{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2903719"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2903719","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παραγωγή ελεύθερων ριζών και αντιοξειδωτικές ουσίες. Επιπτώσεις στην Υγεία.","abstract":"Ο όρος ΄΄ελεύθερη ρίζα΄΄ εκφράζει κάθε άτομο ή μόριο που έχει ένα ή περισσότερα ασύζευκτα ηλεκτρόνια στην εξωτερική του στιβάδα. Η ιδιότητα αυτή, κατά κανόνα, έχει ως αποτέλεσμα την ισχυρή τάση των ελευθέρων ριζών να αποσπούν ηλεκτρόνια από άλλες ενώσεις. Οι ελεύθερες ρίζες στον ανθρώπινο οργανισμό μπορούν να σχηματιστούν τόσο ενδογενώς όσο και εξωγενώς. Ενδογενώς σχηματίζονται μέσω των φυσιολογικών μεταβολικών διεργασιών. Η εξωγενής παραγωγή ελευθέρων ριζών μπορεί να συμβεί ως αποτέλεσμα έκθεσης σε περιβαλλοντικούς ρύπους, βαρέα μέταλλα (Cd, Hg, Pb, Fe και As), ορισμένα φάρμακα, χημικούς διαλύτες, καπνό τσιγάρων και ακτινοβολία. Οι ελεύθερες ρίζες διαδραματίζουν διττό ρόλο τόσο ως επιβλαβή όσο και ως ευεργετικά είδη. Οι ωφέλιμες επιδράσεις τους εμφανίζονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις και περιλαμβάνουν φυσιολογικούς ρόλους στις κυτταρικές αποκρίσεις, όπως για παράδειγμα στην άμυνα έναντι μολυσματικών παραγόντων. Η επιβλαβής επίδραση των ελευθέρων ριζών εμφανίζεται όταν αυτές βρίσκονται σε περίσσεια και μπορεί να οδηγήσει σε μετουσίωση πρωτεϊνών, καταστροφή του DNA και οξειδωτική βλάβη των λιπιδίων των μεμβρανών. Ο ανθρώπινος οργανισμός προκειμένου να εξουδετερώσει τις δυσμενείς επιδράσεις των ελευθέρων ριζών μετατρέποντάς τες σε μη τοξικές και ακίνδυνες ανέπτυξε ένα σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας. Το σύστημα αυτό αποτελείται από ενζυμικά αντιοξειδωτικά (π.χ. Δισμουτάσες Υπεροξειδίου-Superoxide Dismutase, Καταλάση-CAT, Υπεροξειδάσες της γλουταθειόνης-GPxs) και μη ενζυμικά αντιοξειδωτικά (π.χ. ασκορβικό οξύ, γλουταθειόνη, συνένζυμο Q10, καροτενοειδή). Εκτός από αυτά, υπάρχουν και τα συνθετικά αντιοξειδωτικά (π.χ. βουτυλική υδροξυανισόλη - ΒΗΑ, βουτυλική υδροξυτολουόλη - ΒΗΤ, βουτυλική υδροξυκινόνη - ΤΒΗQ, προπυλεστέρας γαλλικού οξέος) τα οποία χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση κάποιων τροφίμων σε μικρές ποσότητες. Το οξειδωτικό στρες (oxidative stress) ορίζεται ως η διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ του σχηματισμού ελευθέρων ριζών και της δράσης των αντιοξειδωτικών μηχανισμών σε ένα κύτταρο. Το οξειδωτικό στρες εμπλέκεται στην παθοφυσιολογία πολλών νοσημάτων όπως ο καρκίνος, καρδιαγγειακά νοσήματα, νευρολογικά νοσήματα (π.χ. Parkinson, νόσος Αlzheimer, κατάθλιψη), αναπνευστικά προβλήματα (π.χ. άσθμα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια) και ρευματοειδή αρθρίτιδα. Τέλος, η πιο αντιπροσωπευτική βλάβη του DNA από το οξειδωτικό στρες είναι ο σχηματισμός της 8-οξο-2’-δεοξυγουανοσίνης (8-ΟΗdG), η οποία είναι υπεύθυνη τόσο για μεταλλαξογένεση όσο και για απώλεια επιγενετικών πληροφοριών. Οι ερευνητές για να εκτιμήσουν το οξειδωτικό στρες χρησιμοποίησαν δείκτες, οι πιο συνηθισμένοι των οποίων μελετούν τη συγκέντρωση της 8-OHdG με την οποία μετριέται η βλάβη του DNA.","abstract_html":"Ο όρος ΄΄ελεύθερη ρίζα΄΄ εκφράζει κάθε άτομο ή μόριο που έχει ένα ή περισσότερα ασύζευκτα ηλεκτρόνια στην εξωτερική του στιβάδα. Η ιδιότητα αυτή, κατά κανόνα, έχει ως αποτέλεσμα την ισχυρή τάση των ελευθέρων ριζών να αποσπούν ηλεκτρόνια από άλλες ενώσεις. Οι ελεύθερες ρίζες στον ανθρώπινο οργανισμό μπορούν να σχηματιστούν τόσο ενδογενώς όσο και εξωγενώς. Ενδογενώς σχηματίζονται μέσω των φυσιολογικών μεταβολικών