{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2899338"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2899338","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της ενδοθηλίνης-1 στην αρρυθμιογένεση μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου: Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στην παγκόσμια υγεία, καθώς ενοχοποιούνται για υψηλά ποσοστά νοσηρότητας και θνητότητας. Τα τελευταία χρόνια το επιστημονικό ενδιαφέρον έχει εστιαστεί στη διερεύνηση των μηχανισμών αρρυθμιογένεσης μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, καθώς και στην ανεύρεση παραγόντων για την πρόληψη αυτών. Η ενδοθηλίνη-1 εμφανίζει σημαντικές ηλεκτροφυσιολογικές ιδιότητες και συμβάλλει στην πρόκληση αρρυθμιών επικίνδυνων για τη ζωή. Ακόμη, η παραγωγή ενδοθηλίνης-1 οδηγεί σε ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, με αποτέλεσμα την προαγωγή αρρυθμιών κατά τη διάρκεια ισχαιμίας του μυοκαρδίου. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση των ακριβών παθοφυσιολογικών διαδικασιών που διενεργούνται κατά την οξεία και τη χρόνια φάση ενός στεφανιαίου συνδρόμου και αφορούν την ενδοθηλίνη-1. Ακόμη, η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να συσχετίσει τους μηχανισμούς αυτούς με την ανάπτυξη νέων αντιαρρυθμικών παραγόντων, καθώς και την αποτελεσματικότητα αυτών στην πρόληψη της αρρυθμιογένεσης μετά από οξέα στεφανιαία σύνδρομα. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μετά από συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, συλλέχτηκαν όλες οι μελέτες, οι οποίες ανέλυαν τον ρόλο των ανταγωνιστών των υποδοχέων της ενδοθηλίνης-1 στην κοιλιακή αρρυθμιογένεση μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Συγκριμένα, μελετήθηκαν ως καταληκτικά σημεία η μέση συνολική διάρκεια των κοιλιακών ταχυαρρυθμιών, το μέγεθος της εμφραγματικής περιοχής και η θνητότητα. Η παρουσίαση και η περιγραφή των δεδομένων, αλλά και η κατασκευή του μαθηματικού μοντέλου για τον υπολογισμό της στατιστικής σημαντικότητας αυτής της σχέσης έγινε με τη χρήση του προγράμματος STATA 11.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην μετα-ανάλυση περιλήφθησαν 10 εργασίες και συνολικά 398 επίμυες, με άλλοτε άλλη περίοδο παρακολούθησης, με την πλειονότητα των μελετών να αφορά 24ωρο χρονικό διάστημα παρακολούθησης. Η συνδυασμένη μέση διαφορά για τη συνολική διάρκεια των επεισοδίων βρέθηκε ίση με 18,65 (95% ΔΕ:1,06; 36,25, p=0.038) που σημαίνει ότι η διάρκεια των επεισοδίων ήταν σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα του φαρμάκου συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, η συνδυασμένη μέση διαφορά για το μέγεθος του εμφράγματος βρέθηκε ίση με -2,97 (95% ΔΕ:-6,39;-0,83, p=0.011) που σημαίνει ότι το μέσο μέγεθος εμφράγματος ήταν σημαντικά μικρότερο στην ομάδα του φαρμάκου συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Αντίθετα, ο συνδυασμένος σχετικός κίνδυνος για τη θνησιμότητα βρέθηκε ίσος με 1,35 (95% ΔΕ:0.62-2.94, p=0.452) που σημαίνει ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά στον κίνδυνο θανάτου μεταξύ ομάδας ελέγχου και ομάδας φαρμάκου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου αποτελεί μία από τις βασικότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Η οξεία απόφραξη των στεφανιαίων αγγείων συχνά προκαλεί τη γένεση κοιλιακών ταχυαρρυθμιών, οι οποίες σε μεγάλο ποσοστό οδηγούν σε αιφνίδιο καρδιακό θάνατο. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αναλυθεί ο ρόλος της ΕΤ-1 στην κοιλιακή αρρυθμιογένεση κατά το ΑΜΙ, με τη μέθοδο της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης. Μελετήθηκαν 3 καταληκτικά σημεία, τα οποία ήταν η συνολική μέση διάρκεια των VAs, το μέγεθος της εμφραγματικής περιοχής (infarct size-IS) και η θνητότητα. Από τη μετα-ανάλυση των μελετών που συμπεριλήφθησαν, οι οποίες εμφανίζουν σημαντική ετερογένεια, προέκυψε πως η ομάδα των επιμύων που έλαβε ανταγωνιστή των υποδοχέων της ΕΤ-1 εμφάνισε μεγαλύτερης διάρκειας VAs και μικρότερο IS, αλλά δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά στη θνητότητα.