενώ η έμμεση επίδραση μέσω της HADS-A καθώς και η άμεση επίδραση δεν ήταν. Επομένως, η επίδραση της HbA1c και του B.M.I στη συναισθηματική, την ψυχολογική και τη συνολική ευεξία διαμεσολαβείται πλήρως από την HADS-D. Συμπεράσματα: Η κατάθλιψη διαμεσολαβεί πλήρως τη σχέση μεταξύ της HbA1c, του B.M.I και της ευεξίας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει αδιάγνωστη κατάθλιψη στους διαβητικούς ασθενείς, η οποία επηρεάζεται από το γλυκαιμικό έλεγχο και το ΒΜΙ τους και η οποία ταυτόχρονα επηρεάζει την ευεξία τους. Κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω διερεύνηση του φαινομένου, αλλά και η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της κατάθλιψης στους διαβητικούς ασθενείς.","Introduction: Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is a common metabolic disorder with various medical and psychological complications. The aim of the present study was to investigate the predictors of well-being in T2DM patients with no known psychiatric history and the mediating role of anxiety and depression. Methods: We recruited 175 T2DM patients (54.3% males, aged 34–79 (mean 59.9) years) followed-up in a General Hospital’s Diabetes Center. Patients included had no severe diabetes-related complications or known psychiatric history. Well-being was measured with the novel 14-item tool Mental Health Continuum Short-Form (MHC-SF), which measures the emotional (EWB), social (SWB) and psychological (PWB) dimensions of well-being, as well as a total score of well-being (WBT). Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) was used for screening anxiety (HADS-A) and depression (HADS-D). The effects of glycated hemoglobin (HbA1c), Body Mass Index (B.M.I), anxiety and depression on well-being were examined with multiple linear regressions, including sample’s demographic characteristics, T2DM’s duration, type of medication and comorbid hypertension and dyslipidemia as covariates. Structural equation models were created for the examination of the mediatory role of HADS-A and HADS-D in the effects of significant predictors on well-being and its dimensions. Results: 21.1% of participants had comorbid depression (HADS-D≥11) and 5.1% comorbid anxiety disorder (HADS-A≥11). WBT as well as EWB and PWB were significantly predicted by HbA1c (p=0.001) and BMI (p<0.05) in the models without HADS. After being included in the model, HADS-A and HADS-D significantly predicted WBT and every dimension of well-being, but the effects of HbA1c and BMI were no longer statistically significant. In structural equation models, the indirect effects of HbA1c and B.M.I on well-being via HADS-D were statistically significant, while the direct and indirect effects via HADS-A were not. Therefore, the effects of HbA1c and B.M.I on EWB, PWB and WBT were completely mediated by HADS-D. Conclusions: This is the first study using MHC-SF to measure well-being in T2DM patients. High levels of undiagnosed depression were recorded, in agreement with other studies. Depression was predicted by HbA1c and BMI and finally predicted well-being. Depressive symptoms completely mediated the relationship between HbA1c and B.M.I with well-being. Therefore, undiagnosed depression fully explained the effects of HbA1c and BMI on well-being. The interplay of glycemic control and positive mental health should be further investigated."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη και το B.M.I ως προβλεπτικοί παράγοντες της ευεξίας ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη Tύπου 2 χωρίς γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό: ο διαμεσολαβητικός ρόλος του άγχους και της κατάθλιψης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνίου Αναστασία","Antoniou Anastasia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΤ2) αποτελεί μία ενδοκρινή νόσο που συναντάται συχνά στον πληθυσμό και έχει ποικίλες σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αναζήτηση προβλεπτικών παραγόντων της ευεξίας ασθενών με ΣΔΤ2 χωρίς γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό και η διερεύνηση του διαμεσολαβητικού ρόλου του άγχους και της κατάθλιψης. Μέθοδος: Συμμετείχαν 175 ασθενείς με ΣΔΤ2 (54.3% άνδρες) που παρακολουθούνταν σε διαβητολογικό κέντρο γενικού νοσοκομείου και δεν είχαν σοβαρές αναπηρίες και επιπλοκές οφειλόμενες στον ΣΔ ούτε γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό. Η ευεξία των ασθενών αποτυπώθηκε με το εργαλείο Mental Health Continuum Short-Form (MHC-SF), το οποίο μετρά επιπλέον τη συναισθηματική, την κοινωνική, και την ψυχολογική διάσταση της ευεξίας. Η κλίμακα Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) χρησιμοποιήθηκε για την μέτρηση του άγχους (HADS-A) και της κατάθλιψης (HADS-D). Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και ο Δείκτης Μάζας Σώματος (B.M.I) διερευνήθηκαν ως προβλεπτικοί παράγοντες της συνολικής ευεξίας και των επιμέρους διαστάσεών της σε πολλαπλές γραμμικές παλινδρομήσεις με ή χωρίς την ταυτόχρονη επίδραση των HADS-A και HADS-D διορθώνοντας για τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος, τη διάρκεια του ΣΔ, την ύπαρξη ή μη αρτηριακής υπέρτασης και δυσλιπιδαιμίας, καθώς για τον τύπο της αγωγής. Οι διαμεσολαβητικές επιδράσεις του άγχους και της κατάθλιψης διερευνήθηκαν μέσω μοντέλων δομικών εξισώσεων. Αποτελέσματα: Με βάση τη βαθμολογία στην HADS 21.1% των συμμετεχόντων είχαν κατάθλιψη και 5.1% αγχώδη διαταραχή. Στο αρχικό μοντέλο παλινδρόμησης, η HbA1c και το B.M.I προέβλεπαν στατιστικώς σημαντικά τη συναισθηματική, την ψυχολογική και τη συνολική ευεξία. Όταν στο μοντέλο προστέθηκαν η HADS-A και η HADS-D, αποτελούσαν στατιστικά σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες των παραπάνω διαστάσεων της ευεξίας, αλλά η HbA1c και το B.M.I έπαυαν να αποτελούν στατιστικά σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες. Στα μοντέλα δομικών εξισώσεων, η έμμεση επίδραση της HbA1c και του B.M.I στην ευεξία μέσω της HADS-D ήταν στατιστικώς σημαντική, ενώ η έμμεση επίδραση μέσω της HADS-A καθώς και η άμεση επίδραση δεν ήταν. Επομένως, η επίδραση της HbA1c και του B.M.I στη συναισθηματική, την ψυχολογική και τη συνολική ευεξία διαμεσολαβείται πλήρως από την HADS-D. Συμπεράσματα: Η κατάθλιψη διαμεσολαβεί πλήρως τη σχέση μεταξύ της HbA1c, του B.M.I και της ευεξίας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει αδιάγνωστη κατάθλιψη στους διαβητικούς ασθενείς, η οποία επηρεάζεται από το γλυκαιμικό έλεγχο και το ΒΜΙ τους και η οποία ταυτόχρονα επηρεάζει την ευεξία τους. Κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω διερεύνηση του φαινομένου, αλλά και η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της κατάθλιψης στους διαβητικούς ασθενείς.","Introduction: Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is a common metabolic disorder with various medical and psychological complications. The aim of the present study was to investigate the predictors of well-being in T2DM patients with no known psychiatric history and the mediating role of anxiety and depression. Methods: We recruited 175 T2DM patients (54.3% males, aged 34–79 (mean 59.9) years) followed-up in a General Hospital’s Diabetes Center. Patients included had no severe diabetes-related complications or known psychiatric history. Well-being was measured with the novel 14-item tool Mental Health Continuum Short-Form (MHC-SF), which measures the emotional (EWB), social (SWB) and psychological (PWB) dimensions of well-being, as well as a total score of well-being (WBT). Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) was used for screening anxiety (HADS-A) and depression (HADS-D). The effects of glycated hemoglobin (HbA1c), Body Mass Index (B.M.I), anxiety and depression on well-being were examined with multiple linear regressions, including sample’s demographic characteristics, T2DM’s duration, type of medication and comorbid hypertension and dyslipidemia as covariates. Structural equation models were created for the examination of the mediatory role of HADS-A and HADS-D in the effects of significant predictors on well-being and its dimensions. Results: 21.1% of participants had comorbid depression (HADS-D≥11) and 5.1% comorbid anxiety disorder (HADS-A≥11). WBT as well as EWB and PWB were significantly predicted by HbA1c (p=0.001) and BMI (p<0.05) in the models without HADS. After being included in the model, HADS-A and HADS-D significantly predicted WBT and every dimension of well-being, but the effects of HbA1c and BMI were no longer statistically significant. In structural equation models, the indirect effects of HbA1c and B.M.I on well-being via HADS-D were statistically significant, while the direct and indirect effects via HADS-A were not. Therefore, the effects of HbA1c and B.M.I on EWB, PWB and WBT were completely mediated by HADS-D. Conclusions: This is the first study using MHC-SF to measure well-being in T2DM patients. High levels of undiagnosed depression were recorded, in agreement with other studies. Depression was predicted by HbA1c and BMI and finally predicted well-being. Depressive symptoms completely mediated the relationship between HbA1c and B.M.I with well-being. Therefore, undiagnosed depression fully explained the effects of HbA1c and BMI on well-being. The interplay of glycemic control and positive mental health should be further investigated."],"dc:identifier":["uoadl:2898873","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2898873"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη και το B.M.I ως προβλεπτικοί παράγοντες της ευεξίας ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη Tύπου 2 χωρίς γνωστό ψυχιατρικό ιστορικό: ο διαμεσολαβητικός ρόλος του άγχους και της κατάθλιψης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:37:59Z"}