διεργασιών. Η εξωγενής παραγωγή ελευθέρων ριζών μπορεί να συμβεί ως αποτέλεσμα έκθεσης σε περιβαλλοντικούς ρύπους, βαρέα μέταλλα (Cd, Hg, Pb, Fe και As), ορισμένα φάρμακα, χημικούς διαλύτες, καπνό τσιγάρων και ακτινοβολία. Οι ελεύθερες ρίζες διαδραματίζουν διττό ρόλο τόσο ως επιβλαβή όσο και ως ευεργετικά είδη. Οι ωφέλιμες επιδράσεις τους εμφανίζονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις και περιλαμβάνουν φυσιολογικούς ρόλους στις κυτταρικές αποκρίσεις, όπως για παράδειγμα στην άμυνα έναντι μολυσματικών παραγόντων. Η επιβλαβής επίδραση των ελευθέρων ριζών εμφανίζεται όταν αυτές βρίσκονται σε περίσσεια και μπορεί να οδηγήσει σε μετουσίωση πρωτεϊνών, καταστροφή του DNA και οξειδωτική βλάβη των λιπιδίων των μεμβρανών. Ο ανθρώπινος οργανισμός προκειμένου να εξουδετερώσει τις δυσμενείς επιδράσεις των ελευθέρων ριζών μετατρέποντάς τες σε μη τοξικές και ακίνδυνες ανέπτυξε ένα σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας. Το σύστημα αυτό αποτελείται από ενζυμικά αντιοξειδωτικά (π.χ. Δισμουτάσες Υπεροξειδίου-Superoxide Dismutase, Καταλάση-CAT, Υπεροξειδάσες της γλουταθειόνης-GPxs) και μη ενζυμικά αντιοξειδωτικά (π.χ. ασκορβικό οξύ, γλουταθειόνη, συνένζυμο Q10, καροτενοειδή). Εκτός από αυτά, υπάρχουν και τα συνθετικά αντιοξειδωτικά (π.χ. βουτυλική υδροξυανισόλη - ΒΗΑ, βουτυλική υδροξυτολουόλη - ΒΗΤ, βουτυλική υδροξυκινόνη - ΤΒΗQ, προπυλεστέρας γαλλικού οξέος) τα οποία χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση κάποιων τροφίμων σε μικρές ποσότητες. Το οξειδωτικό στρες (oxidative stress) ορίζεται ως η διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ του σχηματισμού ελευθέρων ριζών και της δράσης των αντιοξειδωτικών μηχανισμών σε ένα κύτταρο. Το οξειδωτικό στρες εμπλέκεται στην παθοφυσιολογία πολλών νοσημάτων όπως ο καρκίνος, καρδιαγγειακά νοσήματα, νευρολογικά νοσήματα (π.χ. Parkinson, νόσος Αlzheimer, κατάθλιψη), αναπνευστικά προβλήματα (π.χ. άσθμα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια) και ρευματοειδή αρθρίτιδα. Τέλος, η πιο αντιπροσωπευτική βλάβη του DNA από το οξειδωτικό στρες είναι ο σχηματισμός της 8-οξο-2’-δεοξυγουανοσίνης (8-ΟΗdG), η οποία είναι υπεύθυνη τόσο για μεταλλαξογένεση όσο και για απώλεια επιγενετικών πληροφοριών. Οι ερευνητές για να εκτιμήσουν το οξειδωτικό στρες χρησιμοποίησαν δείκτες, οι πιο συνηθισμένοι των οποίων μελετούν τη συγκέντρωση της 8-OHdG με την οποία μετριέται η βλάβη του DNA.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσάκνη Αλίκη","Tsakni Aliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:11Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2903719"],"render_values":[{"text":"uoadl:2903719","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2903719","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2903719","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2903719","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσάκνη Αλίκη","Tsakni Aliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2903719","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2903719"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο όρος ΄΄ελεύθερη ρίζα΄΄ εκφράζει κάθε άτομο ή μόριο που έχει ένα ή περισσότερα ασύζευκτα ηλεκτρόνια στην εξωτερική του στιβάδα. Η ιδιότητα αυτή, κατά κανόνα, έχει ως αποτέλεσμα την ισχυρή τάση των ελευθέρων ριζών να αποσπούν ηλεκτρόνια από άλλες ενώσεις. Οι ελεύθερες ρίζες στον ανθρώπινο οργανισμό μπορούν να σχηματιστούν τόσο ενδογενώς όσο και εξωγενώς. Ενδογενώς σχηματίζονται μέσω των φυσιολογικών μεταβολικών διεργασιών. Η εξωγενής παραγωγή