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στην παγκόσμια υγεία, καθώς ενοχοποιούνται για υψηλά ποσοστά νοσηρότητας και θνητότητας. Τα τελευταία χρόνια το επιστημονικό ενδιαφέρον έχει εστιαστεί στη διερεύνηση των μηχανισμών αρρυθμιογένεσης μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, καθώς και στην ανεύρεση παραγόντων για την πρόληψη αυτών. Η ενδοθηλίνη-1 εμφανίζει σημαντικές ηλεκτροφυσιολογικές ιδιότητες και συμβάλλει στην πρόκληση αρρυθμιών επικίνδυνων για τη ζωή. Ακόμη, η παραγωγή ενδοθηλίνης-1 οδηγεί σε ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, με αποτέλεσμα την προαγωγή αρρυθμιών κατά τη διάρκεια ισχαιμίας του μυοκαρδίου. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση των ακριβών παθοφυσιολογικών διαδικασιών που διενεργούνται κατά την οξεία και τη χρόνια φάση ενός στεφανιαίου συνδρόμου και αφορούν την ενδοθηλίνη-1. Ακόμη, η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να συσχετίσει τους μηχανισμούς αυτούς με την ανάπτυξη νέων αντιαρρυθμικών παραγόντων, καθώς και την αποτελεσματικότητα αυτών στην πρόληψη της αρρυθμιογένεσης μετά από οξέα στεφανιαία σύνδρομα. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μετά από συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, συλλέχτηκαν όλες οι μελέτες, οι οποίες ανέλυαν τον ρόλο των ανταγωνιστών των υποδοχέων της ενδοθηλίνης-1 στην κοιλιακή αρρυθμιογένεση μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Συγκριμένα, μελετήθηκαν ως καταληκτικά σημεία η μέση συνολική διάρκεια των κοιλιακών ταχυαρρυθμιών, το μέγεθος της εμφραγματικής περιοχής και η θνητότητα. Η παρουσίαση και η περιγραφή των δεδομένων, αλλά και η κατασκευή του μαθηματικού μοντέλου για τον υπολογισμό της στατιστικής σημαντικότητας αυτής της σχέσης έγινε με τη χρήση του προγράμματος STATA 11.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην μετα-ανάλυση περιλήφθησαν 10 εργασίες και συνολικά 398 επίμυες, με άλλοτε άλλη περίοδο παρακολούθησης, με την πλειονότητα των μελετών να αφορά 24ωρο χρονικό διάστημα παρακολούθησης. Η συνδυασμένη μέση διαφορά για τη συνολική διάρκεια των επεισοδίων βρέθηκε ίση με 18,65 (95% ΔΕ:1,06; 36,25, p=0.038) που σημαίνει ότι η διάρκεια των επεισοδίων ήταν σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα του φαρμάκου συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, η συνδυασμένη μέση διαφορά για το μέγεθος του εμφράγματος βρέθηκε ίση με -2,97 (95% ΔΕ:-6,39;-0,83, p=0.011) που σημαίνει ότι το μέσο μέγεθος εμφράγματος ήταν σημαντικά μικρότερο στην ομάδα του φαρμάκου συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Αντίθετα, ο συνδυασμένος σχετικός κίνδυνος για τη θνησιμότητα βρέθηκε ίσος με 1,35 (95% ΔΕ:0.62-2.94, p=0.452) που σημαίνει ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά στον κίνδυνο θανάτου μεταξύ ομάδας ελέγχου και ομάδας φαρμάκου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου αποτελεί μία από τις βασικότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Η οξεία απόφραξη των στεφανιαίων αγγείων συχνά προκαλεί τη γένεση κοιλιακών ταχυαρρυθμιών, οι οποίες σε μεγάλο ποσοστό οδηγούν σε αιφνίδιο καρδιακό θάνατο. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αναλυθεί ο ρόλος της ΕΤ-1 στην κοιλιακή αρρυθμιογένεση κατά το ΑΜΙ, με τη μέθοδο της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης. Μελετήθηκαν 3 καταληκτικά σημεία, τα οποία ήταν η συνολική μέση διάρκεια των VAs, το μέγεθος της εμφραγματικής περιοχής (infarct size-IS) και η θνητότητα. Από τη μετα-ανάλυση των μελετών που συμπεριλήφθησαν, οι οποίες εμφανίζουν σημαντική ετερογένεια, προέκυψε πως η ομάδα των επιμύων που έλαβε ανταγωνιστή των υποδοχέων της ΕΤ-1 εμφάνισε μεγαλύτερης διάρκειας VAs και μικρότερο IS, αλλά δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά στη θνητότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κούστα Μαρία","Kousta Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:08Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2899338"],"render_values":[{"text":"uoadl:2899338","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2899338","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2899338","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2899338","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κούστα Μαρία","Kousta Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2899338","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2899338"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στην παγκόσμια υγεία, καθώς ενοχοποιούνται για υψηλά ποσοστά νοσηρότητας και θνητότητας. Τα τελευταία χρόνια το επιστημονικό ενδιαφέρον έχει εστιαστεί στη διερεύνηση των μηχανισμών αρρυθμιογένεσης μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, καθώς και στην ανεύρεση παραγόντων για την πρόληψη αυτών. Η ενδοθηλίνη-1 εμφανίζει σημαντικές ηλεκτροφυσιολογικές ιδιότητες και συμβάλλει στην πρόκληση αρρυθμιών επικίνδυνων για τη ζωή. Ακόμη, η παραγωγή ενδοθηλίνης-1 οδηγεί σε ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, με αποτέλεσμα την προαγωγή αρρυθμιών κατά τη διάρκεια ισχαιμίας του μυοκαρδίου. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση των ακριβών παθοφυσιολογικών διαδικασιών που διενεργούνται κατά την οξεία και τη χρόνια φάση ενός στεφανιαίου συνδρόμου και αφορούν την ενδοθηλίνη-1. Ακόμη, η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να συσχετίσει τους μηχανισμούς αυτούς με την ανάπτυξη νέων αντιαρρυθμικών παραγόντων, καθώς και την αποτελεσματικότητα αυτών στην πρόληψη της αρρυθμιογένεσης μετά από οξέα στεφανιαία σύνδρομα. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μετά από συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, συλλέχτηκαν όλες οι μελέτες, οι οποίες ανέλυαν τον ρόλο των ανταγωνιστών των υποδοχέων της ενδοθηλίνης-1 στην κοιλιακή αρρυθμιογένεση μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Συγκριμένα, μελετήθηκαν ως καταληκτικά σημεία η μέση συνολική διάρκεια των κοιλιακών ταχυαρρυθμιών, το μέγεθος της εμφραγματικής περιοχής και η θνητότητα. Η παρουσίαση και η περιγραφή των δεδομένων, αλλά και η κατασκευή του μαθηματικού μοντέλου για τον υπολογισμό της στατιστικής σημαντικότητας αυτής της σχέσης έγινε με τη χρήση του προγράμματος STATA 11.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην μετα-ανάλυση περιλήφθησαν 10 εργασίες και συνολικά 398 επίμυες, με άλλοτε άλλη περίοδο παρακολούθησης, με την πλειονότητα των μελετών να αφορά 24ωρο χρονικό διάστημα παρακολούθησης. Η συνδυασμένη μέση διαφορά για τη συνολική διάρκεια των επεισοδίων βρέθηκε ίση με 18,65 (95% ΔΕ:1,06; 36,25, p=0.038) που σημαίνει ότι η διάρκεια των επεισοδίων ήταν σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα του φαρμάκου συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, η συνδυασμένη μέση διαφορά για το μέγεθος του εμφράγματος βρέθηκε ίση με -2,97 (95% ΔΕ:-6,39;-0,83, p=0.011) που σημαίνει ότι το μέσο μέγεθος εμφράγματος ήταν σημαντικά μικρότερο στην ομάδα του φαρμάκου συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Αντίθετα, ο συνδυασμένος σχετικός κίνδυνος για τη θνησιμότητα βρέθηκε ίσος με 1,35 (95% ΔΕ:0.62-2.94, p=0.452) που σημαίνει ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά στον κίνδυνο θανάτου μεταξύ ομάδας ελέγχου και ομάδας φαρμάκου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου αποτελεί μία από τις βασικότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Η οξεία απόφραξη των στεφανιαίων αγγείων συχνά προκαλεί τη γένεση κοιλιακών ταχυαρρυθμιών, οι οποίες σε μεγάλο ποσοστό οδηγούν σε αιφνίδιο καρδιακό θάνατο. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αναλυθεί ο ρόλος της ΕΤ-1 στην κοιλιακή αρρυθμιογένεση κατά το ΑΜΙ, με τη μέθοδο της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης. Μελετήθηκαν 3 καταληκτικά σημεία, τα οποία ήταν η συνολική μέση διάρκεια των VAs, το μέγεθος της εμφραγματικής περιοχής (infarct size-IS) και η θνητότητα. Από τη μετα-ανάλυση των μελετών που συμπεριλήφθησαν, οι οποίες εμφανίζουν σημαντική ετερογένεια, προέκυψε πως η ομάδα των επιμύων που έλαβε ανταγωνιστή των υποδοχέων της ΕΤ-1 εμφάνισε μεγαλύτερης διάρκειας VAs και μικρότερο IS, αλλά δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά στη θνητότητα.","BACKROUND: Acute coronary syndromes are one of the major health problems worldwide, as they are implicated in high morbidity and mortality rates. In recent years, scientific interest has been focused on investigating the mechanisms of arrhythmogenesis following acute myocardial infarction, as well as finding factors to prevent them. Endothelin-1 exhibits important electrophysiological properties and contributes to the development of life-threatening arrhythmias. In addition, endothelin-1 production leads to activation of the sympathetic nervous system, resulting in the promotion of arrhythmias during myocardial ischemia. OBJECTIVE: The purpose of this study is to investigate the pathophysiological processes performed during the acute phase of coronary syndrome involving endothelin-1. Furthermore, the present work aims to correlate these mechanisms with the development of new antiarrhythmic agents, as well as their effectiveness in preventing arrhythmogenesis after acute coronary syndromes. METHODS: After a systematic review of the literature, all trials were collected to investigate the role of endothelin-1 receptor antagonists in ventricular arrhythmogenesis following acute myocardial infarction. In comparison, the mean overall duration of ventricular tachyarrhythmias, infarct size, and mortality were studied as endpoints. The presentation and description of the data, as well as the construction of the mathematical model to calculate the statistical significance of this relationship were made using the STATA 11.0 program. RESULTS: The meta-analysis included 10 trials and a total of 398 rats, with a different follow-up period, with the majority of studies having a 24-hour follow-up. The weighted mean difference for the total episodes duration was found to be 18.65 (95% ΔE: 1.06; 36.25, p = 0.038) which means that the episodes duration was significantly higher in the drug group compared to the control group. Also, the weighted mean difference for infarct size was found to be -2.97 (95% DE: -6.39; -0.83, p = 0.011) which means that the mean infarct size was significantly smaller in this group compared to the control group. In contrast, the relative risk of the mortality was found to be 1.35 (95% DE: 0.62-2.94, p = 0.452), which means that there was no significant difference in the risk of death between the control and the drug group. CONCLUSIONS: Acute myocardial infarction is one of the leading causes of death worldwide. Acute obstruction of the coronary vessels often causes the generation of ventricular tachyarrhythmias, which in large part lead to sudden cardiac death. The purpose of this study was to analyze the role of ET-1 in ventricular arrhythmogenesis during AMI, using systematic review and meta-analysis. Three endpoints were studied, which ere total mean duration of VAs, infarct size-IS, and mortality. The meta-analysis of the studies