ελευθέρων ριζών μπορεί να συμβεί ως αποτέλεσμα έκθεσης σε περιβαλλοντικούς ρύπους, βαρέα μέταλλα (Cd, Hg, Pb, Fe και As), ορισμένα φάρμακα, χημικούς διαλύτες, καπνό τσιγάρων και ακτινοβολία. Οι ελεύθερες ρίζες διαδραματίζουν διττό ρόλο τόσο ως επιβλαβή όσο και ως ευεργετικά είδη. Οι ωφέλιμες επιδράσεις τους εμφανίζονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις και περιλαμβάνουν φυσιολογικούς ρόλους στις κυτταρικές αποκρίσεις, όπως για παράδειγμα στην άμυνα έναντι μολυσματικών παραγόντων. Η επιβλαβής επίδραση των ελευθέρων ριζών εμφανίζεται όταν αυτές βρίσκονται σε περίσσεια και μπορεί να οδηγήσει σε μετουσίωση πρωτεϊνών, καταστροφή του DNA και οξειδωτική βλάβη των λιπιδίων των μεμβρανών. Ο ανθρώπινος οργανισμός προκειμένου να εξουδετερώσει τις δυσμενείς επιδράσεις των ελευθέρων ριζών μετατρέποντάς τες σε μη τοξικές και ακίνδυνες ανέπτυξε ένα σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας. Το σύστημα αυτό αποτελείται από ενζυμικά αντιοξειδωτικά (π.χ. Δισμουτάσες Υπεροξειδίου-Superoxide Dismutase, Καταλάση-CAT, Υπεροξειδάσες της γλουταθειόνης-GPxs) και μη ενζυμικά αντιοξειδωτικά (π.χ. ασκορβικό οξύ, γλουταθειόνη, συνένζυμο Q10, καροτενοειδή). Εκτός από αυτά, υπάρχουν και τα συνθετικά αντιοξειδωτικά (π.χ. βουτυλική υδροξυανισόλη - ΒΗΑ, βουτυλική υδροξυτολουόλη - ΒΗΤ, βουτυλική υδροξυκινόνη - ΤΒΗQ, προπυλεστέρας γαλλικού οξέος) τα οποία χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση κάποιων τροφίμων σε μικρές ποσότητες. Το οξειδωτικό στρες (oxidative stress) ορίζεται ως η διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ του σχηματισμού ελευθέρων ριζών και της δράσης των αντιοξειδωτικών μηχανισμών σε ένα κύτταρο. Το οξειδωτικό στρες εμπλέκεται στην παθοφυσιολογία πολλών νοσημάτων όπως ο καρκίνος, καρδιαγγειακά νοσήματα, νευρολογικά νοσήματα (π.χ. Parkinson, νόσος Αlzheimer, κατάθλιψη), αναπνευστικά προβλήματα (π.χ. άσθμα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια) και ρευματοειδή αρθρίτιδα. Τέλος, η πιο αντιπροσωπευτική βλάβη του DNA από το οξειδωτικό στρες είναι ο σχηματισμός της 8-οξο-2’-δεοξυγουανοσίνης (8-ΟΗdG), η οποία είναι υπεύθυνη τόσο για μεταλλαξογένεση όσο και για απώλεια επιγενετικών πληροφοριών. Οι ερευνητές για να εκτιμήσουν το οξειδωτικό στρες χρησιμοποίησαν δείκτες, οι πιο συνηθισμένοι των οποίων μελετούν τη συγκέντρωση της 8-OHdG με την οποία μετριέται η βλάβη του DNA.","The term \"free radicals\" refers to atoms or molecules having one or more unpaired electrons in their outer layer. This property, as a rule, results in the strong tendency of free radicals to dissociate electrons from other chemical compounds. Free radicals in the human body can be formed both endogenously and exogenously. They are endogenously formed through normal metabolic processes. Exogenous production of free radicals may occur as a result of exposure to environmental pollutants, heavy metals (Cd, Hg, Pb, Fe and As), certain drugs, chemical solvents, cigarette smoke and radiation. Free radicals play a dual role as both harmful and beneficial factors. Their beneficial effects appear at low concentrations and include physiological roles in cellular responses, such as in defense against infectious agents. The harmful effect of free radicals is observed when they are in excess and can lead to protein denaturation, DNA damage and oxidative damage to membrane lipids. In order to counteract the adverse effects of free radicals, by turning them into non-toxic and harmless molecules, the human body has developed an antioxidant defense