included, which have significant heterogeneity, showed that the ET-1 receptor antagonist group of rats exhibited longer VAs and shorter IS, but showed no significant difference in mortality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της ενδοθηλίνης-1 στην αρρυθμιογένεση μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου: Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κούστα Μαρία","Kousta Maria"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στην παγκόσμια υγεία, καθώς ενοχοποιούνται για υψηλά ποσοστά νοσηρότητας και θνητότητας. Τα τελευταία χρόνια το επιστημονικό ενδιαφέρον έχει εστιαστεί στη διερεύνηση των μηχανισμών αρρυθμιογένεσης μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, καθώς και στην ανεύρεση παραγόντων για την πρόληψη αυτών. Η ενδοθηλίνη-1 εμφανίζει σημαντικές ηλεκτροφυσιολογικές ιδιότητες και συμβάλλει στην πρόκληση αρρυθμιών επικίνδυνων για τη ζωή. Ακόμη, η παραγωγή ενδοθηλίνης-1 οδηγεί σε ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, με αποτέλεσμα την προαγωγή αρρυθμιών κατά τη διάρκεια ισχαιμίας του μυοκαρδίου. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση των ακριβών παθοφυσιολογικών διαδικασιών που διενεργούνται κατά την οξεία και τη χρόνια φάση ενός στεφανιαίου συνδρόμου και αφορούν την ενδοθηλίνη-1. Ακόμη, η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να συσχετίσει τους μηχανισμούς αυτούς με την ανάπτυξη νέων αντιαρρυθμικών παραγόντων, καθώς και την αποτελεσματικότητα αυτών στην πρόληψη της αρρυθμιογένεσης μετά από οξέα στεφανιαία σύνδρομα. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μετά από συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, συλλέχτηκαν όλες οι μελέτες, οι οποίες ανέλυαν τον ρόλο των ανταγωνιστών των υποδοχέων της ενδοθηλίνης-1 στην κοιλιακή αρρυθμιογένεση μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Συγκριμένα, μελετήθηκαν ως καταληκτικά σημεία η μέση συνολική διάρκεια των κοιλιακών ταχυαρρυθμιών, το μέγεθος της εμφραγματικής περιοχής και η θνητότητα. Η παρουσίαση και η περιγραφή των δεδομένων, αλλά και η κατασκευή του μαθηματικού μοντέλου για τον υπολογισμό της στατιστικής σημαντικότητας αυτής της σχέσης έγινε με τη χρήση του προγράμματος STATA 11.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην μετα-ανάλυση περιλήφθησαν 10 εργασίες και συνολικά 398 επίμυες, με άλλοτε άλλη περίοδο παρακολούθησης, με την πλειονότητα των μελετών να αφορά 24ωρο χρονικό διάστημα παρακολούθησης. Η συνδυασμένη μέση διαφορά για τη συνολική διάρκεια των επεισοδίων βρέθηκε ίση με 18,65 (95% ΔΕ:1,06; 36,25, p=0.038) που σημαίνει ότι η διάρκεια των επεισοδίων ήταν σημαντικά υψηλότερη στην ομάδα του φαρμάκου συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, η συνδυασμένη μέση διαφορά για το μέγεθος του εμφράγματος βρέθηκε ίση με -2,97 (95% ΔΕ:-6,39;-0,83, p=0.011) που σημαίνει ότι το μέσο μέγεθος εμφράγματος ήταν σημαντικά μικρότερο στην ομάδα του φαρμάκου συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Αντίθετα, ο συνδυασμένος σχετικός κίνδυνος για τη θνησιμότητα βρέθηκε ίσος με 1,35 (95% ΔΕ:0.62-2.94, p=0.452) που σημαίνει ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά στον κίνδυνο θανάτου μεταξύ ομάδας ελέγχου και ομάδας φαρμάκου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου αποτελεί μία από τις βασικότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Η οξεία απόφραξη των στεφανιαίων αγγείων συχνά προκαλεί τη γένεση κοιλιακών ταχυαρρυθμιών, οι οποίες σε μεγάλο ποσοστό οδηγούν σε αιφνίδιο καρδιακό θάνατο. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αναλυθεί ο ρόλος της ΕΤ-1 στην κοιλιακή αρρυθμιογένεση κατά το ΑΜΙ, με τη μέθοδο της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης. Μελετήθηκαν 3 καταληκτικά σημεία, τα οποία ήταν η συνολική μέση διάρκεια των VAs, το μέγεθος της εμφραγματικής περιοχής (infarct size-IS) και η θνητότητα. Από τη μετα-ανάλυση των μελετών που συμπεριλήφθησαν, οι οποίες εμφανίζουν σημαντική ετερογένεια, προέκυψε πως η ομάδα των επιμύων που έλαβε ανταγωνιστή των υποδοχέων της ΕΤ-1 εμφάνισε μεγαλύτερης διάρκειας VAs και μικρότερο IS, αλλά δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά στη θνητότητα.","BACKROUND: Acute coronary syndromes are one of the major health problems worldwide, as they are implicated in high morbidity and mortality rates. In recent years, scientific interest has been focused on investigating the mechanisms of arrhythmogenesis following acute myocardial infarction, as well as finding factors to prevent them. Endothelin-1 exhibits important electrophysiological properties and contributes to the development of life-threatening arrhythmias. In addition, endothelin-1 production leads to activation of the sympathetic nervous system, resulting in the promotion of arrhythmias during myocardial ischemia. OBJECTIVE: The purpose of this study is to investigate the pathophysiological processes performed during the acute phase of coronary syndrome involving endothelin-1. Furthermore, the present work aims to correlate these mechanisms with the development of new antiarrhythmic agents, as well as their effectiveness in preventing arrhythmogenesis after acute coronary syndromes. METHODS: After a systematic review of the literature, all trials were collected to investigate the role of endothelin-1 receptor antagonists in ventricular arrhythmogenesis following acute myocardial infarction. In comparison, the mean overall duration of ventricular tachyarrhythmias, infarct size, and mortality were studied as endpoints. The presentation and description of the data, as well as the construction of the mathematical model to calculate the statistical significance of this relationship were made using the STATA 11.0 program. RESULTS: The meta-analysis included 10 trials and a total of 398 rats, with a different follow-up period, with the majority of studies having a 24-hour follow-up. The weighted mean difference for the total episodes duration was found to be 18.65 (95% ΔE: 1.06; 36.25, p = 0.038) which means that the episodes duration was significantly higher in the drug group compared to the control group. Also, the weighted mean difference for infarct size was found to be -2.97 (95% DE: -6.39; -0.83, p = 0.011) which means that the mean infarct size was significantly smaller in this group compared to the control group. In contrast, the relative risk of the mortality was found to be 1.35 (95% DE: 0.62-2.94, p = 0.452), which means that there was no significant difference in the risk of death between the control and the drug group. CONCLUSIONS: Acute myocardial infarction is one of the leading causes of death worldwide. Acute obstruction of the coronary vessels often causes the generation of ventricular tachyarrhythmias, which in large part lead to sudden cardiac death. The purpose of this study was to analyze the role of ET-1 in ventricular arrhythmogenesis during AMI, using systematic review and meta-analysis. Three endpoints were studied, which ere total mean duration of VAs, infarct size-IS, and mortality. The meta-analysis of the studies included, which have significant heterogeneity, showed that the ET-1 receptor antagonist group of rats exhibited longer VAs and shorter IS, but showed no significant difference in mortality."],"dc:identifier":["uoadl:2899338","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2899338"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της ενδοθηλίνης-1 στην αρρυθμιογένεση μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου: Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:08Z"}