system. This system consists of enzymatic antioxidants (e.g. Superoxide Dismutase, Catalase-CAT and Glutathione Peroxidase-GPxs) and non-enzymatic antioxidants (e.g. ascorbic acid, glutathione, coenzyme Q10). In addition to these, there are also synthetic antioxidants (e.g. butylated hydroxyanethole - BHA, butylated hydroxytoluene – BHT, butylated hydroquinone - TBHQ, propyl gallate), which are used to preserve certain foods in small quantities. Oxidative stress is defined as the disturbance of the balance between the formation of free radicals and the action of antioxidant mechanisms in a cell. Oxidative stress is involved in the pathophysiology of many diseases such as cancer, cardiovascular disease, neurological diseases (e.g. Parkinson's disease, Alzheimer's disease, depression), respiratory problems (e.g. asthma, chronic obstructive pulmonary disease) and rheumatoid arthritis. Finally, the most representative example of DNA damage, due to oxidative stress, is the formation of 8-Oxo-2'-deoxyguanosine (8-OHdG), which is responsible for both mutagenesis and loss of epigenetic information. Researchers have used markers to assess oxidative stress, the most common of which estimate the concentration of 8-OHdG that is used to measure DNA damage."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παραγωγή ελεύθερων ριζών και αντιοξειδωτικές ουσίες. Επιπτώσεις στην Υγεία."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσάκνη Αλίκη","Tsakni Aliki"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο όρος ΄΄ελεύθερη ρίζα΄΄ εκφράζει κάθε άτομο ή μόριο που έχει ένα ή περισσότερα ασύζευκτα ηλεκτρόνια στην εξωτερική του στιβάδα. Η ιδιότητα αυτή, κατά κανόνα, έχει ως αποτέλεσμα την ισχυρή τάση των ελευθέρων ριζών να αποσπούν ηλεκτρόνια από άλλες ενώσεις. Οι ελεύθερες ρίζες στον ανθρώπινο οργανισμό μπορούν να σχηματιστούν τόσο ενδογενώς όσο και εξωγενώς. Ενδογενώς σχηματίζονται μέσω των φυσιολογικών μεταβολικών διεργασιών. Η εξωγενής παραγωγή ελευθέρων ριζών μπορεί να συμβεί ως αποτέλεσμα έκθεσης σε περιβαλλοντικούς ρύπους, βαρέα μέταλλα (Cd, Hg, Pb, Fe και As), ορισμένα φάρμακα, χημικούς διαλύτες, καπνό τσιγάρων και ακτινοβολία. Οι ελεύθερες ρίζες διαδραματίζουν διττό ρόλο τόσο ως επιβλαβή όσο και ως ευεργετικά είδη. Οι ωφέλιμες επιδράσεις τους εμφανίζονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις και περιλαμβάνουν φυσιολογικούς ρόλους στις κυτταρικές αποκρίσεις, όπως για παράδειγμα στην άμυνα έναντι μολυσματικών παραγόντων. Η επιβλαβής επίδραση των ελευθέρων ριζών εμφανίζεται όταν αυτές βρίσκονται σε περίσσεια και μπορεί να οδηγήσει σε μετουσίωση πρωτεϊνών, καταστροφή του DNA και οξειδωτική βλάβη των λιπιδίων των μεμβρανών. Ο ανθρώπινος οργανισμός προκειμένου να εξουδετερώσει τις δυσμενείς επιδράσεις των ελευθέρων ριζών μετατρέποντάς τες σε μη τοξικές και ακίνδυνες ανέπτυξε ένα σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας. Το σύστημα αυτό αποτελείται από ενζυμικά αντιοξειδωτικά (π.χ. Δισμουτάσες Υπεροξειδίου-Superoxide Dismutase, Καταλάση-CAT, Υπεροξειδάσες της γλουταθειόνης-GPxs) και μη ενζυμικά αντιοξειδωτικά (π.χ. ασκορβικό οξύ, γλουταθειόνη, συνένζυμο Q10, καροτενοειδή). Εκτός από αυτά, υπάρχουν και τα συνθετικά αντιοξειδωτικά (π.χ. βουτυλική υδροξυανισόλη - ΒΗΑ, βουτυλική υδροξυτολουόλη - ΒΗΤ, βουτυλική υδροξυκινόνη - ΤΒΗQ, προπυλεστέρας γαλλικού οξέος) τα οποία χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση κάποιων τροφίμων σε μικρές ποσότητες. Το οξειδωτικό στρες (oxidative stress) ορίζεται ως η διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ του σχηματισμού ελευθέρων ριζών και της δράσης των αντιοξειδωτικών μηχανισμών σε ένα κύτταρο. Το οξειδωτικό στρες εμπλέκεται στην παθοφυσιολογία πολλών νοσημάτων όπως ο καρκίνος, καρδιαγγειακά νοσήματα, νευρολογικά νοσήματα (π.χ. Parkinson, νόσος Αlzheimer, κατάθλιψη), αναπνευστικά προβλήματα (π.χ. άσθμα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια) και ρευματοειδή αρθρίτιδα. Τέλος, η πιο αντιπροσωπευτική βλάβη του DNA από το οξειδωτικό στρες είναι ο σχηματισμός της 8-οξο-2’-δεοξυγουανοσίνης (8-ΟΗdG), η οποία είναι υπεύθυνη τόσο για μεταλλαξογένεση όσο και για απώλεια επιγενετικών πληροφοριών. Οι ερευνητές για να εκτιμήσουν το οξειδωτικό στρες χρησιμοποίησαν δείκτες, οι πιο συνηθισμένοι των οποίων μελετούν τη συγκέντρωση της 8-OHdG με την οποία μετριέται η βλάβη του DNA.","The term \"free radicals\" refers to atoms or molecules having one or more unpaired electrons in their outer layer. This property, as a rule, results in the strong tendency of free radicals to dissociate electrons from other chemical compounds. Free radicals in the human body can be formed both endogenously and exogenously. They are endogenously formed through normal metabolic processes. Exogenous production of free radicals may occur as a result of exposure to environmental pollutants, heavy metals (Cd, Hg, Pb, Fe and As), certain drugs, chemical solvents, cigarette smoke and radiation. Free radicals play a dual role as both harmful and beneficial factors. Their beneficial effects appear at low concentrations and include physiological roles in cellular responses, such as in defense against infectious agents. The harmful effect of free radicals is observed when they are in excess and can lead to protein denaturation, DNA damage and oxidative damage to membrane lipids. In order to counteract the adverse effects of free radicals, by turning them into non-toxic and harmless molecules, the human body has developed an antioxidant defense system. This system consists of enzymatic antioxidants (e.g. Superoxide Dismutase, Catalase-CAT and Glutathione Peroxidase-GPxs) and non-enzymatic antioxidants (e.g. ascorbic acid, glutathione, coenzyme Q10). In addition to these, there are also synthetic antioxidants (e.g. butylated hydroxyanethole - BHA, butylated hydroxytoluene – BHT, butylated hydroquinone - TBHQ, propyl gallate), which are used to preserve certain foods in small quantities. Oxidative stress is defined as the disturbance of the balance between the formation of free radicals and the action of antioxidant mechanisms in a cell. Oxidative stress is involved in the pathophysiology of many diseases such as cancer, cardiovascular disease, neurological diseases (e.g. Parkinson's disease, Alzheimer's disease, depression), respiratory problems (e.g. asthma, chronic obstructive pulmonary disease) and rheumatoid arthritis. Finally, the most representative example of DNA damage, due to oxidative stress, is the formation of 8-Oxo-2'-deoxyguanosine (8-OHdG), which is responsible for both mutagenesis and loss of epigenetic information. Researchers have used markers to assess oxidative stress, the most common of which estimate the concentration of 8-OHdG that is used to measure DNA damage."],"dc:identifier":["uoadl:2903719","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2903719"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παραγωγή ελεύθερων ριζών και αντιοξειδωτικές ουσίες. Επιπτώσεις στην Υγεία."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:11Z"}